Moja mama mnie lekceważy

[niunia771]

Słuchajcie.. Myslałam,że mnie rozumie.. ale chyba nie..
Miałam dzis gości i napiłam sie piwa.. Moja mama (która nota bene piła
drinka) zaczęrła rozmowę, że jeśli chce mieć dzieci to nie powinnam pić i że
w ogóle piję za duzo??? I to wszystko przy gościach (częscioiwo obcy ludzie)
Oczywiście rozstałysmy sie w atmosferze lodowatej.. Z jej przypowieściami, ze
ona w tym wieku nie piła itp. itd.. Tylko że wtedy piwo było marzeniem.. Po
za tym czemu ta krytyka?? Ja rozumiem że chce miec wnuki.. Ale czy jej
zachowanie to tłumaczy??
Czuje sie zjechana jak szmata...

[adju]

Z moją mamą choć kochamy się ogromnie wciąż mam podobne sytuacje.
Ciągle słyszę, że ja to mam dobrze bo nie muszę stać w kolejkach, wszystko jest
w sklepach (drobny szczegół: nie na wszystko mnie stać-tego już nie widzi),
jest internet, komórki, żyje się łatwiej, wygodniej no i mięsa nie trzeba
mielić a za jej czasów to...i tu zaczyna się wyliczanka samych nieszczęść.
Już się przyzwyczaiłam do tych wiecznych narzekań i stwierdziłam że się po
prostu brzydko starzeje
To tak na pocieszenie, że nie jesteś sama w tych sprawach mamusiowych
Buziaki
Justa

[wuch]

Wiesz, mam bardzo kochana Mame, ale... poronienia to nie jest dobry temat do
rozmow - co b. mnie boli i nie rozumiem tego. Albo podejscie tylko medyczne (co
mowia lekarze?), albo ze przesadzam (skoncz juz z tym...), a ja naprawde mimo
bolu, cierpienia bardzo spokojnie przezywam ten czas, albo podejscie "nic sie
nie stalo" (np. rozmowa o poronieniu w czasie imprezy rodzinnej, niespelna
miesiac po, jakby chodzilo o wyrwanie zeba).

Co do alkoholu, to przed moja pierwsza poroniona ciaza nie wypilam ani grama
przez ponad 3 lata (starania, ciaza, laktacja, kolejna ciaza). Wczesniej - jesli
bylo w moim zyciu z 10 lampek wina, to duzo. Tak wiec mozna byc "prawie"
abstynentka i tez poronic. I to niekoniecznie raz.

Otoczenie stara sie "po swojemu" wytlumaczyc to, co sie stalo. Niestety,
przyczyn szukaja w taki sposob, ze nic tylko isc sie powiesic. Poniewaz wiele
miesiecy bylam na diecie eliminacyjnej, to mi wszystkie ciotki po poronieniu
mowily, ze to przez moje jedzenie. Takie troche kopanie lezacego...
niekoniecznie swiadome. Wykonalam ogrom pracy, zeby sie nie obwiniac za
poronienia, rodzina mi w tym nie pomogla, wprost przeciwnie.

Nie daj sie zlym myslom.
Monika - wuchowa

[gusiek74]

Nie wiem, jak to jest, ale to właśnie najbliżsi potrafią ranić najmocniej... Ja
z moją mamą w ogóle nie rozmawiam na temat moich problemów "ciążowych", bo
zawsze rozmowa obraca się jakoś dziwnie w takim kierunku, ze zaczynam czuć się
winna... Nawet ostatnio... mam wieczne kłopoty z opryszczką... znów mi się
zrobiła, na wyjeździe na mazury... samo spojrzenie zatroskane, i coś jeszcze w
nim oraz coś w stylu, zadbałabyś wreszcie o siebie, sama widzisz...
wystarczyło... W domyśle: może to przez to... a TO masz, bo o siebie nie dbasz,
tak jak powinnaś... grrr...
Tak, ze nie jesteś odosobniona...
Pozdrawiam, A.

[niunia771]

Oj dziewczyny.. A myslałam, że jestem odosobnina.. Jakos czuję, że mimo iż
kocham bardzo moja mamę i nie raz w życiu mi pomogła.. to akurat w tej sytuacji
postepuje zupełnie odwrotnie niz wszystkie podreczniki psychologii każą.. Gnębi
mnie to, że ona uważa że skoro wiekszość moich koleżanek i kobiet z rodziny
jest już w ciąży (albo ma dzieci) to ja tez POWINNAM. Inna sprawa, że ja bardzo
chcę miec dzidziusia.. Ale ona (moja matka) próbuje mnie wpędzic w jakies
straszliwe poczucie winy - że to przeze mnie tak się stało itp. itd (to z tego
co widze znacie z autopsji). Ale z tego co tu przeczytałam wynika, że to nie ma
znaczenia co to będzie - opryszczka czy wypite piwo -= to chyba jakaś totalna
wnukomania i chciejstwo ze strony naszych matek. Z tym że one w tym swoim
chciejstwie nie uwzględniaja NAS - swoich dzieci a tylko to co będzie krew z
naszej krwi - wnuki. I co Wy na to?

[gusiek74]

Myślę, że wnukomania ma tu jakieś znaczenie... ale może one po prostu nie
potrafią...? Nie wiedzą, jak się zachować, nie umieją pomóc i często
nieświadomie mówią, robią to wszystko... To coś takiego podobnego do tego, jak
człowiek bardzo chce "dobrze wypaść" i walnie coś głupiego... i potem już się
tylko pogrąża...
A może czują się jakoś współwinne, że nie potrafiły obronić swojego dziecka
przed cierpieniem... i wypierają tę myśl, podświadomie szukając jakieś "winy"
poza sobą albo po prostu przyczyny?? No nie wiem... Ograniczam rozmowy z mamą
na ten temat. Praktycznie do zera. W tym jednym przypadku mam w nosie innych i
dbam o swój komfort psychiczny. Za dużo pracy mnie kosztował powrót do
normalności po trzech niepowodzeniach. Już się więcej nie dam
Życzę dużo siły.
Pozdrawiam, gusiek