Nie daję sobie rady, no nie daję...

[geospiza]

Już minęło ponad 1,5 roku od mojego porodu.. A ja nadal nie mogę tego
wszystkiego pojąć...
Nie daję rady tego znieść.. Nie pojmuję tego bólu, upokorzenia... Tego leżenia
na wznak i parcia, pełnego bólu, przeciwnie do zasad, jakich się nauczyłam
wcześniej..... Nie zniosłam tego lekceważenia przez położne, tego bólu bez
zrozumienia i tego cierpienia rodzacej... Nienawidze ich za to...
Nienawidzę szpitala na Jarochowskiego - dzięki nim przeżyłam koszmar...
Nienawidzę położnej, która tak mnie okaleczyła, że do dziś czuję ból.. Żałuję,
że nie byłam bardziej zdecydowana, że nie protestowałam, że dałam się naciąć.
Nienawidzę ich za to !
Do dziś mam kłopoty ze sobą, kilkukrotne próby samobójcze, pobyt w
psychiatryku, depresja i anoreksja bulimiczna....
Nienawidzę ich za to, jaki los mi zszykowali... Chciałabym ten szpital
rozwalić jakąś siłą, aby przestał istnieć....
Ryczeć mi się chce....

[izula.2]

Cześć! Współczuję Ci i mam nadzieję że masz kogoś na kim możesz się
wesprzeć w trudnych chwilach.Spróbuj z kimś pogadać i poproś o
pomoc.Zawsze po tych złych chwilach nadchodzą dobre i ja w to
wierzę.Trzymam kciuki!!!

[geospiza]

Mam męża, który stara się mnie wspierać, jest przekochany.. Ale nie o wszystkim
wie, może i nie wszystko zrozumie...
Boję się teraz wszystkiego, każdego pobytu w szpitalu.. Chyba mnie to będzie
czekać, jak tak dalej będę szkodzić swojemu zdrowiu.. Nie wiem... Mam lęki i
napady paniki, oczywiście jestem pod stałą opieką psychiatry, ale leki nie
wyeliminują wspomnień. Czasami po prostu chce mi się wyć z bezsilności.....
Nigdy już nie postawię nogi w św. Rodzinie. Najgorszy szpital z możliwych,
nienawidzę ich...

[izula.2]

Witam!Cieszę się ze mąż jest z Tobą nie każdy ma to szczęście doceń
to i ciesz się małymi rzeczami to pomaga wiem że jest to nieraz
ponadsiły ale próbuj!Musisz się uwolnić od myśli o szpitalu bo widzę
że to nie daje Ci żyć a życie może być piękne ale to tylko zależy
od nas samych czy takie będzie.Wierzę w Ciebie!Pozdrawiam

[madziajaw1]

Ale co tak naprawdę się stało podczas pobytu w szpitalu? Prawdę mówiąc nie
bardzo rozumiem to co wypisujesz... Tyle kobiet rodzi dzieci i jakoś się zbiera
po tym. Ja sama przeszłam niezłe piekiełko bo rodziłam prawie 3 dni - ale jak
zobaczyłam moje dziecko to zapomniałam o całym bólu...

[geospiza]

Ja chciałam jak najlepiej dla nas.. Dla mnie i dla mojego dziecka.. Niestety,
zostało mi to odebrane zaraz na początku...
Nie wiem, jak inne kobiety to znoszą, ale dla mnie ból porodu był niczym w
porównaniu, jaki ból mi zafundowała, no przepraszam - pseudo-położna !
O porodzie wiedziałam już wiele, przygotowywałam się od wielu miesięcy.
Drukowałam nawet opinie WHO o nacinaniu krocza, chciałam wszystko przeżyć
zgodnie z medycznymi przełankami... Nie pozwolono mi..
Po pierwsze - kazano mi leżeć na wznak - wbrew wszelkim fizjologicznym regułom -
po prostu tak sobie wymyślili..
Potem, podczas parcia, oczywiście popękałam, miałam założone w narkozie z 17
szwów i nie mogłam się ruszyć...
Wywalono mnie na dół, na ginekologię, bo i tak niby, dzięki nim, nie mogłam mieć
kontaktów z dzieckiem i przez kilka dni Go nie widziałam - nie mogłam karmić
piersią...
:( Nie przynosili mi Go, nie chcieli mnie na połoznictwie, wysłali mnie na
parter, na ginekologię, bez kontaktu z maluchem.... a ja buntowałam się i
cierpiałam i nie mogłam ani zobaczyć synka, ani go karmić, jak jakaś wyrodna
matka.... :(
A ja sobie w samotności cierpiałam i płakałam, chciałam umrzeć.. Wszystko było
dobre, aby zlikwidować ten największy ból.... Płakać mi się chce nadal....

[nana279]

wejdz na pocztę gazety pl.

[nelly123]

Czesc, bardzo Ci wspolczuje tych dramatycznych wspomnien i chwil spedzonych na
porodowce. Ja chcialam tam rodzic (termin na 28.02), moglabys mi podac kogo z
poloznych i lekarzy unikac.Pozdrawiam trzymaj sie

[wieland.com]

No cóż ja swojego porodu też zbyt miło nie wspominam ale było minęło
musisz to zrobić dla siebie ale przedewszystkim dla dziecka bo to
jemu jesteś teraz bardzo potrzebna.Masz depresję i to głęboką i
musisz ją wyleczyć ale tabletki tu niewiele dadzą musisz sobie coś
wytłumaczyć i w końcu pomału wygrać z tym wiem co mówię i wierzę że
ci się uda ściskam z całego serca

[eeffkkaa]

Bardzo współczuję tej biednej Mamie, ale ja rodziłam w św Rodzinie
16 stycznia 2008 r., a i w październiku miałam tam zabieg pod
narkozą i, o ile można miło wspominać pobyt w szpitalu, jestem
bardzo zadowolona. Poród miałam ciężki, duże rozwarcie, a maluch
wyskoko. Męczyli się wszyscy, ale miałam tam wynajętą położną i ona
nie dał mi krzywdy zrobić, trafiłam na doktora Stoińskiego, pięknie
mnie pozszywał, rodziłam rano a po południu już mogłam siadać bez
żadnych problemów. Także nie zniechęcaj się.

[beatiness]

staraj się o tym juz nie myśleś,Twoje dzieciątko Ciebie potrzebuje...

geo

[mama2b]

A napisz jeszcze w jakiej formie psychicznej bylas przed porodem?
Chcialas dziecka? Bo moze to wszystko u ciebie nie zostalo wywaloane
tylko tym porodem?

[987ania]

Sama nie dasz rady, nawet z mężem. Wiele kobiet ma depresję związaną z porodem.
Koniecznie idź do psychiatry i na psychoterapię. Nie męcz się.

[papilio.ego]

podzielam opinię poprzedniczki - lepiej pójdź do psychologa, bądź psychiatry, bo
sama nie dasz rady.
Nie znam szczegółów Twojej nienawiści do tego szpitala, ale postaraj się nie
wracać do tego. Było, minęło. Trzeba dać krok do przodu, a nie cofać się i
oglądać za siebie.

Moja historia....

[geospiza]

Witajcie...
Musze to w końcu napisać, bo nigdzie jakoś wysłowić się nie mogę, a jak wyrzucę
to z siebie,

to może i ulgę lekką poczuję...

Zacznę może od dobrych rzeczy.. Nie wiem, czy to moje gorliwe modlitwy, czy
jakaś siła

wyższa... Ale Bóg wysłuchał mych próśb i na samej porodówce miałam już 7 cm
rozwarcia, a

samych bóli partych niecałe 45 minut.. Gdyby nie to, chyba bym umarła... Jak tak
teraz

wspominam, po 1,5 roku, ból to jest niewyobrażalny, ale nie równa się niczym z
cierpieniem,

jakie mi zafundowali ci "wspaniali" lekarze i te "wspaniałe" położne z tego
szpitala...

Opowiem to bardzo skrótacyjnie.. Ba, o ironio... Toż to zaledwie skrót !
Wybaczcie, że tak

nieco bezemocjonalnie, ale nie chcę zalać klawiatury łzami.... Do dzisiaj mną
trzęsie na to

wspomnienie, dostaję spazmów, duszności i ogólnie mam ochotę... Nie powiem na
co.. W każdym

razie, ileż ja razy się cięłam, ile razy zażywałam w nadmiarze środki
uspokajające, nasenne,

tego już chyba nikt nie zliczy, ja też straciłam rachubę...

Przepraszam za chaotyczność, ale muszę... Może jednak nie nazbyt skrótacyjnie,
ale na pewno

w pełni....
Pierwszy raz to opisuję w całości...

Wszystko zaczęło się niewinnie...
Wizyta, planowana, u ginekologa, tego dnia... To był 36 tydzień ciąży. Dodam, że
wcześniej

leżałam już, w 30-tym tygodniu na Polnej, bo miałam rozwarcie 1,5 cm i gin się
obawiał

przedwczesnego porodu.. Ileż to się wtedy stresów najadłam, ileż trwog... Tego
nikt nie

zliczy... W dodatku ta atmosfera tam panująca... Jak ja co chwila słyszałam
dziewczyny

wyjące przy parciu, a potem głos pielęgniarek: "panie doktorze, do szycia", to
mną ciarki

przechodziły... Nie mogłam tego znieść i się cieszę, że po dobie obserwacji mnie

wypisali....
No nic, poszłam w 36. tygodniu do ginekologa na kontrolę... A ten mi oznajmił,
że wystawia

mi NATYCHMIAST skierowanie do szpitala, bo mogę urodzić w każdej chwili, bo
rozwarcie 3 cm i

żebym tylko trafiła na czas na oddział...
Pomyślałam sobie, spoko.. Wróciłam do domu, połozyłam się do łóżka, którego nie
opuszczałam

(prawie od 2 miesięcy, ale stres zawsze mi towarzyszył, między innymi teściowa
mnie nerwowo

wykończyła, no i brak moich leków antydepresyjnych...), zawiadomiłam męża... Z
trudem się

ogoliłam - nie wiem, co mnie napadło, jakieś przeczucie...
Potem pojechaliśmy do szpitala...
O 19:00 trafiłam na dół na Izbę Przyjęć...
Jakiś lekarz mnie zbadał, stwierdził że "rodzimy", przy badaniu odszedł mi czop,
miałam 6 cm

rozwarcia... Więc co mi kazano ? Przebrać się w koszulę i zostać...
Potem idiotyczne wypełnianie dokumentacji...
I szok - ja juz pół naga, w koszuli nocnej, a ci mi nagle mówią, że nie ma
miejsc na salach

indywidualnych, że trzeba rodzić na ogólnej...
Poryczałam się natychmiast... Takiego czegoś nie chciałam.. Trzeba było stamtąd
zwiewać jak

stałam - w tej cholernej koszuli nocnej !
A ja tylko się popłakałam i nie wiedziałam, co zrobić dalej...
Trzeba było uciekać i mieć ich w d....
Potem ktoś powiedział, że OSTATECZNIE, jak lekarz dyżurny zezwoli, to mąż mógłby
być przy

mnie w tej sali ogólnej, ale to tak "poza wiedzą ordynatora". I inne tego typu
warunki... Ja

już byłam zbyt słaba psychicznie, nie byłam w stanie protestować...

Chciałam tylko, aby wszystko odbyło się sprawnie i zgodnie z tym, co usłyszałam,
jak byliśmy

wiele miesięcy przedtem na "wywiadzie". A wywiad wyglądał w ten sposób - ależ
oczywiście,

proszę pani, indywidualne sale są, prysznic, piłki, nie będziemy ponaglać,
nacinać bez

potrzeby, mamy super-hiper lekarzy i położne i tego typu duperele...

Nigdy bym nie wybrała tego szpitala, gdybym wiedziała jaka jest rzeczywistość...


Wpakowali mnie na salę ogólną, tą przedzieloną tylko przepierzeniami... Z lewej
strony -

pacjentki, z prawej - pacjentki. Oczywiście cały czas obowiązkowe leżenie na wznak,

przypięta do KTG przez ponad godzinę.
Skurcze nikłe, nawet niezłe, choć częstotliwością rosnące..

Wpuścili - o dziwo - mojego męża, żeby był przy mnie... Gdyby go nie było, to
słowo daję,

bym się pocięła pierwszym lepszym dostepnym narzędziem na sali...
Cholerna świetlówka do dzisiaj razi mnie w oczy....
Na Polnej były chociaż przytulne salki ze światłem bocznym, a tutaj pieprzone
KTG, leżenie

na wznak w przepierzeniu pełnym surowych kafelków na ścianach i ta cholerna
sufitowa

świetlówka !
Przyszedł w pewnym momencie lekarz i tak-sobie, bez ceregieli, wziął taki haczyk
i przebił

pęcherz płodowy !
Byłam w takim szoku, że nie wiedziałam ,co powiedzieć... Beztroski, cholerny
lekarz, a

miałam napisane oświadczenie, że nie zgadzam się na żadne zabiegi medyczne bez
wcześniejszej

zgody, a tym bardziej na naciecie krocza, ale oni to wszystko mieli w d... i
nawet nie

raczyli na oświadczenie spojrzeć.. Ani na wielki wydruk z artykułów WHO :(
A tyle czasu się przygotowywałam....
MAsaże brzycha, masaże krocza olejkiem pszenicznym, zamawiałam w internecie
najlepsze

produkty... Wiele ćwiczeń, fizycznych, przygotowanie psychiczne, ściąganie
filmów z porodów

i dręczenie nimi męża ;) Chciałam, aby on był dla mnie wsparciem, więc dlatego go

dręczyłam...
Śmieszne, bardzo... :/ :(
I to wszystko nagle szlag trafił.. Po prostu...
Błagałam, prosiłam, aby mi dali zmienić pozycję. Nie i koniec ! - taka była
mniej więcej

odpowiedź... Po czym przeć mi kazano w pozycji "na chrabąszcza", czyli plecami
do dołu i

drogami rodnymi do góry...
I ta wredna położna jeszcze mi wmawiała, że to dla mojego dobra !

Nie mówiąc o tym, jak to mnie bolało... Krzyczałam, wyłam z bólu... A ci mi
tylko walili do

kroplówki dolargan... Piękne zawroty głowy, nie ma co, jak po pół litrze wódki..
Ale nic

poza tym.. Bolało, jak i bolało... Już nie mogłam wytrzymać, a te cholery mi
powiedzieli, że

jak nie przestanę krzyczeć, to wyproszą z sali mojego męża !
Nie wiem co we mnie wstąpiło i jakim cudem dałam radę w tym momencie.. Może to
zasługa tego

naćpania... A może ta groźba, że pozbędą się jedynej mi przychylnej duszy.. Wyć
mi się

chciało z rozpaczy, ale zacisnęłam zęby i walczyłam dalej....
Te cholery nie pozwoliły mi zmienić pozycji....
Płakałam i błagałam, aby się ten koszmar skończył...
Na szczęście, po kilkudziesięciu minutach zołzy mi pozwoliły przeć i mój synuś
wyskoczył

śliczny i różowy... Ale mnie te cholery pocięły tragicznie, do dzisiaj nie
zapomnę bólu...

To bolało bardziej niż sam akt rodzenia...

No więc wyskoczył ten mały biedaczek, całą ciążę narażany na stresy, na
depresję, a w

ostatnich dniach to już w ogóle..
Wyskoczył różowiutki, bez śluzu (a ja męża ostrzegałam, że dziecko może być
nieco sinawe i

białawe od śluzu ;) ) i dostał 10 pkt w skali APGAR..
JA juz tak totalnie naćpana lekami i nieprzytomna, że z ledwością komunikowałam,
co się

wokół mnie dzieje...

POtem lekarz stwierdził, że trzeba mnie szyć pod narkozą, bo to, bo tamto....
Potem się okazało...
Bo nie dosyć, że mi urządzili na amen krocze, to jeszcze zafundowali rozerwanie
przy cewce i

wewnątrz pochwy. W sumie około 17 szwów....
Obudziwszy się z narkozy nie wiedziałam totalnie, co jest grane... Po jakichś 20
minutach

jakoś doszłam do siebie... Po 40 minutach mogłam po raz pierwszy trzymać synka...

No i tu się zaczynają koszmary...

Przewieźli mnie na wózku na ginekologię, bo na położnictwie miejsc nie mieli...
Korytarz

wąski w trzy dupy, a ja nawet podnieść do pozycji 45 stopni nie mogę, bo od razu
robi mi się

słabo... I jak tu przejść z łóżka z porodówki na salę z łóżkiem na oddziale
ginekologii ?
Gdyby nie mąż, to bym nie przeszła... Każde postawienie mnie w pozycji choćby
półleżącej

równało się z całkowitym odlotem i stratą przytomności... Mimo ciemności przed
oczami jakoś

się doczołgałam... JEszcze wtedy mnie nic nie bolało za bardzo, po prostu

[geospiza]

...po prostu chciałam spać i odespać to znieczulenie, które mi szumiało w głowie
jak alkohol....
Następnego dnia rano przewieziono mnie piętro wyżej, na oddział położniczy...
Chyba się miejsce zwolniło ?
Przedtem pobrano mi krew do analizy, no ale mniejsza z tym... Trafiłam na
oddział położniczy, choć nadal mi się strasznie ciemno robiło przed oczami i nie
mogłam się podnieść z łóżka..
Środki znieczulające przestały działać, więc cierpiałam podwójnie.. Każde
wstanie, usiądzenie na łóżku to niewyobrażalny ból... Czegoś takiego nie
doświadczyłam nigdy wcześniej...
Leżałam więc, modląc się, aby nie zechciało mi się do ubikacji....
Jakos wytrzymywałam i po 12 godzin bez sikania... Starałam się zażywać jak
najmniej płynów...
Okresy karmienia - tylko 2, które tam przeżyłam, to też był koszmar... Wokół
mnie jakieś doświadczone mamusie, które już mają nie pierwsze dziecko.. A mnie
wręczają noworodka.. Małego, bezbronnego, ja nie wiem, co mam z nim robić ? 15
minut męczenia się, nie chce ssać, aż mi się płakać chce... Przychodzi w końcu
jakaś położna, od niechcenia próbuje wcisnąć cyca małemu, zero postępów.. W
końcu zabiera i tyle prób...

Co do krwi... W końcu okazało się, że straciłam ponad 300 ml... Zafundowano mi
taką anemię, że tylko po prostu położyć się i umrzeć... Kilka dni później
stwierdzili, że jednak tę jednostkę, choć jedną, krwi, warto by mi przetoczyć
(pewnie po to, abym im nie kojfnęła na oddziale...), a potem mieć ze mną wszelki
spokój...
Jednostka przetoczona - 1 jednostka.
A bilans ?
Anemia - do dziś...
Zaburzenia elektrolitowe i krzepniecia krwi... - do dziś...
Niedowaga - co najmniej 10 kg (bmi = 15,5)
Anoreksja i bulimia...
Depresja chyba nieuleczalna...

I nie wiem, co mam jeszcze powiedzieć... Słów mi brak...

PS. U mojego psychiatry leczę się od wielu lat.. Nie wiem, co innego mogłabym
zrobić oprócz ciągłych zmian leków.... Jestem tak bardzo w kropce, że wymiękam
już zupełnie...

[merrymaj]

Bardzo Ci współczuję, bo z pewnością nie było i nie jest Ci łatwo. Jednak z
tego, co piszesz wynika, że już przed porodem miałaś problemy psychiatryczne,
dlatego - moim zdaniem - tak ciężko zniosłaś poród, który dodatkowo te Twoje
problemy pogłębił. Poza tym chyba miałaś za duże oczekiwanie wobec państwowej
służby zdrowia jeśli chodzi o przebieg porodu, a przy tym kontakt z Tobą mógł
być dla lekarzy utrudniony ... Ponieważ nie dajesz sobie rady ze sobą, a leki Ci
nie pomagają, to chyba powinnaś zmienić psychiatrę, pójść na jakaś
psychoterapię, a nie tylko faszerować sie lekami, może nawet warto pomyśleć o
skierowaniu do jakiegoś spokojnego szpitala psychiatrycznego, gdzie zajmują się
pacjentem kompleksowo ...

[anetta1980]

Całkowicie się zgadzam z przedmówczynią. Spróbuj poszukac jakiegos
innego psychologa i nie bierz już żadnych leków. Wiem, że łatwo
powiedzieć, bo ciężko znależć dobrego lekarza, ale spróbuj wziaść
się w garść dla dobra Twojego dziecka, które cię kocha mimo
wszystko. A co do szpitala św. rodziny, to rzeczywiście czasem jest
się pechowcem. Ja tez tam rodziłam 3 miesiące temu i tez nie było za
ciekawie: Tylko leżenie w jednej pozycji pod ktg cały poród,
znieczulenie:dolargan a nie zewnątrzoponowe jak obiecywano,
przebicie pęcherza i bolesne nacięcie bez mojej zgody, poród w
pozycji, jak nazwałaś "na chrząszcza" no i po porodzie zero pomocy z
dzieckiem, mnie tez zostawili sam na sam z noworodkiem i płakałam bo
nie umiałam nakarmić, a sala ogólna do porodu - masakra, poodzielana
parawanami. No, ale juz prawie zapomniałam o tym co było. Teraz zyję
dla dziecka, które mimo, że urodziło się z cięzką sinicą po
dolarganie , teraz jest zdrowe jak ryba. A ty trzymaj się i staraj
nie wspominac tych chwil co były. Pomyśl, że zawsze mogło byc
gorzej. Powodzenia!

[marysienka44]

Przykro to stwierdzic ale jestes chora psychicznie i wszystkie co to czytaja
niech wezmą to pod uwagę a nie czytaja ze strachem.
Ty już miałaś poważne problemy ze sobą dużo wcześniej, wydaje mi sie, obojętnie
gdzie bys rodziła i z jakim personelem to i tak opis byłby podobny.
A skoro masz problemy ze sobą to lekarz mógł miec problem z nawiązaniem kontaktu.
Dla mnie jestes chora i potrzebne Tobie pilne leczenie.

[truscaffka]

geospiza,twoja historia zafrapowała mnie tak bardzo, że przeszukałam forum
gazety i znalazłam twoje inne wypowiedzi na innych forach...między innymi na
forum poświęconym anoreksji i bulimii...z tego co piszesz i tam i tu, wynika, że
twoje problemy zaczęły się dużo, dużo wcześniej, jeszcze przed ciążą i
porodem...dlatego też wydaje mi się, że - mimo, iż nie kwestionuję, iż stała ci
się krzywda - obarczanie tylko i wyłącznie szpitala za twój obecny stan ducha,
jest pewnym przejaskrawieniem...Zgadzam się z marysienka44 - gdziekolwiek byś
nie rodziła, twoje odczucia i wrażenia byłyby podobne, bo twoja wrażliwość
przekracza pewne standardowe normy a i odbieranie świata jest obarczone Twoimi
doświadczeniami związanymi z chorobą...

Może pomyślałabyś o jakiejś terapii grupowej lub o jakichś niekonwencjonalnych
sposobach leczenia (o ile takie są) skoro medykamenty Ci nie pomagają...?

Bo że wymagasz natychmiastowej pomocy to pewne...

[maggi111]

Jeżeli zdecydowałaś sie opisać swoją historię na forum to posłuchaj osób, które
zareagowały na nią. Zmień lekarza i wybierz się na jakąś terapię grupową. Jeśli
jesteś już po kilku próbach samobójczych to kolejna może się udać i co wtedy? Co
będzie z twoim dzieckiem? Przecież sprowadziłaś go na świat nie po to aby
wychowywało się z jednym rodzicem. Walcz dziewczyno dla siebie (przecież życie
nie zawsze jest okropne)i dla dziecka. PRZECIEż JE KOCHASZ A LUDZIOM KTóRYCH SIę
KOCHA śWIńSTW SIę NIE ROBI!!!! Rozpamiętywanie tego co było jest bezsensem!