Rodzina Soprano... nie gustuję w serialach, ten zastanawia... ?

[Gość: tak...]

[Gość: rita-ha]

Obejrzałam-i bardzo mi się podobał.

[Gość: tv widz]

Na razie widziałem dwa odcinki, serial wydaje mi sie OK, jednak z
poważniejszymi ocenami powstrzymam sie tak gdzies do 10 odcinka.

[srubokret]

racja... duzo zalezy od tego jak sie rozwinie fabula.

pzdr
srub

[Gość: margot]

[Gość: wlad]

Ha jest świetny, mam za sobą coś koło 27 odcinków, to co pokazuje TVN już było
na HBO, teraz tam leci dalszy ciąg na prawdę dobry serial. Chociaż seriali
raczej nie lubię.

[Gość: martinos]

Dla mnie bomba ! Taki sensacyjny "Przystanek Alaska" ! Nie tuzinkowi i piszcie
już o gloryfikacji bandytyzmu, bo nie przedział.
Kto do tego napisał muzykę ?

[Gość: franka]

zobaczylam ten tytul i od razu zaczelam sie zastanawiac,ktory to program tak
trafil,TVN-ho,ho-jestem pod wrazeniem,w Ameryce najnowzszy sezon juz wkrotce,
duzo sie w tej rodzinie dzieje i to jak!

[Gość: Saga]

Boże jaki nudny serial. Pierwszy odcinek żenujący, po prostu o niczym. To co
pisał Orliński w telewizyjnej, to bzdura, nie ma tu ani metafory facetów w
krzyzysie wieku średneigo, ani dobrych dialogów, ani dowcipu. Ciągnie się jak
flaki z olejem. W Stanach dostał 7 nagród, ale mam wrażenie, że teraz na fali
są tam rzeczy ewidentnie nudne, po prostu nagradzano przez lata rzeczy
fajerwerkowe, efekciarskie, no to teraz postanowili nagrodzić kobyłę, która
jest o niczym. Tak jak po modelakch pięknych przyszedł czas na brzydactwa, po
gumach do żucia o samku miętowym przyjdzie czas na gumy o smaku musztardy i
kupy. Jedyne, co w tym serialu dobre, to sceny z matką, ale z drugiej strony
najłatwiej jest napisać rolę dla sklerotycznej matki outsiderki i całe kino
ameryk. jest pełne takich postaci. Ludzie, co Was wciąga w tym serialu? Bo dla
mnie to wyjątkowe dno.

[wiosna]

to wogóle cud, że jest was kilkoro, którym sie podoba! Mam wrażenie , że
polskie poczucie humoru to jednak posterunek 13. Soprano bije rekordy
popularności w USA i ja też jestem jego wierną fanką. To wyjątkowo inteligenty
i dowcipny film, skrojony tak, że każdy polski scenarzysta powienien nagrać i
po 10 razy oglądać jak sie buduje napięcie.
Na HBO leci teraz 3 część. Rewelacja oczywiście.
ps polecam odcinek gdy Tony jedzie do Włoch! Perła.

[Gość: ma]

Film tak, czy inaczej gloryfikuje i unormalnia bandytyzm. Miejsce bandytow jest
w wiezieniu a tych, ktorzy zlecaja morderstwa - na szubienicy a nie w TV, gdzie
publicznosc oswaja sie z tym, ze bandyta to zawaod, jak kazdy inny.

Zastanowcie sie, czy chcielibyscie naprawde miec do czynienia z takim typem i
wejsc mu w droge albo pozyczyc pieniadze, a potem wychwalajcie rodzine Soprano

[Gość: Nika]

Ma mnie zaskoczyla. Niemniej nietrudno przyznac racje.
Im mniej moralnosci teraz tym wiecej zainteresowania.

[Gość: Ralph]

Gość portalu: ma napisał(a):

> Film tak, czy inaczej gloryfikuje i unormalnia bandytyzm. Miejsce bandytow jest
>
> w wiezieniu a tych, ktorzy zlecaja morderstwa - na szubienicy a nie w TV, gdzie
>
> publicznosc oswaja sie z tym, ze bandyta to zawaod, jak kazdy inny.

Taaak!!!, i uważam za skandal do en-tej potęgi patologiczne w istocie
recenzje, namawiające do spozierania na bandytę jak na kolegę z biura. Tzw.
relatywizacja wartości osiąga tutaj szczyt, zastanawia bezkrytyczność wobec
ewidentnego zła (chyba, że ktoś nie uważa mafii i praktyk jej członków za
ohydne), to może być symptom całkowitej obojętności na przemoc...
Czy życie w dzisiejszym społeczeństwie tak dalece się skomplikowało, że z
braku rozumnego rozwiązania akceptowana jest przemoc z premedytacją tylko
dlatego, że ona zawsze działa? I czyż sukces 'Sopranos' nie jest papierkiem
lakmusowym ucywilizowania społeczeństwa, które- jak Tony -nie wyjdzie ze swej
neurozy dopóty, dopóki nie porzuci stosowanych w filmie rozwiązań?
Problem zdecydowanie przerasta możliwości omówienia na forum, a ja się
wściekłem i znowu przypomniał mi się 'Jednowymiarowy człowiek' Marcuse'a. Tym
niemniej dzięki, ma, za twojego posta, teraz idę spać i niech mi się przyśni coś
miłego, i tobie też życzę, może nie jest aż tak źle... Do następnego,

Pozdrawiam,

>
> Zastanowcie sie, czy chcielibyscie naprawde miec do czynienia z takim typem i
> wejsc mu w droge albo pozyczyc pieniadze, a potem wychwalajcie rodzine Soprano

[lawok]

Jak widzę dyskusja o serialu przerodziła się w polemikę na temat moralności,
obyczajowości i norm moralnych.
Co do gloryfikowania przestępczości to jestem także przeciw, natomiast serial
ten bawi mnie i skłaniana do refleksji a to nieczęste w repertuarze zwłaszcza
serialowym poszczególnych stacji telewizyjnych. Aby wyjaśnić moje preferencje
to wyznam, że jedynym tak naprawdę filmem w odcinkach na jaki czekam w tygodniu
jest Ally McBeal. Sitcomów nie uważam, nasze krajowe produkcje to może jeszcze
od biedy „Na dobre i na złe”. Tak czy inaczej w „Rodzinie Soprano” podobają mi
się przede wszystkim relacje między poszczególnymi członkami tytułowej rodziny.
Kapitalnie przedstawiony jest główny bohater (gangster z problemami
egzystencjalnymi), jego małżonka (zwłaszcza odcinek z nocną wizytą młodego
księdza) no i mamuśka (kiedyś twarda kobieta walcząca o nie zepchnięcie na
boczny tor). Przyznam, że dla mnie o wiele bardziej interesujące i widoczne są
problemy związane z funkcjonowaniem rodziny niż działalność „zawodowa” Pana
Soprano.
Jak w przypadku każdego serialu, także ten z pewnością pokaże swoje walory po
emisji większej ilości odcinków. Jednak jestem raczej spokojny ze będzie ok.

Pzdr
lawok

[Gość: Ralph]

lawok napisał(a):

(...)
> Jak w przypadku każdego serialu, także ten z pewnością pokaże swoje walory po
> emisji większej ilości odcinków. Jednak jestem raczej spokojny ze będzie ok.

Może np. na Tony'ego spłynie nagle łaska boska, albo doświadczy stanów
mistycznych lub zobaczy jakieś inne światło... Ale wtedy to chyba by się serial
skończył, chciaż w ostatnim odcinku to kto go tam wie? Ostatecznie może się
chociaż zlituje nad ubogimi i zacznie na ulicy za darmo rozdawać tajemniczy biały
proszek...

[abrams]

Gość portalu: ma napisał(a):

> Film tak, czy inaczej gloryfikuje i unormalnia bandytyzm. Miejsce bandytow jest
>
> w wiezieniu a tych, ktorzy zlecaja morderstwa - na szubienicy a nie w TV, gdzie
>
> publicznosc oswaja sie z tym, ze bandyta to zawaod, jak kazdy inny.
>
> Zastanowcie sie, czy chcielibyscie naprawde miec do czynienia z takim typem i
> wejsc mu w droge albo pozyczyc pieniadze, a potem wychwalajcie rodzine Soprano

jeśli byłby to pierwszy, albo jeden z nielicznych filmów o bandytach, to zgoda
ale przecież obecnie panowie spod ciemnej gwiazdy, sa bohaterami mniej więcej 90%
produkcji filmowej i telewizyjnej
ten serial rózni sie od innych, właśnie podejściem do bandziorów - nie sa oni
pokazywani jako supermani (jak w wiekszości filmów), tylko jako ludzie mający
słabości, czy zwykłe problemy codzienności - z żoną, dziecmi czy samym sobą
w właśnie w tym odbrązowieniu mafiozów tkwi siła i odmienność tego filmu
dlatego nie uważam "Rodziny.." za gloryfikację przemocy i bandytyzmu

[jhbsk]

Gość portalu: ma napisał(a):

> Film tak, czy inaczej gloryfikuje i unormalnia bandytyzm. Miejsce bandytow jest
>
> w wiezieniu a tych, ktorzy zlecaja morderstwa - na szubienicy a nie w TV, gdzie
>
> publicznosc oswaja sie z tym, ze bandyta to zawaod, jak kazdy inny.
>
> Zastanowcie sie, czy chcielibyscie naprawde miec do czynienia z takim typem i
> wejsc mu w droge albo pozyczyc pieniadze, a potem wychwalajcie rodzine Soprano

Zgodnie z takim podejściem trzeba przeznaczyć na stos takie filmy jak np. Ojciec chrzestny. Toż to
gloryfikacja mafii.

[Gość: js]

Właśnie zastanawia. Przedstawienie gangsterskiej rodziny w ten sposób to dość karkołomne posunięcie, ale
efekt jest naprawdę niezły.

[Gość: KARINA]

Ten serial w stanach co roku zdobywa nagrody, więc kichą byc nie może.
Oglądałam juz odcinki na HBO i serial na prawde jest świetny, mimo to trzeba od
razu powiedzieć, że będą w nim sceny brutalne i to nawet bardzo, więc co
wrażliwszym odradzam oglądanie lub po prostu muszą zamykać oczy w tych
momentach :) A co do pokazywania patologicznej rodziny? No coż ten serial nie
jest dla dzieci, tylko dla dorosłych, ja już nie jestem na etapie wzorowych
rodzin, ten serial jest choć troche bardziej rzeczywisty.

[Gość: Madge]

Ten serial to jedno wielkie niekonczace sie nudziarstwo. Widzialam kilka
odcinkow i na wszystkich zasnelam po ok 30 min.

[Gość: Pat]

To chyba jeden z najnormalniejszych seriali, jakie widziałam (choć, o ironio,
dzieje się częściowo w gabinecie psychoanalityka). A już na oskarżanie go o
propagowanie przemocy mogą się zdobyć chyba tylko osoby, które nie widziały ani
jednego odcinka i serial znają tylko z opowieści. Żałuję, że nie mam HBO i
muszę liczyć tylko na TVN (który może z wrodzonej sobie fantazji poprzestać
tylko na tej serii). A co do postaci bandziorów, to osobiście Tony nie jest dla
mnie "straszny", wręcz preciwnie - przed każdym odcinkiem piszczę z
niecierpliwości, że już niedługo zobaczę "mojego słodkiego Tony'ego".
Doprowadza to mojego męża do szału, bo, jak twierdzi, nigdy nie podejrzewał
mnie, że mogą mi się podobać takie "stare grube miśki". Widząc tylu
przeciwników "propagowania przemocy" zaczynam się obawiać, żeby serial nie
został zdjęty z anteny... Jakby co to brońmy go!

[Gość: Ralph]

Otóż widzisz, Pat, w co najmniej dwóch miejscach nie masz racji: 1.HBO mam od
kilku lat, 2.To nie propagowanie przemocy jest w tym przypadku krytykowane.
To, co niektórych zastanawia, to niemalże przyzwolenie zarówna twórców, jak i
sporej grupy widzów (oraz wybranych recenzentów) na normalną, godną w tym
właśnie przypadku 'naszego' współczucia- nieszczęśliwą egzystencję bohatera.
Osobiście odmawiam temu (jak i innym) gangsterowi prawa do szczęścia
i 'normalności' przynajmniej do czasu, gdy zakończy mafijny proceder. Należy
zdać sobię sprawę, że bycie gangsterem to nie jest zajęcie takie, jak 'każde
inne', to nie praca, ale zbrodnicza działalność. Wiem też, że to 'tylko film',
jak wielu argumentuje. Tyle, że tak kino, jak i TV spełnia jeszcze inne
funkcje, oprócz dostarczania czystej rozrywki. A w tym przypadku uświadamia
(nielicznym?), że społeczeństwo w znacznej części tak bardzo boi sie gangsterów
(Nie Wiedząc w Istocie, jak podłymi rzeczami się zajmują), że broni sie przed
tym strachem w tak irracjonalny, sprzeczny samemu sobie, sposób (kibicując
przygodom gangstera-poczciwiny). Chyba, że nie masz nic przeciwko szczęśliwemu
osobnikowi kradnącemu samochód Twojemu wyrozumiałemu mężowi (o tym, co mógłby
mu zrobić mr. Soprano nie wspominam, żeby Cię nie denerwować)?

[Gość: Pat]

Rozumiem, że odmawiasz komuś prawa do szczęścia tylko dlatego, że zarabia na
życie w sposób, którego nie pochwalasz? Żal mi Cię, skoro nie potrafisz
bezwarunkowo zaakceptować prawa do godziwego życia innych żywych istot. Musiało
Cię spotkać wiele złego w życiu... Współczuję. Zwróć uwagę, że w serialu taka
postawa nie jest gloryfikowana, a jedynie pokazane jest, że taki bandzior też
może mieć problemy natury psychologicznej, też może mieć wątpliwości etyczno-
moralne, wyrzuty sumienia itp... Chodziło mi jedynie o to, że 99% filmów ocieka
krwią i epatuje przemocą, a nikomu to nie przeszkadza. A niezależnie od tego, czy
serial Ci się podoba czy nie - musisz przyznać, że przedstawia inne podejście do
problemu przemocy niż wszystkie tzw. "filmy akcji" i że pokazuje inną twarz
bandziora...
Dla mnie to i tak jest jeden z najlepszych i najinteligentniejszych seriali,
jakie miałam okazję w życiu oglądać.

[Gość: Ralph]

O czym ty mówisz?! Jakie to jest 'bezwarunkowo akceptowane szczęście'? Twoja
postawa jest z gruntu idealistyczna. Poruszany tutaj stan duch jest kwestią
moralną, a omawiana moralność dopuszcza np. karę. Odmawiam prawa do szczęścia
na tej samej podstawie, na jakiej pozbawia nas go sumienie, gdy popełniamy błąd
przeciwko samym sobie. Postać Twojego kochanego Tony'ego dopiero zaczyna się
tego domyślać, a gdybym mu ww. prawo, Twoim sposobem, przydzielił, pozbawiłbym
go prawa do tzw. wyrzutów sumienia (a, jak wiadomo- czyste sumienie jest
podstawą szczęścia, chyba, że inaczej to rozumiesz). Twój punkt widzenia jest w
samym sobie sprzeczny właśnie z tego powodu. Cóż, starasz się być szlachetna, i
doceniam to, ale się z tym nie zgadzam.

Poza tym napisałem 'do czasu', gdybym tego nie dodał, miałabys pełne prawo mi
wspólczuć. Bo ja nie odmawiam mu tego 'na zawsze', ale chyba to przeoczyłaś.
Poza tym- takie współczucie niewiele jest warte, skoro kibicujesz Chłopakom. Bo
według mnie leczyć to oni się mogą, ale w więzieniu. Bez tego nie mają szans
nawet na cień szczęścia (bo w cuda nie tyle nie wierzę, co jestem pewien, że-
jeśli juz, to rzadko się zdarzają- odnośnie 'oświecenia' przestępcy, choćby
przez najgenialniejszego psychoanalityka). Ale skoro potraktować 'Sopranos'
jako bajeczkę, to kto wie, kto wie...

[Gość: Pat]

Zerknij jeszcze raz na mój wczorajszy list i zwróć uwagę, że nie użyłam
sformułowania "bezwarunkowo akceptowane szczęście". Wspomniałam jedynie o
bezwarunkowej akceptacji prawa do życia innych żywych istot, niezależnie od tego
co robią i jak żyją. To tak samo jakbyś powiedział swojemu dziecku: "Będę Cię
kochać, ale tylko pod warunkiem, że będziesz robić to, co JA chcę, żebyś robił.
Jeśli komus coś ukradniesz lub kogoś uderzysz - przestanę Cię kochać",
zamiast: "Jeśli coś takiego zrobisz to pomogę Ci dostrzec, że w naszej kulturze
jest to postrzegane jako coś negatywnego, a poza tym narusza wolność osobistą
innych jednostek. Pomogę Ci to dostrzec i poradzić sobie z tym". A Ty byś od razu
chciał wsadzić do więzienia wszystkich, którzy nie są według Twoich standardów
etycznych święci. Wiesz dlaczego więzienia są przepełnione? Bo gdy jakiś młody
człowiek popełnia nawet drobne wykroczenie - wsadzają go do poprawczaka, gdzie
uczy się jak "lepiej" może coś ukraść, kogoś pobić albo zabić. Zamiast tego
(wiem, powiesz, że jestem idealistką) powinno się przeprowadzać obowiązkową
terapię rodzinną już po pierwszym takim małym wykroczeniu. Bo nie ukrywajmy, że
tego typu zachowania wynosi się z domu (albo przez uczenie się od
tzw. "patologicznych" rodziców, albo poprzez odreagowanie patologicznych relacji
panujących w tzw. "normalnych domach"). Zgadzam się, że za "zło" należy się kara,
ale kto ma ustalać co jest złe, a co dobre. Przecież wszystko jest względne!
Pewnie z 99% Polaków uważa, że jedzenie mięsa jest "dobre" (zarówno pod względem
słuszności jak i smaku), a np. dla mnie jest to jedna z podstawowych zbrodni
przeciwko życiu. Tak samo jest ze wszystkim innym. Może dla osób, które zabijają
innych nie jest po prostu niczym złym pozbycie się kogoś, kto w jakikolwiek
sposób im przeszkadza. Nie usprawiedliwiam ich, ale to nie ich wina, że czegoś
takiego ich nauczono, prawda? Rozumiem, że nie musisz kochać kogoś, kto ukradł Ci
samochód czy Cię pobił, ale spróbuj zrozumieć jego motywy. Spróbuj zauważyć, że
jest to w gruncie rzeczy bardzo nieszczęśliwy człowiek, bo nie wie tego, co Ty
wiesz - że takie zachowanie nie jest rozwiązaniem problemów, że coś takiego nie
jest w porządku wobec drugiej jednostki.
Wiem, odbiegłam trochę od tematu, więc do niego wracam. W "Sopranos" podoba mi
się to, że owszem - bohaterami są bandyci, owszem - stosują przemoc, która jest
pokazywana na ekranie, owszem - jeśli ich polubimy zaczynamy usprawiedliwiać ich
zachowanie, ale widzimy też, że przez to, jacy są mają wyrzuty sumienia, a nawet
wpadają w depresję. Kończę studia psychologiczne i niedługo sama będę przyjmować
pacjentów. I powiem Ci, że niezależnie kto by do mnie przyszedł ze swoimi
problemami, nawet jeśli jego zachowanie czy jego sposób życia mi nie odpowiadały -
i tak starałabym sie mu pomóc. Bo niezależnie od tego jaki jest, jeżeli
dostrzega w swoich zachowaniach aspołecznych problem, to znaczy, że chyba aż tak
nie jest zdegenerowany. A tak przecież jest z Tonym - miał jakiś problem i
dlatego poszedł do psychoanalityka. I okazało się, że jego życie wcale nie jest
takie różowe, jak mogłoby się wydawać: potworna matka, wymagająca żona, problemy
z dziećmi i jeszcze do tego obowiązki wobec mafii.. Przecież wcale nie zostało
powiedziane, że ten proceder mu odpowiada. A tylko dlatego, że bohaterami są
bandyci, nie znaczy, że cały serial jest zły! Gdyby wszyscy tak myśleli nie
weszłyby do kin tak dobre filmy jak (wymienię alfabetycznie wg. nazwisk
reżyserów): Michaela Hanekego "Funny Games", "Video Benny'ego" czy "71 fragmentów
chronologii przypadku" (dobra, może to nie filmy o bandytach, ale też o osobach
popełniających przestępstwa), Takeshi'ego Kitano "Hana Bi" czy (trochę
gorszy) "Brother", Quentina Tarantino "Wściekłe psy" czy "Pulp Fiction" i wiele
innych (które akurat nie przychodzą mi do głowy). Nie zaprzeczysz, że te filmy są
dobre, a część z nich weszła nawet do kanonu tzw. "filmów kultowych".
Chodzi mi o to, że tylko dlatego, że nie pochwalasz "zawodu" bohatera - nie
możesz spisywać na straty całego naprawdę dobrego serialu. No, chyba że jesteś
fanem idoseriali typu "Kiepscy" czy innych tego typu produkcji... Ale wtedy i tak
większość moich argumentów byłaby dla Ciebie niezrozumiała.
[Ale się rozpisałam!]
Pozdrawiam.

[Gość: Ralph]

Z ciężkim serce, ale jednak napiszę: argumenty, których użułaś jeśli nie bywają
banalne, to są po prostu błędne. Zniesiesz dzielnie tę sugestię, gdyz-jak
mniemam, inaczej nie przystoi.
1.Mylisz kategorie. Przykład z niewinnym dzieckiem nie pasuje do
omawianej 'grupy społecznej', co zdaje się potwierdzać moje podejrzenie o
bajkowo-naiwną recepcję filmu.
2.Akceptację utożsamiasz z miłością. Błąd czysto merytoryczny, poza tym- do
kogo ma przemawiać ten przykład?...
3....do póżniejszego relatywisty kulturowego. Dziecko wychowane w duchu
etnorelatywistycznym mogłoby nie miec skrupułów do odreagowania 'stłumienia' na
polu kultury, w której dotychczasowe normy nie obowiązują. Klasyczne warunki
schizogenne (nawiązanie do teorii 'podwójnego wiązania')
4.Kwalifikacja kategorii czynu- drobne wykroczenie a np. morderstwo z
premedytacją. Tego nie można 'wsadzać do tego samego worka', co robisz, podając
kolejny nieadekwatny przykład.
5.Kto ma to ustalać? Za Tony'ego robi to m.in. sumienie. W gabinecie robisz to
Ty. Bo czym, jak nie osądem moralnym kieruje się każdy pomagający (chodzi mu o
DOBRO wspomaganego, ale żyjąc w społeczeństwie, również swoje)? Rozumiem, że
wegetarianizm alienuje Cię w pewnym stopniu od przeciętnej reszty, stąd, wobec
braku oparcia w społecznych normach, owa specyficzna niepewność.
6.(...)Przecież wszystko jest wzgledne!(...) Nie używaj tego argumentu,
zwłaszcza na obronie swojej magisterki; studiujesz w końcu naukę o duszy, a nie
umiłowanie mądrości (psychologia to nie filozofia, innymi słowy)
7.Zwierze=człowiek. Nie ucz tego swojego dziecka, bo w naszej kulturze to nie
zupełnie tak. A osoby, które tego nie dostrzegają w porę!, nie trafiają juz do
psychologa, ale do przedstawicieli innych profesji.
8.Właśnie dlatego, że rozumiem 'takiego' człowieka, życzę mu skutecznej
terapii. Niestety, w naszym kręgu społeczno-gospodarczym Twoja propozycja jest
przykładem co najwyzej 'myslenia życzeniowego', ze wszelkimi konsekwencjami
dla 'myślącego' (i jego najbliższego otoczenia).

Moge się tylko domyslać, komu życie mafiosy może wydawać się różowe...Poza tym
używasz słowa "zły' w kontekście, który jest zupełnie oderwany od 'dotkniętego'
tematu, czyli opinia implicite o ich walorach poznawczo-artystycznych jest
tutaj raczej nie na miejscu.

Twoją ostatnią-a-subtelną uwagę potraktuję żartobliwie, choć dla wielu
forumowiczów mogłaby ona brzmieć, w sposób ukryty-a-zawoalowany: obraźliwie.
Przez to, choc nie tylko, w ogóle się zastanawiałem, czy Twój post potraktować
finalnie, czy jednak sie do niego ustosunkować. Jednak mając na względzie pewną
niefrasobliwość, charakterystyczną zresztą dla przyszłych absolwentów
wspomnianego kierunku studiów, zdecydowałem się poczynić powyższe uwagi.

Życze powodzenia i profesjonalnego podejścia do spraw ściśle określających
twoje przyszłe kompetencje,

Rafał

[Gość: Pat]

No wiesz co! Aleś mnie potraktował! Przez chwilę poczułam się jak mała
dziewczynka zrugana za to, że wyraziła swoją opinię. I do tego
jakich "mądralińskich" słów zacząłeś używać. Ho, ho - nie podejrzewałam Cię...

Już się trochę otrząsnęłam, więc dzielnie przystąpię do odparcia Twoich zarzutów
punkt po punkcie:
1. O jakim niewinnym dziecku mówisz? Nie znalazłam nic takiego w tym, co
napisałam. Chyba że chodzi ci o to dziecko, do którego rodzic miałby
mówić: "Kocham Cię pod warunkiem, że...". Ale w takim wypadku też nie wiem o co
Ci chodzi, więc z łaski swojej rozwiń jakoś tę myśl.
2. Nie utożsamiam akceptacji z miłością! Twierdzę jedynie, że prawdziwa miłość
polega na bezwarunkowej akceptacji. Jest to zależność dokładnie przeciwna niż to
odebrałeś. A powinno to przemawiać chyba do każdego, z powodów tak oczywistych,
że nawet nie muszę wspominać.
3. Z całego tego bełkotu, który wcisnąłeś do punktu #3 zrozumiałam tylko tyle, że
nie masz pojęcia jakie warunki muszą wystąpić do zaistnienia 'podwójnego
wiązania'. Odsyłam Cię do dowolnych pozycji z zakresu psychopatologii (od
Rosenhana i Seligmana począwszy) i proszę o wyjaśnienie co chciałeś przez w/w
bełkot powiedzieć. Tylko proszę - własnymi słowami. Nie przepisuj już nic z
książek napisanych językiem, którego nie rozumiesz (jak mogę się domyślać).
4. Terminu 'drobne wykroczenie' nie użyłam w odniesieniu do morderstwa! Jeśli
masz problemy z ogarnięciem poznawczym i zrozumieniem tak dużych partii tekstu
jak mój ostatni post - popros kogoś, żeby Ci pomógł.
5. Po raz kolejny proszę o wyjaśnienie mętnego wywodu. Do czego, co powiedziałam,
miało się to odnosić?
6. Ach, cóż za ironia! Ale nie martw się - argumentu: "Przecież wszystko jest
względne" nie będę miała okazji użyć na obronie, bo zupełnie nie pasuje do tematu
mojej magisterki. Ale na polu życia codziennego nie możesz zaprzeczyć, że
wszystko JEST względne. Jeśli nie wierzysz - poczytaj filozofów (Tak, wiem, że
psychologia to nie filozofia. Takie to niby oczywiste, a jesteś pierwsza osobą,
która mi to mówi.)lub poproś kogoś o pomoc w tej kwestii (patrz: uwaga do #4).
7. Nigdy nie twierdziłam, że "zwierzę=człowiek"! Nie wiem na jakiej podstawie
wyciągnąłeś z mojej wypowiedzi taki wniosek. Natomiast
niezaprzeczalnie "człowiek=zwierzę", w co chyba nie wątpisz. Jeśli będę kiedyś
miała dziecko to właśnie tej drugiej prawdy zamierzam go uczyć. [O jakie inne
profesje Ci chodziło?]
8. Co do mojej propozycji to już na wstępie zaznaczyłam, że jest to przejaw
mojego niezdrowego optymizmu. Jeszcze jedno: w jakim według Ciebie kontekście
użyłam terminu 'zły'? I te 'walory poznawczo-artystyczne' - pusty śmiech mnie
bierze!

No, rozprawiłam się chyba ze wszystkimi Twoimi zarzutami. Oczywiście jak tylko
wyślę ten post przyjdą mi do głowy setki celnych ripost, których mogłam użyć, ale
cóż...

Liczę na rozwianie niektórych moich wątpliwości -
'niefrasobliwa' Patrycja

P.S. Widzisz, jaki jesteś! Po wczorajszym (TVN'owskim) odcinku przygotowałam
sobie parę genialnych argumentów obalających niektóre z Twoich tez, a całą
energię musiałam zużyć na obronę przed Twoimi zarzutami! Moje 'małodziewczynkowe'
odczucia wywołane przez twój post wbrew pozorom wcale się nie rozwiały...

[Gość: Ralph]

Internetowe forum to oczywiście miejsce na wyrażanie swoich opinii, ale
rzeczywiście okazujesz się mała dziewczynką. Cóż, po prostu inaczej nie mogę
tego sformuować, skoro kolejny Twój post przepełnia obrazona duma i mściwa
emocja. Nie miałem co prawda nadziei na uzyskanie naukowych argumentów, tym
niemniej spodziewałem się czegoś więcej. Wobec dość niekulturalnego wyrażania
opinii przez osobe deklarującą się jako wykształconą nie pozostaje mi nic
innego, jak ignorowanie Twoich postów, pozdrawiam

[Gość: Jumbo]

Gość portalu: Ralph napisał(a):
> Chyba, że nie masz nic przeciwko szczęśliwemu
> osobnikowi kradnącemu samochód Twojemu wyrozumiałemu mężowi (o tym, co mógłby
> mu zrobić mr. Soprano nie wspominam, żeby Cię nie denerwować)?

Co za seksizm! Dlaczego zakładasz, że jak ktoś ma samochód to jej mąż, a nie ona
albo wspólny?!

[Gość: Ralph]

Sory! A jak mają całą 'dziuplę'?!

[Gość: Jumbo]

Gość portalu: Ralph napisał(a):

> Sory! A jak mają całą 'dziuplę'?!

A w niej dzięcioła!

[Gość: Ralph]

A spróbuj znaleźć precyzyjny rym do: SZIĘCIOŁ. Mi się nigdy nie udało...

[Gość: Jumbo]

Gość portalu: Ralph napisał(a):
> A spróbuj znaleźć precyzyjny rym do: SZIĘCIOŁ. Mi się nigdy nie udało...

Niezależnie od tego po co ci rym do: 'dzięcioł', może on brzmieć np.: "cioł"
(idąc po najmniejszej linii oporu), "się wziął" (mocno naciągane), "pięć.O!
(wymawiane z angielska:'Oł')" (zamiast 'pięć' może być coś podobnie brzmiącego,
np. 'zięć', 'chęć' itp.), "pociął", "pociąg (nie wymawiając 'g')" itp., itd.
Możliwości masz wiele, a poza tym możesz się odwołać do czegoś takiego
jak 'licencja poetica', nawpychać neologizmów albo 'urodzić' biały wiersz.
Powodzenia.

[Gość: Ralph]

Znalazłem! 'Z miłą chęcią', dzięki za pmoc:)

[Gość: asda]

Do ralpha.Zycie nie jest czarne i białe ,a telewizja nie jest od pokazywania
tylko Big Brothera.Jest jeszcze takie urządzenie jak pilot, jak się nie podoba
to włącz sobie Romantice.
"R.S"to najlepszy serial w tv kocham Tony'ego -odwal się od niego!

[Gość: Ralph]

Poważnie? Myślałem, że jest, bo z domu nie wychodzę, mam tylko czarno biały
telewizor, a jak kanały zmieniam, to muszę się zwlec z fotela, więc oglądam,
jak leci...

' Rodzina Soprano' w kinach.

[room#237]

Chodzą słuchy, że ma powstać wersja kinowa serialu 'Sopranos'. Dave Chase
(producent) dostał ponoć propozycję nakręcenia pełnometrażowego filmu, ale na
razie nie podjął decyzji. Ja z przyjemnością się wybiorę, choć na pewno
premiera odbędzie się conajmniej rok po amerykańskiej, więc na razie zostaje
tylko czekanie...

[Gość: Pat]

A ja osobiście jestem dość sceptycznie nastawiona do tego typu 'kinowych wersji'.
Perełka, jaką dla mnie był serial 'South Park' w wersji kinowej była dla mnie
ledwo strawna: niepotrzebnie wydłużono niektóre wątki (mało istotne w serialu), a
samą esencję twórcy zgubili gdzieś po drodze. Ponoć w ten sam sposób zostało
potraktowane 'Archiwum X' (nie widziałam osobiście, ale znajomi 'wierni fani'
byli rozczarowani). Przyczyna tkwi zapewne w tym, że reżyser stara się, żeby film
był zrozumiały dla osób, które nie nają serialu, a efekt jest taki, że dla osób z
serialem zaznajomionych różnego rodzaju 'powtórki' większości wątków są nudne.
Dlatego pomimo, że bardzo lubię serial 'Sopranos', nie wiem czy chciałabym pójść
do kina. Zresztą po jakimś roku zapewne trafi do TV, więc i tak będzie okazja
obejrzenia.

[Gość: Fore]

Jestem goraca fanka RS, zdenerwowala mnie wiadomosc, ze znowu przesuneli
godzine emisji - bo boski kLaudio z BB ma swoj boski program.
Fuj!!
Pozdrawiam

[puppetmaster]

Mnie osobiscie po pewnym czasie troche znudzil, zapewne za duzo wiem o
mafii :> - wszystko bylo odgrzewane. Przez dluzszy czas mialem zabawe,
odgadujac, na jakim gangsterze oparto dana postac - "o, ten mowi jak Nicky
Scarfo!" - ale to tez minelo. Podekscytowanie wrocilo mi jeszcze, gdy w serialu
mial pojawic sie w malej roli Sammy Gravano - czekalem, kiedy to sie stanie,
ale zanim cokolwiek uzgodniono na ten temat z producentami, biedny Sammy wpadl
w Arizonie i poszedl za kratki... :>

[Gość: Roberto]

Powiem tylko jedno słowo - chujoza. Dawno nie widziałem tak niewiarygodnie
nudnego serialu, a reklamowany był jako wydarzenie. Dla mnie porażka...

[alina1]

Oglądam ten film z mężem, bardzo nam się podoba. Nie zmienią tego niczyje
recenzje. Zaczęliśmy go oglądać przypadkowo i teraz jesteśmy wiernymi fanami.
Uważamy, że jest dobrze zrobiony, ciekawy i skłania do przemyśleń. Nie popieram
brutalności, mafii itd. Podoba mi się film. Oglądanie serialu nie jest
popieraniem brutalności, a wyłączenie tv manifestem przeciwko przestępcom.
Wolę takie filmy niż polskie sitcomy.
p.s. ktoś wyżej napisał, że matka bohatera serialu ma sklerozę. Nie ma. Ona
jest może stara, ale niezwykle sprawna umusłowo i przebiegła.

[Gość: Fore]

alina1 napisał(a):

> Oglądam ten film z mężem, bardzo nam się podoba. Nie zmienią tego niczyje
> recenzje. Zaczęliśmy go oglądać przypadkowo i teraz jesteśmy wiernymi fanami.
> Uważamy, że jest dobrze zrobiony, ciekawy i skłania do przemyśleń. Nie popieram
>
> brutalności, mafii itd. Podoba mi się film. Oglądanie serialu nie jest
> popieraniem brutalności, a wyłączenie tv manifestem przeciwko przestępcom.
> Wolę takie filmy niż polskie sitcomy.
> p.s. ktoś wyżej napisał, że matka bohatera serialu ma sklerozę. Nie ma. Ona
> jest może stara, ale niezwykle sprawna umusłowo i przebiegła.

Środowy wieczór jest wieczorem kiepskim, jeżeli razem z mężem nie siądziemy przed
telewizorem inie obejrzymy Toniego i reszty.
Podpisuję się pod Twoją wypowiedzią.
Pozdrawiam
PS A muzyczka -hmmm, palce lizać:))

[alina1]

Piosenka na początku, uwielbiam ją.

[Gość: Fore]

To znowu dzisiaj:)))
Pzdr

[nocomment]

Bardzo lubię ten serial. Mimo iż samo słowo "serial" źle mi się ostatnio
kojarzy (np. "klan" albo nie daj Boże "Złotopolscy"...brr...)