Ilu Polakow/Polek zginelo za pomoc Zydom???

[Gość: Oksana]

savingjews.info/

[Gość: lesio]

Bardzo dziekuje za ta strone. Drukuje ja w kilku egz. i link wysylam wszystkim
znajomym.

[gini]

Oksano ja sobie czasem podczytuje foeum zydowskie , i kiedys wpadlam tam na
ciekawa dyskusje,na ten temat wlasnie dam Ci linka poczytaj sobie.
forum.jewish.org.pl//read.php?f=1&i=36355&t=36355

[gini]

Uratowani Ireny Sendler
Autor: aga
Data: 10-11-03 20:05

Właśnie w Wiadomościach Michał Głowiński powiedział, że został przez nią
uratowany....
Nie wiem, jak wy reagujecie, ale ja (kiedy dopiero odkrywam swoje korzenie)
widząc kogos, kogo cenię, kto jest autorytetem (tu akurat naukowym) i ten ktoś
mówi milionom przed telewizorami, że jest Żydem - ja sie wtedy wzruszam...
Wiem, że człowiek jest stadny i zawsze będzie szukał grupy. To chyba o to
chodzi. Ale wzruszylam się mimo wszystko - poczucie wspólnoty? jedności? A może
triumf - oto patrzcie - wszystkie nobliwe panie polonistki kształcone są na
żydowskich podręcznikach!!
Czy Wy też tak reagujecie? czy to tylko ze mną coś nie tak...


Odpowiedz na tę wiadomość


Re: Uratowani Ireny Sendler
Autor: _Starozakonna_ (62.233.180.---)
Data: 10-11-03 20:10

kto to jest michał głowiński?


Odpowiedz na tę wiadomość


Re: Uratowani Ireny Sendler
Autor: kakofonia
Data: 10-11-03 20:18

Profesor PANu, dokładnie rzecz biorąc Instytutu Badań Literackich, historyk
literatury i szalenie symaptyczny człowiek ). Napisał parę książek między
innymi o języku propagandy komunistycznej. Coś jak nasz Klemperer.

A o tym, że jest Żydem mówił już jakiś cza temu. Kiedy parę lat temu
opublikował tomik wspomnień z czasów wojny: "Czarne sezony". Potem wydał
jeszcze dwie. Warto zajrzeć.


Odpowiedz na tę wiadomość


Re: Uratowani Ireny Sendler
Autor: owca
Data: 10-11-03 20:19

tu jest link do krótkiego artykułu dot. wręczenia orderu Orła BIałego:

www1.gazeta.pl/wyborcza/1093892,34513,1770000.html?v=0&f=28
dobrze, że nie tylko Żydzi (w sensie tytułu Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata)
dostrzegają, że takie Osoby są wybitne i nalezy im się wielki szacunek i
odznaczenia jakie tylko.


Odpowiedz na tę wiadomość


Re: Uratowani Ireny Sendler
Autor: aga
Data: 10-11-03 20:21

zajmuje się historią i teorią literatury, także krytyką
Bardzo mądry gość - nie pamiętam czy pracuje na UW czy w PANie


.A co maja Zydzi do powiedzenia o ratowaniu Polakow przez pania Sendler?
A no to ciesza sie jedynie z tego,ze pan Glowinski jest Zydem, i ,ze Polacy
ksztalca sie na zydowskich podrecznikach.
Duzo na temat pana Glowinskiego, nic doslownie na temat Sendlerowej.

wpadlas tam na dyskusje, a z tej wypadnij

[Gość: Sun]

jak najszybciej.

[gini]

Gość portalu: Sun napisał(a):

> jak najszybciej.

A to dlaczego?Czy to rozkaz?Nie chce mi sie.

W samej Warszawie w co 12 domu przechowywano Żydów

[Gość: Józef Zawadzki]

A Sprawiedliwych wśród Narodów Świata czy nie Polaków jest najwięcej

[Gość: pamawa]

Temat wart glebszej refleksji. Szczegolnie w kontekscie listu Gini. Szkoda, ze
nie mam teraz czasu a i przygotowac sie by wypadalo.
Postaram sie wlaczyc w dyskusje troche pozniej.
Pozdrawiam.

[gini]

Gość portalu: pamawa napisał(a):

> Temat wart glebszej refleksji. Szczegolnie w kontekscie listu Gini. Szkoda,
ze
> nie mam teraz czasu a i przygotowac sie by wypadalo.
> Postaram sie wlaczyc w dyskusje troche pozniej.
> Pozdrawiam.
No to ja poczekam.
Pozdrawiam serdecznie
Oksanetez pozdrawiam
i te Ose co to nam uleciala do dungli brazylijskiej.

[gini]

No w gore, bo cos slabo idzie.Moze Grona gniewu sie zainteresuja watkiem.

Ilu Polakow/Polek zginelo za pomoc Zydom???

[neceser]

Z RAK POLAKOW? Duzo! Do dzisiaj nie moga mieszkac w Jedwabnem ci ktorzy
pomagali Zydom.

Gość portalu: Oksana napisał(a):

> savingjews.info/

[gini]

neceser napisał:

> Z RAK POLAKOW? Duzo! Do dzisiaj nie moga mieszkac w Jedwabnem ci ktorzy
> pomagali Zydom.
>
> Gość portalu: Oksana napisał(a):
>
> > savingjews.info/


Ach jak przyjemnie pisac o Jedwabnym i o zlych Polakach.
Mozna sie przekonac latwo o czym chca zapomniec Zydzi.
Nic z tego, bede podbijac.

[neceser]

my mamy wiecej forow. ecie pecie, materace arabecie.
gini napisała:

> neceser napisał:
>
> > Z RAK POLAKOW? Duzo! Do dzisiaj nie moga mieszkac w Jedwabnem ci ktorzy
> > pomagali Zydom.
> >
> > Gość portalu: Oksana napisał(a):
> >
> > > savingjews.info/
>
>
> Ach jak przyjemnie pisac o Jedwabnym i o zlych Polakach.
> Mozna sie przekonac latwo o czym chca zapomniec Zydzi.
> Nic z tego, bede podbijac.

[gini]

neceser napisał:

> my mamy wiecej forow. ecie pecie, materace arabecie.
> gini napisała:
> *********
.No i dobrze, ze macie wiecej foeow, ale tu na tym forum tak ladnie sie
odslaniacie ze swoja nienawiscia .
Odslaniajcie sie dalej.

Inna lista

[Gość: Oksana]

www.holocaustforgotten.com/List5.htm

Polecam te ksiazke...

[Gość: Oksana]

www.00-00-00-00.com/item/1_0631162151_1_1_0_index.html
(niestety nie jest latwo dostepna).

[Gość: Oksana]

To jest czesc oryginalnej listy (z poczatku dyskusji).

Warto przeczytac glowny artykul:

www.holocaustforgotten.com

[Gość: gloubiboulga]

Panowie i panie: to nie Polacy, to Francuzi!! (przepraszam za ironie).

Niewygodny temat???

[Gość: Oksana]

Przez wiekszosc zycia slyszalam o Polakach co to nie pomogli.
Dlatego chcialabym wiecej o Polkach i Polakach co nie tylko pomogli ale oddali
zycie. Jest tyle opowiesci o dzielnych Dunczykach czy nawet Niemcach
(Schindler).

Pytanie ilu Dunczykow czy Niemcow poswiecilo (albo ryzykowalo) zycie zeby
ratowac Zydow? Czy jest jakikolwiek inny kraj na ziemi ktory przelal tyle krwi
dla sprawy??? Czy nie powinnismy o tym mowic i pisac conajmniej tyle co o
Jedwabnem?

[Gość: gloubiboulga]

Wystarczy dostac sie do "Yad Vashem".

[Gość: Oksana]

Niestety dostabue sie do "Yad Vashem" nie chroni od zapomnienia.

Powstaly legendy o krolu dunskim co podobno nosil gwiazde Dawida (nigdy jej nie
nosil), czy Schindlerze ktory ratowal ludzi. Nikt nigdy nie zrobil filmu o tych
setkach jesli nie tysiacach dzieci, kobiet i mezczyzn ktorzy zaplacili zyciem
za pomoc. Taka kara nigdy nie grozila w Danii czy w Holandii, ktore w
przeciwienstwie do Polski bardzo pozytywnie sa wspominane prze Zydow.
Czyzby zycie oddane przez Polakow za Zydow nie bylo warte dobrego filmu????
Dlaczego tak malo sie mowi o tym niewiarygodnym poswieceniu a tak wiele o tych
nielicznych kanaliach przypominajacych ormowcow z czasow PRLu?

Nastepny mit to ze "wiekszosc byla obojetna." Wiekszosc byla zajeta
przetrwaniem. Wystarczy zobaczyc troche dokumentacji co znaczylo zdobycie
jedzenia w tamtych czasach, unikniecie lapanki, rozstrzelania, wywozki "na
roboty" etc. Wymaganie od tamtych ludzi zeby masowo poswiecali zycie swoje i
swoich dzieci jest nieludzkie. Jednak nawet Ci co poswiecali, skazani sa teraz
na wymazanie ze swiadomosci ogolu.




Gość portalu: gloubiboulga napisaŠŻ(a):

> Wystarczy dostac sie do "Yad Vashem".

[Gość: pamawa]

Niestety masz racje. Rowniez, choc po latach, zostal wpisany na liste
zasluzonych Henryk Sławik. Przy jego nazwisku na stronie, ktora podalas nie ma
w odroznieniu od niektorych innych osob, nawet krotkiej informacji o tym co
zrobil. Brakuje tez wyjasnienia, ze zginal z tego powodu, ze do konca pomagal i
ratowal innych zamiast uciekac i ratowac siebie i swoja rodzine.
Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: gloubiboulga]

"Dostanie "sie do Yad Vashem potwierdza to, co wiemy (wiedzielismy) i co
historia potwierdzila. Co ? Wystarczy lektura ("lecture"). Ci, co chca, moga.
Ci, co nie chca, nie potrafia.

Bien à Vous, Roxanne, "ty stary rowerze".

jest jeszcze i to

[tees1]

www.loretanki.pl/Sklep_Lor/opis.asp?kod=Godni%20synowie

Ksiazka pt "Godni synowie naszej Ojczyzny",
"Przejmuj¹ce i niezwykle ciekawe œwiadectwa o niez³omnej postawie Polaków
ratuj¹cych – za cenê bezpieczeñstwa i ¿ycia swojego i swoich najbli¿szych –
¯ydów z piek³a II wojny œwiatowej. Warto je czytaæ, bo daj¹ œwiadectwo temu,
co piêkne w duszach Polaków, wbrew k³amliwym twierdzeniom o wspó³udziale
naszych rodaków w holocauœcie i innych zbrodniach. Tom I str. 200 tom II str.
232"

Jeszcze... jeden... nieznany bohater

[Gość: pamawa]

Henryk Sławik, polski patriota ze Slaska. Cichy i dlugo zapomniany bohater
tamtych dni. Poswiecil wlasne zycie ratujac innych.
... I Henryk Zvi Zimmermann ze swoja zona, ktory dal wspaniale swiadectwo
prawdzie. Szkoda, ze zamiast o takich ludziach i takich czynach tak czesto
wolimy mowic i zajmowac sie tzw. marginesem.
Kto przywroci i zachowa pamiec o dobrych ludziach roznych narodow, kiedy
latwiej i wygodniej jest poslugiwac sie sterotypami. Niestety my, Polacy
najczesciej nie potrafimy sie chwalic. Kiedy inni utrwalaja swoja przeszlosc,
my zaczynamy na nia obojetniec lub jej sie wstydzic. Trudno wymagac by inne
nacje robily to za nas, tym bardziej mozemy byc wdzieczni Panstwu Zimmermann za
to co zrobili. Troche wstyd, gdy czyta sie te slowa Henryka Zvi Zimmermann'a
ale trzeba je interpretowac wlasciwie - zamiast biernie czekac i sie oburzac,
gdy zamiast pochwal swiat nam cos wygarnie lepiej sie zaczac umiejetnie
promowac. To troche tak jak z tymi goracymi zrodlami, ktore mamy a o ktorych
malo kto wie. No coz, dobrego marketingu tez musimy sie zaczac uczyc.
Nie chce dobierac tylko fragmentow artykulu Elżbiety Isakiewicz z Gazety
Polskiej dlatego pozwalam sobie, mimo ze jest obszerny, przytoczyc go w calosci.

Świadectwo .
Elżbieta Isakiewicz
Gdyby nie uparty Żyd z Krakowa, dyplomata izraelski, Henryk Zvi Zimmermann,
nikt by dziś nie wiedział, że Polak Henryk Sławik ocalił w czasie wojny tysiące
Żydów. - Nie rozumiem Polaków - mówi Zimmermann - mieć taki atut i nie
wykorzystać go dla obrony dobrego imienia Polski w czasach, kiedy opinie o
polskim antysemityzmie rozpowszechniane są na świecie bez oporów. To dziwne.
Henryk Zvi Zimmermann, rocznik 1913, urodzony w Skale nad Zbruczem, absolwent
Uniwersytetu Jagiellońskiego, emerytowany izraelski dyplomata, ma wygląd
polskiego arystokraty: ze swym słusznym wzrostem, wysokim czołem i zawadiackim
spojrzeniem mógłby pozować do rodowych portretów w dawnych ziemiańskich dworach.
Miriam Zimmermann, dostojna, drobniutka, o typie urody, która zmienia się, lecz
nie przemija, żona Henryka, wspólniczka w poszukiwaniach, mówi, że jej pierwsze
zdjęcie z Krynicy pochodzi z roku 1936, gdzie - maleńka - przyjeżdżała z
rodzicami na letnisko.
Henryk i Miri Zimmermannowie są w Polsce co roku co najmniej dwa miesiące. W
planie ich podróży Krynica jest zawsze, bo piękna i nie doceniona. W czeskich
Karlowych Warach na przykład bije tylko jedno gorące źródło, w Krynicy aż
siedem, fenomen na skalę Europy - a kto o niej słyszał w szerokim świecie -
denerwuje się Zimmermann.
Sześćdziesiąt lat temu, niedaleko stąd, w miejscowości Rytro, a ściślej w
lasach tych okolic, on - Henryk Zvi Zimmermann, uciekinier z Julagu 3 w
Bieżanowie, więzień o numerze 36045, działacz żydowskiego ruchu oporu - znalazł
schronienie w akowskiej partyzantce. Gdyby w niej został, prawdopodobnie nie
spotkałby się nigdy z innym Henrykiem, Polakiem ze Śląska nazwiskiem Sławik.
Ale lasy w owym czasie chroniły też innych uciekinierów. Od wiosny 1943 Niemcy
likwidowali w Krakowie i okolicy getta i obozy pracy. Komu udało się przetrwać -
dawał nogę. Wielu podążało ku granicy słowacko-węgierskiej. Jeszcze niedawno
ten, kto dotarł na Węgry, wygrywał życie. To nie był kraj okupowany, z
uchodźcami obchodził się przyzwoicie [w październiku 1939 na Węgry przybyło
około 50-60 tysięcy uchodźców polskich, na wiosnę 1943 było ich około 10
tysięcy - przyp. red.]. Teraz węgierska straż graniczna przepędzała ludzi na
Słowację. Tu Niemcy rozstrzeliwali ich od razu albo zawracali do Polski, co też
oznaczało śmierć, często po torturach - bo gestapo chciało wyciągnąć jak
najwięcej informacji o siatce pomocy Żydom. Kurierzy nie pozostawiali złudzeń;
nasilenie represji to wynik nacisku hitlerowców i wspierających ich węgierskich
ugrupowań na władzę w Budapeszcie. Niemcy żądali ścisłego przestrzegania
nakazu, że legalnie mogą przebywać na Węgrzech tylko Polacy wyznania
katolickiego. Dlatego też rosła ilość tych, którzy jakimś cudem przedarli się
tam, a teraz ukrywali, gdzie popadnie. W lasach - tych, którzy w ostatniej
chwili zawrócili z granicy węgierskiej.
Sześćdziesiąt lat temu w pachnące żywicą noce Henryk Zvi Zimmermann obmyślał na
wszelkie sposoby, jak zaradzić sytuacji. I z każdym dniem dojrzewała w nim
myśl: trzeba opuścić las, przedostać się na Węgry.
Wiedział, że sprawami uchodźców z Polski zajmuje się w Budapeszcie Henryk
Sławik, działacz PPS, dziennikarz, poseł Sejmu Śląskiego, którego na stanowisko
prezesa Komitetu Obywatelskiego do spraw Uchodźców Polskich, pełniącego zarazem
rolę Delegatury Rzeczpospolitej, mianował rząd polski na emigracji najpierw we
Francji, potem w Londynie. O Sławiku słyszał, że porządny człowiek. Zimmermann
wiedział też, że członkiem Rady Narodowej rządu w Londynie jest jego przyjaciel
doktor Ignacy Schwarzbart. To były dwa atuty, które należało wykorzystać.
Zaczął od listu do Schwarzbarta. Proszę - napisał - aby zarówno Pan, jak i inne
znaczące osobistości spowodowały wydanie przez rząd oficjalnego polecenia
Delegaturze polskiej w Budapeszcie: niech czyni wszystko, co w jej mocy, żeby
ratować polskich obywateli bez względu na ich wyznanie i pochodzenie.
Czynione przez rząd na szeroką skalę zabiegi dyplomatyczne już od 1942 roku, by
sojusznicy przeprowadzili na terenie Niemiec bombardowania odwetowe za
eksterminację polskich Żydów, nie powiodły się. Na wiosnę Schwarzbart przesłał
list do działaczy żydowskiego ruchu oporu w Warszawie. Wyjaśniał w nim,
dlaczego tak się stało: Wszystkie starania o bombardowania odwetowe napotkały
niepokonany opór (...) i tak ze względów moralnych, jak i ze względu na obawę,
iż represja specjalnie podkreślająca charakter odwetu za Żydów może wywołać
kontrodwet, a nawet w rezultacie wzrost antysemityzmu, gdyby ten kontrodwet
pociągnął za sobą ofiary.
Ale w tym wypadku chodziło jedynie o wzmocnienie pozycji ludzi, którzy ratując
Żydów za każdą cenę, popadali w konflikt z własnym otoczeniem. To była sprawa
polska, wewnętrzna. Nie wymagała bomb.
Kurier do Londynu z listem do Schwarzbarta był już w drodze, kiedy Henryk
Zimmermann żegnał się z partyzantami. W ciemną, bezgwiezdną noc przewodnik -
syn znajomego leśniczego - poprowadził go przez Poprad na Słowację. Tam już
inny kurier miał się przedrzeć z nim sekretną drogą na Węgry.
***
Henryk Sławik, rocznik 1894, urodzony pod Pszczyną w chłopskiej rodzinie z
dziada pradziada, uczestnik powstań śląskich, samouk jak Mikołajczyk i Witos,
nie miał wyglądu arystokraty. Z okrągłą twarzą, sporą nadwagą, życzliwymi,
spokojnymi oczami przypominał raczej dobrotliwego plebana. Jeśli istnieje
pierwsze wrażenie, to Zimmermann doświadczył jego tajemnicy. W ułamku sekundy
wiedział: porozumieją się.
Na Geza utca 3, gdzie mieściła się Delegatura, przyszedł niezapowiedziany,
prosto po rozmowie z przedstawicielami Żydów polskich w Budapeszcie. Sytuacja
jest dramatyczna - usłyszał tam potwierdzenie najgorszych pogłosek. Niemcy
przykręcają śrubę, radykalizują się tutejsze ugrupowania nazistowskie. Wejście
Rzeszy w sojusz z Węgrami przeciwko sowieckiej Rosji przyśpieszyło te procesy.
Sławik przyjął go natychmiast.
- Wiem, kim pan jest i z czym pan przybywa, doktorze Zimmermann - powiedział
wyciągając rękę - otrzymałem instrukcje od rządu w Londynie. Są po mojej myśli.
Zimmermann doskonale rozumiał, co to znaczy. Komitet Obywatelski był taki jak
przedwojenny sejm. Zróżnicowany. W jego skład wchodzili przedstawiciele
rozmaitych partii: endecy na przykład mówili wprost: masowe, ostentacyjne
zaopatrywanie w "katolickie" papiery i tych Żydów, których nawet dziecko nie
posądziłoby o cień aryjskości, może skończyć się katastrofą. Niemcy się
wściekną, zażądają od Węgrów zamknięcia Komitetu, a wtedy tysiące Polaków
zostaną na lodzie. Bez opieki medycznej, materialnej, duchowej. Skończy się
możliwoś

[Gość: pamawa]

- Wiem, kim pan jest i z czym pan przybywa, doktorze Zimmermann - powiedział
wyciągając rękę - otrzymałem instrukcje od rządu w Londynie. Są po mojej myśli.
Zimmermann doskonale rozumiał, co to znaczy. Komitet Obywatelski był taki jak
przedwojenny sejm. Zróżnicowany. W jego skład wchodzili przedstawiciele
rozmaitych partii: endecy na przykład mówili wprost: masowe, ostentacyjne
zaopatrywanie w "katolickie" papiery i tych Żydów, których nawet dziecko nie
posądziłoby o cień aryjskości, może skończyć się katastrofą. Niemcy się
wściekną, zażądają od Węgrów zamknięcia Komitetu, a wtedy tysiące Polaków
zostaną na lodzie. Bez opieki medycznej, materialnej, duchowej. Skończy się
możliwość przerzucania żołnierzy na Zachód, do wojska polskiego. Ucierpi
działalność konspiracyjna. Ludzie, udręczeni czteroletnią już rozłąką z krajem
i bliskimi, pozbawieni przedstawicielstwa, będą łatwiej popadać w rozpacz.
- To nie byli antysemici, kierowali się patriotyzmem - mówił Henryk Zimmermann
w dyskusjach ze współbraćmi. Nie zmienił zdania, mówi tak i dziś: - Nawet jeśli
nie lubili Żydów, to sprzeciwiali się ich mordowaniu. Ale istniała granica
ryzyka, której przekroczyć - zgodnie z własnym sumieniem - nie mogli.
Sławik, wraz z instrukcją rządu w Londynie, dostał więc do ręki oręż, którego
potrzebował od dawna. Do tej pory udawało mu się kanalizować nastroje.
W "Wieściach Polskich", ukazującej się trzy razy w tygodniu gazecie dla
uchodźców, tłumaczył: Dla nas każdy uchodźca żydowski (...) jest takim samym
obywatelem jak każdy inny. Dzielimy się jednak na dobrych Polaków i złych
Polaków. Dobrym Polakiem jest ten uchodźca, który w każdej sytuacji zachowuje
się godnie, nie przynosząc ujmy dobremu imieniu Polaka, który nie utrudnia
innym uchodźcom życia, który w swoim sąsiedzie widzi rodaka i bliźniego, po
prostu ten, który trzyma się biblijnej zasady nie czyń bliźniemu, co tobie
niemiłe. O złych Polakach nawet nie warto mówić.
Ale "sprawa żydowska" zaogniała się. W mieście wzrastało napięcie. Coraz
częściej ulice Budapesztu były świadkami skrytobójczych ataków bojówek Ferenca
Szálasiego, przywódcy tutejszych faszystów.
Jednak tego dnia, w zaciszu gabinetu szefa Delegatury polskiej odbyła się
rozmowa, która zadecydowała
o losach tysięcy polskich Żydów
na Węgrzech.
Sławik: - Instrukcje z Londynu polepszyły moją pozycję w dyskusjach wewnątrz
Komitetu. W polemice z przeciwnikami politycznymi nie chciałem dotychczas
używać przymusu, bo to by tylko pogorszyło sprawę. Ludzie są różni, ktoś mógłby
mnie zadenuncjować. Wolałem przemawiać im do serca, jak człowiek do człowieka.
I nie chciałbym tego przymusu używać nadal, nawet w korzystniejszej dla mnie
sytuacji. Dlatego musimy wspólnie znaleźć jakiś inny sposób.
Zimmermann: - Zgadzam się. Byle szybko. Moi koledzy, Żydzi polscy, skarżą się,
że w Delegaturze robi się im trudności przy potwierdzaniu dokumentów, iż są
obywatelami polskimi wyznania katolickiego. Ale nawet ci, którym udaje się
zdobyć potwierdzenie, natrafiają na nowe przeszkody. W KEOK-u [policja
węgierska - red.] często odmawia się im legalizacji papierów. W dodatku
dokumenty rdzennych Polaków dostarcza się Węgrom jednego dnia, a Żydów -
innego, sugerując tym samym, że ci pierwsi są w porządku, a ci drudzy -
podejrzani. Pan wie, prezesie, czym to grozi. Wysiedleniem i utratą życia. Poza
tym jeszcze ten comiesięczny nakaz stawiania się na policji, żeby przedłużyć
legalizację! Bez tego ludzie nie dostaną kartek na żywność, a za każdym razem
istnieje niebezpieczeństwo, że zostaną rozpoznani.
Sławik: - Ja potwierdzam, że to Polacy. Daję na dokumentach swoją pieczątkę i
podpis. Ale to, co się dzieje dalej, już ode mnie nie zależy. Zapewniam jednak,
że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby temu zaradzić.
Zimmermann: - Jestem przekonany o dobrej woli pana prezesa. Problem w tym, że
to rzecz niesłychanie pilna, bo takie procedury legalizacji powodują tragiczne
skutki. Ludzi odstawia się na granicę słowacką. Potem Niemcy ich mordują.
Sławik: - Doskonale rozumiem sytuację. Nie trzeba mi tłumaczyć tragedii
niedobitków, którzy z obozów śmierci uciekli przez góry, chowali się w lasach,
by potem wpaść w łapy nazistów. Dlatego obiecuję niezwłocznie przygotować plan,
jak rozwiązać problemy, o których rozmawiamy. Prosiłbym o pańskie sugestie.
Proponuję rozmowę w ciągu najbliższych dni, już o konkretach.
Henryk Sławik dotrzymał słowa. Na następnym spotkaniu przedstawił swój plan. -
Proszę przyjąć półoficjalne stanowisko łącznika między Delegaturą polską a
Komitetem Uchodźców Żydowskich - zwrócił się do Zimmermanna. - W moim urzędzie
dostanie pan natychmiast biurko, a ja przekażę panu moją własną pieczątkę.
- Odtąd sam przyjmowałem wszystkich uciekinierów z Polski, którzy dotarli do
Budapesztu. Stawiali się w Delegaturze z dokumentami i wypełniali formularze -
mówi Zimmermann. - Potwierdzałem je pieczątką Sławika. Mogłem przedstawiać je
do podpisu albo sygnować samemu. W praktyce Sławik polegał na mnie i w ogóle
rezygnował z podpisywania.
Wkrótce, za wstawiennictwem hrabiny Elżbiety Szapáry, jednej z najlepiej
ustosunkowanych postaci ówczesnego Budapesztu i prezeski Towarzystwa Polsko-
Węgierskiego, Henryk Zimmermann został przyjęty na audiencji w węgierskim
Ministerstwie Spraw Wewnętrznych przez Józefa Antalla, dyrektora do spraw
uchodźców. Przedstawił mu prośbę, by legalizacja uchodźców na policji
węgierskiej odbywała się bez dotychczasowych restrykcji. Antall obiecał
interwencję.
- Kiedy opowiedziałem mojemu przełożonemu, czyli prezesowi Sławikowi, że sprawa
będzie załatwiona, ucieszył się tak bardzo, że nie mogłem ukryć wzruszenia.
Byłem szczęśliwy, że Opatrzność zetknęła mnie w tak strasznym czasie ze
szlachetnym Polakiem i humanitarnym Węgrem. Miałem świadomość, jak bardzo
Sławik się naraża. Gdyby wpadł w łapy Niemców, trudno byłoby ich przekonać, że
nie wiedział, kim jest Henryk Zimmermann.
***
W Budapeszcie z polskiego arystokraty Henryk Zimmermann przemienił się w
arystokratę angielskiego. Stało się tak za sprawą pracownic Komitetu
Obywatelskiego. One to z magazynu odzieżowego wyciągnęły mu zieloną kurteczkę i
kapelusik, do których zapuścił stosowny, nader elegancki wąsik. - I tak
zupełnie nie wyglądałem jak Żyd. A teraz tym bardziej. Byłem jak baron
angielski pochodzenia węgierskiego.
Przebranie, udawanie, fałszowanie - to była część tamtej gry.
Po likwidacji gett na Węgry trafiało - najczęściej szlakiem kurierskim - coraz
więcej sierot, przeważnie z Krakowa i okolic. Wśród nich i takie, które
straciły rodziców w czasie ucieczki. Nie znały języka - nie mogły szukać
schronienia u węgierskich rodzin. Niektóre wałęsały się po ulicach, chowały po
piwnicach, żebrały. Zakamuflowany sierociniec - to był jedyny ratunek. Jego
nazwa, Dom Dziecka Oficerów Polskich, też była zakamuflowana. Tylko kilkoro
dzieci wychowało się w katolickich domach, ale Delegatura potwierdzała
stuprocentową katolickość wszystkich.
Kiedy w sennym, cichym miasteczku Vac, gdzie znali się nie tylko ludzie, ale i
uliczne koty, dokładnie w połowie drogi między kościołem katolickim a żydowską
bożnicą, zainstalował się sierociniec z setką dzieci, z których sporo miało
podejrzany wygląd i mieszkańcy zaczęli kręcić nosem, że coś tu nie gra - dom
dziecka odwiedził dla niepoznaki, za staraniem hrabiny Szapáry, nuncjusz
apostolski Angello Rott. Sieroty oraz mieszkańców pobłogosławił.
Miasteczko Vac, które nigdy dotąd nie dostąpiło takiego zaszczytu, pękało z
dumy. Szepty na temat wyglądu dzieci przycichły.
Fałszywy był też nauczyciel religii, magister Władysław Bratkowski, bo naprawdę
nazywał się Itzhak Bretler. Owszem, prawdziwy był wynaleziony przez Sławika
polski ksiądz Bucharczyk, który co niedziela, ostentacyjnie, żeby ludzie
widzieli, prowadził dzieci do pobliskiego kościoła, ale Bretler potajemnie
uczył je Stare

[Gość: pamawa]

Fałszywy był też nauczyciel religii, magister Władysław Bratkowski, bo naprawdę
nazywał się Itzhak Bretler. Owszem, prawdziwy był wynaleziony przez Sławika
polski ksiądz Bucharczyk, który co niedziela, ostentacyjnie, żeby ludzie
widzieli, prowadził dzieci do pobliskiego kościoła, ale Bretler potajemnie
uczył je Starego Testamentu, by nie zapomniały o swych korzeniach.
Prawdziwe były wizyty w sierocińcu oficjeli Sławika i Antalla, ale ich
demonstracyjność miała też zakamuflowany cel: działać uspokajająco na
mieszkańców i obniżać czujność hitlerowców. W końcu tacy ważniacy wiedzą, co
robią - pomyślał sobie niejeden.
- Te wszystkie dzieci udało się uratować - mówi Zimmermann. - Zanim weszli
Niemcy, dzięki staraniom Sławika, Antalla i hrabiny, zostały umieszczone w
bezpiecznych miejscach.
Kamuflaż - chytra gra o życie - spełnił zadanie.
***
Kiedy Henryka Zimmermanna pytają, ilu Żydów uratował Henryk Sławik, wylicza:
* Około 10 procent uchodźców Armii Polskiej miało pochodzenie żydowskie. W
najgorętszym okresie mogło to być jakieś 10 tysięcy ludzi.
* Setka dzieci z sierocińca Vac.
* Kiedy Niemcy zarządzili wyodrębnienie z obozów dla uchodźców - jednego tylko
dla Żydów, w miejscowości Vamoszmikola - Sławik stawał na głowie, żeby obóz
zamknięto. Jak się nie udało - żeby zmienić komendanta, węgierskiego nazistę.
Ale przede wszystkim prowadził akcję, która miała nie dopuścić, by do
Vamoszmikola trafiali nowi oficerowie. Akcja polegała na zaopatrywaniu w
aryjskie papiery - we współpracy z Komitetem Uchodźców Polskich Żydowskiego
Pochodzenia - wszystkich nowo przybyłych z okupowanej Polski Żydów. Zmiana
komendanta zaowocowała zaś tym, że jak weszli Niemcy, kazał wszystkim
internowanym opuścić koszary. Wyprowadził ich w stronę granicy austriackiej.
Tak się uratowali. To następne dwieście osób.
* A jeszcze obóz w Mohaczu nad Dunajem, na samej granicy jugosłowiańskiej, do
którego przyjechało trzydzieścioro młodych Żydów, głównie studentów. Na pomysł
zorganizowania w tym miejscu kolonii polskiej Zimmermann wpadł dlatego, że
mnóstwo młodych rwało się do walki w partyzantce. Stamtąd można było łatwiej
przerzucać ludzi do lasu, a także przemycać uciekinierów. Sławik mianował
komendantem kolonii Józefa Rosenberga, który po polsku nazywał się Kuba Żelazo.
Cała trzydziestka ocalała.
* A jeszcze Rumunia. W gorączkowych poszukiwaniach dróg ratowania Żydów hasło
Rumunia pojawiło się już wtedy, kiedy Niemcy szaleli w Budapeszcie. Chodziło o
to, żeby przerzucić tam jak najwięcej zarówno polskich, jak i węgierskich Żydów
z papierami Polaków wyznania katolickiego pod pretekstem, że uciekają przed
bolszewikami, którzy wypychają Niemców ze wschodnich terenów Polski. Akcję miał
koordynować Zimmermann. Sławik wręczył mu tajny list do szefa Delegatury
polskiej w Rumunii wyjaśniający cały plan, z prośbą o wsparcie. - Komu innemu
by tego grypsu nie powierzył - jest przekonany Zimmermann. - Ufał mi
całkowicie. Raz, że byłem polecony przez rząd londyński, dwa - że
współpracowaliśmy przy tylu akcjach ratujących i Żydów, i Polaków. Pomagaliśmy
sobie.
W ten sposób ocalało kolejnych kilkuset Żydów.
Na pytanie, ile istnień uratował
Henryk Sławik, odpowiedź więc brzmi: tysiące. Może kilka, może
kilkanaście, może kilkadziesiąt.
Tysiące.
***
Henryk Zvi Zimmermann niezbyt entuzjastycznie przyjmuje porównania Sławika do
Raoula Wallenberga, szwedzkiego dyplomaty.
Wallenberg przyjechał do Budapesztu dopiero w lipcu 1944 roku właśnie z tą
jedną tylko misją: zorganizowania pomocy Żydom węgierskim [po wkroczeniu
Niemców do Budapesztu 19 marca 1944 roku rozpoczęły się wywózki Żydów z terenu
Węgier, masowe transporty do obozów koncentracyjnych - red.]. Uratował ich też
tysiące. Miał na ten cel właściwie nieograniczone fundusze - głównie od
Amerykanów, a także od Światowego Kongresu Żydów. Paszport neutralnej Szwecji
ułatwiał mu działalność. Polegała głównie na przekupywaniu niemieckich
funkcjonariuszy różnego szczebla i skupowaniu kamienic oraz posiadłości dla
ambasady szwedzkiej, w których zatrudniano Żydów.
- Wallenbergowi nie groziła śmierć za ich ratowanie - mówi Zimmermann - i nie
dlatego zginął. Zamordowali go Sowieci, bo najprawdopodobniej nie dał się
zwerbować do NKWD. Henryk Sławik zginął za to, że ratował Żydów. W każdym razie
również za to.
Wallenberg ma w Budapeszcie pomnik i stowarzyszenie swego imienia - Sławik nic.
***
Kiedy Sławik przekazywał Zimmermannowi poufny dokument dla Delegatury polskiej
w Rumunii, jego rodzina, a także on sam, byli już na liście osób najpilniej
poszukiwanych przez gestapo. Wszystkim konspiratorom ziemia paliła się pod
nogami.
- Wyjeżdżałem z Węgier w ostatniej chwili. Gdy przyszedłem pożegnać się z nim,
był jeszcze w biurze. Panie prezesie, powiedziałem, radzę przyłączyć się do
nas. Pan nie może zostać w tym budynku. Ale odparł, że nie wyjedzie, to
wykluczone, bo ma pod opieką kilka tysięcy uchodźców, których przecież nie
zostawi. Wtedy widziałem go po raz ostatni.
***
Henryk Zvi Zimmermann wylądował na lotnisku Okęcie w Warszawie po raz pierwszy
po wojnie, gdy miał 75 lat, a za sobą aktywne życie jako prawnik i polityk,
przed sobą zaś pewną ważną misję. Był rok 1987. System totalitarny już się
sypał, można było w miarę normalnie przekraczać polską granicę.
Henryk Zimmermann nigdy nie zrzekł się polskiego obywatelstwa, może dlatego
Polska, którą zobaczył niemal po pół wieku, tak go poraziła. - Byłem przerażony
rozmiarem destrukcji - mówi. - Biedą. Szarzyzną, kolejkami. To była inna Polska
niż ta, jaką niosłem w sercu przez te wszystkie lata.
Wrócił, bo między innymi chciał trafić na ślad Sławika. W ciągu tych wielu lat
docierały do niego pogłoski, że Sławik nie przeżył, ale nic konkretnego. Teraz
chciał poznać dalsze jego dzieje i spłacić mu dług wdzięczności w najbardziej
honorowy i symboliczny sposób. Zamierzał sprawić, by Sławikowi przyznano w
Izraelu tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Ale w Polsce nikt o Henryku Sławiku-bohaterze, nie słyszał. Próbował w
Ministerstwie Spraw Zagranicznych, w końcu prezesowanie Komitetowi
Obywatelskiemu to była funkcja
państwowa - ale nic. Oświadczyli,
że w dokumentach taki nie figuruje. Jak to możliwe, zastanawiał się, jak to się
mogło stać, ale nie znajdował odpowiedzi.
- Pojedziemy do Budapesztu - powiedział do Miri, wspólniczki od poszukiwań.
Szli ulicami miasta, podziwiając jego urodę i dostojeństwo, a Zimmermann
zastanawiał się, czy to możliwe, żeby i tu, w Budapeszcie, który odegrał taką
rolę w życiu Sławika, też nikt nic o nim nie słyszał.
W ambasadzie polskiej attaché prasowy wiedział tylko tyle, że Niemcy Sławika
rozstrzelali. Radził iść do Towarzystwa Przyjaźni Węgiersko-Polskiej - może tam
wiedzą więcej.
To był przełom.
W biurze Towarzystwa młoda kobieta o nazwisku Klara Hess powiedziała: - Jestem
wnuczką Józefa Antalla. Znam Sławika z opowiadań dziadka. - Wiedziała, że
Sławik zginął w Mauthausen. Torturowany na gestapo nie wsypał Antalla, którego
też aresztowali. Tak uratował Antallowi życie. Żona i córka Sławika, zdaje się,
wróciły do Polski, na Śląsk.
Tylko jak odnaleźć dwie osoby w kilkudziesięciomilionowym państwie, w dodatku
totalitarnym? - zachodził odtąd w głowę Zimmermann. Aż w końcu wpadł na pomysł:
prasa! Nawet w totalitarnym państwie wychodziły gazety, a w nich ludzie
zamieszczali ogłoszenia. Jego brzmiało tak: Henryk Zimmermann z Izraela
poszukuje pana Sławika, byłego konsula polskiego w Budapeszcie w latach 1943-
44, który dopomógł w ocaleniu wielu Polaków i Żydów. Ukazało się 6 listopada
1988 roku w tygodniku "Przekrój".
Niedługo potem Henryk Zimmermann trzymał list od Jadwigi, żony Sławika. Nie
zwlekał. Wsiadł do samolotu i wylądował w Polsce.
***
Jadwiga, wdowa po Henryku Sławiku, rocznik 1905, filigranowa, była tancerka,
złapana kilka tygodni wcześniej od męża, przeszła Ravensb

[Gość: pamawa]

Jadwiga, wdowa po Henryku Sławiku, rocznik 1905, filigranowa, była tancerka,
złapana kilka tygodni wcześniej od męża, przeszła Ravensbrück.
Krystyna, córka Henryka Sławika, rocznik 1930, bardzo do niego podobna, po
aresztowaniu rodziców tułała się po węgierskich wsiach, aż ją po wojnie
odnalazł Antall, a potem matka.
- To było niemal nierzeczywiste. W PRL był na ojca zapis, bo należał do PPS,
tego nurtu niepodległościowego, antykomunistycznego - mówi Krystyna Sławik-
Kutermak. - Nauczyłyśmy się go kochać w ciszy, w konspiracji, nielegalnie. A tu
naraz pojawił się w naszym mieszkaniu w Katowicach Zimmermann, człowiek, który
nie tylko z ojcem współpracował, nie tylko był świadkiem, jak ratował ludzi,
ale jeszcze mówił o nim z największym szacunkiem i wzruszeniem. Nie półszeptem,
nie aluzjami, tylko głośno i wprost. Zakazane przestało być zakazane.
Henryk Zvi Zimmermann: - Natychmiast po powrocie do Izraela zabrałem się do
dzieła. W aktach Yad Vashem odkryłem, że ktoś już składał podanie w sprawie
Sławika, a także - księdza Bucharczyka i dyrektora sierocińca Vac. Tym kimś był
Itzhak Bretler vel Bratkowski, ten od Starego Testamentu. Ale Sławik miał
pecha. Ktoś przekręcił jego nazwisko i ze Sławika zrobił się Słowik. W dodatku
brakowało imienia i adresu, więc dopiero, kiedy wszystko poprawiłem i
uzupełniłem, uchwała mogła być podjęta. Chciałem, żeby Sławik i Antall [zmarł w
1974 - red.] dostali medale tego samego dnia, ale okazało się to niemożliwe.
Józef Antall junior, pierwszy premier Węgier po upadku komunizmu, medal dla
ojca odebrał oddzielnie.
Był ciepły listopad 1990 roku w Jerozolimie, kiedy Krystyna Sławik-Kutermak
trzymała w rękach medal Sprawiedliwego dla Henryka Sławika. Posadziła drzewko.
Płakała. Czuła ulgę. - Ojciec przecież nie miał pogrzebu, a oni tam, na obcej
ziemi, urządzili mu pochówek z honorami. Powiedzieli: Taki pogrzeb będzie miał
Henryk Sławik jak generał Anders. I miał. Z nabożeństwem, śpiewami kantorów,
modłami. Przyszły tłumy, wśród nich ocaleni z sierocińca Vac. Nareszcie mogłam
go opłakać.
A Henryk Zimmermann przemówił w te słowa: Dziś, my wszyscy, którzy przeżyliśmy
Holokaust w Polsce, którzy przyszliśmy na Węgry z obozów koncentracyjnych,
lasów, bunkrów, z podziemia i dziś żyjemy w bogatym Izraelu, pamiętamy o
Henryku Sławiku, odznaczając go pośmiertnie za ocalenie nas na Węgrzech jako
polskich katolików, umożliwienie przetrwania tego piekła i zamieszkania we
własnym kraju.
Na fotografii ojca podarowanej Zimmermannowi Krystyna napisała: Wielkiemu
Przyjacielowi mojego ukochanego Ojca, jedynemu, który pamięć o nim tak pięknie
zatrzymał.
***
Miri Zimmermann lubi wychodzić na taras piątego piętra hotelu Continental w
Krynicy, skąd rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na zalesione
wzgórza i rozłożystą Górę Parkową. Zwłaszcza w taki dzień jak dzisiaj,
słoneczny, z przejrzystym niebem, łagodnym powietrzem, czar tego miejsca uwodzi
szczególnie.
To właśnie stąd, z ich ukochanej Krynicy, w 1989 roku rozpoczęli poszukiwania
przewodnika, który przeprawił Henryka Zimmermanna przez Poprad na Słowację w
drodze na Węgry, gdzie działy się te rzeczy największe.
Nie znali nawet jego imienia, bo w konspiracji nie używano imion, ale go
znaleźli. Nazywał się Łomnicki. Jurek Łomnicki.
Chodziło o to, żeby odszukać wszystkich, którzy uczestniczyli w tym łańcuchu
życia, wszystkich, od anonimowego wtedy kuriera po oficjalnego delegata rządu
Rzeczpospolitej. Nie udało się do końca. Zaginął ślad po hrabinie Szapáry,
kamień w wodę - prawdopodobnie zabili ją na gestapo.
Przez wiele długich lat Henryk Zimmermann mocował się z psychiczną niemocą.
Nazywała się - ból. Przecież odszukał na tym bądź na tamtym świecie tych,
którym on i jemu podobni zawdzięczali życie. Przecież dopilnował, aby ich
drzewka rosły w Jerozolimie i żeby nazywano ich odtąd Sprawiedliwymi. A jednak
czuł, że to nie wszystko. Jeszcze jedno pozostawało do spełnienia, coś, co w
sposób namacalny naznaczyłoby ślad w historii.
Henryk Zvi Zimmermann przez wiele lat usiłował spisać świadectwo o własnym
losie i losach współbraci, ale nie mógł. Aż w końcu przestał się mocować.
Napisał "Przeżyłem, pamiętam, świadczę". Kiedy w 1997 roku w Krakowie ukazała
się jego książka, miał 84 lata.
Gdyby Henryk Zimmermann nie zwyciężył bólu, Henryk Sławik, jeden z
upamiętnionych w tej książce - prawdopodobnie nigdy nie doczekałby się swego
życia po życiu, bo zaczęło się ono właśnie wtedy. Ale wciąż jest to życie
półszeptem, cichutkie.
- Nie rozumiem Polaków - zwykł ostatnio mawiać Zimmermann - mają takiego
bohatera i nie wykorzystują go dla obrony dobrego imienia Polski, to jest
dziwne. I to wczasach, kiedy opinie o polskim antysemityzmie rozpowszechniane
są na świecie bez żadnych oporów. Cieszą się z tego Niemcy, cieszą Francuzi, a
Polacy obrywają nadal.
Uparty Żyd Zimmermann walczy nadal o należne miejsce w historii dla Polaka
nazwiskiem Sławik. Chce, żeby powstał o nim film na miarę "Listy Schindlera".
Szuka na ten cel sponsorów.
W wolnej Polsce Henryk Sławik doczekał się małej uliczki swego imienia w pasażu
poświęconym Węgrom w odległej dzielnicy Warszawy na Tarchominie, ale już na
Śląsku, o polskość którego walczył i gdzie spędził całe życie - ciągle jest to
niemożliwe.
Elżbieta Isakiewicz
Korzystałam z:
Henryk Zvi Zimmermann "Przeżyłem, pamiętam, świadczę", Wydawnictwo Baran i
Suszczyński, Kraków 1997;
Eugeniusz Duraczyński "Rząd polski na uchodźstwie 1939-1945", Książka i Wiedza,
Warszawa 1993;
Andrzej Przewoźnik "Oddziały AK na Węgrzech", [w:]: "Armia Krajowa",
Oficyna Wydawnicza Rytm,
Warszawa 2001.
Henryk Zvi Zimmermann, dyplomata izraelski, ur. 1913, ukończył prawo na
Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie wojny należał do ruchu oporu. W latach
1944-48 członek Rady Miejskiej Haify, a potem jej burmistrz. W 1959-73 poseł do
Knesetu z ramienia partii Likud, jego wiceprzewodniczący. Członek m.in. komisji
spraw zagranicznych i obrony. W latach 1978-83 ambasador Izraela w Nowej
Zelandii. Działacz Instytutu YAD VASHEM w Jerozolimie, który dokumentuje
historie ocalonych z Holocaustu i przyznaje tytuły Sprawiedliwych wśród Narodów
Świata.
Członek m.in. Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników. Odznaczony za udział w
wojnie i antynazistowskim ruchu oporu na terenie Polski, Węgier i Rumunii.
Autor m.in. głośnej w Izraelu książki "Między młotem parlamentu a kowadłem
partii" i licznych artykułów w prasie polskiej, izraelskiej i nowozelandzkiej.
Miłośnik Krynicy Górskiej.


Z przyjemnością informujemy Czytelników, że autorka przygotowuje do druku
książkę o Henryku Sławiku, która ukaże się nakładem Niezależnego Wydawnictwa
Polskiego.

www.gazetapolska.pl/?gp=,1,030820,pz,isak,,,pz_isaktakze
polish-jewish-heritage.org/Pol/wrzesien_03_swiadectwo.htm

[Gość: gloubiboulga]

Ile?
Szmalcow?
Nic nie mieszam. Kto odpowie?

Nechama Tec

[Gość: Jan]

Polecam tę książkę (żydowskiej autorki) Nechamy Tec:
"When Light Pierced the Darkness: Christian Rescue of Jews in Nazi-Occupied
Poland"
www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/0195036433/104-2291363-9304761?v=glance&st=*

Jak to ktoś ładnie skomentował na tej stronie:
"Debunks Polonophobic Stereotypes Regarding Jews"

Dalszy link:
www.facing.org/facing/fhao2.nsf/survivors/Nechama+Tec?opendocument

Antysemityzm i Polonofobia

[Gość: Oksana]

To jak rodzenstwo. Ciagle wierze ze antysemityzm w Polsce
to zjawisko marginalne. Nie wiem czy zamiescilabym polonofobie
w tej samej kategorii np. w USA. Co prawda czasy sie zmieniaja
i zyje tu wystarczajaco dlugo zeby je widziec.

Dopoki Lanzmann albo Spielberg nie zrobia filmu honorujacego polskie ofiary
ktore oddaly zycie za Zydow nie uwierze ze zniknela chorobliwa polonofobia.
Moi przyjaciele zydowscy twierdza ze ci z fobiami to margines. Mozliwe,
ale bardzo wplywowy margines ktory jest szczegolnie slyszalny wobec
ogluszajacej ciszy wiekszosci. Nie wiem czy te nieliczne ksiazki ktore
zauwazaja Polakow sa zwiastunami przelomu czy powodem do rozpaczy.

[Gość: gloubiboulga]

Skad Pani pisze o polnocy?

A ty chocziesz razgariwać a Paljiakach?

[Gość: Wqrwiony2]

[Gość: gloubiboulga]

Dlaczego Pan mnie sledzi z Warszawy? (Pourquoi vous me surveillez ,de Varsovie?)

Nie wiem o czym piszesz...

[Gość: Oksana]

Czy ogladales Sztetel? Glowny bohater najpierw zbiera nagrobki zydowskie
a potem zostaje zniszczony przez nastolatkow iszraelskich "za poczucie winy"
(za ukryty antysemityzm oczywiscie). Teraz juz nie chce miec nic wspolnego
z przechowywaniem pamiatek po Zydach. Czy o tym piszesz???



forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=9109926&a=9143141