DEPECHE MODE - KONCERT - SUPER SHOW)

[Gość: Max]

Co sadzicie o koncercie DM na Sluzewcu?
(Oczywiscie pomijam organizacje, pogode i panienki z duetu Technique)

[Gość: Jola]

SUPER zespół, znakomita akustuka, dynamika, co za muzyka! - szkoda że - jak to
w Warszawie - ORGANIZACJA KIEPSKA (źle ustawiona scena, a więc dla wielu słaba
widoczność, kompromitujące wpuszczanie i zorganizowanie wyjścia itd). A pogoda,
nie przeszkodziła mimo wszystko!

[Gość: makryba]

Faktycznie, organizacja żenująca, pogoda... no cóż nie da się tego przewidzieć,
aczkolwiek jak dziś popatrzę za okno, to mi szkoda że nie dzisiaj.
Jednak jak w koncu zaczęli grać, przestało padać (zaczęło lać ) poczułem ile
energii ma w sobie ta muzyka. Znakomity początek, potem chyba niepotrzebnie
cały set spokojnego grania - można to było pomieszać, ale przy bisach, a
szczególnie Black Celebration odpadłem. Gahan jest znakomitym showmanem, ale
widać było że Polska publika zrobiła na nich wrażenie.

[Gość: mario]

To co przeżyłem wczoraj przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Lata oczekiwań,
miesięcy potem już tylko godziny, minuty...i oto zaczęli. Na początku
spokojnie - instrumentalna melodia z elementami "Dream On"...a już za chwilę
mocne brzmienia "The dead of night"...od tej chwili nie miałem złudzeń, są po
prostu wielcy. Początkowo, bardzo dymiczne utwory z "halo" czy "walking in my
shoes" sprawiły, że przeniosłem się w inny wymiar. Dynamizm Dave''a i wspałniały
kontakt z publicznością dodawał temu koncertowi smaku. Po ostrych utworach
przyszła pora na wyciszenie..cała publicznośc kołysła się w rytm "free love"
wtórując Dave''owi i śpiewając refren - wrażenie piorunujące. Przy "waiting for
the night" padający deszcz dodawał uroku kilku metafizycznym minutom mojego
emocjonalnego uniesiena, spotęgowanego wspaniałą projekcją spadającej kropli w
rytm delikatnie basowego uderzenia...nie wytrzymałem i uroniłem łzę ze
wzruszenia. Potem przyszła pora na kapitalną wersję "Peronal Jesus", "It''s no
good" kiedy znowu wszyscy zaczęli skakać w rytm tych niepowtarzalnych i
ponadczasowych utworów. Na zakończenie cztery utwory na bis z ulubionym "clean"
i "black celebration" sprawiły, że teraz już "mógłbym tylko umrzeć".
Generalizując, koncert z 2 września pokazuje jak niesamowitą ewolucję przeszedł
cały zespół w kreowaniu swojej muzyki - coraz więcej w niej gitar, perkusji,
charyzmatycznych i spazmatycznych okrzyków frontmena grupy. Sam repertuar jest
tego potwierdzeniem - jedynie dwa utwory z lat 80 - tych (ale jakie!), reszta
zaś to cięższe kawałki z Ultry, Songs.. , Violator''a, Exciter''a bardziej
przypominające niegrzecznych chłopców, aniżeli spokojne syntezatorowe i stricte
techno - popowe brzmienia grupy sprzed dwóch dekad. Depeche Mode to dzisiaj
zupełnie inny zespół bardziej rockowy, aniżeli popowy. Zresztą próba
szufladkowania muzyki DM jest po prostu nie do przyjęcia - stworzyli i wciąż
kreują nowy, indywidualny i niepowtarzalny w swoim rodzaju nurt muzyki wsparty
na pozór prostymi, lecz szalenie głębokimi tekstami Gore''a. Tak na marginesie
nie do końca chyba można się zgodzić ze stwierdzeniem p. M. Czubaja
z "Polityki", który twierdzi, że DM są sumieniem popkultury ostatnich dwóch
dekad. Mała poprawka - DM to wizjonerzy i geniusze muzyki o czy świdczy
chociażby warszawski koncert...a twierdzenie o sumieniu w efekcie obroni się
samo.
Ciekawe jak będzie wyglądał kolejny koncert DM in Warsaw, oby nie odbył się za
kolejnych 16 lat.
Pozdrawiam.

[Gość: brodzu]

Koncerty DM w Polsce poprzedzają o rok występy polskich piłkarzy na MŚ.
Inspiracja?