TRZEŹWE MYŚLI ??? HMM...

[Gość: SZAK]

Trzeźwe myśli
„Ufaj Bogu, ale samochód zamykaj”. H. Jackson Brown Jr

„Kult irracjonalności jest dziełem szatana, a ludzie broniący głupoty są
jego umiłowanymi dziećmi”. J. Kozielecki.

„Dogmat to nic innego, jak wyraźny zakaz myślenia”. L. Feuerbach

„Religia drogo kosztuje”. Fiodor Dostojewski

„Bez najmniejszego wahania mogę stwierdzić, że ten, kto utrzymuje, iż
religia nie ma nic wspólnego z polityką, nie wie, co to znaczy religia”. M.
Gandhi

HMM. CO WY NA TO ?

[Gość: SZAK]

Wiara a dogmaty - podsumowanie
W podsumowaniu podstawowych dogmatów wiary katolickiej chciałbym jeszcze
raz zwrócić uwagę na istotę wiary chrześcijańskiej. Zdaję sobie bowiem sprawę,
że omawiane dogmaty wiary skłaniały nie tylko do refleksji, ale również, jak
mi wiadomo z otrzymanych listów, pobudzały do osobistych poszukiwań. Być może
wielu szczerych Czytelników, poznając historię Kościoła katolickiego, jak
również głoszone przezeń dogmaty wiary, doszło ostatecznie do wniosku, że Kk
nie jest i nie może być Kościołem apostolskim i świętym. Ale może są i tacy,
którzy jeszcze wciąż się wahają. Może stawiają sobie pytania: Komu wierzyć? W
kogo? W co wierzyć? Na jakiej podstawie? Chciałbym ustosunkować się do tych
pytań.

Komu wierzyć?
O ile wierzyć statystykom, Polska to kraj ludzi wierzących. Z publikacji
Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że ok. 91 proc. Polaków przyjęło
chrzest katolicki. I bez względu na to, czy wierni ci są praktykującymi, czy
tylko od święta uczestniczą w życiu Kościoła, na ogół wszyscy zgodnie wyznają,
że wierzą w Boga.
Czy jednak sama deklaracja wiary wystarczy? Czy nie chodzi raczej o to,
aby nie tylko wierzyć w Boga, ale nade wszystko wierzyć Bogu? W Liście św.
Jakuba czytamy, że „wiara bez uczynków jest martwa” (2, 26), a że Bóg jest
jeden, wierzą nawet demony (2, 19). Wynika z tego, że sam fakt uznania Boga
jest niewystarczający. Nie chodzi też tylko o poprawne zrozumienie, że Bóg
jest jeden. Bogu głównie zależy na posłuszeństwie! Posłuszeństwo jest
najpewniejszym znakiem i potwierdzeniem żywej wiary. „Posłuszeństwo lepsze
jest niż ofiara” (1 Sam. 15, 22). A zadaniem apostołów było „przywieść do
posłuszeństwa wiary wszystkie narody” (Rzym. 1, 5). Dlatego najważniejsze
pytanie, jakie ludzie wierzący powinni sobie zadać, brzmi: Czy ja rzeczywiście
wierzę Bogu? Czy jestem Mu posłuszny?

Spójrzmy na przykłady.
Chrystus powiedział: „Nikogo też na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim;
albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie” (Mat. 23, 9). A co czyni biskup
Rzymu? Nazywa siebie
– wbrew słowom Chrystusa – „Ojcem Świętym”. Kogo zatem wierzący katolicy (i
nie tylko) słuchają bardziej – Chrystusa, czy głosu urzędników Kościoła? Czy
mają coś na swoją obronę? Czy ów bałwochwalczy kult papieża, z duchowieństwem
katolickim włącznie, nie spotyka się z powszechnym poparciem? Czy nie świadczy
to o totalnym odstępstwie od nauki Chrystusa?
Przypomnijmy inną wypowiedź Chrystusa: „Jeżeli mówię prawdę, dlaczego mi
nie wierzycie?” (Jan 8, 46). Dlaczego duchowieństwo i wyznawcy Kk nie wierzą
Chrystusowi? Dlaczego ignorują Jego słowa? Jeżeli Jezus powiedział, że nie
przyszedł znieść przykazań Bożych (Mat. 5, 17-20), a Kościół katolicki znosi
przykazanie drugie dekalogu oraz zmienia święcenie szabatu na niedzielę, to
komu należy wierzyć? Kogo należy bardziej słuchać? Czy jesteś posłuszny Bogu,
czy urzędnikom Kościoła?
Chrystus naucza, że Słowo Boże jest prawdą (Jan 17, 17), a On sam
przyszedł dać świadectwo prawdzie (Jan 18,37). W innym miejscu
powiedział: „Błądzicie, nie znając Pism” (Mat. 22, 29). A na
pytanie: „Nauczycielu, co mam czynić, aby dostąpić żywota wiecznego?” –
odpowiada: „Co napisano w zakonie? Jak czytasz?” (Łuk. 10, 25, 26). Te i wiele
innych wypowiedzi Jezusa jednoznacznie świadczą, że Biblia zawiera pełnię
objawienia Bożego, niezbędnego dla naszego życia, wiary i zbawienia (Jan 20,
30-31). Natomiast Kk twierdzi, że obok Pisma Świętego źródłem wiary jest
również tradycja Kościoła. Komu wierzyć? Czyż Chrystus nie
powiedział: „Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami
ludzkimi” (Mat. 15, 9). Jeśli więc „wiara jest ze słuchania, a słuchanie przez
Słowo Chrystusowe” (Rzym. 10, 17), a wierzyć mamy „jak powiada Pismo” (Jan 7,
38), czyż można słuchać obcego głosu? Przecież Chrystus powiedział, że owce
Jego tylko Jego głosu słuchają (Jan 10, 27), a „każdy, kto z prawdy jest,
słucha głosu mego” (Jan 18, 37). Czy można słuchać i służyć dwom panom? Czyż
to nie Jezus ma słowa żywota wiecznego? (Jan 6, 68).
A jak przedstawia się sprawa z pośrednictwem? Biblia mówi, że istnieje
tylko jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, Chrystus Jezus (1 Tym. 2, 5).
Natomiast Kk orędownictwo Chrystusa uzupełnił pośrednictwem kapłanów, Marii
oraz wszystkich świętych. Komu wierzysz bardziej?
Inna sprawa to kult Marii, świętych, wizerunków i relikwii. Biorąc pod uwagę,
że Pismo Święte nie daje dlań podstaw, a wręcz potępia tego rodzaju kult, komu
jesteś posłuszny? Czy wierzysz Bogu, czy hierarchom Kościoła katolickiego?
Jak widzimy, pozycja Kk w stosunku do chrześcijaństwa apostolskiego jest
przeciwstawna. Wyznawcy Chrystusa nie potrzebowali bowiem ani bogatych
świątyń, ani ołtarzy. Zbędne dla nich były wszelkie wizerunki, relikwie,
ceremonie, święcona woda, kadzidło oraz bogate szaty liturgiczne. Cechowała
ich natomiast prostota, otwartość na Słowo Boże i gotowość naśladowania
Mistrza z Nazaretu. Zaś do społeczności chrześcijańskiej wyznawcy Chrystusa
wstępowali przez osobistą decyzję wiary, a nie tuż po urodzeniu, jak to ma
miejsce w przypadku wiernych Kk. Chrzest niemowląt jest kolejnym wypaczeniem
nauki Pana Jezusa, który powiedział: „Kto uwierzy i ochrzczony zostanie,
będzie zbawiony” (Mar. 16, 16). Czy niemowlę może uwierzyć?! Jeśli sprawy te
są tak oczywiste, to dlaczego wierni Kk nadal bardziej wierzą księżom niż
Bogu? Spójrzmy na niektóre przyczyny.

Przyczyny niewiary
Pierwszą z nich może być nieświadomość. Jest wielu szczerych katolików,
wciąż jeszcze nie znających prawdziwej woli Boga. Ci ludzie nie tylko nadal
trzymani są w niewiedzy, ale co gorsza, nastawieni są nieufnie do Biblii.
Wielu nawet powiada, że czytając Pismo Święte można „dostać zawrotu głowy”. Bo
tak powiedział im ksiądz! Uważają, że od tłumaczenia Pisma Świętego są księża.
Tak bowiem nauczył ich Kościół. Są nawet księża, którzy nie znają treści Pisma
Świętego. Wielu takich osobiście poznałem. Pewien proboszcz nie potrafił nawet
odszukać w Biblii Apokalipsy! Czy to normalne?
Kolejną przyczyną niewiary jest obawa przed opinią ludzką. Pan Jezus
powiedział: „Jakże możecie wierzyć wy, którzy nawzajem od siebie przyjmujecie
chwałę, a nie szukacie chwały pochodzącej od tego, który jedynie jest Bogiem?”
(Jan 5, 44). Tak więc można znać Pismo Święte, a mimo to nadal trwać przy
dogmatach Kk. To smutne, ale ludzie bardziej liczą się z tym, co pomyślą i
powiedzą inni, niż jak postrzega ich Bóg. A hierarchowie katoliccy dają
przykład pozostałym. Chrystus o takich ludziach powiedział: „Jesteście tymi,
którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca
wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem”
(Łuk. 16, 15).
Jeszcze inną przyczyną niewiary jest zatwardziałość ludzkiego serca. Są
ludzie, „którzy przez nieprawość tłumią prawdę” (Rzym. 1, 18). A to znaczy, że
mają upodobanie w nieprawości i nawet im nie w głowie zrywać z jakimkolwiek
nałogiem lub grzechem.
I wreszcie czynnik duchowy. Szatan w Biblii ukazany został jako ten,
który zasiewa ziarno niepewności. Świadczą o tym pierwsze jego słowa: „Czy
rzeczywiście Bóg powiedział?” (1 Mojż. 3, 1). Czy podobnie nie przemawia dziś?
Czy Kk nie zmienił przykazań Bożych? Czy nie głosi nauki obcej Pismu Świętemu?
Kto za tym wszystkim stoi? Czyż nie ten, którego Chrystus nazwał ojcem
kłamstwa? (Jan 8, 44).

Wnioski
Jak więc Czytelnicy zapewne zauważyli, historia powstawania dogmatów
rozpoczęła się w pierwszych wiekach chrześcijaństwa i trwa po dziś dzień.