re_haj
15.12.04, 16:41
niedawno odkryłam to forum i własnie przeczytałam wątek o przykrych
sytuacjach jakie spotykają kobiety, które poroniły. Ja na szczęście nie
spotkałam się z taką postawą, wręcz przeciwnie, dostałam wsparcie, które w
takiej sytuacji jest tak bardzo potrzebne. Byłam w 12 tc, kiedy poczułam, że
jest coś nie tak (czułam się tak jakbym miała dostać okres), moja lekarka
była właśnie na urlopie, więc umówiłam się do pierwszego lepszego lekarza.
Trafiłam na wspaniałego doktora, który po przeprowadzeniu wywiadu i badaniu
od razu skierował mnie do szpitala w którym pracował, wcześniej zadzwonił na
izbę przyjęć i uprzedził, że przyjadę. Po przybyciu na izbę już czekał na
mnie lekarz dyzurujący i od razu zrobił USG, niestety okazało się, że
serduszko mojego dziecka już nie bije (potem okazało się, że wystąpił
zaśniad). Musiałam zostać w szpitalu, żeby został zrobiony zabieg. Doskonale
wiecie jak się cuje słysząc taką informację, zarówno lekarz jak i
pielęgniarki, które się mną potem zajęły były bardzo ciepłe i życzliwe.
Zapytano się mnie czy chcę coś na zaśnięcie, pielęgniarka zaglądała jeszcze
parę razy żeby sprawdzić jak się czuję (porozmawiać ze mną było trudno bo
cały czas ryczałam). Z zabiegiem tak samo, ciepło, serdecznie, z szacunkiem
do bólu, jaki odczuwałam. Następnego dnia,już po zabiegu, ten
właśnie "przypadkowy" lekarz przyszedł do mnie sprawdzić jak się czuję i czy
czegoś mi nie trzeba. Potem miałam szczęście trafić na dobrego lekarza
rodzinnego, który po długiej (i takiej terapeutycznej rozmowie) dał mi leki
antydepresyjne, bo nie ukrywam, ze było mi bardzo trudno dojść do siebie. U
tego "przypadkowego" ginekologa leczyłam się potem dłuższy czas, a
ostatecznie doprowadził mnie do szczęśliwego zakończenia drugiej ciąży. Ciąża
przebiegała bez komplikacji i jestem teraz mamą zdrowego chłopczyka, czego i
Wam z całego serca życzę.
