Niedoszłe mamy lutowe 2006 - jak się macie?

[corecki]

Witam.
Mój Aniołek urodziłby się początkiem lutego.
Jak patrzą na moją koleżankę która jest teraz w 5 msc ciąży to nie ukrywam
wściekam się ( oczywiście mam uśmiech przyklejony na twarzy w jej obecności).
Ostatnio pokazywała mi zdjęcia z usg i tak bardzo się cieszyła a ja z każdym
jej słowem dołowałam siebie, porównywałam jaka bym ja była teraz i jaki
Aniołek duży, odczuwałabym Jego ruchy.
Jakie są odczucia u Was, jak sobie radzicie. Jakie macie plany na
powiększenie rodziny.
ja planowałam że wznowię starania w lipcu, ale wczoraj mąż powiedział że
raczej nie bo niepewność w pracy itp - zdołował mnie!!! zwłaszcza że mamy już
jedno dziecko więc też mamy prawie wszystko dla drugiego.
Agnieszka

[gg24]

Agnieszko, ja miałam termin na marzec, ale pewnie urodziłabym moje bliźniaki
wcześniej, więc może w lutym...
Staram się dojść do siebie. Ale nie doszłam do pionu nawet fizycznie, o
psychice nie wspomnę. Pewnie jeszcze długo będę odpoczywać. Nie mam dzieci, te
były dla mnie pierwsze i najważniejsze. Może jeszcze zawalczę o swoje
szczęście, ale jak znam życie to nie będzie tak łatwo.
Pozdrawiam

do gg24

[myszewa]

gg24 - ja też miałam rodzić z początkiem marca, straciłam maleństwo w 14tc i
też nie mogę zajść w ciążę naturalnie, co wzmaga we mnie ten cały stres, że
następnym razem może się nie uda zajść, albo będzie trwać to długo, a jeśli w
końcu się uda to to dopiero połowa sukcesu... Od mojego poronienia minęły 3
miesiące,mam komplet badań, mogłabym się już starać, ale zdecydowałam się
poddać jeszcze zabiegowi wymrażania nadżerki, co wydłuży czas oczekiwania na
zielone światło o jakieś 2 miesiące - nie chcę niczego zaniedbać.

[jgk_77]

Witam serdecznie! Widze ze nie ma nas za duzo! Moja kruszynka miala przyjsc na
swiat w polowie marca 2005 roku! Ale niestety byla potrzebna tam na gorze, a
teraz pewnie czuwa nad nami i uprasza zeby wszystko bylo dobrze!
Powiedzcie mi moje drogie czy zaczynacie juz pomalutku myslec o kolejnej
probie! ja aktualnie jestem po 3@, porobilam troszke badan, zostala mi jeszcze
cytomegalia. I jak na razie wszystko jest w porzadku. Ale moj lekarz powiedzial
mi zebym przyszla na poczatku stycznia, i po badaniu cytologicznym mam dostac
zielone swiatelko! tylko ze ja na poczatku bardzo chcialam byc znowu w ciazy a
teraz im blizej tego momentu tym bardziej sie boje. Chcialabym podjac starania
w cyklu grudniowym bo boje sie, ze jesli dluzej bede czekac to sie tak
zablokuje ze nic z tego nie bedzie.
Corecki ja jestem w podobnej sytuacji poniewaz moja przyjaciolka tez jest w
ciazy (zaszla miesiac wczesniej niz ja) razem przezywalysmy pierwsze 2 miesiace
ciazy (bo mi nie bylo dane wiecej - malenstwo odeszlo w 8 tc)ale ona nie
potrafi opowiadac mi o swojej ciazy skupia sie po prostu na moim cierpieniu i
czasami to ja musze sama od niej wyciagac informacje jak sie czuje, czy byla na
kolejnej wizycie itp.
Ja tez mam okropne skoki nastrojow dobrze ze pracuje i musze wstac, wyjsc z
domu i zajac sie praca bo inaczej byloby mi ciezko! I pewnie tez tak macie ze
jednego dnia myslicie ok juz wszystko w porzadku, poradzilam sobie z tym, a
innego nie chce wam sie wstac i placzecie na widok kazdej przyszlej mamy i
niemowlaczka!
Pozdrawiam Was serdecznie i zycze wszystkiego dobrego!

[89mika]

cześć ja jestem niedoszła kwietniówką, rzeczywiście niesamowite sa dla mnie te
skoki nastrojów, juz wydaje mi sie ze jest ok, przestało boleć a potem
przychodzi znowu żal i ból, nie wiem czy to kiedyś minie , aczkolwiek z upływem
czasu człowiek przyzwyczaja sie z powrotem do życia jakie było przed zajsciem w
ciążę i stratą dziecka , czasem nawet czuję wsiekłość że dane mi było tego
wszystkiego doświadczyc po to zebym tylko cierpiała

[jgk_77]

witam cie no to fakt kazda z nas chyba przeszla przez to zastanawianie sie
dlaczego mnie to spotkalo i co takiego zrobilam zeby mnie tak ukarac!!! I choc
z jednej strony wiem ze to nie moja wina to jednak mam wyrzuty sumienia ze moze
moglam temu jakos zapobiec. Ale powiedzialam sobie koniec z tym uzalaniem sie
nad soba, trzeba wziasc sie w garsc, powolutku stram sie z optymizme patrzec w
przyszlosc. Chociaz zdaje sobie sprawe ze bedzie to bardzo bardzo trudne. Ale
decyzje juz podjelam - wiem jedno ze podejme ryzyko i bede walczyla o nastepna
ciaze pomimo strachu i obaw.
pozdrawiam

[gg24]

Dziewczyny, nawet nie wiecie jakie macie szczęście, że możecie tak normalnie
zajść w ciążę. Ja muszę korzystać z dobrodziejstw medycyny. Ale tak powoli znów
o tym myślę. Bardzo się boję. Przede mną na razie badania, doprowadzenie
organizmu do równowagi i może jeszcze spróbuję. Na razie jestem po pierwszym
okresie po zabiegu.

[jgk_77]

No witam ponownie! Nie wiem czy z zajsciem w ciaze po tym co rzeszlysmy to
mozna powiedziec ze stanie sie to tak normalnie! Bo tak juz raczej nie bedzie!
Pierwsza ciaza to dla mnie bylo cos normalnego, po 1,5 roku malzenstwa zaszlam
w ciaze, bardzo dobrze sie czulam, nie mialam zadnych objawow i nawet do glowy
mi nie przyszlo ze moze cos sie stac! Nie potrafie zrozumiec tego jak mozna
najpierw dac cos tak pieknego jak nowe zycie, po czym po chwili je odebrac, czy
to ma nas wzmocnic! Jesli tak to ja dziekuje za takie wzmocnienie, chociaz same
widzimy, ze jakos raz lepiej a raz gorzej ale sobie z tym radzimy i zyjemy
chociaz na poczatku nam sie wydawalo ze to juz nie ma sensu! A jednak teraz
zaczynamy walczyc o nastepna ciaze, ale to juz nie bedzie normalne wydaje mi
sie ze to bedzie najwazniejsza walka w naszym zyciu i ze to bedzie walka o
kazdy nastepny dzien, tydzien, miesiac i zycie w takim samym toku od wizyty do
wizyty! Ale zycze wszystkim starajacym sie powodzenia i tylko optymistycznych
wiadomosci!!!
Pozdrawiam

[89mika]

cześć mam bardzo podobne odczucia jak ty, pierwsza ciąża to było także cos dla
mnie normalnego i pięknego, myslałam tylko o dobrych rzeczach a nie o jakiś
problemach, niestety do czasu aż mi lekarz powiedział że dziecko umarło, teraz
nie wiem jak będę się zachowywać w nastepnej ciązy ale jedno jest pewne mam
zamiar wmawiać sobie na siłe że będzie wszystko ok choćby miałoby byc inaczej,
niestety wiemy wszystkie że dramat może się powtórzyć ale powiedzmy sobie
szczerze jestesmy na niego w jakims stopniu odporne, to nie będzie nasza
pierwsza porażka , można tylko wtedy czuc złość do tych wszystkich kobiet które
przechodza ciążę bezboleśnie i rodzą śliczne dzieci, ale niestety to nie my
ustalamy reguły gry tu na ziemi i pozostaje nam tylko przyjmować to co tu
dostajemy , jednak na koniec napisze że wierzę ze wszystko będzie dobrze i u
mnie i u Ciebie i u innych dziewczyn, pozdrawiam

[oleczka79]

Jestem Mamą Aniołka, który miał przyjść na świat l19 lutego 2006.
Nic nie wskazywało, że tak się stanie, wszystko było dobrze, jednak w 10 tyg.
Aniołek poszedł do nieba.
Radzę sobie różnie, ostatnio coraz częściej myślę, jakby to było teraz, z
brzuszkiem, co znaczą ruchy dziecka, słyszeć bicie serduszka ....
czasem zbierają się smutki, tak bolesne, że nie mam ochoty na nic, potrzebuję
wtedy cichego kąta, by przeżyć swój ból, który się zbiera i zbiera...
Od pamiętnego dnia 31.07.05 porobiłam troszkę badań, byłam u dwóch lekarzy i
dostałam zielone światło, boję się i cieszę, dam sobie czas i przyjmę to co mi
życie przyniesie.
Dziękuję Wam za Was, dzięki tej stronie odrzyłam, mogłam się podzielić swoim
bólem,powróciłam do świata, wiem, że nie jestem sama.
Pozdrawiam Was ciepło.
Ola

[joanah2o]

Ja też miałam termin na 19 lutego i trudno będzie mi tego dnia tym bardziej, że
jest to także rocznica slubu.

Tym razem pobyt w szpitalu nie był tak straszny ja za pierwszym razem (zwidy po
lekach i problemy z wybudzeniem, 4 dni silnego bólu i zero informacji).

Gdyby jeszcze tym razem nie tytułowano mnie " drobny zabieg" i gdyby nie te pół
dnia (dzień po zabiegu)spędzonego pod gabinetem KTG wśród 20 kobiet w
zaawansowanej ciąży...to pewnie miałabym mniej obaw przed kolejną próbą. W
końcu raz się udało.

[jgk_77]

witam was serdecznie i i chociaz nie powinnam to jednak ciesze sie z tego ze
nie jestem sama w tej tragedii! Moje drogie razem to przetrzymamy i mam
nadzieje ze nastepna proba bedzie dla nas wyjatkowa i zakonczy sie wymarzonym
sukcesem! Mam nadzieje ze bedziemy tutaj mogly podzielic sie swoimi odczuciami,
troskami i lekami i ze razem to pokonamy> Pozdrawiam was goraco i trzymam kciuki

[jgk_77]

no witam dziewczynki tylko mi nie mowice ze ta okropna pogoda rozlozyla was na
lopatki i nie macie ochoty myslec o przyszlosci! Powiem wam ze ja wlasnie
zrobilam jeden krok do przodu w sprawie staran o nastepna ciaze, zrobilam sobie
kilka badan z listy w tym tarczycowe i jest ok. to podnosi na duchu! No i druga
sprawa w koncu sie przelamalam i spotkalam z moja przyjaciolka z ktora razem
przezywalysmy poczatki ciazy (gdyz ona zaszla w ciaze miesiac wczesniej niz ja)
chociaz mi byly dane tylko 2 mce tego stanu a ona jest juz 2 6 mcu, bo potem
moj Aniolek byl potrzebny na gorze. Ale powiem Wam ze to wymagalo sporo odwagi
nie widzialam jej od sierpnia kiedy to mialam zabieg, ale dalam sobie rade,
nawet spytalam czy moge dotknac jej brzuszka i wiecie co to bylo super!!!! I
powiem Wam ze ona byla chyba bardziej przerazona ode mnie tym spotkaniem, ale
wysluchala mnie (chociaz dzwonilysmy do siebie codziennie) ale ona nie mowila o
sobie, o swoim szczesciu o badaniach usg itd po prostu mnie wysluchala! Pisze
Wam o tych jak dla mnie siedmiomilowych krokach, bo wiem ze mi to ogromnie
pomoglo teraz jestem silniejsza i pelna nadziei i wiem ze chce walczyc o
nastepna ciaze i to juz wkrotce! Moje drogie lutoweczki chcialabym abysmy
dzielily sie tutaj swoimi przygotowaniami, obawami itp bo taki byl chyba zamiar
tego tematu. Pozdrawiam goraco i trzymam za was wszystkie kciuki!