Stanąć przy Wałęsie

[lazy_sod]

Sobie społeczeństwem mordy nie wycieraj

Stanąć przy Wałęsie

[pikofarad]

Tak glupiego artykolu na temat Walesy jeszcze nie czytalem.
Nie dlugo bedziemy uwazali ze Walesa jest wiecznie zywy.
Just jeden taki na Kremlu.

[lubat]

pikofarad napisał:

> Tak glupiego artykolu na temat Walesy jeszcze nie czytalem.

Gdybym był złośliwy, to bym napisał, że tak głupiej recenzji tekstu jeszcze nie
czytałem.
Tekst nie jest o Wałęsie, choc on jest tam wspominany. Wałęsa jest tu tylko
pretekstem do obrony przed przestępcami i rolą prokuratury, jaką może w tej
obronie spełnic.

[brat_oblat]

Acha... To nazwanie Bolka Bolkiem moze stac sie przestepstwem.

Wałęsa ma forsy jak szmalu

[jazmig]

więc stać go na adwokatów. Dlaczego polski podatnik ma finansować
Wałęsie jego prywatne pyskówski?

A tak przy okazji, o nieślubnym dziecku Wałęsy pisał nie tylko
Zyzak, więc coś jest na rzeczy i ja bym Wałęsie mocno odradzał
pyskówkę w tej sprawie.

[jerzys59]

Prezydent lech Wałesa występujac wprogramie na Polsacie CHWILA
PRAWDY sam by sie oczyscił zarzutów

Stanąć przy Zyzaku

[brat_oblat]

Piotr Semka:

Podemski wzywa by prokuratura skorzystała z możliwości przyznania
Wałęsie prokuratorskiego asystenta – jak rozumiem w procesie przeciw
Zyzakowi.

Taki asystent może być przyznany do wsparcia każdego postępowania
cywilnego „jeśli wymaga tego ochrona praworządności, interesu
społecznego , praw obywateli” Jak głosi Podemski „obrona zasłużonego
dla ojczyzny znakomicie mieści się w tej ustawowej definicji”.

Wszystko pięknie ale co z prawami Pawła Zyzaka do badań naukowych.
To już nie są prawa obywateli?
Jakby powiedział góralski gazda ze starego dowcipu: “Obywatelskie
prawa to jużci Zyzak ma, ale ony som niesłusne”.

Stanisław Podemski z całym bezmiarem swojej prawniczej wiedzy z
głębokim uznaniem pokiwałby na takie postawienie sprawy.

blog.rp.pl/semka/2009/04/23/na-barykady/

\_ \_ \_ U P A D E K _/ _/ _/

[citaobscura]

Ale pan Stanisław Podemski, któremu się to udało, nie jest byle kim; latami
oprowadzał swych czytelników po zawiłościach prawa, starając się ich przy tym
przekonać, że ma ono w sobie jakiegoś ducha, i że jest to duch sprawiedliwości,
która każe równo traktować każdego bez względu na jego społeczną pozycję.

Dziś doradza państwu polskiemu, w jaki sposób ma ukarać bezczelnego szczeniaka
za napisanie o Wałęsie prawdy, w sytuacji, gdy, niestety, osławiony paragraf
212, najlepiej się do tego nadający (bo, jak niedawno pisałem, uznający za
przestępstwo ujawnienie informacji podważającej zaufanie do osoby publicznej bez
względu na to, czy jest ona fałszywa, czy prawdziwa) „cieszy się złą reputacją”
w Europejskim Trybunale Praw Człowieka. I gdy Sejm, mimo całkowitego przejęcia
go przez siły jedynie słuszne, nie stworzył jeszcze specjalnego prawa na wzór
Polski sanacyjnej albo współczesnej Białorusi i Rosji, które by jasno określało
odpowiedzialność karną za uwłaczanie czci Ukochanego Przywódcy.

Podemskiemu nie chodzi o samo zgnojenie młodego historyka − nie ma wątpliwości,
że do tego wystarczy Wałęsie procedura cywilna i najlepsi adwokaci, których
zapewne zatrudni (nie wspomina, że może on też liczyć na panią sędzię
zachowującą się podczas rozprawy tak, jakby chciała wyskoczyć zza stołu i prosić
idola o złożenie jej autografu na dekolcie – widywało się już takie). I że nie
potrzebuje on w tym zbożnym dziele pomocy. Chodzi tylko o to, aby w egzekucji na
Zyzaku wzięło symbolicznie udział państwo polskie. Żeby było wiadomo, że nie
jest to tylko egzekucja byłego prezydenta, potężnego kolesia, przyjaciela
wszystkich przyjaciół, na skromnym magistrze, który miał śmiałość wleźć mu w
drogę − ale że to Państwo w całym majestacie bierze za mordę.

Nie wiem, czy pan Stanisław Podemski ma świadomość nikczemności całej sprawy.
Może szczerze uważa, że pisanie o czyimś nieślubnym dziecku, wywlekanie jego
życia prywatnego, to podłość? Sam bym się z nim zgodził, gdyby to o dziecko
chodziło. Ale kiedy w tuszowanie istnienia owego dziecka włączają się służby
specjalne, kiedy smutni panowie konfiskują nie wiadomo jakim prawem dokumenty ze
szkoły i zakładu pracy, czyszczą archiwa policyjne, gdy prezydent, który tak
sobie poczyna z demokracją, osobiście dobiera się do świadectw swej przeszłości
− to chyba zmienia sprawę? Czy nie zmienia? Co by na takie nadużywanie władzy
powiedział dawny Podemski, którego publikacje jeszcze pamiętam?

Może Podemski aż tak się nie zmienił, może po prostu nie śledzi zbyt uważnie
informacji − przyznajmy, że są media, które bardzo starannie chronią swych
odbiorców przed dysonansem poznawczym. Może więc nie i nie wie, że to
„obrzydliwe, żałosne, wyssane z palca oszczerstwo” potwierdzają zgodnie za
każdym razem pytani o nie bynajmniej nie anonimowo mieszkańcy rodzinnych stron
byłego prezydenta − z wyjątkiem dwojga, którzy przypadkiem też noszą nazwisko
Wałęsa? Może nie czytał naszego wywiadu z Arkadiuszem Rybickim, który broniąc
Wałęsy, niechcący go sypie, mówiąc, że „wykiwał” komunę – no, a na czym to
kiwanie polegało, jak nie na przekonaniu jej, że jest jej posłusznym agentem?
(Już pomijam ogólny ton jego wypowiedzi, że nie to, by Zyzak nie napisał prawdy,
ale z niesłusznych pozycji i niewłaściwie ją zinterpretował.) Może nawet nie
słucha samego Wałęsy, który między kolejnymi bełkotliwymi i nie dającymi się ze
sobą pogodzić zaprzeczeniami („nigdy się nie spotykałem − oczywiście, że się
musiałem spotykać – nic podpisałem – podpisałem, ale nic ważnego − nie mówiłem –
mówiłem – mogłem kogoś wsypać, ale tylko niechcący” etc.) sugeruje mniej więcej
to samo, że, oczywiście, „rozmawiał” i „grał”, „bo by go zabili”?

A może panu Podemskiemu nic nie zgrzyta w tej szczególnej logice: Wałęsa nie
miał żadnego nieślubnego dziecka, a zresztą to nie on rzucił jego matkę, tylko
ona się z nim żenić nie chciała? UOP nigdy nie zabierał żadnych dokumentów
dotyczących Wałęsy, a zresztą w 2001 roku wszystkie oddał? Do diabła, nawet z tą
żałosną kropielnicą − kpił Wałęsa, że jak niby to możliwe, skoro kropielnica
jest na wysokości metra, metra dwadzieścia, a przecież w materiale „Wiadomości”
TVP każdy widz mógł na własne oczy zobaczyć, że TA akurat kropielnica, w TYM
akurat kościele jest właśnie wyjątkowo nisko, na wysokości kolan? Nawet w tak
drobnej sprawie Wałęsa nie potrafił odruchowo nie skłamać! Mówiąc moim ukochanym
filmem: „Ten człowiek słowa prawdy w życiu nie powiedział!”

To już sprawa pana Podemskiego, jak się ułożył ze swoim sumieniem, by wypisywać
podobne paskudztwa. Ja się tylko zastanawiam, po co to wszystko było. Po co było
„kiwać” komunę, robić tyle krzyku i w ogóle – skoro mogliśmy mieć dzisiaj z tych
samych paragrafów taki sam proces, z równie potężna propagandową asystą, za
uwłaczanie czci Jaruzelskiego, a nie Wałęsy, i za „rozpowszechnianie fałszywych
wieści o naturze ustroju PRL”, a nie III RP. Naprawdę, tyle zmieniać, żeby końcu
zobaczyć, jak mało się zmieniło? [RAZ]

Stanąć przy Wałęsie

[kumpel_kolesia]

Czy ma Pan świadomość jak zabawnie kojarzy się ten tytuł?

Stanąć przy Wałęsie

[jasko9]

Naród bez symboli ,bez sztandarów,a może wystarczy nam za symbol
hydraulik w Anglii.pomywacz w Irlandii,kierowca we Francji,wątpię,
im też jest przyjemniej że ktoś wie że są z kraju i z narodu który
pokazał im Wałęsa.Niszcząc symbole niszczymy siebie ,zrozumieć to
trudno t.z. podkopywaczom, a może i nie trudno ,po prostu to
lubią ,zdumiewając niekiedy bardzo tych którzy zaczeli już nas
inaczej spostrzegać.

"Z braku laku i kit dobry" tak jest z symbolami

[1stanczyk]

Nie potrzebuje by mnie postrzegano poprzez ten czy innych bardziej lub mniej
prawdziwy symbol.
Wystarczy mi w zupelnosci, ze nie bede postrzegany przez pryzmat wypracowanego
przez nas wsrod innych naszego bezmozgowia, naszego korupcyjnego warcholstwa,
naszego zlodziejstwa, naszej sprzedajnosci, naszej politycznej schizofreni.

"im też jest przyjemniej że ktoś wie że są z kraju i z narodu który
pokazał im Wałęsa"

Jednym slowem sprzedajmy prawo do prawdy o przeszlosci w zamian za potrzebe by
nam bylo przyjemniej.
Trudno sie pozniej dziwic naszej przegranej przeszlosci ktora jest niczym innym
jak zwykla konsekwencja podobnych do Twoich "rad".

Re: Stanąć przy Wałęsie

[jasko9]

A gdzie są idealne państwa na tej naszej ziemi,wskaż, czym tak
bardzo różnią się od naszego ,jak kryształowe są ich
symbole.Prawda,prawd o świecie jest tyle ilu na nim nas jest(jak
widać) . "naszej przegranej przeszłości",nie naszej-ja tak nie
myślę ,ja jej nie przegrałem.

[timoszyk]

W wolnym kraju kazdemu wolno pisac co chce i o kim chce. Jesli Walesa uwaza, ze
ktos rozsiewa o nim nieprawdziwe wiesci, ma prawo wyatapic na droge sadowa i
zadac odszkodowania.
Osobiscie nie jestem w stanie ocenic, czy byl on Bolkiem, czy mial nieslubne
dziecko, oraz czy i do czego kiedys siusial. Nie jest tez w stanie kazdy inny
przecietny czlowiek, bo do tego potrzebne sa sadowe procedury. Wiec
dziennikarze, ktorzy z gory zakladaja, ze wiedza o Walesie tylko dobre rzeczy
kieruja sie nie poszukiwaniem prawdy i sprawiedliwoscia, ale pewna polityczna
agenda inspirowana przez ich redakcje.
A propozycja, by Walesa dostal obronce na koszt podatnika jest sprzeczna z
zasada rownego traktowania kazdego obywatela.
Wiec nie wiem co jest klamstwem o Walesie, a co prawda. On sam raczej placze sie
w zeznaniach, ale trzeba powiedziec sobie prawde, ze dotyczy to kazdego tematu
jaki porusza. Ta "narodowa ikona" nie potrafi sfofmulowac kilku zdan bez
popadania w sprzecznosc z samym soba. Byc moze gdyby go oskarzono o zabicie
Brezniewa takze by sie zaplatal. Jego kariera wydaje sie znacznie przewyzszac, w
stosunku do jego intelektualnych mozliwosci, kariere niejakiego Nikodema Dyzmy.
Na karierze Walesy wielu zrobilo swoje wlasne karierki i stad taka wsciekla,
zwykle niezbyt merytoryczna obrona.

Waclaw Timoszyk

A kto w latach 90.

[sauelios]

"brakował" dokumenty na swój temat? Czy nie JE prezydent Wałęsa?

[lubat]

lazy_sod napisał:

> Sobie społeczeństwem mordy nie wycieraj
>
> [sonda=Kto jest kłamliwym sku...synem]
> [*]Lech Kaczyński
> [*]Donald Tusk
> [*]Waldemar Pawlak
> [*]Wszyscy wymienieni
> [*]Żaden z wymienionych
> [/sonda]
>

Zwróciłem cenzurze GW uwagę na niestosowność powyższego postu, upłynęło wiele
godzin i zero reakcji.
Wykorzystując więc tolerowany przez GW przez cały dzień powyższy precedens,
ośmielam się też zapytać:

Kto jest w Polsce największym choojem i pijakiem?

- A. Michnik
- Bp. Głódź
- Abp. Glemp
- J. Urban
- ks. T. Rydzyk
- wszyscy

Odpowiedzi przesyłać na adres redakcji GW.

"społeczeństwo solidaryzuje się z nim"

[1stanczyk]

"społeczeństwo solidaryzuje się z nim, nie pozostawia własnemu losowi."

Dziennikarskie wycieranie sobie geby spoleczenstwem w sytuacji kiedy to samo
spoleczenstwo zmiesmaczone 15 letnimi rzadami zapoczatkowanymi przez
Predzydenta LW dwukrotnie wybralo Jego wrogow jest typowym przejawam
odmozdzenia naszej sfory dziennikarskiej.

Co winny jest Podemski Walesie tego nie wiem natomiast nie ma najmniejszego
powodu by za mnie zabieral w tej sprawie glos.

Mysmy rowniez przez dlugi czas wielu rzeczy oczekiwali po naszym Prezydencie
LW. Okazalo sie, ze nasze oczekiwania byly bezzasadne.

Nie bedzie wiec w tym nic nadzwyczajnego, ze oczekiwania LW pozostana juz na
zawsze, podobnie jak nasze w odniesieniu do Prezydenta LW, tylko w sferze
oczekiwan.

Moralna satysfakcje to LW mial jak rzadzil. Dzisiaj tej moralnej satysfakcji
domagaja sie, i slusznie, ci wszyscy ktorych swoimi rzadami w naszym kraju
Prezydent LW zawiodl, a niejednokrotnie probowal zniszczyc.

Pretensjonalnosc naszej sfory dziennikarskiej jest zdumiewajaca: swoimi radami
dla prokuratury i ich prawnym uzasadnieniem Podemski zajmuje zwierzchnia
pozycje wobec tej prokuratorskiej. Jest to kolejne swiadectwo jak gleboka jest
spuscizna prl-owskiego odmozdzenia: teksty podobnej natury w wiekszosci krajow
demokratycznych spotkalyby sie z oficjalnym protestem organow prokuratorskich.

Angazowanie tego samego autorytetu panstwa w obrone LW, ktorego on sam nie
tylko nie szanowal ale wielokrotnie swoim dzialaniem lekcewazyl i bezczescil,
jak w przypadku Nocnej Zmiany jest juz tylko smiesznym posumowaniem
"poradniczych uslug" Podemskiego.

Stanąć przy Wałęsie

Stanąć przy por. Czaplickim

[brat_oblat]

18 marca 1963 r, po 18 latach ukrywania się pod zmienionym
nazwiskiem został aresztowany por. Czesław Czaplicki żołnierz AK i
NSZ.
Został skazany na 10 lat więzienia, po uwzględnieniu amnestii, na 5
lat, które w całości odsiedział.
W prześladowaniu tego wybitnego patrioty udział wzięli:
- Kierownik Wydziału Operacyjnego Wojewódzkiej Komendy MO w
Warszawie mjr Jarochowicz,
- oficer śledczy - Rataj,
- wiceprokurator wojewódzki Rataj,
- prokurator oskarżyciel J. Strojecki - zażądał kary śmierci,
- por Adamczyk,
- por Zdebski,
- por Izdebski,
Funkcjonariusze SB:
- Henryk Wyszomirski
- Stefan Rogowski
- Wacław Radomski
- Franciszek Grabowski.
Sędziowie - przewodniczący Z. Ambroziewicz
Ławnicy - J. Futka, E. Sabociński
? wydali wyrok 15 lat więzienia, zmniejszony przez Sąd Najwyższy do
10 lat.
Odsiedzenie pełnych 5 lat nadzorowali:
Mieczysław Moczar i Bronisław Ostapczuk.
Szczególnie haniebną rolę w relacjonowaniu procesu w "Prawie i
Życiu" odegrał Stanisław Podemski.

www.honor.pl/agenci.php

[brat_oblat]

kataryna.blox.pl/2007/03/Debata-lustracyjna-w-Rzepie.html
(...) "Pod tekstem Podemskiego (w GW)odezwał się bowiem - z imienia
i nazwiska - Wojciech Czaplicki, bratanek Czesława Czaplickiego,
żołnierza AK i NSZ, w 1963 złapanego po 18 latach ukrywania się
przed UB i skazanego na 10 lat więzienia. Według
Czaplickiego "Szczególnie haniebną rolę w relacjonowaniu procesu
w "Prawie i Życiu" odegrał Stanisław Podemski". Swoją historię
Czaplicki opisał w książce "Ścigany listem gończym", jeszcze jej nie
mam ale obiecuję przeczytać i osobiście zweryfikować w czytelni te
poważne przecież oskarżenia pod adresem Podemskiego. A Podemski
niech podpisuje kolejne listy protestacyjne przeciwko pytaniu
dziennikarzy o przeszłość."

Stanąć przy por. Czaplickim

[landaverde]

Z powyższego wynika, że Podemski rzeczywiście może stanąć obok
Wałęsy, jeden wart drugiego. Nieszczęścia chodzą parami - staje więc
i jak widzimy przjmuje "postawę słżebną".

Stanąć przy Wałęsie

[imagistyk]

Pan Podemski nie jest anonimowym internautą,który obrzuca wyrazami ludzi i kryje się za anonimowością,jaką daje Internet. Stanisław Podemski jest prawnikiem i jego teksty są przeznaczone dla ludzi mających cokolwiek między uszami.

Stanąć przy por. Czaplickim

[brat_oblat]

Teksty nt pana Podemskiego sa podpisane przez ich autorow, mozna to
sprawdzic.

Co mnie natomiast dziwi, ze ani ten "bohater" ani pan nadredaktor
(obydwaj podobno bardzo uczuleni na wolnosc slowa) jakos nie
dostrzegaja, ze oto zaczela sie wlasnie prokuratorska nagonka na
Cenckiewicza i Gontarczyka:

wiadomosci.onet.pl/1957868,11,1,1,item.html

Oto wyszla brzydka sprawa o śledztwie w sprawie ujawnienia
podobno "tajnych dokumentów" w książce Sławomira Cenckiewicza i
Piotra Gontarczyka o Lechu Wałęsie. Chodzi o podobno "tajny"
protokol mowiacy ile dokumentow bylo w oryginalnej teczce o Bolku.

Tu jakos ci panowie nie rozdzieraja szat, ze oto polski rzad chce
zastraszyc i sterroryzowac ludzi odslaniajacych biale plamy naszej
historii )))

Stanac przy Bolku

[brat_oblat]

Leszek Zborowski, członek Wolnych Związków Zawodowych opisał we
wspomnieniach, jak pierwszy raz zetknął się z Lechem Wałęsą w czasie
jednego z licznych spotkań Wolnych Związków w mieszkaniu Anny
Walentynowicz:

`Spotkanie z Wałęsą w tamtym czasie nie stanowiło wydarzenia godnego
szczególnego zapamiętania. Był postacią zupełnie bezbarwną i
nieciekawą. Nie miał poglądów sprecyzowanych na tyle, by mogły
stanowić podstawę do średnio chociażby interesującej rozmowy. Był
częścią naszej niewielkiej grupy kolporterów i drukarzy WZZ'.

Wałęsa cieszył się większym poparciem liderów związku niż jego
`drugiego szeregu'. WZZ adresowały swą działalność do środowiska
robotniczego Wybrzeża, ale brak było w ich grupie autentycznych
robotników. Postanowiono tę sytuację zmienić, dopisując do składu
Komitetu Założycielskiego m.in. nazwisko Wałęsy (a także np. Jana
Karandzieja). Ani jeden, ani drugi z samym założeniem WZZ nie miał
nic wspólnego.
Wałęsa był dla liderów WZZ kandydatem wymarzonym. Robotnik, ojciec
wielodzietnej rodziny, i co najważniejsze - pracownik wyrzucony ze
Stoczni Gdańskiej. Mógł służyć wręcz za związkowy plakat reklamowy,
nawet jeśli nie należał do najaktywniejszych - w akcjach ulotkowych
czy też obrony związkowych kolegów.

Na jednym ze spotkań w mieszkaniu Joanny i Andrzeja Gwiazdów Wałęsa
poruszył temat Grudnia '70 i wyznał niespodziewanie, że podczas
ówczesnego zatrzymania przez SB identyfikował na pokazanych mu
zdjęciach i filmach stoczniowych kolegów. Wypowiedź ta została
zarejestrowana na taśmie magnetofonowej. Była jego pierwszą, ale nie
ostatnią dotyczącą współpracy z SB - z tym, że potem zmieniał
wielokrotnie szczegóły swej relacji. Wówczas o podpisywaniu żadnych
papierów nie mówił.

Liderzy grupy przekonywali, że skoro sam to powiedział, zapewniając,
że jego działanie było krótkotrwałe, należy o tym zapomnieć i
oceniać go przez pryzmat jego późniejszych zadań. Wśród szeregowych
członków WZZ wyznanie to wywołało jednak szokujące wrażenie -
chodziło przecież o denuncjowanie, z czego wynikły potem dla nich
poważne konsekwencje. Ówczesne oświadczenie Wałęsy jest faktem.
Chyba że założymy, że wszyscy świadkowie zmówili się, powodowani
jakąś wczesną, niesłychaną nienawiścią wobec Wałęsy. Późniejsze jego
wściekłe ataki na wszystkich świadków nie zmieniają sytuacji.
`Kłamstwa o jego rzekomej współpracy' pochodzą od niego samego.
Sprawę tę rychło przysłoniły przygotowania do Wielkiego Strajku, ale
między szeregowymi członkami WZZ a Wałęsą powstał pewien dystans.
Późniejsze wydarzenia spowodowały tylko jego wzrost, a w czasie
samego strajku, wobec zachowania Wałęsy, sięgnęły rozmiarów
kryzysu.

Tymczasem przygotowania szły pełną parą. Zrobiono ulotki. Żądano na
nich po pierwsze podwyżek, po drugie przywrócenia do pracy Anny
Walentynowicz, a także upamiętnienia specjalnym pomnikiem ofiar
Grudnia '70. Wbrew później pojawiającym się twierdzeniom, w punkcie
drugim nie było mowy o przywróceniu do pracy także Wałęsy. Wręcz
prosiło się o to, ale Wałęsa się nie zgodził. Nie uczynił tego z
powodu jakichś obaw, ale dlatego, że wówczas, na pięć przed
dwunastą, zaczął raptem przekonywać wszystkich, by strajku nie
organizować. Doszło do kłótni. Wałęsa nie chciał, aby jego nazwisko
znalazło się na ulotce, bo nie chciał samego strajku. Wiedzą o tym
tylko ci, którzy byli wówczas w centrum wydarzeń. Wałęsę trzeba było
wtedy, gdy wszystko zostało już ustalone, przygotowane, a
kilkadziesiąt osób nie miało żadnych wątpliwości, gorąco
przekonywać, aby strajk zorganizować. Jego - wyznaczonego na strajku
przywódcę, później opowiadającego, jak sam `przy skromnej pomocy
papieża i niejakiego Ronalda Reagana obalił komunizm' - pisze autor
wystąpień.

Wałęsa usunął się wówczas w cień i wypłynął ponownie w czasie samego
strajku. Jednak szeregowi członkowie akcji przestali już na niego
liczyć. Przyszłe wydarzenia potwierdziły te obawy. Spóźnienie się
Wałęsy na strajk motywuje on słynną koniecznością przeskakiwania
przez płot. Brzmi to dziwacznie - bo przed nim znalazło się w
stoczni wiele osób niebędących pracownikami zakładu. Nie mieli
żadnych trudności z normalnym wejściem do stoczni. W każdym razie
Wałęsa znalazł się w końcu w stoczni i przyłączył do strajkujących,
z których trzech należało do WZZ. Wzniósł parę okrzyków i już stał
się przywódcą.

Mało kto jednak wie, co wydarzyło się potem. Wszyscy byli zgodni, że
zasadniczym elementem akcji jest obieg informacji, zwłaszcza że
zaczęły już strajkować inne zakłady. Należało jak najszybciej
uruchomić stoczniową drukarnię. Wałęsa jednak kazał drukarnię
zamknąć i postawił przed nią straż. Do dziś nie wytłumaczył tej
zdumiewającej decyzji. O jakiejś `pomyłce' nie mogło być mowy.
Rozpoczęto więc przewóz ulotek ze Stoczni Gdyńskiej, próbowano tego
nawet drogą wodną, bo część kolporterów została zatrzymana i pobita.
Drukarnia w Gdyni została natychmiast otwarta. Ta w Gdańsku była
przez tydzień zamknięta. Autor wspomnień wraz z kolegami musiał
uczyć stoczniowców prymitywnej metody wydruku z użyciem wałków.

To wówczas związkowiec Andrzej Butkiewicz, mówiąc o Wałęsie,
powiedział kolegom niemal proroczo: on położy ten strajk. Wałęsa
uczynił to już trzeciego dnia, działając w całkowitej sprzeczności z
wcześniejszymi ustaleniami. Późniejsze tłumaczenia, że zachował się
tak, bo dyrektor dołączył do negocjujących osoby z dyrekcji, nie
brzmią przekonująco. Wałęsa (i stoczniowcy) byli już w pełni panami
sytuacji. Na zgodę dotyczącą wyłącznie podwyżek mógł się po prostu
nie zgodzić. Zwłaszcza że chodziło wówczas także o solidarność z
innymi, mniejszymi zakładami. Po rozmowach w dyrekcji Wałęsa z
wielkim zapałem otworzył okno, oświadczając, że strajk jest wygrany,
bo uzyskano podwyżki, i wszyscy mogą iść do domu (uzyskano też
zapewnienie dotyczące tablicy - zamiast pomnika - ku czci ofiar
Grudnia '70 i to było wszystko).
Sprawa przywrócenia do pracy Anny Walentynowicz też nie została
załatwiona przez Wodza. To grupa stoczniowców zmusiła dyrektora do
wysłania po nią samochodu. `Pogromcę komunizmu' całkowicie
zadowoliły podwyżki. Spełniły się najgorsze oczekiwania młodych
związkowców. Wałęsa rozbił strajk i zniknął. Sytuacja stała się
dramatyczna. Tylko dzięki młodym dziewczynom z WZZ i Ruchu Młodej
Polski, a zwłaszcza Aliny Pieńkowskiej, która z ogromną determinacją
przekonywała ostatnią grupę stoczniowców do pozostania, udało się
sprawić, że strajk nie upadł definitywnie. Wałęsy już to nie
interesowało.

Gdy rankiem do stoczni zaczęli przybywać pracownicy (a także
delegaci innych zakładów), sytuacja była krańcowo niejasna, a nawet
dramatyczna. Panował chaos. Anna Walentynowicz stanęła na wózku i
robiła co mogła, by skłonić stoczniowców do kontynuowania akcji.
Wtedy do Bogdana Borusewicza przyszła grupa młodych stoczniowców.
Byli skłonni strajk kontynuować, ale jak powiedział jeden z nich,
`ludzie za babą nie pójdą'. Zaczęto wybierać nowego przywódcę
strajku, ale kłopot był w tym, że większość członków WZZ stała na
czele akcji protestacyjnych w innych zakładach. Z gdańskiego
Przymorza przywieziono Jana Karandzieja. Znaleziono kilku innych.
Zaczęto dyskutować, kto będzie najlepszym kandydatem. I wówczas,
nagle, pojawił się znowu Wałęsa. Kolegów z WZZ nie był już w stanie
niczym zaskoczyć.

Skłaniano go jednak do tego, aby chociaż przemówił do ludzi, do
czasu wyboru przywódcy. Odmówił zdecydowanie, i to dwukrotnie. Ktoś
z tłumu krzyknął, że jest agentem. Było wielu świadków tej sceny.
Jak opisuje autor wspomnień, niezwykle zdenerwowany Bogdan
Borusewicz [niewykluczone, że dzisiaj zdarzenia te by bagatelizował -
J.K.] przypomniał Wałęsie, co w przeszłości zrobiły dla niego WZZ i
że jest im winien przynajmniej tyle, by ratować strajk, który
rozbił. Wałęsa raz jeszcze odmówił. Ale w

[brat_oblat]

(cd) Ale w tym momencie na placu było już wielu stoczniowców. Nie
rozumieli, co się dzieje. Po dłuższym zamieszaniu ktoś wepchnął
Wałęsę na wózek, a z tyłu zaczęto skandować jego imię. Nie miał już
wyjścia. Wkrótce ponownie był `wodzem'. Członkom WZZ pozostało już
tylko pilnować, by nie rozbił strajku ponownie; i rzeczywiście także
później doszło do wielu incydentów.

Reszta jest znana. Powstał Międzyzakładowy Komitet Strajkowy. A fama
Wałęsy, także poza Wybrzeżem, a nawet Polską, stale narastała. Tylko
zorientowani wiedzieli, jak było, i ich, delikatnie mówiąc,
nieufność do Wałęsy pozostała już na stałe. Jednak dla wielu
milionów stał się już symbolem, wielkim rewolucjonistą. Sytuacja
była nie do naprawienia.

Po zakończeniu strajku odbyło się zebranie członków WZZ. Wałęsa
oczywiście nie przybył. Zgoła jednogłośnie zażądano od liderów, by
natychmiast wycofali Wałęsę z przywódczej roli tworzącej się
`Solidarności'. Jednak wobec percepcji w kraju nie było to już
realne. Grupa kilkudziesięciu osób dokładnie znających sprawę nie
liczyła się. Liczyła się Polska, miliony, które ani wydarzeń, ani
zachowania Wałęsy nie znały. Usunięcie `rewolucjonisty wszech
czasów', `przywódcy ponad przywódcami' oraz `antykomunisty nr 1'
(sic!) mogło tylko zaszkodzić sprawie, wciąż na terenie całej Polski
niepewnej.

A Wałęsa, już niezwykle mocny, rozpoczął nie tyle dalszą walkę z
komunizmem, ile usuwanie z gdańskiej centrali wszystkich
potencjalnych rywali - członków WZZ, prawdziwych organizatorów
Wielkiego Strajku, najbardziej zasłużonych, bo początkowych,
faktycznych twórców Sierpnia. Niektórych mógł tylko usunąć na boczny
tor, ale czystka, niekiedy dokonywana niezmiernie brutalnie, w
zasadzie bez jakichkolwiek pretekstów - powiodła się. Wydaje się, że
w tej chwili jest mniej istotne, czy Wałęsa (jak się chwalił wobec
przedstawicieli MSW w 1982 r.) `wyrzucił wszystkich, którzy się wam
nie podobali', czy też po trupach dążył do jedynowładztwa.
Pozbywanie się znanych osób połączone było z jednoczesną ich
dyskredytacją, także na przyszłość, na stałe.

Wałęsa rychło rozpoczął też inną działalność, o której motywach
można tylko spekulować. A mianowicie zatrudnianie na wyższych
stanowiskach oczywistych dla wszystkich ubeków. To był nie tylko
Wachowski, ale wiele innych osób. Przeciw zatrudnieniu niejakiej
Celejewskiej (na stanowisku szefa kadr) zaprotestowała cała Komisja
Zakładowa MKZ (ok. 130 ludzi). Wałęsa po prostu Komisję rozwiązał.
Owa Celejewska współpracowała potem ochoczo z komunistycznymi
służbami likwidującymi majątek `Solidarności'. Gdy autor wspomnień
po zakończeniu stanu wojennego odbierał od niej dokumenty, zapytała
z przekąsem: no i co, panie Leszku, warto było dla tej
»Solidarności« tak się poświęcać?.
Wałęsa uwielbiał z jakichś przyczyn otaczać się podobnymi ludźmi. A
usuwać i obrzucać wyzwiskami tych, którzy tworzyli wolny ruch
związkowy. (Robił to i za czasów swej prezydentury). Dalsze koleje
losu Wodza są znane. Warto jednak to krótkie, ale istotne, bo
ukazujące moment `narodzenia legendy' wspomnienie uzupełnić paroma
uwagami. Mimo burzliwości i zmienności tych losów - zawsze wszelako,
jak na pogromcę komunizmu przystało, w różnych latach i okresach
demonstrował swą niechęć do antykomunizmu (aż do czasu, gdy uznał,
że pożyteczne będzie określanie się jako pogromca komunizmu; okres
apelowania o tzw. przyśpieszenie był wyłącznie oportunistycznym
chwytem).

We wstępie wspomnień autor formułuje trzy podstawowe tezy. Po
pierwsze stwierdza, że nie czuje się odsunięty, niedoceniony, lecz
zadowolony z życia i ze wspomnień, które zachował (mieszka obecnie w
USA). Ten standardowy argument wielbicieli fałszu uznaje, słusznie,
za `żałosny'. Po drugie rozprawia się, nazywając rzecz wprost, z
mantrą: `nawet jeśli Wałęsa coś w przeszłości przeskrobał, to
późniejsze zasługi' itd. Owe twierdzenie o `późniejszych zasługach'
nazywa podstawą sporu. I nie chodzi tu nawet o jakieś esbeckie
związki Wałęsy, epizody czy nie epizody - ale o ogólną ocenę i
charakteru, i działań Wałęsy. W czasach, które opisuje, i potem.
Wreszcie uwaga podstawowa: `Solidarność' to nie Wałęsa. Nigdy nią
nie była i post factum się nie stanie. `Solidarność' to było
dziewięć milionów Kowalskich i tysiące dziś bezimiennych bohaterów.
Chociażby Wałęsa swe niebotyczne ego jeszcze powiększył, nie sprawi,
bo sprawić nie może, by zostało to zmienione na hasło:
`»Solidarność« równa się Wałęsa' lub zgoła: `Niepodległa
Polska to Wałęsa'. Nawet gdyby tysiące klakierów, niekoniecznie z
miłości do Wodza, powtarzało to codziennie. Patentowany nonsens
pozostanie nonsensem. Chociaż należy się obawiać, że przyszłe
pokolenia zaakceptują go z całym dobrodziejstwem inwentarza.
Wszelako jeszcze żyją ci, którzy od podszewki pamiętają tamte
czasy.

W tym samym numerze `Arcanów' (lipiec-październik 2006), gdzie
umieszczono stenogram rozmowy Wałęsy z reprezentantami reżimu w
listopadzie 1982 r. (omówiłem go jakiś czas temu pt. `Dobrze żyłem
ze Służbą Bezpieczeństwa'), przedstawiono fragment wspomnień Leszka
Zborowskiego, od 1979 r. członka Wolnych Związków Zawodowych
Wybrzeża, o Wielkim Strajku w sierpniu 1980 r.; autor znajdował się
wówczas w centrum wydarzeń, był bezpośrednim obserwatorem poczynań
Lecha Wałęsy.

Dlaczego omawiam wspomnienia Leszka Zborowskiego? Otóż dla wiedzy.
Nie chodzi mi przy tym, co zresztą stwierdzam w tekście, o
wykazywanie takich czy innych powiązań Wałęsy. Wówczas czy potem.
Istotne jest natomiast ukazanie jego zachowania w czasie największej
próby. Było zapowiedzią wszystkich jego późniejszych posunięć.
Tłumaczy bardzo wiele. A pozostaje praktycznie nieznane. I czy było
powodowane obawą przed ujawnieniem jakiegoś papierka, czy czymś
gorszym, lub jego przyczyną było tchórzostwo, analfabetyzm
polityczny bądź maniakalna megalomania, oceny tej postaci nie jest w
stanie zmienić. Nie mam zamiaru ani chęci podważać legendy czy też
symbolu. Już dawno stwierdziłem, że to rzecz beznadziejna. Chociażby
Wałęsa popełnił jeszcze dziesiątki szaleństw, a jego kompleks
ważności i wyższości wzrósł jeszcze bardziej, symbolem pozostanie.
Także za granicą, która praktycznie nie zwraca uwagi na nasze
wewnętrzne awantury. Doskonale wiedzą to i ci, którzy rzekomo
broniąc Wałęsy (obrzucanego przez nich najgorszymi wyzwiskami, gdy
na krótko wystąpił przeciw Michnikowi i Towarzystwu), walczą w
istocie o panowanie nad pamięcią, czyli o władzę. To jednak
pozostawiam dziś na boku.
Obiecywałem spory czas temu nie pisać więcej o Wałęsie. Wydawało mi
się, że poza tym, iż jest to zawracanie kijem Wisły, on sam
kompromituje się wystarczająco. Jednakże, kiedy jako pretekst czy
nie pretekst akcji o większych, szerszych celach zaczęto nagle
bełkot Wałęsy brać poważnie, nobilitować, nie mogłem nadal milczeć.
Stał się `autorytetem' z prostej przyczyny - bo jest przeciwnikiem
Kaczyńskich. Gdyby był ich zwolennikiem, nawet najmniejszej awantury
by nie było. Zdenerwował mnie też refren tych, którzy bronią prawdy,
ale podkreślają zarazem niezwykłe, niebotyczne, trudne do
wymierzenia zasługi Wałęsy. Lub wręcz nazywają go `ojcem'.

Cytowane wspomnienia potwierdza wiele źródeł. Mówią chyba same za
siebie. Nie spowodują zmiany zdania tych, którzy wówczas z oddali
czy też z zagranicy uznali raz na zawsze, że Wałęsa to bohaterski
przywódca, który niemal jednoosobowo utworzył `Solidarność' i
zmienił bieg wypadków. Legenda pozostanie legendą. Nic to. Wiedza,
prawda - chociażby były ulotne i mało się zmieniły, są wartością
samą w sobie. Jak są ulotne, przekonamy się zapewne za rok, gdy
będzie się obchodzić 20-lecie odrodzenia `Solidarności' (a może
nawet 20-lecie osobistego sukcesu `wielkiego przywódcy', który
doprowadził do pojednania z komunistami). Nikt już nie

[brat_oblat]

(CD) Powstała nowa, od nowa rejestrowana, już w pełnej krasie, bez
elementów niekonstruktywnych, za to z udziałem tych, których Zjazd
`S' w 1981 r. do żadnych władz związku nie dopuścił - Michnika,
Geremka itd.

Pozwolę sobie niejako przy okazji na parę osobistych uwag. Moje
zaufanie do Wałęsy trwało niezwykle krótko. Pamiętam, jaki byłem
wściekły nie tylko dlatego, że ów Nobel był o rok spóźniony, ale
głównie z tego względu, że przyznano go Wałęsie, a nie NSZZ
`Solidarność'. Później obserwowałem zachowanie Wałęsy np. po śmierci
księdza Jerzego. Deklarowanie przed częściowymi wyborami 1989 r.
pospołu z Jaruzelskim potrzeby karczowania chwastów - szczeniaków
wykrzykujących niezrozumiałe hasła antykomunistyczne, czyli zdaniem
Wałęsy anarchistów.

Rządy Mazowieckiego (i wybranego głosami solidarnościowego OKP
prezydenta Jaruzelskiego) były dla kogoś, kto pragnął dekomunizacji
kraju i przynajmniej odrobiny tak niezbędnej wówczas śmiałości
politycznej - koszmarem. Głosowałem więc na Wałęsę, sądząc, że
chociaż trochę coś się w tym względzie zmieni. Pochlebiam sobie
jednak, że granicy nie przekroczyłem - tj. Wałęsy nie opiewałem.
Leitmotivem mej ówczesnej publicystyki było hasło: `każdy tylko nie
Mazowiecki'. Mimo to na łamach pisma LDP `Niepodległość' rozgorzała
polemika. Niektórzy koledzy profetycznie stwierdzali wprost -
`Przecież Wałęsa zdradzi'.

Nie sądzę jednak, by ktokolwiek przypuszczał, że prezydentura Wałęsy
będzie tak makabryczna, najgorsza z możliwych. Pogodził się rychło z
Michnikiem i towarzyszami, otoczył ubekami. Postać Wachowskiego była
sygnałem jednoznacznym (dwie udokumentowane książki na jego temat
też już są zapomniane). Złota szabla dla politruka Kołodziejczyka,
postawa wobec baz sowieckich - nie warto wymieniać więcej. Wielki
protest przeciw rządom Wałęsy nie był udziałem Kaczyńskiego i paru
sfrustrowanych polityków. Kto zna Warszawę, pojmie jego rozmiary -
gdy czoło pochodu składającego się z ludzi z całej Polski docierało
do Belwederu, jego koniec znajdował się jeszcze na placu Trzech
Krzyży. Zamiast dokonać dezubekizacji, dekomunizacji, Wałęsa zamazał
do reszty wszystko.
A ja już w `GP' nr 1 napisałem, co sądzę o Wałęsie. M.in.
zauważyłem, że w tak nietypowym miejscu, jak dedykacja książki
ofiarowanej Gierkowi, de facto przyznał się do `incydentu'. I
chociaż nie przypuszczałem, że Polacy w większości zezwolą
Kwaśniewskiemu rządzić dwie kadencje, przyznam bez najmniejszego
wstydu, że wybory między nim a Wałęsą - zbojkotowałem. Nigdy już i w
żadnych okolicznościach na Wałęsę bym nie zagłosował. Zresztą, ile
głosów otrzymał podczas ostatniej swej próby - 1 czy też 1,5%?

Wydawało się, że przynajmniej za życia pokolenia, które jeszcze coś
pamięta, jakieś elementarne proporcje, elementarna ocena wydarzeń
1980, 1981 czy też 1989 r. została przywrócona. A tu raptem okazało
się, że Wałęsa na powrót jest `autorytetem'. Nie zamierzam
`specjalizować się w Wałęsie', bo - napiszę coś zapewne wbrew zgoła
wszystkim - nie jest moim zdaniem tego wart. Ale w chwilach takich
jak obecna od prawdy uciekać nie zamierzam. Natomiast do zmiany
zdania o osobie rzekomego `pogromcy komunizmu' nikt i nic mnie nie
skłoni.

Stanąć przy Wałęsie

[respiral]

Jestem ZA!!!
Koniec. Kropka.

[brat_oblat]

To powinno byc: Jestem za, a nawet przeciw )))

[lubat]

bracie oblacie, uczyń łaskę bliźnim i nie zaśmiecaj forum.

[brat_oblat]

Jestem za, a nawet przeciw plusom dodatnim i plusom ujemnym )))

Panie Podemski po co sie ograniczac ? Nalezy zapi-

[frank_drebin]

sac w KK nowy paragraf klamstwo walesowskie na wzor klamstwa oswiecimskiego -
wtedy bedzie pan mogl z radoscia komentowac jak kolejnych z tego paragrafu
wsadzaja ....

Stanąć przy Wałęsie

[miopanel]

A ja uważam,że to dobry pomysł,żeby publicznie zademonstrować
solidarność zLechem Wałęsą.Wszystkie określane jako absurdalne pomys
ly Lecha Wałęsy okazały się bardzo mądre i życiowe.Np ten,żeby
pilnować demokracji i patrzeć jej na ręce.Trzeba daC odpór tym
głupkom ,którzy posądzają naszego Prezydenta o współpracę
zkomunistycznymi władzami.Tak już mamy,że im sami nie jeste smy
skłonni do poświęceń,tym bardziej domagamy się tego od innych.Poza
tym nurzanie w błocie wszelkich autorytetów to nasza specjalność!

[brat_oblat]

A czy nie jest to ciekawsze (i uczciwsze) pokazanie jak przy pomocy
mediow mozna z obszczymurka wykreowac "meza stanu"?

Stanąć przy Wałęsie

[miopanel]

[brat_oblat]

Ladne bylo to zdjecie Bolka mizdrzacego sie do Gierka w 1971 roku
opublikowane we Wprost. Bolus taki sliczny byl...

Stanąć przy Wałęsie jak UBowiec przy UBowcu!

[zalganiugwnanicniedorowna]

Stanąć przy Wałęsie

[lafontenn]

Hej, zagłosujmy w plebiscycie na


www.asycieniasy.pl

na profesora Bartoszewskiego, albo na Prezydenta Wałęsę. A nie tak jak jest -
jakiś paszkwilant Łysiak wygrywa. No, do roboty, wiara!

Stanąć przy Wałęsie

[henryk4141]

Jako obywatel tego Kraju popieram tę propozycję ipodpisuję sie pod
nią.

Stanąć przy Wałęsie?

[mim05]

Czy szanowni "przedpiscy" (od - pisać - aby nie było wątpliwości)
nie uważają, że każdemu z "bohaterów naszych czasów" można przypisać
negatywną łatkę. Dotyczy to też JP2, bo sceptyk zapyta: Jak to
możliwe, że nie miał on nigdy problemu z uzyskaniem paszportu
(studia w Rzymie i później), gdy UB, a potem SB stosowała ZAWSZE
metodę "coś za coś". "My ci paszport, a ty nam...".
Bohaterski święty, który oddał życie za drugiego człowieka, był
wcześniej zagorzałym antysemitą i chwalcą Hitlera.
Także chyba największy Polak pierwszej połowy dwudziestego wieku,
Piłsudski nie był "kryształowy".
Wniosek? Każdego kandydata na "cokół" należy oceniać za całokształt
działalności i uzyskane efekty. I dopiero potem zastanawiać się, czy
różne "minusy" są w stanie przeważyć nad plusami.