ddd

[Gość: test]

ddd

[inny.obserwator]

dd

[Gość: d]

d

[Gość: x]

Wicedyrektorka jednej z warszawskich gimnazjów przyznaje, że zalecenia o
stuprocentowej promocji nikt oficjalnie nie wydał. Ale nie znaczy to, że ono
nie istnieje. – Nie było dokumentów, nawet telefonów w tej sprawie. Wszystko
odbywa się podczas nieformalnych pogaduszek przy kawie, w zawoalowanej formie,
więc wszyscy się wyprą – i ministerstwo, i kuratorium – mówi dyrektorka jednego
z warszawskich gimnazjów.

– Wygląda to tak: panie z kuratoriów spotykają się z dyrekcjami szkół i
sugerują, że jeśli szkoła nie zapewni sukcesu edukacyjnego, to dyrekcja może
szukać pracy gdzie indziej – opowiada dyrektorka. Te rewelacje potwierdza
nauczycielka z gimnazjum z Łodzi (kilkanaście lat w zawodzie): zaczęło się to
już parę lat temu, od sugestii i lekkich nacisków dyrekcji szkoły.

– W zeszłym roku trzy z nas wystawiły oceny niedostateczne jednemu z uczniów.
Jedną zmuszono, by poprawiła ocenę z jedynki na dwójkę, tylko po to, aby uczeń
miał prawo do poprawki. W tym roku takie naciski to już norma. Cena sukcesu
Szkoła ma obowiązek zapewnić uczniowi „sukces edukacyjny”. To znaczy, że nauka
powinna być dostosowana do jego poziomu i możliwości intelektualnych. Każde
dziecko ma prawo do indywidualnego podejścia, a nauczyciel musi umieć zachęcić
go do nauki. – Jak mam zapewnić sukces edukacyjny komuś, komu na tym nie zależy
i żadne zachęty z mojej strony nie działają? – pyta 30-letnia nauczycielka
języka obcego z Warszawy. – Uczeń śmieje mi się w oczy i pyta, po co ma się
uczyć. „Ty się uczyłaś tyle lat i zarabiasz tysiąc trzysta – mówi. – A ja taką
kasę mam w noc, z obrobionych samochodów”. Przecież nie będę mu wyjaśniać, że
pieniądze w życiu nie są najważniejsze, bo to go bardziej rozśmieszy.

Zgodnie z przepisami oświatowymi to nauczyciel musi się tłumaczyć z każdej
jedynki i udowadniać, że zrobił wszystko, by skłonić ucznia do wysiłku, nawet
jeśli ten był na lekcji gościem, wpadał do szkoły raczej towarzysko, bez
zeszytów i pluł przez rurkę w wychowawcę. – Moi uczniowie wiedzą, że to ja mam
problem, a nie oni – mówi młoda nauczycielka z warszawskiej Pragi. – Bo to ja
sobie nie poradziłam, ja nie nadaję się do zawodu. Nauczyciele, zwłaszcza
młodzi, którzy mają krótkie umowy i zależy im na kolejnych awansach i na
utrzymaniu pracy, łatwiej podlegają naciskom – zarówno uczniów, jak i „pań z
kuratoriów”.

Nauczycieli ze stałą umową i z długim stażem trudno jest zwolnić, więc są
odporniejsi. – Ale w końcu każdego można jakoś złamać, odebrać na przykład
godziny – tłumaczy nauczycielka łódzkiego gimnazjum. Lęk o pracę narasta, bo
kolejne szkoły są zamykane, między innymi z powodu niżu demograficznego. –
Gdybym znalazła inną pracę, poszłabym do niej na kolanach – przyznaje
nauczycielka z Łodzi. I to nie dlatego, że mało zarabia, że grozi jej
zwolnienie czy dlatego, że minęła się z powołaniem. – Uczę w dziesięciu
klasach – kontynuuje. – W każdej jest zaledwie kilkoro uczniów, którzy naprawdę
chcą się uczyć. Ton nadają rozwydrzeni, w ich stronę ciążą przeciętniacy.
Potrafię sobie dać radę z dyscypliną, nikt u mnie nie wrzeszczy, nie skacze po
ławkach. Ale co z tego? Ci zdolni i chętni do nauki patrzą z niezrozumieniem na
to, co się dzieje, jak nauczyciel ustępuje, zmniejsza wymagania wobec gromady
leniwych osłów, tylko po to, by móc postawić im dwóję zamiast jedynki i
przepchnąć do następnej klasy. To demoralizuje wszystkich, a nauczyciel traci
szacunek.
Ale szkoła ma z takiej postawy pewne korzyści. Uczeń, który rozbija każdą
lekcję, jest niewygodny. Lepiej więc się go jak najszybciej pozbyć. Po co ma
powtarzać klasę, przeszkadzać innym, psuć statystyki i podnosić koszty. – Tylko
ciekawa jestem, jak szkoła wypadnie na egzaminach pod koniec gimnazjum? –
zastanawia się nauczycielka z warszawskiej Pragi.

Matka 11-letniego Mateusza z Warszawy nie ma nic przeciwko indywidualnemu
podejściu do ucznia i stawianiu każdemu innych wymagań. – Mój syn, jak dostanie
tróję z polskiego, to wie, że ma się zabrać galopem do roboty i nie buntuje
się, że trójkę dostał też kolega z sąsiedniej ławki, chociaż umiał tylko połowę
tego, co on. Rozumie, że każdy ma inne zdolności. Ma za to, pewnie jak każde
dziecko, niezwykłe wyczucie niesprawiedliwości. I widzi doskonale, kiedy
nauczyciel stawia dla świętego spokoju stopień mierny komuś, kto na to nie
zasłużył.

15-letni Grzegorz sprawia ogromne kłopoty wychowawcze. Szkołę i nauczycieli ma
za nic. Nauczyciele, rodzice, psycholog nie potrafią do niego dotrzeć. – Chodzi
do szkoły dla towarzystwa, a nie dla nauki – przyznaje jego ojciec. – To, że
zostanie w tej samej klasie na drugi rok, trochę go dyscyplinuje, bo straciłby
kolegów. Myślę sobie czasami, że może by mu to dobrze zrobiło. Teraz widzę, że
nie ma co na to liczyć. W szkole wiedzą, że Grzegorz chodzi na korepetycje, że
staramy się na siłę wtłoczyć mu coś do głowy, więc pewnie znów dostanie mierny
i przejdzie do następnej klasy, chociaż zupełnie na to nie zasłużył. To jest
odebranie argumentów nie tylko nauczycielom, ale i rodzicom.

Przeciwny promowaniu wszystkich jest również Marcin Mulewicz, rzecznik praw
ucznia w krakowskim gimnazjum numer 37. – Wiem, że to codzienność życia
szkolnego. Rozumiem, że trzeba pomóc tym, którzy nie dają sobie rady i jakoś
przepchnąć ich przez szkołę, ale nie powinno to dotyczyć tych, którzy nic nie
robią. To demoralizuje uczniów – mówi. Bezbronni wobec klasy – W czasie apelu
nie wolno zwrócić uwagi uczniom za ich złe zachowanie, bo to jest naruszenie
godności osobistej. A kto myśli o naszej godności? – pyta młoda nauczycielka
języka obcego. – My mamy mnóstwo obowiązków wobec uczniów, a oni mają tylko się
uczyć i zachowywać stosownie.

A mimo to robią, co chcą i nie ponoszą za to konsekwencji. Nas za to, że oni
nie chcą się uczyć, można zwolnić z pracy. O tym, że nauczyciel jest na
przegranej pozycji, świadczą kolejne doniesienia o ekscesach uczniów. To oni są
górą. Wiedzą o tym i robią, co chcą. Doskonale wyczuwają słabości nauczycieli,
są coraz bardziej rozwydrzeni i nieobliczalni. Uczniowie spod Wrześni straszyli
nauczyciela podczas lekcji rozpylonymi oparami dezodorantu, w czasie wycieczki
chcieli mu wcisnąć kubeł na głowę. Uczniowie znęcający się nad nauczycielem
angielskiego w Toruniu również wkładali mu na głowę kosz na śmieci, wykręcali
ręce. Później bronili się mówiąc, że nauczyciel nakręcał ich tym, że nie dawał
sobie z nimi rady. Inny nauczyciel angielskiego, z gimnazjum w Łęcznej, obrywał
od uczniów kredą, długopisami. Obrzucano go wyzwiskami. Kiedy zaczęli go
popychać i kopać, nie wytrzymał i uderzył agresywnego ucznia w głowę. Był
silniejszy (a może słabszy) od swego kolegi z Torunia, a mimo to, podobnie jak
tamten, musiał odejść ze szkoły. Zwolniony dyscyplinarnie.
Winne są ogólny kryzys rodziny i bezrobocie – stawia diagnozę doświadczona
nauczycielka gimnazjum. – Jedni rodzice problemy zwalają na szkołę i
korepetytorów, inni w ogóle nie interesują się dziećmi. Dzieciaki nie widzą
powodów, żeby się uczyć. Widzą, że promowane jest cwaniactwo, a nie rzetelność
i praca. Teraz szkoła utrwala takie przekonanie. Wicedyrektorka warszawskiego
gimnazjum twierdzi, że „panie z kuratoriów” przyznają nieoficjalnie, iż
promowanie wszystkich uczniów to nie jest ich pomysł, że przyszedł z góry.
Czyli z resortu edukacji. – Pierwszy raz o tym słyszę – mówi dyrektor Anna
Zawisza z ministerstwa. – Nie mamy z tym nic wspólnego. Kto tak powiedział?!
Nigdy naszym zamiarem nie było i nie jest wpływanie na proces oceniania. Niech
się do mnie zgłoszą nauczyciele, którzy poddawani są takiej presji.