Uczelnie w regionie: ich siedem grzechów

[sonntag]

Szanowny Autorze - napisał Pan "Kilkadziesiąt tysięcy złotych
rocznie na program antyplagiatowy nie wydrenuje do szczętu kont UMK.
Nie zlikwiduje też problemu, ale na pewno go zmniejszy." Jest to
myślenie naiwne, bowiem najlepszy nawet system nie jest w stanie
porównać tekstów dopóki nie zostaną one do niego wprowadzone. A
zatem jego skuteczność uzależniona jest od bazy danych. Podaje Pan
przykład M.Krajewskiego - otóż w tym przypadku plagiatowany był
tekst książki wydanej przed II wojną światową. Nie ma jej w żadnej
bazie danych, tak jak większości wykorzystywanych nadal w badaniach
monografii historycznych, tych starszych, ale i najnowszych. Co
można porównać? Część tekstów prac magisterskich, a i tu nie
wszystkie...... Jak porównać np. plagiat tekstu obcojęzycznego,
przetłumaczonego na polski, z oryginałem?
A tak na marginesie, przypatrzcie się Państwo własnym praktykom
stosowanym na łamach lokalnego dodatku "Gazety". Jako autor prac
historycznych o Toruniu mam pewne doświadczenie z tym związane, nie
świadczące dobrze o Redakcji i jej współpracownikach.......

Uczelnie w regionie: ich siedem grzechów

[thauramarth]

Sposob na plagiaty jest calkiem prosty. Szczegolnie w przypadku
licencjatu nalezaloby wprowadzic jakis rodzaj egzaminu koncowego,
ktory badalby wiedze studentow z danej dziedziny. W obecnej sytuacji
wiekszosc tzw. "zakow" idzie na latwizne i nie wysila sie zbytnio
przy pracy licencjackiej/magisterskiej. Grzech lenistwa badz/rowniez
chciwosci dotyczy takze czesci promotorow, ktorzy przyjmuja na
seminaria dyplomowe tyle osob, ile wlezie. W konsekwencji studentom
uchodzi na sucho minimalizm. Nalezaloby w jakis sposob z tym
skonczyc, a recepta moze byc wlasnie egzamin koncowy zamiast pisania
pseudo-pracy jak to jest obecnie.
Co do niskiej popularnosci kierunkow scislych, a w szczegolnosci
fizyki: tam trzeba wlozyc troche wysilku nauke, a wiekszosc idzie na
latwizne. Dodatkowo, oliwy do ognia dolewa ogolne obnizenia poziomu
nauczania w szkolach srednich, a co za tym idzie rowniez na
uczelniach wyzszych. No i jeszcze jedna prosta sprawa - kasa idzie
za studentem, takze jakby sie czesc przesialo (co nalezaloby
zrobic), to pozniej uczelnia mniej pieniazkow dostanie. I tak sie
kolo zamyka.

[wujek.andrzejek]

Sposób na plagiaty - rzetelność promotora, który konsekwentnie zmusza
studenta do pracy własnej. To proste - łatwo na spotkaniach
seminaryjnych wyłapać tych, którzy próbują pobawić się w kupowanie
prac i plagiatowanie. Druga sprawa - powolutku studenci zaczynają być
świętymi krowami, którym wszystko pod nos trzeba podsuwać itp. mam
znajomego licencjata z br, który ANI razu nie był w bibliotece, gdy
zaś promotor uparcie odrzucał mu rozdziały jego pracy -podobno do
dziekana na niego wysmarował skargę. i dziekan ją uznał. Klient
płaci, klient żąda.
Druga sprawa - zmurszały system na uczelni. Żadna reforma
przygotowywana przez sitwę i dla sitwy nie przyniesie zmiany
żałosnego status quo.
A tu rozwiązania są równie proste, jak powyżej - system weryfikacji
postępów naukowych kadry profesorskiej, łącznie ze zniesieniem
habilitacji, będącej kluczem do nieróbstwa i naukowego tetryczenia
kadry. Po drugie - zakaz wpisywania się na masową skalę kadry
naukowej do zasobów kadrowych wielu uczelni na raz.
I wreszcie - niestety mam nieprzyjemność pracować z absolwentami
kilku toruńskich i okolicznych uczelni prywatnych. Ludzie uwierzcie
mi - najgorsi studenci po UMK biją tamtych "orłów" na głowę. Więc
ostrożnie z tym flekowaniem UMK.
I wreszcie - ktoś to już gdzieś pisał - większość absolwentów uczelni
wyższych nie powinna w ogóle zdać matury. Więc choroba sięga głębiej.

[thauramarth]

Problem w tym, ze w duzej mierze seminaria to jest obecnie kpina.
Fikcyjne godziny wpisywane do karty obciazen ddyaktycznych. Rzadko
kiedy trafia sie promotor, ktory zmusza studenta do jakiegokolwiek
wysilku i zaangazowania w tego typu zajecia. A czesto jeszcze takie
zajecia odbywaja sie wylacznie przez wymiane korespondencji. Wina
zapewne lezy po obu stronach, a rezultat? Czesc klientow zapewne
nawet nie wie o czym traktuje ich praca, a "pisze" sie ja tylko
dlatego, ze to konieczne. I to jest najbardziej widoczne na
przludnionych kierunkach, gdzie "ksztalci" sie masowo i bezosobowo.
Tego typu trendy sa obecne w jakims stopniu na wszystkivh
uczelniach, od kiedy zapanowala moda, zeby kazdy posiadal wyzsze
wyksztalcenie, bez wzgledu na to czy sie do tego nadaje czy nie.
Byloby milo gdyby uczelnia zdolala wpoic studentom troche wiedzy, a
przede wszystkim, ze trzeba wlozyc troche wysilku, zeby cos
osiagnac. Moze tez w koncu nalezaloby skonczyc z darmowymi studiami
i fundowac stypendia dla najlepszych maturzystow, ktore by pokrywaly
koszt studiow i rownoczesnie wymagaly utrzymywania odpowiedniej
sredniej ocen, zeby forsa nie przepadla.

Uczelnie w regionie: ich siedem grzechów

[lex1946]

„Gazeta Wyborcza” i jej redaktorzy, a od 2008 r. głównie M.
Czarnecki z uporem próbują przekonać, iż w swojej pracy
habilitacyjnej sprzed 15 lat miałem jakoby dopuścić się oszustwa
naukowego. Temat wywołany przez wspomniane medium żyje już ponad dwa
lata. Najpierw miał być to plagiat, „żywy plagiat”, a gdy ta teza
upadła, ostatnio na użytek medialny stworzono nową formułę –
„oszustwo naukowe”. Oświadczam: w swojej habilitacji nikogo nie
oszukałem, pracę śp. ks. Czesława Lissowskiego wydobyłem z
zapomnienia, rzetelnie opracowałem, zacytowałem ją w habilitacji
ponad sto razy (!) i ogłosiłem tam jej chwałę. Nadto czterokrotnie
opublikowałem biografię księdza Cz. Lissowskiego. Do dziś pozostaje
On dla mnie nie tylko męczennikiem Kościoła i Narodu, ale rzetelnym
historykiem i wzorem społecznika.
Komisja UMK, powołana do rozpatrzenia powyższej sprawy, powieliła
stworzoną (jestem pewien, iż na zamówienie) uprzednią opinię. Opinia
ta powstała za rządów poprzedniego dziekana tego Wydziału, bez
wysłuchania moich racji, a jej końcowy wniosek stanowi, iż moja
praca z 1994 r. jakoby „nosi znamiona niesamodzielności”. I tyle! W
1995 r. Rada Wydziału pracę przyjęła bez zastrzeżeń, doceniając
opinię wybitnych znawców tematyki: profesorów śp. Jerzego Skowronka
(UW), Jerzego Zdrady (UJ) i śp. Sławomira Kalembki (UMK), po latach
zaś (sic!) ta sama Rada ustaliła jakieś wątpliwości!?
Dlaczego zarówno pierwsza komisja w 2007 r., jak i druga w 2008 r.,
nie przesłały mi swoich ustaleń i nie pozwoliły się do nich odnieść?
Humanistyczne Gremia zapomniały o klasycznej zasadzie „audiatur et
altera pars”! Gdyby miały odwagę spotkać się i wysłuchać oraz
obejrzeć dokumenty, z przerażeniem zapewne zrozumiałyby swój błąd.
Dotyczy to także materiałów archiwalnych, których rzekomo nie
wykorzystałem. Te ostatnie, jak wiadomo, nie są chronione prawem
autorskim.
Należy nadmienić, że medialne podtrzymywanie mojej sprawy miało być
niwelowaniem prokuratorskich (!) zarzutów wobec faktycznego plagiatu
popełnionego przez S. Kunikowskiego. Argumentum ad hominem:
Prokuratura Rejonowa we Włocławku Postanowieniem z dnia 17 marca
2008 r. (sygn. 1 Ds. 47/07), ustaliła, iż S. Kunikowski w 2002 r.
dopuścił się plagiatu wobec dwóch osób: prof. dra hab. Mirosława
Krajewskiego z Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy i ks.
prof. dra hab. Henryka Skorowskiego – prorektora Uniwersytetu
Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, tj.: ”1. w sprawie
popełnienia plagiatu przez Stanisława Kunikowskiego w opublikowanej
przez niego w 2002 r. pracy pt. "Z przeszłości administracyjnej i
politycznej ziemi dobrzyńskiej" zamieszczonej w "Materiałach do
dziejów
rezydencji w Polsce, Ziemia Dobrzyńska" tom II, część pierwsza
poprzez
przywłaszczenie koncepcji twórczej oraz fragmentów tekstu z
publikacji pt.
"Rypin na tle kształtowania się przynależności administracyjnej
ziemi
dobrzyńskiej" autorstwa Mirosława Krajewskiego opublikowanej w 1994
r. w
książce pt. "Rypin. Szkice z dziejów miasta" - poprzez nie wskazanie
tytułu
publikacji, z której korzystał, zaznaczenie cytowanych fragmentów
oraz
nazwiska autora wykorzystywanej pracy, tj. o czyn z art. 115 ust. 1
Ustawy z
dnia 04.02.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych";
"2. w sprawie popełnienia plagiatu przez Stanisława Kunikowskiego w
opublikowanej przez niego w 2002 r. pracy pt. "Dziedzictwo kulturowe
jako
ważny czynnik rozwoju i integracji środowiska lokalnego"
zamieszczonej w
wydawnictwie Toruńskiego Towarzystwa Kultury pt. "Kujawy i Pomorze.
Region –
Społeczeństwo - Kultura" tom I, oraz w styczniu 2003 r. w pracy pt.
"Dziedzictwo kulturowe czynnikiem integrującym społeczność lokalną"
opublikowanej w czasopiśmie "Sekretarz i organizacja urzędu" poprzez
przywłaszczenie fragmentów tekstu z publikacji pt. "Aksjologiczny
wymiar
narodowego dziedzictwa kulturowego" autorstwa Henryka Skorowskiego
zamieszczonej w materiałach z konferencji przedkongresowej
Włocławek, 19-20
października 2000 r. "Instytucje kulturalne i stowarzyszenia
regionalne w
nowych warunkach rozwoju społeczno-gospodarczego Polski" – poprzez
nie
wskazanie tytułu publikacji, z której korzystał, zaznaczenie
cytowanych
fragmentów oraz nazwiska autora wykorzystanej pracy, tj. o czyn z
art. 115
ust. 1 Ustawy z dnia 04.02.1994 r. o prawie autorskim i prawach
pokrewnych". Czyny popełnione przez S. Kunikowskiego zostały
zakwalifikowane przez Prokuraturę jako przestępstwo z art. 115 ust.1
Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i są
zagrożone „grzywną, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia
wolności do lat 3” (str. 3 pisma Prokuratury), jednak w związku z
tym, iż od ich popełnienia do wydania postanowienia upłynął okres
pięciu lat, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 kodeksu karnego, wobec
przedawnienia karalności czynu sprawę umorzono. Umorzenie dotyczy
tylko karalności, o której mowa w części karnej Ustawy z dnia 4
lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zaś na
podstawie art. 144 ust. 5 Ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym
przedawnienia takiego nie stosuje się, albowiem „5. Nie stosuje się
przedawnienia w odniesieniu do wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego, któremu zarzuca się
popełnienie czynu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5”.
Kilka dni temu dość przypadkowo dowiedziałem się, że „Centralna
Komisja do Spraw Stopni po analizie przekazanych (przez toruńską
GIS), materiałów dotyczących osoby dr hab. Stanisława Kunikowskiego
informuje, że zostały podjęte czynności w celu wnikliwego i
rzetelnego wyjaśnienia sprawy (naruszenia praw autorskich i dobrych
obyczajów w nauce) odnośnie przewodu habilitacyjnego na Wydziale
Nauk Historycznych UMK. Po uzyskaniu dodatkowej dokumentacji i
wyjaśnień w sprawie zostanie nadany dalszy bieg” (pismo z 24
września 2009 r.).
Takie jest, z grubsza rzecz biorąc, tło całej sprawy. Kto popełnił
plagiat, dziś wiadomo jest publicznie. Kto miał cierpieć na rzekomy
plagiat – też wiadomo!

[nowojorczyk5]

Ponizej przedstawiam tekst wydrukowany w miesieczniku "Forum
Akademickie" 10/2008 - dostepny zreszta on-line:
Sprawozdanie z prac komisji powołanej przez Radę Wydziału Nauk
Historycznych UMK w związku z prasowymi zarzutami wobec publikacji
Mirosława Krajewskiego „Powstanie styczniowe między Skrwą a Drwęcą”,
Włocławek 1994
Ocena merytoryczna
Na wniosek dziekana Wydziału Nauk Historycznych, prof. dr. hab. W.
Rezmera, Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu 19 czerwca 2007 r. w
głosowaniu tajnym powołała specjalną Komisję do wyjaśnienia sprawy
związanej z artykułami prasowymi zarzucającymi M. Krajewskiemu
nierzetelność naukową w wyżej wymienionej publikacji. Do Komisji
powołano: dr hab. Magdalenę Niedzielską, prof. UMK, dr. hab. Leszka
Kuka, prof. UMK i prof. dr. hab. Szczepana Wierzchosławskiego jako
przewodniczącego. W trakcie wykonywania nałożonych zadań Komisja
otrzymała od dziekana dodatkowe materiały, zawierające pismo prof.
M. Krajewskiego, z załącznikami w postaci trzech ekspertyz prawnych
oraz dwie anonimizowane recenzje, przekazane przez dr. med. M.
Wrońskiego z redakcji „Forum Akademickiego”.

Pragniemy jednak podkreślić, że żadne z tych pism nie zostało przez
Komisję wzięte pod uwagę w trakcie jej prac. Członkowie Komisji
przeprowadzili porównanie publikacji Krajewskiego z publikacją
Czesława Lissowskiego Powstanie styczniowe w ziemi dobrzyńskiej
(Płock 1938) oraz dokonali oceny merytorycznej rozprawy
habilitacyjnej M. Krajewskiego samodzielnie, opierając się wyłącznie
na zasadach wynikających z warsztatu badań historycznych.

Oto wyniki naszej analizy:

[Dalej są następujące 3 podrozdziały, których ze względu na dużą
objętość nie przytaczam – MW]:

Porównanie struktury obydwu prac (2,5 strony)

Baza źródłowa (1 strona)

III. Analiza porównawcza tekstu pracy M. Krajewskiego w stosunku do
tekstu Cz. Lissowskiego i innych autorów (29 stron)

IV. Konkluzje

Konfrontacja rozprawy M. Krajewskiego Powstanie styczniowe między
Skrwą a Drwęcą (Włocławek 1994) z monografią Cz. Lissowskiego
Powstanie styczniowe w ziemi dobrzyńskiej (Płock 1938) prowadzi do
następujących wniosków:

Struktura pracy Krajewskiego, jej treść, oparta została głównie na
publikacji Lissowskiego;

Znaczna część tekstu pracy M. Krajewskiego jest odtworzeniem tekstu,
w wielu miejscach dosłownym, z publikacji Lissowskiego;

Źródła, na które powołuje się Krajewski, w wielu przypadkach zostały
wykorzystane wtórnie za Lissowskim i autorami innych publikacji.
Spisywane za Lissowskim niektóre dokumenty z AGAD (patrz także
załącznik, czyli odpowiedź AGAD z 6 XII 2007 r. na zapytanie
przewodniczącego Komisji) uległy zniszczeniu w czasie II wojny
światowej – w 100 proc. dotyczy to bardzo często cytowanych przez
Krajewskiego Akt Wojennego Naczelnika Powiatu Lipnowskiego.
Natomiast Krajewski powołuje się na nie dość często i wymienia
sygnatury podane przez Cz. Lissowskiego – 129, 901, 966, 1060, 1062.
Nie występuje też sygn. 550 w zespole Zarząd Generał−Policmajstra w
Królestwie Polskim, bo zespół liczy tylko 68 j.a. (patrz także
odpowiedź AGAD). Nie istnieją też dokumenty pod sygn. 13/1 z zespołu
Kancelaria Namiestnika Jego Cesarskiej Mości w Królestwie Polskim,
nie ma akt o sygnaturze (ani dawnej, ani obecnej) o numerze 290−291
w zespole Audytoriat Polowy Wojsk w Królestwie Polskim. Krajewski w
wykazie źródeł podaje także zespół Organizacja Narodowa Powstania
Styczniowego, sygn. 11−22 – te akta akurat są dostępne, ale w pracy
Krajewskiego nie znaleźliśmy śladów powoływania się na nie. Także w
przypisach nie znaleźliśmy odniesień do zespołu Zbiór Materiałów
Różnych dot. Powstania Styczniowego wymienionego przez autora
rozprawy habilitacyjnej w wykazie na końcu książki. Jeśli chodzi o
zasoby Archiwum Państwowego w Płocku, to w przypisach M. Krajewski
powołuje się najczęściej na zespół Kancelaria Gubernatora Płockiego
sygn. 23 (965), 77, 152, 501, 701, 5296, 6023, 6024, 7179, 7995,
8014, 8621. Niestety, zespół ten, według inwentarza opracowanego w
1970 r., znajdował się pod ogólną sygnaturą 23 i liczył tylko 1299
jednostek archiwalnych. Wniosek z tego, że niemożliwe było
skorzystanie z jednostek powyżej tej sygnatury – patrz także
odpowiedź Archiwum Państwowego w Płocku z 3.12.2007 r. skierowana do
przewodniczącego Komisji.

Z tego pisma dowiadujemy się też, że nie istnieje sygn. 23 (965)
oraz że Archiwum Państwowe w Płocku nie posiada i w okresie
międzywojennym nie posiadało zespołu Kancelaria Gubernatora
Cywilnego, na który powołuje się w przypisach M. Krajewski podając
sygnatury: 701 (s. 35), 9179 (s. 36), XIII (s. 160), XIV (s. 159),
XXII (s. 160). Przypuszczać należy, że pomylił gubernatora z
gubernatorem cywilnym, bo sygn. 701, 7179 wymieniał także w zespole
Kancelaria Gubernatora Płockiego, ale skąd sygn. XIII, XIV, XXII? Na
s. 19 w przypisie nr 8 Krajewski notuje: „Archiwum Państwowe w
Płocku (cyt. dalej – AP – Płock), akta wizytacji, sygn. AW 419, k.
93−93v”. Tę sygnaturę odnajdujemy, ale w Archiwum Diecezjalnym w
Płocku. Zespół Komisja Wojewódzka i Rząd Gubernialny Płocki
wymieniony w wykazie źródeł i opracowań, sygn. 15, w tekście jest
określany pod sygn. 15 (965), 46. Niestety, nie wiadomo, „co oznacza
liczba 965 podana w nawiasach przy sygnaturze 15” – patrz załączone
pismo Archiwum Państwowego w Płocku z 3.12.2007.

Ta nasza analiza jest w zasadzie bezprzedmiotowa, jeśli zwrócimy
uwagę na dwa zdania w piśmie Archiwum Państwowego w Płocku z
3.12.2007 r.: „Wskazane przez Pana jednostki archiwalne z
poszczególnych zespołów zostały sprawdzone pod kątem użytkowników.
Niestety na żadnej z metryczek nie widnieje nazwisko p.
Krajewskiego.” Niezależnie więc od tego, czy akta istnieją, czy nie,
czy mają taką, czy inną sygnaturę, Krajewski z nich nie korzystał.

M. Krajewski, jak podaliśmy na wstępie, w wykazie źródeł i opracowań
na końcu książki podaje jakoby wykorzystał zasoby Archiwum
Diecezjalnego w Płocku. Niestety, w przypisach nie wszystkie z nich
znajdziemy. Nie powołuje się na Akta dotyczące supresji klasztorów,
sygn. 32, mimo że takowe istnieją. Powołuje się na Archiwum
Konsystorza Płockiego (prawidłowa nazwa zespołu „Akta Konsystorza
Płockiego”), vol. 3, k. 64, 96 i 166 w przypisach nr 90 i 93 na s.
157 i 158. Nie używa podanej w wykazie sygnatury nr 40, która jest
błędna – patrz odpowiedź dyrektora Archiwum Diecezjalnego w Płocku z
12 XII 2007 r. Odpowiedź ks. Dariusza Majewskiego potwierdza także
naszą diagnozę, że Akta Wizytacji Biskupich, sygn. 419 dotyczą
dekanatu Rypińskiego w r. 1817, a nie okresu powstania styczniowego.
Natomiast druga sygnatura podana przez Krajewskiego – nr 521 – jest
w odniesieniu do wizytacji biskupich błędna. Myli się także M.
Krajewski podając, że Księga zgonów parafii św. Bartłomieja w Płocku
z roku 1863 posiada sygnaturę 21 – prawidłowa jest sygnatura 3722.

Zarówno w wykazie, jak i w przypisach, Krajewski często powołuje się
na konkretne archiwa parafialne: Chrostkowo, Gójsk, Osiek, Rogowo, w
przypisach także: Sadłowo, Tłuchowo, Skrwilno itd. Natomiast z pisma
dyrekcji Archiwum Państwowego w Płocku dowiadujemy się, że tam
znajdowały się w 1994 r. akta metrykalne i stanu cywilnego z gminy
Gójsk za lata 1808−1890. „Natomiast akta metrykalne z parafii
Chrostkowo i Rogowo przechowywane są w Archiwum Państwowym w Toruniu
Oddział we Włocławku, a parafii Osiek w Archiwum Państwowym w
Toruniu. Ponieważ ww. parafie wchodziły w skład diecezji płockiej
wytworzone w nich akta metrykalne przechowywane są również w
Archiwum Diecezjalnym w Płocku” – cytat z pisma Dyrekcji Archiwum
Płockiego załączonego do niniejszego sprawozdania. Wiado

[nowojorczyk5]

Czesc druga i zakonczenie:

4) Przy omawianiu wielu zagadnień za podstawę ustaleń służyły pracy
Krajewskiego także informacje zawarte w rozprawach Przedpełskiego,
Halicza, Ratajczyka, Myśliborskiego−Wołowskiego i Karbowskiego.
Zawartość tych prac została przez Krajewskiego poddana licznym
przeróbkom redakcyjnym; często jednak przejmowana była dosłownie,
łącznie z przypisami. W licznych przypadkach Krajewski dopuścił się
zniekształceń w redagowaniu cytatów, uniemożliwiając ich należyte
zrozumienie, niekiedy aż do zagubienia właściwego sensu. Zdarza się,
że autor poprzestawał jedynie na zmianie znaków interpunkcyjnych lub
pojedynczych wyrazów. Oczywiście, trudno jest we wszystkich
wypadkach dowodnie rozstrzygnąć, czy autor dotarł i wykorzystał
przywoływane źródła i informacje bezpośrednio, czy za pośrednictwem
innych autorów. Wydaje się jednak, że bardzo znaczna część
przywoływanej przez Krajewskiego bazy źródłowej wykorzystana została
przez niego pośrednio i wtórnie.
5) Tekst Krajewskiego zawiera także błędy merytoryczne, logiczne,
pomyłki wynikające z niedostatku rzetelności badawczej bądź
niedomagań warsztatu historyka.
Przedstawione przez nas liczne przykłady wykorzystania treści
monografii Czesława Lissowskiego Powstanie styczniowe w ziemi
dobrzyńskiej…, której tekst w szerokim zakresie stanowi podstawę
zawartości rozprawy habilitacyjnej Krajewskiego, wykorzystywanie
tekstów publikacji innych autorów, wielokrotne powoływanie się na
źródła zniszczone w czasie II wojny światowej, które przebadał i
przytoczył w swej pracy Lissowski, jako podstawę źródłową pracy,
upoważniają do stwierdzenia, że rozprawa Mirosława Krajewskiego nie
zasługuje na miano opracowania samodzielnego.
Członkowie Komisji oświadczają, iż tekst niniejszego sprawozdania
został zredagowany wyłącznie do informacji Rady Wydziału Nauk
Historycznych, jego władz dziekańskich oraz władz rektorskich UMK w
Toruniu.
Członkowie Komisji:
prof. dr hab. Szczepan Wierzchosławski – przewodniczący
dr hab. Magdalena Niedzielska, prof. UMK
dr hab. Leszek Kuk, prof. UMK
(na oryginale właściwe podpisy)
Toruń 28 XII 2007 r.
Załączniki:
1) Odpowiedź z AGAD, ul. Długa 5, Warszawa, autorstwa kierownika
oddziału V – Marii Sierockiej−Pośpiech, z dnia 6 XII 2007 r.,
2) Odpowiedź mgr. Leszka Franciszkiewicza – dyrektora Archiwum
Państwowego w Płocku, ul. Kazimierza Wielkiego 9b, z dnia 3 XII 2007
r.,
3) Odpowiedź dyrektora Archiwum Diecezjalnego w Płocku, ks. Dariusza
Majewskiego z dnia 12 XII 2007 r.
Tytuł pochodzi od redakcji





NIE OCZEKUJĘ PRZEPROSIN
W numerze marcowym „Forum Akademickiego” z 2008 r. ukazał się
drukiem „List do redakcji” prof. M. Krajewskiego, w którym
utrzymywał on, że fakty podane przeze mnie w artykule „Profesorska
habilitacja” („FA” 12/2007) są nieprawdziwe, moja relacja
nierzetelna i łamiąca prawo. Jego zdaniem, habilitacja była
wspaniała, a w swoich recenzjach habilitacyjnych zachwycili się
nią: „śp. prof. J. Skowronek, prof. J. Zdrada (UJ) i prof. S.
Kalembka (UMK), Rada Wydziału UMK, tzw. superrecenzent i cała CK ds.
SiTN.”
Odpowiadając na zarzuty prof. M. Krajewskiego w krótkiej notce „Nie
spełnia wymagań” („FA” 3/2008) napisałem m.in.: „Sprawą zajęła się z
urzędu specjalna komisja dziekańska. Jej raport nie został jak
dotychczas upubliczniony, ale gdy tak się stanie, będę mógł odeprzeć
Pana niewybredny atak bardziej merytorycznie.” Raport komisji liczy
37 stron plus 17 stron załączników i dokumentacji uzupełniającej.
Dlatego, ze względu na objętość, nie można go w całości przytoczyć.
PT Czytelnicy mogą jednak przeczytać wnioski końcowe i wyrobić sobie
samodzielny pogląd.
I co Pan na to, Panie Krajewski? Nie oczekuję przeprosin, ale miło
by było, gdyby miał Pan na tyle krytycyzmu, by przyznać, że miałem
rację.
PS Zapewne Czytelnicy, a na pewno dyrekcja Archiwum Nieuczciwości
Naukowej, z ciekawością przeczytaliby obecną opinię prof. Sławomira
Kalembki i prof. Jerzego Zdrady na temat wiekopomnego dzieła M.
Krajewskiego „Powstanie styczniowe między Skrwą a Drwęcą” (Włocławek
1994), które na pewno przejdzie do historii (przynajmniej patologii
w nauce).
dr med. Marek Wroński

[mac_byd]

Może jeszcze wytłumaczy nam Pan kto i dlaczego puścił taką
habilitację?

Uczelnie w regionie: ich siedem grzechów

[marian_traba]

Szanowny Autorze,
Bardzo się cieszę, że ktoś dostrzega niedostatki naszych uczelni. Ja mam doświadczenia nienajlepsze z UMK.
Taaaak, miernotę wypadałoby tępić, aby w końcu rósł poziom nauczania. Ale jak to robić, gdy miernota się sam nakręca? Np. brak jest jakichkolwiek zewnętrznych ogłoszeń nt. chęci zatrudnienia adiunkta/asystenta w serwisach ogólnodostępnych. Tylko skromna informacja 'w korytarzu'. Sitwa sitwę zatrudnia i miernota się dożywotnio pasie.
Bardzo dziekuję za artykuł, ciekawe uwagi i kilka rad jak z tym walczyć. Tylko komu z tym walczyć???
Pozdrawiam,
Trąba

Uczelnie w regionie: ich siedem grzechów

[kujawski0]

Siedem grzechów redaktora MC.

Od pewnego czasu czytam teksty Pana redaktora Macieja Czarneckiego, dochodzę
do wniosku, że Pan redaktor zajmując się UMK, nie ma zielonego pojęcia o
funkcjonowaniu uczelni, co więcej teksty przez MC pisane są strasznie nudne,
moim zdaniem wynika to z faktu, że Pan MC ma jako „działkę” uczelnie w
regionie, no i aby zarobić na wierszówce musi co jakiś czas napisać jakąś
„wybitną” analizę.
Siedem grzechów Redaktora MC.

Po pierwsze: wojny i wojenki dotyczą chyba nie tylko środowiska polityków i
uczelni, a także samorządu, firm prywatnych, państwowych, Kościoła, a także
środowiska dziennikarskiego – pierwszy grzech można przypisać całemu
społeczeństwu.

Po drugie: to, że nie ma dziennikarzy z wykształcenia to problem Gazety, no i
mamy redaktorów jak Pan MC, nic dodać nic ująć.
Patrząc jeszcze inaczej z tekstu można wywnioskować, że uczelnia kształci
wszechstronnie zdolnych polonistów, etnologów itp..., że odnajdują się również
w innych zawodach niż wyuczony.
Dalej Pan pisze, że Uniwersytet „robi za mało, by zmienić preferencje
maturzystów, przyciągnąć do Torunia zdolnych ścisłowców z całej Polski. Może
warto zwolnić ich z opłat przy naborze? Na pewno trzeba rozszerzyć ofertę -
dlaczego wciąż nie dorobiliśmy się wydziału technicznego?”
To już zakrawa na jakiś absurd - uniwersytet ma zmieniać program nauczania w
szkołach, docierać do rodziców uczniów, którzy wybierają humanistykę, na pewno
zwolnienie z opłaty 70 zł pomoże – gratuluję pomysłu!
Z całego kraju również gratuluję, w kraju mamy 16 uniwersytetów, zapewne uda
nam się ściągnąć całe Woj. Mazowieckie i część Opolskiego.
Dlaczego nie dorobiliśmy się wydziału technicznego – Pan redaktor zapomina o
kondycji finansowej uczelni o której przecież Pan pisał – amnezja!!!
Poza tym żaden uniwersytet nie dorówna politechnice i nawet nie ma co o tym
marzyć dotyczy to nawet największych uniwersytetów w kraju.

Po trzecie: Nauka - to brzmi dumnie. Zbyt dumnie, by zniżać się do kwestii
praktycznych. Tymczasem na zachodzie naukowcy bacznie wsłuchują się w głos
biznesmenów i konsumentów. Skutek: nowe technologie, leki, tworzywa.
Panie redaktorze jesteśmy województwem rolniczym, niech Pan poszuka dużych
firm, zobaczy jaki mamy rynek - jaki rynek taka współpraca, przecież przez
cały PRL – Kujawy i Pomorze były regionami rolniczymi, przecież nowoczesna to
może wymyślono na Uniwersytecie Przyrodniczo-Technicznym ale kosiarkę, lub
młockarnie w roku 1970!!!!

Po czwarte – faktem jest że plagiaty to katastrofa ale nie tylko systemu
nauczania ale i moralny!!! O plagiacie ktoś słusznie pisał, więc szkoda czasu
aby program działał muszą być książki artykuły wprowadzone do sieci – niech
PanMC – zobaczy jak wygląda dygitalizacja zasobów polskich bibliotek.

Po piąte: Może i promować trzeba więcej -problem w tym, że to wszystkie
strony muszą chcieć. Jeśli ktoś w grzechu o nowych technologiach itp... niech
pamięta że istnieje na przytaczanym zachodzie słowo komercjalizacja wiedzy,

Po szóste: Godziny i grupy to nie chciwość – to szara rzeczywistość polskiego
systemu szkolnictwa wyższego – każdy chciałby pracować komfortowo –ale nie ma
pieniędzy na nadgodziny itp.. mniejsze grupy to znaczy większa ich ilość –
chyba proste.........

Po siódme: 7 grzech prosiłbym napisać do minister Kudryckiej.

[becja10]

ZAŁOSNE ZE UNIWERSTECKIE MIASTO MA TAKI POZIOM DZIENNIKARSTWA, RED.
MC ISTOTNIE O FUNKCJONOWANIU UCZELNI NIE WIE NIC ALBO PRAWIE NIC
JAKIEŚ DOMYSŁY B. WĄTPLIWE ANALIZY NIEPOPARTE FAKTAMI. I JESZCZE
JEDNO PRZECZYTAŁAM GŁOSY NA TYM FORUM, PANIE RED. JEŚLI PATOLOGIA
DOSZŁA PROKURATURY A NIE DOMYSŁUJ TO MA PAN OBOWIĄZEK ZAJĘCIA SIĘ
TYM NATYCHMIAST BO INACZEJ Z RZETELNOŚCI DZIENNIKARSKIEJ OCENA
BĘDZIE MARNA. PODEJMUJE PAN WYŚWIECHATANE TEMATYN O KTÓRYM JUŻ NAWET
GAZETKI GMINNE NIE PISZĄ A PAN WCIĄŻ SIĘ ICH TRZYMA. TO NIE BUDUJE
ALE TEŻ I NIE RUJNUJE I TYM GORZEJ DLA GW