depresja a niedowartosciowanie

[Gość: Cezary]

Od dluzszego czasu czuje sie nieco zmeczony samym soba. Mam niezle platna prace (lat 25), podjalem drugie
studia, mam bardzo dobre warunki mieszkalne. A wiec, wszystko wskazuje na to, ze albo jestem rozpieszczony
i nie potrafie sie po prostu cieszyc z tego co w zyciu osiagnalem i otwarcie tego wyrazac, albo hamuje mnie
jakies niedowartoscoiwanie wlasnej osoby i ciagly nieokreslony i blizej niesprecyzowany niedosyt emocjonalny.
Pewnie, to drugie wynika z pierwszego. Znajomi tlumacza mi, ze moze to byc wynikiem braku osoby bliskiej.
Moze to i prawda, ale po prostu, z powodu nawalu pracy nie stac mnie teraz na powazny zwiazek. Poza tym
wydaje mi sie, ze malo ktora dziewczyna by ze mna wytrzymala (sa nieliczne wyjatki ;-) Na poczatku sprawiam
wrazenie osoby sympatycznej. Potem miewam tendencje do narzekania (jak niektorzy twierdza,
bezpodstawnego narzekania). Wiaze sie to z tym, ze czuje sie czesto samotny, co sklania mnie do refleksji nad
samym soba. Nie do konca jestem tez czasem przekonany do pracy ktora wykonuje i brakuje mi dalszej
motywacji do osiagania sukcesow.
Staram sie skrustalizowac moja szeroka game zainteresowan, ale nie moge sie z tym uporac. Poniewaz mam
slomiany zapal, nie do konca jestem wytrwaly w dazeniach do wczesniej wyznaczonych celow.
Dziewczyny ktore mi sie podobaja, czesto po kilku rozmowach z mna, odstawiaja mnie "na bok" twierdzac ze nie
oferuje im wystarczajaco ciepla i stabilnosci. Poza tym jestem za powazny i za malo wyluzowany, twierdza.
Ale jak to jest mozeliwe jesli niedawno skonczylem studia i od niedawna zarabiam sam na wlasne utrzymanie?
Nie wiem czy mozna ten moj stan rzeczy klasyfikowac jako depresje. Napewno trudno mi sie z tym uporac.
Sport mi troche w tym pomaga, ale nie do konca.

[Gość: Pandera]

mysle, ze nasze zycie podzielone jest na etapy. I na kazdym etapie zycia,
czekaja nas nowe wyzwania, lae zycie i tak staje sie coraz bardziej stresujace.
Szczegolnie , gdy konczy sie studia. Nie sadzisz, ze Twoj smutek i niedosyt
powstal na skutek zmiany, tzw. wejscie w dorosle zycie? U mnie jest podobnie
teraz. Nie wiem jaki byles kiedys. Wczesniej wieczna optymistka, lecz teraz
mimo wszelkich znakow na niebie i ziemi, ze powinno byc mi dobrze, czuje
nieustanny lek i skurcz miesni. Nie wiem dlaczego. Wiem tylko, ze to wszystko
zaczelo sie poltora roku temu, gdy zaczelam konczyc studia. Gdy wroclam z
zagranicy. Lek przed nieznanym?...

[Gość: Zuzia]

Cezary nie martw się. Wiekszość społeczeństwa w teraźniejszym czasie ma
depresje. Nawet ja. Nic mi się nie chce robić. W każdej wykonywanej pracy widzę
tylko bezsens. Kiedyś mogłam z kimś porozmawiać, a dziś wszyscy sa zajęci i nie
mają czasu. W pracy sama, wracam do domu - sama. To po co sie tak starać jak
nie ma z kimś sie tym podzielić.

a moze pogon za perfekcja

[Gość: zofia]

proponuje terapie. wierze ze czasem niedokonczone biznesy z przeszlosci nie pozwalaja nam sie cieszyc
dniem terazniejszym i sa przeszkoda aby byc otwartym na to co zycie przynosi z pelna akceptacja.
czasem to wlasna skrzywiona percepcja na wlasny temat (dazenie do perfekcji ) i nie potrafimy sie
cieszyc tym co mamy tylko zawsze trawa jest zielensza u sasiada...czasem szukamy spelnienia w zlym
miejscu, a czasem negatywny sposob meslenia nas doprowadzi to rezygnacji, utraty motywacji i uczucia
bezsilnosc.. to wszystko sie ze mna dzialo bo nie umialam sobie poradzic ze stresem codziennego zycia.
strach byl podswiadomym motorem moich dzialan . zycie jak na hustawce jak sie nie umie utrzymac
spokoju umyslu. zgadzam sie ze ze adaptacja do zmian jest ciezka i wprowadza duzo niepookoju ale
rowniez mozna sie nauczyc jak sobie radzic ze zmianami aby nie wpadac w niepokoj przed nieznanym
lub gleboka zalobe za utracona przeszloscia.. duzo pracy ale rowniez ogromna nagroda jak sie
nauczylam innych metod w terapii i innego sposobu myslenia..

[Gość: ciekawy]

zle samopoczucie bardzo czesto zwiazane jest z
samotnoscia,czlowiek samotny ma zbyt duzo czasu na
rozmyslanie a to o czym mysli zazwyczaj nie jest
pozytywne.

[Gość: zofia]

zgadzam sie z Toba. czy my nie nosimy tego uczucia w sobie? bo przeciez to nie
jest rzeczywistosc, to nie jest realne uczucie. jest stworzone przez nas samych
w naszych umyslach . mieszkamy z ludzmi , wokol ludzi , pracujemy, robimy
zakupy, idziemy na spacer...itd. ciagle jestesmy w stadzie . moje uczucie
samotnosci uroslo do niesamowitych rozmiarow jak znalazlam sie daleko od mojej
rodziny. nagle poczulam sie zagubiona, czulam sie jak pyl, oddalenie od kraju
potegowala uczucie niedowartosciowanie bo obcej kulturze nawet jezyk ciala jest
inny a uczenie sie obcego jezyka w doroslym wieku ma swoj limit. czulam
samotnosc tak straszna ze byla moja obsesja. w wielkim domu z kochajacym mezem
i dwojgiem dzieci wszyscy czuli sie samotnie bo to straszne wymyslone uczucie
jest jak wirus i jak wirus przechodzil z jednego czlonka rodziny na drugiego.
nie wiedzialam gdzie siegnac po wsparcie i jak to zrobic aby znalesc tak
wiernych , uczciwych i kochajacych ludzi jak byla moja rodzina. musialam sie
nauczyc jak ich rozpoznac . ciagle obijalam sie o sciane wybierajac
niewlasciwych ludzi ktorzy nie byli w stanie zapewnic moich emocjonalnych
potrzeb. mowilam do gluchych i bylam zdziwiona ze nie ma odpowiedzi. kazdy
czlowiek jest inny a ja podchodzilam do wszystkich z naiwnoscia ze moge
oczekiwac od nich tego co sama moge ofiarowac. moja rodzina potrafila mnie
kochac nie stawiajac zadnych warunkow. akceptowala mnie taka jaka jestem , nie
aprobowala zachowan ktore nie chciala aprobowac i dawala mi znac na ten temat
ale mnie nie odrzucala. znalesc przyjaciela ktory ma taka sama postawe jest
bardzo trudno i ta izolacja nauczyla mnie najwiekszej lekcji zycia . jak
rozpoznawac w ludziach co moga mi ofiarowac emocjonalnie . jak nie wymagac od
nich niemozliwego. jak cieszyc sie tym co dostaje a nie czekac na niemozliwe.
jak nie oczekiwac wszytkiego od jednego czlowieka. bo to jest niemozliwe.
przedewszystkim musialam zaczac od siebie. stac sie taka osoba jak chcialabym
aby byl moj przyjaciel lub przyjaciolka. pracuje nad soba juz ponad 4 lata.
jestem inna osoba niz zofia sprzed 4 lat. potrzebowalam bardzo intensywnej
terapii zeby rozpoznac roznice miedzy tym co zaprogramowali we mnie rodzice,
przyjaciele , nasza kultura, moje srodowisko ,a soba . to byla bardzo ciekawa
podroz poznania samej siebie. bardzo spirytualna , duzo cierpienia bo musialam
odrzucac skore za skora ktora nie byla moja a tak lezala dobrze na mnie ze
myslalam ze jest mna. to byl bardzo cieakwy ale bolesny proces a zaczal sie od
nauczenia sie bycia uczciwym wobes samego siebie. natura ludzka uzywa roznych
trikow aby usprawiedliwic wlasne dzialania, postawy czy wierzenia- musialam
spojrzec w glab siebie nie uzywajac zadnego wytlumaczenia na swoje zachowania ,
byc uczciwym za cene stracenia aprobaty mojego terapeuty. ten proces byl bardzo
powolny ale postepowal , nigdy sie nie zatrzymal. moim dazeniem teraz kiedy
ciesze sie spokojem umyslu pracowac stale nad swoim spokojem nawet kosztem
bolu. wole widziec zycie wokol mnie takie jakie jest bez neurotycznego bolu
powiazanego ze strachem, panika, fobiami i obsesjami ale bolem rzeczywistym
prawdziwym akceptujacym rzeczywistosc taka jak jest. caly czas pracuje aby
widziec rzeczywistosc taka jaka jest, czesto uzywam swoich przyjaciol aby
sprawdzali moja percepcje rzeczywistosci czy aby nie jet skrzywiona.
najbardziej sie ciesze z tego za przyciagam rowniez ludzi ktorzy sa uczciwi i
zdolni do dzielenia sie ze mna najbardziej wlaasnymi intymnymi sprawami. to
taki przywilej miec przyjaciol ktorzy dziela sie ze mna swoim zyciem w sposob
otwarty bez kamuflazu. to takie dobre uczucie akceptowac zycie takim jakie jest
a nie takim jakie chcialabym aby bylo. a to jest ogromna roznica.
najwazniejszym moim osiagnieciem jest to ze nie czuje sie juz wiecej samotna.
to byla smotnosc z soba , z osoba ktorej ja nie lubilam i nie akceptowalam .
musialam ta osobe zmienic aby pozbyc sie tego uczucia.