Pożegnaliśmy prezydenta

[sabrossa]

"Tymczasem wczoraj, właśnie w piątek, odbył się jego pogrzeb."
Kurczę, myślałam że dzisiaj jest piątek, a nie - że był wczoraj

[Gość: observer]

ten tekst pojawi sie w sobotnim papierowym wydaniu gazety, wiec bedzie sie
wszystko zgadzalo.

[Gość: mikee]

Siema blondynka :) To co czytałaś, ukaże się w sobotniej gazecie.

[Gość: sabrossa]

nie wszyscy kupują papierowe wydanie. Jeśli jestem czytelnikiem "online"
oczekuję rzetelnej informacji, chyba żadna sztuka wyedytować pare słów zgodnie z
aktualną datą? Chyba, że się mylę bo blondyńsku

niech ta cała ekipa już wreszcie odejdzie

[Gość: lekarz]

Czy tylko biologia może dokonać zmiany władz Poznania ?

Pożegnaliśmy prezydenta....

[amirez]

Żal, żal każdego odchodzącego.
Pozostaje jednakże wiele "ale".
"Jeśli klubowi sportowemu groził upadek, po prostu mu pomagał"... jak szkołom
groził upadek, po prostu je zamykał.

[Gość: Mateusz Klimek]

Ludzie kulturalni o zmarłych mówią dobrze, albo wcale.

[jooseff]

Gość portalu: Mateusz Klimek napisał(a):

> Ludzie kulturalni o zmarłych mówią dobrze, albo wcale.

Ale tych niestety coraz mniej.
Widać to chociażby na forum.

[Gość: lepszejutro]

Więc napisz coś pozytywnego o Hitlerze, Stalinie, Mussolinim, Pinochecie, Himmlerze itd."kulturalny" czlowieku. Frankiewicz jaki był kazdy widział - panisko za nasze pieniądze dla kibolskiej chołoty, kat dla nauczycieli i mądrzejszych od siebie. Typowy solidarnościowy zadymiarz, którego brak jakichkolwiek kwalifikacji predestynował do bycia sportowcem, a nie prezydentem

[Gość: beata]

"mówią dobrze lub WCALE" naucz się czytać ze zrozumieniem. Twoja wypowiedź jest
nie na miejscu,brak ci dobrego wychowania.

[Gość: nauczyciel]

Przezacny nieboszczyk powinien być prezydentem,tylko jedną kadencje, tak jak
powinien już dawno odejść Grobelny ( a nie czekać na stanowisku do grobu!!!) i
pozwolić ludziom wybrać kogoś innego, ta ekipa powinna zostać skrupulatnie
rozliczona i mam nadzieję, że tak się stanie. A Grobelnemu grobu nie życzę tylko
odejścia ze stanowiska prezydenta na które zupełnie się nie nadaje.

[Gość: asssur]

-Do bycia sportowcem amatorem.Nie posiadal zadnych kwalifikacji do kierowania
waznymi dziedzinami samorzadu.

[Gość: asssur]

O zmarlych nalezy mowic prawdę.zwlascza o tych co rwydają publiczne pieniadze.

[Gość: McKlocek]

amirez napisała:

> Żal, żal każdego odchodzącego.
> Pozostaje jednakże wiele "ale".
> "Jeśli klubowi sportowemu groził upadek, po prostu mu pomagał"...

Ehm... Chyba nie do końca - przykładem Warta Poznań, nie mogąca
końca z końcem związać.

[Gość: assur]

stadiony Lecha i Warty to pobojowisko

[vipunia]

sabrossa napisała:

> "Tymczasem wczoraj, właśnie w piątek, odbył się jego pogrzeb."
> Kurczę, myślałam że dzisiaj jest piątek, a nie - że był wczoraj

Stali czytelnicy się już przyzwyczaili, że artykuły ukazują się on-line
wcześniej aniżeli w papierowym wydaniu.

[Gość: pelasia]

vipy szybko się nudzą i brudzą bo popuszczają

[vipunia]

Przepraszam, możesz tę głęboką myśl rozwinąć?? ;)

[Gość: dla]

jak widze to "vipunia" to biorą mnie mdłości

Co za rynsztok

[Gość: mar]

Niesamowita klasa wypowiedzi. Ileż kultury odnośnie zmarłego. Czasami aż szkoda,
że dzieci mają dostęp do komputera.
Obyście po swoim pogrzebie mieli nie mniej takich wpisów.

Solidarność Walcząca Gorzów Wlkp. żegna

[slawek_wieczorek]

„Umarł wybitny Polak i patriota. W lutym 1990 roku byłem na
demonstracji w Poznaniu przeciw jaruzelowi i mazowerowi. ZOMO lało
mocno, jaruzel został spalony, opera długa. Cześć pamięci
prezydenta” - tej treści esemesa otrzymałem tuż przed północą 16
czerwca, gdy kolegę z Gorzowa Wlkp., który w owym roku był
licealistą, poinformowałem o nagłej śmierci Macieja Frankiewicza.
Macieja wirtualnie poznałem jesienią 1991 r. podczas kampanii
wyborczej Partii Wolności, zawiązanej przez ujawniających się
działaczy Solidarności Walczącej. Zapamiętałem jego celną odpowiedź
na pytanie telewizyjnego dziennikarza: „Kreujecie się na jedynych
sprawiedliwych. Który z prezentowanych dotąd komitetów wyborczych
jest wam najbliższy?” - „Najbliższy jest nam Naród Polski”.
Wcześniej w czerwcu tegoż roku do Domu Kultury „Chemik” przy
ul. Drzymały w Gorzowie Wlkp. wybrałem się na spotkanie z
legendarnym założycielem tej organizacji – Kornelem Morawieckim, do
którego jednak nie doszło. Morawiecki do Gorzowa Wlkp. dojechał z
dwugodzinnym opóźnieniem. Odbyło się jedynie kameralne spotkanie w
pałacyku przy ul. Chrobrego (obecnie siedziba Polskiego Związku
Niewidomych) dla byłych działaczy podziemia i wytrwałych. Później na
mieście otrzymałem ulotkę, w której przeczytałem, iż Kornel
Morawiecki spotka się z Gorzowianami 2 tygodnie później, zaś jego
absencja była spowodowana obecnością na procesie sądowym. „Moją
obecność, na tym urągającym wszelkiej sprawiedliwości procesie,
uznałem za konieczną”. O jaką sprawę karną chodziło? Maciej
Frankiewicz ujawnił nazwiska poznańskich sędziów, którzy skazywali
działaczy opozycji w stanie wojennym. Żaden z nich nie stanął jednak
przed obliczem wymiaru sprawiedliwości Wolnej Polski, lecz organy
ścigania zainteresowały się tym, który odważył się przypomnieć
niechlubną przeszłość pracowników lokalnej Temidy.
Na początku lipca 1992 r. z Poznania do Gorzowa Wlkp.
przywiozłem jednodniówkę Solidarności Walczącej: „Wykaz posłów,
senatorów i najwyższych urzędników państwowych, którzy w latach 1944-
89 współpracowali z UB i SB”, znaną szerzej jako „Lista
Macierewicza”, którą koledzy powielili w tysiącach egzemplarzy i
kolportowaliśmy ją na mieście.
Zabrałem również ulotkę wyborczą poznańskiego oddziału
Partii Wolności, w której w biogramie Macieja wyczytałem, że „ma
ładną i młodą żonę”
Macieja widziałem następnie 4 czerwca 1993 r. podczas
słynnego Marszu na Belweder w pierwszą rocznicę obalenia Rządu Jana
Olszewskiego. Ze swoim wzrostem (198 cm) dał się dostrzec w
wielotysięcznym tłumie demonstrantów.
W 1996 r. w rozmowie telefonicznej podziękował, że w
inauguracyjnym numerze Młodzieżowego Pisma Poza Cenzurą „OSZOŁOM”
został wymieniony w gronie „jedynych depozytariuszy idei
Sierpnia'80”.
W październiku ubiegłego roku podczas współorganizowanych
przez Instytut Pamięci Narodowej obchodów 25-lecia Poznańskiego
Oddziału Solidarności Walczącej zapamiętałem żonę Macieja i jego
nastoletnie córki, jak w sali posiedzeń Poznańskiego Towarzystwa
Przyjaciół Nauk kolportowały patriotyczne wydawnictwa. Dzielnym
dziewczynom na koniec obrad pomagałem pakować niesprzedane książki,
zaś z Maciejem zabrałem się samochodem na obiad do stołówki
uniwersyteckiej. Przy stole opowiadał o przełomowych latach 1989-90.
Wyprawie samochodem do Wilna i Rygi. Sowieckich czołgach. Odżyły
rodzinne wspomnienia – w stolicy Łotwy urodził się mój pradziadek,
autor wielu patentów, którego zgromadzony na wynalazczości majątek
zagrabili bolszewicy. Podziwiałem odwagę Macieja i jego pomysłowość,
z jaką pokonywał kolejne kilometry chylącego się ku upadkowi
imperium.
Pod Pomnikiem Poznańskiego Czerwca 1956 żartowałem, mówiąc
Joannie Frankiewicz, że ulotka wyborcza Partii Wolności z 1991 r.
nie straciła nic na aktualności. W tym miejscu poznana osobiście
dzień wcześniej Teresa Majchrzak, matka zamordowanego bestialsko
przez ZOMO w maju 1982 r. Piotra Majchrzaka, podarowała mi książkę
traktującą o męczeństwie syna wraz z osobistą dedykacją. Tu również
zawiązała się znajomość z Zofią Bartoszewską – ranną sanitariuszką
Powstania Poznańskiego z 1956 r.
14 grudnia ubiegłego roku Teresa Majchrzak w Sali Papieskiej
Parafii Katedralnej przekazała Gorzowianom niezwykłe świadectwo
męczeństwa pierworodnego syna. Pochlipujące osoby, słuchające
płynącej z matczynego serca opowieści, wychodziły na zewnątrz, by do
reszty się wypłakać.
Sędziwa Zofia Bartoszewska, organizująca demonstrację
przeciwko niedawnej wizycie Wojciecha Jaruzelskiego (stopień
wojskowy pominę, bo to ujma dla honoru polskiego oficera) uratowała
honor Poznania.
Zasługą Macieja było, że podczas rocznicowych obchodów
Solidarności Walczącej z rąk Prezydenta Poznania Ryszarda
Grobelnego, panie Teresa i Zofia, bohaterskie kobiety, otrzymały
najwyższe lokalne odznaczenia.
Wierzyłem, że każdą w wymienionych osób, jeszcze spotkam. W
najczarniejszych snach nie przypuszczałem jednak, że pochylimy się
nad trumną zmarłego nagle Wiceprezydenta Poznania. Marzę, by w
grudniu tego roku zorganizować w Gorzowie Wlkp. spotkanie z Janiną
Stawisińską, matką zamordowanego przez ZOMO w Kopalni „Wujek” Jana
Stawisińskiego, połączone z projekcją filmu dokumentalnego „Prosta
prawda”. Pragnąłem, by na to spotkanie dojechał też z rodziną
Maciej, który w mrocznych latach 80. był jedną z nielicznych osób,
mających odwagę nieść pomoc rodzinie zamordowanego Piotra
Majchrzaka. „Ja i moi współpracownicy kreśliliśmy plany” - z
ostatniego radiowego przemówienia Prezydenta Stefana Starzyńskiego
do mieszkańców walczącej Stolicy (23.09.1939).

[Gość: maria]

dzieki! wreszcie mądra wypowiedż, wspomnienie zmarlego prezydenta. Byl w swoich
dzialaniach napewno kontrowersyjny, ale DZIAŁAŁ !!!! - i to odróżniało go od
rzeszy urzędasów-pierdzistołków.
Cześć Jego pamięci

[slawek_wieczorek]

Śmiało rzec można: człowiek Renesansu.
Z Maciejem Frankiewiczem widziałem się w 1996 roku w słynnym
operacyjnym mieszkaniu przy ul. Kamiennej we Wrocławiu, należącym do
Hanny Łukowskiej-Karniej, najbardziej zaufanej łączniczki Kornela
Morawieckiego. Przyszedł prosto w wrocławskiego maratonu. Jak na
amatora, osiągał przyzwoite wyniki. Przy kawie opowiadał o wielkich
nadziejach związanych z Ruchem Odbudowy Polski, któremu szefował w
Wielkopolsce.
O tym, że nurkował, zdobył Kilimandżaro i Aconcaguę, dowiedziałem
się już po śmierci.

miasta.gazeta.pl/poznan/1,36037,4948240.html

[Gość: Jerry]

Mateusza Morawieckiego prezesa jednego z największego zagranicznego
banku w Polsce?

[Gość: assur]

Czy dokonań wystarczy na pomnik dla sportowca amatora?
Gdyby nie polityka, bylaby zwyczajna mogila.I tyle.