JJ72

[Gość: Depesza]

No właśnie. Czy ktoś mógłby mi przybliżyć troche ten zespół... bo wiem o nim
bardzo mało i wydaje mi się że chyba taka jedna ich piosenka wpadła mi w
ucho czy warto kupić ich płyte??

[miecio4]

Gdy w 2000 roku ukazywała debiutancka płyta JJ72, jej lider Mark Greaney już
wówczas brzmiał o wiele dojrzalej niż przeciętny 20-latek. Album sprzedał się
na świecie w ilości ponad 500 000 sztuk i nie tylko dostarczył aż trzech
przebojów z pierwszej 30 angielskiej listy przebojów: ‘Oxygen’, ‘October
Swimmer’ i ‘Snow’, ale powalił na kolana wszystkich recenzentów i krytyków
muzycznych.

„Ta płyta miała czarną okładkę, co w połączeniu z moimi teksami i tym, że
ubieram się na czarno powodowało, że niektórzy bali się, że jest dla nich zbyt
ponura. Możliwe, że trochę przedobrzyliśmy z we swoim ‘smutnym’ wizerunkiem.” –
zastanawia się Mark. „To wytworzyło pewną zasłonę dymną wokół naszej muzyki.
Wydaje mi się, że teraz jesteśmy już bardziej wyluzowani.”

JJ72 wyluzowani? I co jeszcze?! Ale spokojnie, z pozycji Greaneya, basistki
Hillary Woods i perkusisty Feargala Matthewsa można pozwolić sobie już na
trochę luzu. Szczególnie że ich drugi album ‘I To Sky’ ma w sobie wszystko,
czego spodziewać by się można po udanym debiucie, plus dodatkowo o wiele
szerszą jeszcze paletę dźwięków i emocji.

„Według mnie ta płyta jest optymistyczna i bardzo podnosząca na duchu. Chciałem
stworzyć coś osobistego, ale jednocześnie bardzo uniwersalnego. Pisząc teksty
myślałem o innych ludziach nie dlatego, że chcę podczas trasy wypełniać całe
stadiony – chociaż byłoby to pewnie przyjemne - ale żeby mogli odnaleźć w
naszych utworach coś życiowego, a nie same tyrady czy narzekania” – zaznacza
wokalista. „Możliwe że trzeba dojrzeć do takiego etapu tworzenia, w którym
muzyką nie rozwiązuje się już ludzkich problemów, a tylko sprawia że są mniej
uciążliwe. Muzyka ma przede wszystkim dodawać otuchy.” I faktycznie, utworami
takie jak pocieszający ‘Formulae’ (pierwszy singiel z albumu), kojący ‘Brother
Sleep’ czy elegijny ‘Oiche Mhaith’ JJ72 z wyróżnieniem zdają sprawdzian ze
znajomości ludzkich emocji i duchowych potrzeb całego społeczeństwa.

„Nie wiem, czy ktokolwiek potrafi zaspokoić ból, jaki nęka jego duszę. Uparcie
chcemy wypełnić wszystkie niedostatki w naszym wnętrza, nie pojmując, że zawsze
odczuwać będziemy jakiś niedosyt ” – mówi Mark. „Niektórzy w swoich utworach
trzymają się np. z dala od religii. A ona przecież jest ważną częścią naszej
rzeczywistości, czy tego chcemy czy nie, że nie wolno zapominać o tym temacie.
Nie wstydzę się mówić, że to właśnie moja religia i wychowanie miały największy
wpływ na moją twórczości. Uczęszczałem do szkoły, w której na czubku każdej
kartki w zeszycie kazano nam pisać AD MAIOREM DEI GLORIAM. Dlatego wszystko
czym się zajmujesz – matematyka, historia – robię ku chwale Boga.”

Jeżeli jeszcze się nie zorientowaliście, tytuł ‘I To Sky’ ma bardzo religijne
konotacje. Ale spokojnie, Mark nie ma zamiaru nikogo nawracać. Zadaje zamiast
tego trudne pytania, przy których religijna symbolika jest tylko jedną z prób
odpowiedzi.

„Cała płyta jest niezwykle spójna. W każdym utworze napotkać można
chrześcijańskie symbole z przestrzeni różnych wieków” – opowiada Greaney, który
tym razem również wspiął się na wyżyny swoich wokalnych możliwości. „Chciałem
brzmieć tak głośno i silnie, jak tylko się dało, żeby po chwili wzruszać ludzi
szeptem najcichszym z możliwych. Sam starałem się, żeby wszystko ze sobą
współgrało – okładka, teksty i sposób w jaki je wyrażam. Teraz wszystko układa
się w jedną całość. W każdej piosence śpiewam inaczej – a to dlatego, że nie ma
dwóch takich samych emocji.”

Producent Flood i Alan Moulder – znani z współpracy z U2, Smashing Pumpkins czy
Depeche Mode – utworzyli prawdziwy ‘dream team’, o jakim Mark mógł wcześniej
tylko marzyć. Dzięki swojej wyobraźni i – powiedzmy to sobie szczerze – na
najwyższej jakości sprzęcie pomogli grupie zrealizować wszystkie
zamierzenia. „To, co czyni Flooda świetnym producentem to nie tylko umiejętność
słuchania muzyki, ale także rozumienia tego, co się o tej muzyce opowiada’ –
zaznacza wokalista. „Przekłada na taśmę to, czego sam nie potrafisz wyrazić. W
JJ72 brzmienie nie kończy się tylko na elektrycznych gitarach, na których
gramy. Nie chciałem nagrać czegoś, co strzela cię w głowę obuchem już za
pierwszym przesłuchaniem. Wolałem zrobić muzykę, która powoli skrada się za
tobą, nawiedza cię, leczy duszę i koi nerwy. Nie jesteśmy już tak buńczuczni
jak kiedyś. Ale nie straciliśmy też dawnej mocy, którą spokojnie można odnaleźć
na nowym krążku. W każdej piosence zależało nam na uchwyceniu magii chwili. Nie
obchodzi mnie już, czy ktoś uzna je za pretensjonalne, zbyt zawiłe czy złożone.
Taki jestem ja sam, takie są moje piosenki. Mogliśmy nagrać zupełnie inny
album, gdybyśmy przyjęli pozycję cyników i wszystkie emocje zastępowali jednym
uniwersalnym ‘cool’. Ale dzięki temu zyskaliśmy na prawdomówności. Ważne, że
kiedy słucha się tych nagrań, czuje się wagę każdego słowa.”

Miniony rok 2002 był dla zespołu bardzo pracowity. Oznaczał przede wszystkim
trasę pod patronatem tygodnika NME, serię wyprzedanych występów w Japonii i
supportowanie takich gwiazd jak U2, Manic Street Prechers czy Muse. A jednak
gdzieś w tym napiętym planie zajęć pojawił się najpierw tytuł ‘I To Sky (Ja ku
niebiu)’. Wydawał się całkiem naturalny dla Marka, który wiele czasu spędził
wpatrując się w niebo i szukając w nim boskiej egzystencji. „Wszystkie utwory
na płycie odnoszą się do prawdziwego życia, ale to też pewien rodzaj ucieczki.
Gdzieś daleko… w jakieś spokojne miejsce… możliwe że wysoko ponad naszymi
głowami. Wielu ludzi obsesyjnie boi się śmierci. Życie jest dla nich ciągłą
linią nieuchronnie prowadzącą do momentu, w którym wszystko nagle się skończy.
Płyta jest polemiką z pojęciem takiej cykliczności życia.”

Greaney nie może się już doczekać zaprezentowania ludziom nowego materiału na
koncertach. „Marzy mi się występ, podczas którego wszyscy na widowni stwierdzą,
że nasza muzyka napisana jest specjalnie o nich czy dla nich. Niech toną
przy ‘Sinking (Tonąc)’ podobnie jak ja wtedy, gdy go pisałem. Albo niech
wznoszą się przy każdym jego akordzie tak jak ja, kiedy go wymyślałem. I może w
ten sposób właśnie odnajdą swoje własne niebo. Wówczas będę naprawdę spełnionym
muzykiem”.

Zdawać się może, że JJ72 na nowej płycie przepuszczają filtr i obalają
wszystko, co mogliśmy znaleźć na ich debiucie ‘JJ72’. Mark: „Dalej uważam nas
za zespół popowy. Mimo że może czasami opowiadam o naszej muzyce jakbym
pozjadał wszystkie rozumy. Zdaję sobie z tego sprawę. Ale wierzę, że nasi
słuchacze mają do tego odpowiedni dystans. Chodzi tylko o to, żeby będąc
odtwarzanym w radiu nasz kawałek nie wydawał się komuś tylko zwykłą piosenką.
Wiem, że jest czymś znacznie głębszym.”

[mallina]

niee, jestem pod wrazeniem...
chyba to skopiowales, bo jak przepisywales to..nie to niemozliwe.......

[miecio4]

mallina napisała:

> niee, jestem pod wrazeniem...
> chyba to skopiowales, bo jak przepisywales to..nie to niemozliwe.......


))
Nie tylko nie skopiowałem ale i również nie przepisywałem. Tak sobie pisałem z
głowy.

[mallina]

wbrew pozorom nie jest to dobra odpowiedz!

[miecio4]

mallina napisała:

> wbrew pozorom nie jest to dobra odpowiedz!


Nie rozumiem tego zdania

[mallina]

aaa to wielka szkoda...

[Gość: Depesza]

heh... jak się rozpisałeś Miecio, a ja tylko chciałam usłyszeć waszą KRÓTKĄ
opinię.... hymph, w prawdzie mówiąc nie chciało mi się tego wszystkiego
czytać... wybacz.

[miecio4]

Gość portalu: Depesza napisał(a):

> heh... jak się rozpisałeś Miecio, a ja tylko chciałam usłyszeć waszą KRÓTKĄ
> opinię.... hymph, w prawdzie mówiąc nie chciało mi się tego wszystkiego
> czytać... wybacz.


I bądź tu miły dla kobiety....
)