Zakochałem sie w Sudetach

[rb13]

Tak ,tak zakochałem sie w Sudetach, a właściwie w Karkonoszach. Buszowałem
tam przez tzw. długi weekend i plonem tego sa moje wypociny wierszowane zwane
przez niektórych wierszami.Poniewaz jest to spojrzenie na karkonosze po 35
latach ( tyle tam nie byłem) to swoje wizje chciałem Wam natym forum
niesmiało zaprezentować .

[rb13]

Karkonoski Wiatr


Wędrujmy granią tuż przed wiosny końcem
W pierwszy dzień lata, znikło gdzieś słońce
Szarobure chmury wiszą na nieboskłonie
Karkonoska grań w mdłej mżawce tonie
Diamentową rosą trawy do nas mrugają
Strącone wiatrem w pył szklany się zmieniają
Otacza nas z kamiennych głazów kraina dzika
Zimno przenikliwe przez swetry przenika
Oblepia każdą cząstkę ciała wilgocią od spodu
Potęgując i tak przejmujące uczucie chłodu

W ten wiatr rozwiał czarne chmurzyska
I słońce spod chmury blaskiem rozbłyska
Ciepłem otula, rozgrzewa ciało - och jak ciepło
Wiatr ustał i w niebyt odeszło lodowate piekło
Nie minęło pięć minut - słońce znów się skryło
Za welonem z czarnych chmur - tyleż ciepła było
Znów ciemność we władanie niebo wzięła
W czarny całun promienie słońca zawinęła
Zrazu spłynęła z chmur drobnymi kroplami
Po chwili jeszcze sypnęła śnieżnymi płatkami

Ponownie wiatr uderzył ze zdwojona siłą
Zatańczył, zawirował i jakby mało było
Zmienił się w huragan i jednym podmuchem
Spadł gromem, uderzył w nas jak obuchem
Porwał na strzępy peleryny i przydusił do drogi
Ryczał, wrzeszczał - jestem wicher srogi
Jam jest tu panem tej karkonoskiej krainy
Królem hal górskich i płożącej kosodrzewiny
Zawirował sypiąc śnieżnymi gwiazdkami
Zmieszanymi z perłowymi dżdżu drobinami

W ten roześmiał się, ależ napędziłem wam strachu
Odważni jesteście – dziś być na górskim szlaku
Idźcie do schroniska - co błyszczy w dolinie
Mój złowrogi podmuch pewnością ją ominie
Tam wysokie świerki przede mną stanowią obronę
I pionowa ściana pokryta kamiennym złomem
W dolinie dach zielenią pośród mgieł błyska
Stąd krótka wydaje się droga do schroniska
Zrzucił nam przed oczy deszczową kurtynę
Zadał w niczym żagiel w foliową pelerynę


Niesie się po hali wichru płaczliwa skarga
Szarpie za włosy ,rozwiewa ,peleryny targa
Błyszczą od wilgoci głazy z szarego granitu
Mocując się z wiatrem schodzimy ze szczytu
Żółty szlak się wije skrajem Łabskiego urwiska
Na was czeka z głazów ścieżka bardzo śliska
Łabski żegna nas z mgieł otulony zasłoną
A nam pod nogami ruchome głazy dzwonią
Dmuchnął jeszcze nam silnie na pożegnanie
Takie było to z sudeckim wichrem spotkanie

Rys B. Kraków 25.06.2003r. godz. 1351

Opisano na podstawie wrażeń ze szlaku Szrenica – Śnieżne Kotły
Z dnia 21.06.2003 r.

Kamieńczyk

[rb13]

Kamieńczyk

Rozszumiana ciemna toń Kamieńczyka
Wśród ciszy świerkowego boru przemyka
Chmury twarze swe w niej przeglądają
Co po chwila kolory wody zmieniają
To szary - to niebieski walczy z zielenią
To znów srebrnymi rozbłyskami się mienią
Nad wodą świerki urodę swą podziwiają
Omszałe gałęzie mchem zielonym zwisają
Seledynową pajęczyną ,pełne zmiennych cieni
Pomiędzy nimi słońca rozbłysk się mieni

Kamieńczyk widząc głazy cicho doń podpływa
Kamienną przeszkodę do walki wyzywa
Wściekle uderza o kamień śnieży się białością
W górę wzbija wodę i spada w dół ze złością
Gniewnie marszcząc toń znów z impetem uderza
Porozbijany ,pokornieje ,pęd wody uśmierza
Ścichły - przemyka wśród obłych kamieni
Cicho szemrze i wstęgami srebra się mieni
Pośród świerków płynie wolno srebrna rzeka
Nie wiedząc, że za chwile wąwóz na nią czeka

W ten spada w dół wydając trwogi krzyk
Wśród ścian wąwozu niesie się wściekłości ryk
Po stopniach skacze wciąż łoskotem gada
Rozpylając wodne chmury coraz niżej spada
Porozbijany, biały niczym mleczna rzeka
Na kamiennych stopniach wciąż głośno narzeka
Jeszcze huczy , łomocze , pobrzmiewa gniewem
Wpada w koryto szemrze cichym zaśpiewem
Spływa wpatrzony w wysoko płynące chmury
Ponad wąwozem czarnym, posępnym, ponurym

Ryś B. Szklarska Poręba 22.06.2003 r. godz. 1217

Dla Tess ...co wciąż kocha Sudety

Widok z Łabskiego Szczytu

[rb13]

Widok z Łabskiego Szczytu

Po lewej stronie wypiętrzona wyniosła Szrenica
Stożkowata niczym stary wulkan urodą zachwyca
Po prawej niewysoki stożek usypany z kamieni
Mami kolorami szarości , żółci i jasnej zieleni
Pomiędzy nimi cienkie warkocze kosodrzewiny
Przysłaniają ten widok białe chmur pajęczyny
To Łabski szczyt, gdzie tuż za płaską grania
Wśród łąk kwitnących, co kolorami mamią
Alpejska roślinnością z podmokłego wzgórza
Trój- strumienna Łaba z łąk się tych wynurza

Na horyzoncie wśród chmur niczym strzępy
Skłębionych mrocznych jak puszczy ostępy
Stoi na szczycie niczym fabryka budynek ponury
Mroczność podkreślają jego popielate mury
To telewizyjny przekażnik tak z mapy wynika
Po chwili w szarościach skłębionych chmur znika
W dolinie malachitem dachów wabi schronisko
Pod Łabskim Szczytem, to 30 minut - tak blisko
Nitka szlaku wije się niczym żmija, przyciąga wzrok
Zaprasza to tuż tuż - chodź - to tylko jeden krok

Spisane wrażenia pod Łabskim Szczytem21.06.03
Ryś B. Kraków 25.06.20003 godz.0212