Jak z tym zyc

[wees]

Jestem osobą bardzo silną psychicznie, ale ostatnio
u kresu sił. Cztery i pół roku byłam w związku z 11 lat starszym ode mnie
mezczyzną. bardzo go kochałam, on podobno tez, jak zapewniał. Było nam
wspaniele. Facet do rany przyłoz... Nawet w dziennych domowych obowiazkach
takich jak gotowanie pranie chetnie mi pomagal. Wszystko popsuło sie w lutym
tego roku. Okazało sie ze jestem w ciazy. Ja bardzo chcialam tego dziecka. On
jak sie okazuje nie. W marcu probowal popelnic samobojstwo w domu. Leczyl sie
w zakladzie psychiatrycznym. Po wyjsciu stamtad znow zachowyl sie dobrze
pozytywnie nastawiony do swiata do zycia i jak sie wydawalo do naszego
dziecka. 7 maja znowu to zrobil. Wyjechal samochodem do lasu i najadl sie 60
tabletek melatoniny. Sam po przebudzeniu dotarl do szpitala. W koncu
wydusilam z nigo prawde. POwiedzial mi, ze przestal mnie kochac, ze cos sie
wypalilo, gdy zaszalam w ciaze. Ze nie jest w stanie pokochac tego dziecka i
nie chce juz duzej mnie ranic i oszukiwac, bo to podle i z tym nie da sie
zyc. Od kilku dni nie wiem, co mam ze sobą zrobic. Moj swiat legl w 1000
kawałeczkow. Boje sie zyc bez niego, ale nie chce sie dluzej oszukiwac, bo
nie ma sensu walczyc, choc lekarze twierdza, ze to moze byc chwilowy uraz
psychiczny, ze on moze z tegop wyjsc i zyc normalnie kochac nadal mnie i to
dziecko. Ze zrobil to specjalnie, by mnie nie meczyc etc. Sama juz nie wiem.
Jestem przerazona. Nie wiem, jak rozpoczac nowe zycie. Przeprowadzilam sie do
mamy, ale chodze z kata w kat i placze. Po prostu nie moge zrozumiec... Boje
sie o swoja przyszłosc. O to czy jeszcze kiedys zaznam szczescia i czy kiedys
pokocha mnie wraz z mym dzieckiem? Chcialabym wiedziec, kiedy minie bol po
tym rozstaniu, kiedy i czy w ogole przestane go kochac. I jak mam zyc, by nie
cierpialo na tym moje dziecko. Pomozcie. Wera

[ann.k]

pomijając wszystko, jeśli chcesz mieć to dziecko, chcesz je urodzić, musisz sie
dla jego dobra wziąć w garść; nic tak źle nie służy dziecku jak zmartwiona i
psychicznie wyczerpana mama;

natomiast co do jego taty, nie zmusisz go aby swoje dziecko pokochal czy
zaakceptowal jego istnienie; nie pozwól tylko nigdy aby był w Twoim pobliżu,
jeśli nie bedzie akceptował waszego dziecka; mezczyzna bowiem potrafi oddzielic
swoje dziecko od kobiety, ktora je urodziła; bedzie czuły dla Ciebie, a dziecko
potraktuje jak obcą sobie osobę; a to boli jeszcze bardziej niż gdyby było
odwrotnie;

dużo siły Ci życzę; nic wiecej doradzić nie potrafie :(

[anna.28]

Droga Wees,
Na pewno możesz i musisz zapewnić sobie i dziecku emocjonalne bezpieczeństwo. Z
Twojego listu nie wynika, że Twój mężczyzna Cię nie kocha, tylko, że wymaga
leczenia psychiatrycznego. Nie możesz sama zmagać się z tym problemem - bardzo
dobrze, że napisałaś na forum. Pomyśl jakie osoby z Twojego otoczenia mogą Ci
teraz pomóc - zwróć się o tę pomoc. Może Ty sama powinnaś poszukać dobrego
psychologa? Przechodzisz teraz bardzo ciężkie chwile, ale wkrótce poczujesz
ruchy Twojego dziecka, co doda Ci sił i uświadomi Ci prawdziwy sens życia. Nie
znam szczegółów relacji Twoich i partnera, ale może teraz powinna zająć się nim
jego rodzina, a Ty skup się przede wszystkim na sobie i maluszku - rozmawiaj z
rodziną i przyjaciółmi o Twoim bezpieczeństwie i wygodzie, przebywaj maksimum
czasu z ludźmi i z przyrodą, dobrze się odżywiaj i koniecznie znajdź coś, co
pozwoli Ci przyćmić problemy - to mogą być kasety relaksacyjne (polecam Ewę
Foley - w sklepach z egzotyką), medytacja, filmy, nie wiem - każdy coś innego
woli. Musisz stać się na kilka miesięcy egoistką w pozytywnym tego słowa
znaczeniu. Może tego właśnie potrzebuje też Twój facet, a już na pewno Ty i
Twoje Maleństwo. Koniecznie pisz jak się czujesz i pracuj nad sobą!

[plomyk]

Wera,
tak jak napisaly dziewczyny. Nie masz wyjscia i musisz byc teraz egoistka.
Najwazniejsza jestes Ty i Twoje dziecko. Ono jest cudem milosci i zasluguje na
wszystko co najlepsze. Rozumiem,z e trudno Ci w tej sytuacji, ze tak naprawde
nei wiesz na czym stoisz. Mysle,ze dobrze byloby, gdybys mogla spotkac sie z
psychologiem i to nei w sprawie swojego partnera,a le swojej. To Ty
potrzebujesz teraz wsparcia, bo ciaza oprocz tego,z e jest stanem pieknym jest
tez trudna emocjonalnie i niezaleznie od tego jak sie ma wszystko poukladane i
wyczekiwane to dziecko w lonie budzi w matce rozne uczucia.
Jesli jestes z Warszawy to moge Ci polecic swietnego psychologa, ktory na pewno
Ci pomoze. Jesli potrzebowalabys rozmowy to tez chetnie sluze:)
pozdrawiam,
Ania
mail: [e-mail]

[wanita1]

wiesz jest mi bardzo przykro z powodu twego rozstania nie wiem kiedy ten ból
minie al;e wiem że jak urodzisz to dziecko będziesz najszczęśliwszą kobietą
pod słońcem.Nie rezygnuj z tego dziecka bo nie warto dla niego.Jesteś z mamą a
to jest najlepsza podpora dla ciebie i twojego dziecka.Na nią zawsze możesz
liczyć wiesz może zacznij z nią rozmawiać o twoich kłopotach i problemach a
troszkę ci ulży.A ja z głębi serca życzę Ci wytrwałości i pięknego dzidziusia.

[anna.28]

Wero, do mnie też możesz pisać: [e-mail] Znam świetną
psychoterapeutkę w Warszawie, wizyta u niej kosztuje 100 za godzinę, ale
wychodzisz jak nowo narodzona.

[zizi00]

Droga Wees
mam nadzieje ze dzisiaj czujesz sie juz lepiej. Pozwol
ze i ja napisze jak ja widze ta cala Twoja bardzo trudna
sytuacje.

Calkowicie zgadzam sie z tym co napisaly Dziewczyny: mysl
o Malenstwie i o Sobie! Ty jestes jak widze w waszym
zwiazku zrodlem milosci, stabilnosci i 'normalnosci' a
teraz jeszcze masz w sobie Maluszka. To ty chcesz mu dac
milosc, rodzine, to co najpiekniejsze a On to odrzuca.
Jego strata!

Troche to ostro napisalam ale to dlatego, ze wydaje mi
sie ze Ty czujesz sie winna za te Jego
samobojstwa.......czy mam racje? Bo widzisz ludzie ktorzy
usilowali popelnic samobojstwo czesto obarczaja kogos
innego poczuciem winny. Jest to totalnie bez sensu bo
winna jest tu tylko jego choroba a juz Ty czy Maluszek
nie macie z tym nic wspolnego. Jezeli nie zaszlabys w
ciaze to bylby jakis inny powod aby probowac odebrac
sobie zycie wierz mi!
Nie daj sobie wmowic poczucia winny!!!!!

Bardzo trudno cos radzic w tej sytuacji. Jezeli czujesz
sie na tyle silna aby walczyc o Niego ale nie zeby cie
kochal czy tez byl z Toba, ale o to zeby walczy ze swoja
choroba. Bo dopiero taki czlowiek moze kochac i
akceptowac swoje dziecko w sposob normalny. To moze
porozmawiaj z jego lekarzem i najlepiej z jeszcze jednym
psychiatra potem z jego rodzina i sluchaj co maja do
powiedzenia i oceniaj.Badz ostrozna bo ludzie bardzo
lubia szukac prostych rozwiazan.

Ale jezeli trudno ci samej ze soba. Nie czujesz sie na
silach rozwarzac calego waszego zwiazku od podszewki to
przyczaj sie, przeczekaj, wycofaj. Otaczaj sie ludzmi
ktorzy cie kochaja jak najwiecej rozmawiaj o tej sytuacji
ale juz nie placz. Skoncentruj sie na Maluszku. Idz
poogladac ubranka, wozki itd. Ciesz sie! Z Maluszkiem
zaczyna sie Twoje drugie zycie moze piekniejsze niz to o
ktorym do tej pory mialas odwage mazyc.

Trzymam za Ciebie!
Zizi

[rebecca]

wees, anna28 ma dobra rade: warto isc do profesjonalisty. jesli chcesz, moge
ci polecic kogos tanszego, za kogo recze.
pomysl o tym, bo na prawde warto.
to nie twoja wina. ani twoja, ani twojej ciazy. on nie probuje sie zabic, BO
zaszlas w ciaze i musisz w to uwierzyc. to niegodziwy pretekst do
usprawiedliwienia braku gotowosci do prowadzenia doroslego zycia z jego
trudnymni sytuacjami. i byc moze to nie jest nawet "zwykla" niedojrzalosc
emocjonalna, tylko choroba. czy obwinialabys siebie za grype tego palanta?
nie, wiec nie jestes tym bardziej winna jego depresji czy jakimkolwiek innym
zaburzeniom psych., jakich doswiadcza.
trzymaj sie, idz do psychoterapeuty (tylko do sprawdzonego!!!!!) i plac,z
kiedy masz ochote.
buziaki

[wees]

Dziewczyny, dzieki za slowa otuchy. On sie leczy, ale
czy wyleczy nie wiem. Nie mamy wlasciwie zadnego kontaktu - zabrali go rodzice,
ktorzy uwazaja, ze to wszystko moja wina bo smialam zajsc w ciaze, a on
przeciez nie planowam nigdy dzieci! (teraz dopiero sie o ytm dowiedzialam, bo
wczesniej mowil co innnego).Ale jego psycholog i psychiatra, z ktorymi sie
spotkalam twierdza, ze tak wyglada ta choroba. On jest chwiejny emocjonalnie.
Nie jest w stanie teraz racjonalnie myslec.
Ja tez chodze do psychologa (niesety nie w Warszawce, bo mieszkam na Dolnym
Slaksu- Świdnica). Mam nadzieje ze pomoze mi zwalczyc ten smutek, bo
boje sie ze moje dzieciatko bedzie zestresowane, ale nie mam sily sie smiac i
cieszyc. To jest zbyt swieza rana, a ja tego nieodpowiedzialnego drania wciaz
bardzo kocham i kazda godzina bez niego jest okropna. Wiem ze to glupie, ale
tak niestety jest.

[anna.28]

To zupełnie zrozumiałe, że go nadal kochasz, tak to już jest z miłością. Ale
pocieszające jest to, że kiedy urodzisz dziecko (które może być nie
zestresowane, tylko silne:-) całą miłość przelejesz na Nie i zobaczysz, że
będziesz się tylko obojętnie uśmiechała na wspomnienie swojego faceta i jego
wrednych moim zdaniem rodziców. Nie warto, naprawdę nie warto o nich myśleć.
Trzymaj się!