Dodaj do ulubionych

Separacja na jakiś czas - męska perspektywa

26.09.13, 11:01
Panowie, mam do Was pytanie. Czy zdarzyło Wam się podjąć decyzję o separacji (oddzielne mieszkanie), po to aby określić się w stosunku do kobiety?

W skrócie: nasz związek się sypał, przestaliśmy się szanować i zapomnieliśmy, że cały czas trzeba się starać. Mamy już ten czas, że wiemy, że albo pójdzie to w jedną stronę (rozstanie), albo w drugą (małżeństwo i założenie rodziny). Mój partner powiedział mi, że chciał tej separacji (w tej chwili nie mieszamy razem) aby się poukładać sam ze sobą, zobaczyć co tak naprawę pomiędzy nami jest i albo odda mi się na 100% i założymy rodzinę, albo się rozstaniemy.

Co się stało: momentalnie zaczęliśmy o siebie dbać i starać się, pracować nad tym, co każdego z nas wkurzało w sobie. Wciąż jesteśmy razem, spotykamy się, on dzwoni, robi dla mnie mnóstwo rzeczy, pomaga mi, planuje wspólne wyjazdy etc.

Do wczoraj. Mnie męczy ta sytuacja. Pokłóciliśmy się. Ja chcę jasności. Czuję ogromne uczucie po każdej ze stron (wciąż tak samo lubimy spędzać czas ze sobą, tęsknimy cholernie, mamy mnóstwo tematów do rozmów, kochamy swoje smaki i zapachy, lubimy się).

Nie wiem. Przykro mi, że mój partner ma tak wiele wątpliwości. Może to dlatego, że przeszedł przez rozwód (dla mnie), później miał wyrzuty sumienia przez to (szukał możliwości powrotu do żony, już po rozwodzie), bo nasz związek miał być ''tym innym, lepszym'', a wyszło jak wszędzie :).

Nie wiem, na dzień dzisiejszy nie chcę się z nim spotykać i kontaktować prywatnie (zawodowo jesteśmy związani, więc mamy kontakt na co dzień, mailowy), bo czuję jeszcze większy kocioł i ból (separacja, tęsknota, a my wciąż jak para, za rękę chodzimy, umawiamy się, flirtujemy, spędzamy ze sobą czas).

Z drugiej strony, chcę uszanować partnera, jego potrzebę, dać mu czas. Wiem, że jest to mężczyzna, który sam lubi musi podjąć najważniejsze decyzje.

Głupie to wszystko: ja bym chciała rozwiązywać problemy razem, on wybrał taki sposób. On czuje, że ja naciskam, ja czuję, że on się miota.

Możliwe, że będzie pozamiatane. Szkoda.., bo tak dużo nas łączy.

Czy, któryś z Was miał podobne rozterki?

Obserwuj wątek
    • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 11:15
      Jak rozumiem na czas separacji zwalniasz partnera również z wyłączności seksualnej i aby racjonalnie przemyślał (znalazł perspektywę) pozwalasz mu poszaleć lub pomartwić się w dowolnie wybrany sposób?
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 11:21
        Umówiliśmy się, że nie. On sam nawet to zaproponował, dla mnie było to oczywiste z góry. Nasza separacja nie wynika z tego, że mamy ochotę poszaleć, pójść w tany.
        • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 11:36
          Wierzysz w przemianę, siebie?
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 12:12
            Nie rozumiem. Dopytaj proszę.
            • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 13:38
              Inaczej.
              Jak myślisz, po jakim czasie przerwiecie separowanie?
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 14:12
                Jeśli uzna, że jestem kobietą, z którą chce się ponownie ożenić, albo kiedy powie koniec lub kiedy ja powiem koniec (też mogę zadecydować).

                Wkurza mnie półśrodek, który teraz mamy. Jesteśmy razem, mieszkamy osobno, nie sypiamy ze sobą.

                Narazie nie chce się spotykać. Tak będzie lepiej.
                • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 16:29
                  lilka282 napisała:

                  > Tak będzie lepiej.

                  To chyba oczywiste, niech chłop przewartościuje życie.
                • monoekann Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 02.10.13, 18:23
                  Zostawil inna kobiete dla Ciebie.
                  Spodziewaj sie tego samego za kilka lat.
                  Smutne, ale prawdziwe.
    • kalllka Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 17:09
      hm, troche nielogiczne podejmowac decyzje o separacji by moc,, nauczyc sie byc w zwiazku.
      zwlaszcza dziwaczna jest decyzja o separacji od stolu, a nie od loza.
      ergo- mysle, ze twoj partner autorko, bardzo powoli ale zdecydowanie kieruje zwiazek w strone kolezenstwa; wzbogaca wspolnie spedzany czas i zaiteresowania ale rozluzniajac potrzeby wspolnej intymnosci.
      na moje rzecz powinna byc zalatwiona jednoznacznie przez ciebie.
      jesli partner nadal chce sie sprawdzac -separujcc, to juz nie z toba.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 17:32
        Hm.. jeśli chodzi o intymność to cały czas się w siebie wtulamy, głaskamy. Jesteśmy jak dwa chomiki. Każdy by chciał też wskoczyć drugiemu do łóżka, ale po co? W tej sytuacji? To byłby brak szacunku. Wiem jak bardzo mnie pragnie, mówi mi o tym. Jak wariuje beze mnie.

        Ale ta cała reszta? Ta separacja żeby się poukładać?

        Hm.. faktycznie, zmienia to życie. Gotowanie, powrót do gry na gitarze po 10 latach, jeszcze jedna rzecz, o której nie za bardzo mogę tu pisać, a jest to coś na prawdę wielkiego. Zmiany są. Tego czego nie lubiłam - też próbuje mi pokazać, że zmienia to dla mnie.

        Ogólnie dziwny typ.

        Ponawiam swoje pytanie: czy, któryś z Panów odnajduje w opisie podobieństwa do siebie?
      • maly.jasio Kalcie, Ty wez daj mu szanse :) 26.09.13, 18:11
        kalllka napisała:
        > jesli partner nadal chce sie sprawdzac -separujac, to juz nie z toba.

        Kalcie, Ty wez daj mu szanse...
        on nie sprawdza jej (znaczy jest jej pewien)
        on sprawdza siebie.
        to dobry omen.
        • lilka282 Re: Kalcie, Ty wez daj mu szanse :) 26.09.13, 18:17
          > Kalcie, Ty wez daj mu szanse...
          > on nie sprawdza jej (znaczy jest jej pewien)
          > on sprawdza siebie.
          > to dobry omen.

          Ja proszę o rozwinięcie. Ty czujesz to co on?
          • sibeliuss Re: Kalcie, Ty wez daj mu szanse :) 26.09.13, 19:13
            A jeśli nikt tak nie czuje?
            • lilka282 Re: Kalcie, Ty wez daj mu szanse :) 26.09.13, 19:18
              Ach, nie wiadomo co z tym facetem...

              Skomplikowanie to wszystko wygląda, i co rusz nowy wątek się rozwija.

              A ja.. tak bym chciała już poczuć spokój, pewność. Jestem już zmęczona.
    • kasz0 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 19:37
      lilka282 napisała:

      > Przykro mi, że mój partner ma tak wiele wątpliwości.

      Ostatnio zaczalem sie zastanawiac gdzie moznaby kupic pieniek do rabania drew. Widze, ze Ty masz dokladnie taki sam probelm, tyle, ze ten pieniek nazywasz partnerem. Jest Ci na dodatek typowo po kobiecemu przykro.

      Wlasnie z powodu tego "przykro" ja tez mialbym "tak wiele wątpliwości".

      Roznice emocjonalne miedzy mezczyznami a kobietami sa bardzo powazna sprawa. Naturze widocznie do czegos to bylo i jest potrzebne aby te roznice byly. Ewentualnie mozna dodac alternatywe aby niepotrzebne skreslic Bog tak chcial.

      Zapewne jestescie oboje calkiem normalnymi ludzmi, nie musicie sie zmieniac, nie musicie wymuszac zmian u partnera. Tyle, ze jak zazwyczaj jest to bardzo trudno zrozumiec i zastosowac. Trudno takze wzajemnie zrozumiec partnera, poza tym, ze zrozumiec samego siebie.

      Separacja nie jest kleska. Ciekawe, czy Ty wylaczasz budzik na sobote i niedziele? Dlaczego nie jest Ci przykro z takiej ulomnosci Twego charakteru?
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 20:09
        > Ostatnio zaczalem sie zastanawiac gdzie moznaby kupic pieniek do rabania drew.
        > Widze, ze Ty masz dokladnie taki sam probelm, tyle, ze ten pieniek nazywasz par
        > tnerem. Jest Ci na dodatek typowo po kobiecemu przykro.

        Sweet, ale nie wiem nawet czy dobrze Cię rozumiem.

        > Wlasnie z powodu tego "przykro" ja tez mialbym "tak wiele wątpliwości".

        Rozumiem. A zatem jestem ''happy'' - czyli mój partner widzi mnie zadowoloną i już mu lepiej, już mu się bardziej chce. Znane.

        > Roznice emocjonalne miedzy mezczyznami a kobietami sa bardzo powazna sprawa. Na
        > turze widocznie do czegos to bylo i jest potrzebne aby te roznice byly. Ewentua
        > lnie mozna dodac alternatywe aby niepotrzebne skreslic Bog tak chcial.

        Nad tym płaczę bardzo.

        > Zapewne jestescie oboje calkiem normalnymi ludzmi, nie musicie sie zmieniac, ni
        > e musicie wymuszac zmian u partnera. Tyle, ze jak zazwyczaj jest to bardzo trud
        > no zrozumiec i zastosowac. Trudno takze wzajemnie zrozumiec partnera, poza tym,
        > ze zrozumiec samego siebie.

        Tak. Super klawi i w porządku. Ewentualnie drobne niuanse w podejściu do kilku spraw by się przydały, aby żyło nam się lżej. On za to zobaczył rzeczy, góry/problemy nie do przeskoczenia, więc wybrał drogę separacji. No cóż, tak jest jeśli facet nie jest w pełni zaangażowany w związek. On teraz wie (zresztą sam mi to powiedział), że albo odda mi się na 100%, albo nici z przyszłości dla nas (bo nie będzie mnie zwodził).

        > Separacja nie jest kleska. Ciekawe, czy Ty wylaczasz budzik na sobote i niedzie
        > le? Dlaczego nie jest Ci przykro z takiej ulomnosci Twego charakteru?

        A tu już nic nie rozumiem :).
        • kasz0 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 20:34
          lilka282 napisała:

          > No cóż, tak jest jeśli facet nie jest w pełni zaangażowany w związek.

          Zawsze ktos musi byc winny. Jak Ci to pomoze to winny moge byc ja. Tyle razy juz gralem ta role, ze mi dobrze wychodzi.

          Zwiazki maja swoja dynamike. Jak chcesz zawsze na 100% to czasami pojawia sie 128%. Wtedy warto racjonalizowac i przeskalowac. Na przyklad 100% podmienic na 50%. Latwiej by bylo gdybys w ogole od tego zaczela.

          Za bardzo napierasz. Totez trafiasz na odciski. Jak urodzisz to zajmiesz sie dzieckiesz. Wtedy u niego pojawi sie odczucie niedosytu napierania. Ale wtedy to Ty bedziesz miala wazniejsze sprawy na glowie. Faktycznie beda wazniejsze.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 26.09.13, 20:51
            > Zawsze ktos musi byc winny. Jak Ci to pomoze to winny moge byc ja. Tyle razy ju
            > z gralem ta role, ze mi dobrze wychodzi.

            Ahaha. Uwielbiam.

            > Zwiazki maja swoja dynamike. Jak chcesz zawsze na 100% to czasami pojawia sie 1
            > 28%. Wtedy warto racjonalizowac i przeskalowac. Na przyklad 100% podmienic na 5
            > 0%. Latwiej by bylo gdybys w ogole od tego zaczela.

            No hallo, mój partner w którymś momencie zaczął smalić cholewki do swojej, raptem tuż po rozwodzie, żony. Ty piszesz o normalnej, zmieniającej się dynamice w związku. Ja od dwóch kobietach. Tamto rozumiem w pełni.

            > Za bardzo napierasz. Totez trafiasz na odciski. Jak urodzisz to zajmiesz sie dz
            > ieckiesz. Wtedy u niego pojawi sie odczucie niedosytu napierania. Ale wtedy to
            > Ty bedziesz miala wazniejsze sprawy na glowie. Faktycznie beda wazniejsze.

            Wow. To jest coś. To tak jest? Rozumiem, że szykuje się kolejna dynamika.

            A czy któryś z Panów, mógłby mi w jednym zdaniu podsumować zachowanie mojego mężczyzny? Czego on chce?
            • kasz0 chce sobie pozyc 27.09.13, 11:07
              lilka282 napisała:

              > A czy któryś z Panów, mógłby mi w jednym zdaniu podsumować zachowanie
              > mojego mężczyzny? Czego on chce?

              Na dzis zapewne chce odpoczynku wojownika i zebrania sil na dalekosiezna strategie. Niestety jego wizji strategicznej brak perspektyw. Usiluje sie opedzac od sfory wilkow jaka go okraza.
              • lilka282 Re: chce sobie pozyc 27.09.13, 11:16
                > Na dzis zapewne chce odpoczynku wojownika i zebrania sil na dalekosiezna strate
                > gie. Niestety jego wizji strategicznej brak perspektyw. Usiluje sie opedzac od
                > sfory wilkow jaka go okraza.

                Jakbyś mówił jego głosem.

                To jest takie dziwne. W biznesie tak sobie radzi. Jest wizjonerem i mocno egzekwuje wszystkie swoje strategie.
            • facettt voila: 27.09.13, 15:12
              lilka282 napisała:
              > A czy któryś z Panów, mógłby mi w jednym zdaniu podsumować zachowanie mojego mę
              > żczyzny? Czego on chce?

              Voila:
              - chce, aby nadal bylo tak, jak jest :)
              • lilka282 Re: voila: 27.09.13, 15:40
                > Voila:
                > - chce, aby nadal bylo tak, jak jest :)

                I co? Na zawsze już tak? :).
                • facettt Re: voila: 29.09.13, 05:54
                  lilka282 napisała:
                  > I co? Na zawsze już tak? :).

                  Nie. do czasu , az zmieni zdanie (po kobiecemu: "dojrzeje")
                  albo - az znajdzie sobie inna.

                  PS. Uwaga nie jest zlosliwa.
                  - tesz tak mialem.
                  • lilka282 Re: voila: 30.09.13, 08:20
                    > Nie. do czasu , az zmieni zdanie (po kobiecemu: "dojrzeje")
                    > albo - az znajdzie sobie inna.

                    No to poczekam. Jak sam będzie chciał, to przyjdzie. Ja się uspokoiłam, oddaję mu jego pole, mam swoje pole. Im mniej ingeruję w to co teraz jest, i im bardziej ufam jemu, że ta droga jest dobra dla nas, tym lepiej nam wychodzi.

                    > PS. Uwaga nie jest zlosliwa.
                    > - tesz tak mialem.

                    I jak to długo trwało? Mieszkaliście na dwa osobne mieszkania? Jak to się skończyło?

                    PS. Słuchaj, a czy to nie jest związane z tym sławnym ''kryzysem wieku średniego''? Wiesz, robisz sobie podliczenie życia i nagle okazuje się, że chcesz zrobić rzeczy, o których zapomniałeś, nie mogłeś, albo o których marzyłeś, a ich nie zrealizowałeś?

                    U mojego mężczyzny wszystkie objawy się zgadzają. To jest coś w stylu: wrócę do grania, zrobię sobie swój prywatny gabinet, poukładam sprawy zdrowia, wytrenuję swoje ciało, przebiegnę w końcu maraton. I właśnie to robi.

                    W sumie, cieszy mnie to i mu strasznie kibicuję.
    • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 27.09.13, 09:33
      Ach tęskno.

      W nocy, o tej samej godzinie śnią nam się koszmary. Dostaję od niego smsa, że tyle by dał teraz za mój dotyk.

      Boli bez tej drugiej osoby. Obserwuję, co będzie się dalej działo.
      • kalllka Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 12:55
        "Wkurza mnie półśrodek, który teraz mamy." Jesteśmy razem, mieszkamy osobno, nie sypiamy ze sobą."
        na ten post odpowiedzialam.

        teraz po przeczytaniu calego watku, pozwole sobie podumowac -meski punkt widzenia (!) za pomoca oka doswiadczonego czlowieka.
        wedle mnie, jestes pelna sprzecznosci i bardzo egzaltowana. preferujesz pobudzanie emocji i epatowanie nimi niz cierpliwe przygladanie sie i zmienianie siebie.
        mysle, ze wiklasz proste rzeczy i implikujesz w sytuacje rodem z sitcomu.
        z calym szacunkiem dla 'meskiej perspektywy' ale wedle mnie, wnioski, ktore wyciagasz z przeprowadzonej dyskusji sa powierzchowne i pokretne i nie maja nic wspolnego z codziennoscia.
        sa zawracaniem (nomen- omen) 'gitary' glownie po to by miec pretekst do upozycjonowania wlasych 'romantycznych' konfabulacji i gier ( milosnych) na forum.
        • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 13:04
          > teraz po przeczytaniu calego watku, pozwole sobie podumowac -meski punkt widze
          > nia (!) za pomoca oka doswiadczonego czlowieka.
          > wedle mnie, jestes pelna sprzecznosci i bardzo egzaltowana. preferujesz pobudza
          > nie emocji i epatowanie nimi niz cierpliwe przygladanie sie i zmienianie sieb
          > ie.

          Tak, jestem czasami egzaltowana. Ale masz na myśli pobudzanie emocji własnych czy jego? Ja mam to forum, gdzie w ukryciu opisuję swoje rozterki, drgania. Ktoś może czytać, komentować lubić lub nie.

          > mysle, ze wiklasz proste rzeczy i implikujesz w sytuacje rodem z sitcomu.

          Really? To ja to wszystko robię? Separuję się i inne? Nie sądzę ;). Ale fakt, takiego mężczyznę wybrałam.

          z calym szacunkiem dla 'meskiej perspektywy' ale wedle mnie, wnioski, ktore wy
          > ciagasz z przeprowadzonej dyskusji sa powierzchowne i pokretne i nie maja nic
          > wspolnego z codziennoscia.

          Hm. Wnioski na podstawie jego zachowań czy wypowiedzi w tym wątku? Powiedz mi zatem jak jest.

          > sa zawracaniem (nomen- omen) 'gitary' glownie po to by miec pretekst do u
          > pozycjonowania wlasych 'romantycznych' konfabulacji i gier ( milosnych) na for
          > um.

          Hm. A Ty masz do mnie o to pretensje? A Ty co robisz na tym forum? :).
          • kalllka Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 14:17
            na tym forum , miedzy innymi, odpowiadam na zadane przez cie pytanie; probujac zrozumiec intencje w skomplikowanym opisie zdarzen.
            probuje sie dowiedziec ,dlaczemu pytasz sie obcych mezczyzn o to, czego nie dowiedzialas sie od bliskiego sobie czlowieka. dlaczemu braku istoty zwiazku- zaufania- intymnosci, nie szukasz u siebie, rozwazajac tylko pochodne ( przytulanki i granie na gitarze) na publicznym forum, etc..
            znalazloby sie mnostwo podobnych watpliwosci co do umiejetnosci logicznego myslenia ergo formulowania wywazonych opinii, tylko na podstawie kilku twoich postow...
            niemniej poprzestane na tym co napisalam, zapewniajac, ze wtracajac w meskie perspektywy, nie chcialam ulzyc tzw babskiej zlosliwosci tylko sprowadzic temat do wspolnego mianownika i uzytecznego wniosku.


            • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 14:42
              Ech, nie dogadamy się i nie pisz już w tym wątku. Nawet nie rozumiem co Ty piszesz. Papa.
              • facettt no to pomogie :) 27.09.13, 15:10
                napisala Ci m.in., ze:
                1. Nie piszesz jasno o co Ci chodzi.
                2. Nie szukasz winy w sobie.
                • lilka282 Re: no to pomogie :) 27.09.13, 15:17
                  > 1. Nie piszesz jasno o co Ci chodzi.

                  No widzisz. Wy mnie nie rozumiecie, ja jego nie rozumiem. Napisałam tu, bo myślałam, że te zachowania, któryś z Was mógł przerabiać.

                  > 2. Nie szukasz winy w sobie.

                  Trafne. Bardzo. Wyluzuję trochę. Uspokoję się wewnętrznie. To pomoże jemu i mi.

                  PS. Zaprosił mnie dziś do teatru. A więc się widzimy. Wy nie lubicie takich informacji, prawda?
                  • facettt przeciwnie... 27.09.13, 15:35
                    lilka282 napisała:
                    > PS. Zaprosił mnie dziś do teatru. A więc się widzimy. Wy nie lubicie takich inf
                    > ormacji, prawda?


                    Przeciwnie, bardzo lubimy.
                    Jestesmy teatromanem.
                    - Kalcie, a moze by tak do teatru ?
                    • lilka282 Re: przeciwnie... 27.09.13, 15:38
                      Teatr pantomimy dokładnie ;).
                      • facettt to bylo powaznie. 29.09.13, 05:56
                        lilka282 napisała:
                        > Teatr pantomimy dokładnie ;).

                        moglby byc.
                        ale to bylo na powaznie.
                        ja naprawde jestem teatromanem i oficjalnie zaprosilem Kalcie do Teatru.
              • kalllka Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 15:27
                nie wykrecaj sie z odpowiedzialnosci- forum jest publiczne :|
                napisalam jasno , ze by wymagac od innych czegokolwiek, pierwej musisz wykazac sie zrozumieniem i wspolpraca. zas zmieniajac swoje podjescie- zmienic ( na lepsze) relacjami z bliskimi.
                • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - perspektywa 27.09.13, 15:33
                  Boże, przepraszam, myślałam, że pisze to mężczyzna.

                  > napisalam jasno , ze by wymagac od innych czegokolwiek, pierwej musisz wyka
                  > zac sie zrozumieniem i wspolpraca. zas zmieniajac swoje podjescie- zmienic ( n
                  > a lepsze) relacjami z bliskim

                  No teraz to rozumiem. Tutaj to jasno napisałaś.

                  Ale jaką radę byś mi dała w tej sytuacji? Co byś Ty zrobiła na moim miejscu?
        • kasz0 bardzo interesujace podsumowanie 27.09.13, 18:08
          kalllka napisała:

          > teraz po przeczytaniu calego watku, pozwole sobie podumowac -meski punkt widze
          > nia (!) za pomoca oka doswiadczonego czlowieka.
          > wedle mnie, jestes pelna sprzecznosci i bardzo egzaltowana. preferujesz pobudza
          > nie emocji i epatowanie nimi niz cierpliwe przygladanie sie i zmienianie sieb
          > ie.
          > mysle, ze wiklasz proste rzeczy i implikujesz w sytuacje rodem z sitcomu.
          > z calym szacunkiem dla 'meskiej perspektywy' ale wedle mnie, wnioski, ktore wy
          > ciagasz z przeprowadzonej dyskusji sa powierzchowne i pokretne i nie maja nic
          > wspolnego z codziennoscia.
          > sa zawracaniem (nomen- omen) 'gitary' glownie po to by miec pretekst do u
          > pozycjonowania wlasych 'romantycznych' konfabulacji i gier ( milosnych) na for
          > um.

          Pisze to ponoc kobieta o kobiecie. Umiejetnosc ubrania tego w slowa swiadczy raczej o kobiecym autorstwie. Mnie uderza to, ze opis ten daje sie az zanadto uogolnic na zbyt wiele kobiet. Fascynuje wrecz, ze kobieta potrafila napisac to o kobiecie. Oznacza to, ze istnieja kobiety, ktore potrafia adekwatnie opisac kobiece zachowania. Unikam tu slow krytyki. Kobiety sa takie jakie maja byc w interesie gatunku. Jak trudno z nimi wytrzymac to nie powod aby je zamienic na mezczyzn.

          Bolesnie szczere jest zwrocenie uwagi na koncentracje na emocjach.
          • lilka282 Re: bardzo interesujace podsumowanie 30.09.13, 11:30
            > Pisze to ponoc kobieta o kobiecie. Umiejetnosc ubrania tego w slowa swiadczy ra
            > czej o kobiecym autorstwie. Mnie uderza to, ze opis ten daje sie az zanadto uog
            > olnic na zbyt wiele kobiet. Fascynuje wrecz, ze kobieta potrafila napisac to o
            > kobiecie. Oznacza to, ze istnieja kobiety, ktore potrafia adekwatnie opisac kob
            > iece zachowania. Unikam tu slow krytyki. Kobiety sa takie jakie maja byc w inte
            > resie gatunku. Jak trudno z nimi wytrzymac to nie powod aby je zamienic na mezc
            > zyzn.
            >
            > Bolesnie szczere jest zwrocenie uwagi na koncentracje na emocjach.

            Fascynujące są Wasze wypowiedzi.

            Do dziś nie wiem, czy kallka to nie przypadkiem mężczyzna. kalllka?
    • nudzimisie_strasznie Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 10:44
      O nie mogę, jakie rady?! On nie wie czego chce i Cię zwodzi więc zastanów się nad sobą, bo to Twoja wina i w ogóle ogarnij się kobieto, bo jesteś zbyt emocjonalna i za wiele wymagasz. Co to lata 50'?

      Jeśli masz się nad czym zastanawiać, to dlaczego w ogóle chcesz być z kimś, kto nie chce być z Tobą, wcześniej zdradzał żonę, a później się przestraszył i jednak chciał do niej wrócić. Wygląda mi na mężczyznę wiecznego 5 latka, od którego trzeba uciekać w te pędy, niezależnie jakby był błyskotliwy, uroczy, przystojny czy co Cię tam w nim urzekło.

      Podaję przepis na separację moich dwóch koleżanek: jeśli separacja to pełna - zero kontaktu. I ściśle ograniczona w czasie - ile tam uznasz za stosowne, tydzień, dwa miesiąc. Po tym czasie ma być decyzja: tak lub nie, brak decyzji rozumiany jako nie. W obu przypadkach zakończyło się na nie. I w obu, w przeciągu pół roku od rozstania, dziewczyny poznały swoich przyszłych mężów.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:01
        > O nie mogę, jakie rady?! On nie wie czego chce i Cię zwodzi więc zastanów się n
        > ad sobą, bo to Twoja wina i w ogóle ogarnij się kobieto, bo jesteś zbyt emocjon
        > alna i za wiele wymagasz. Co to lata 50'?
        >
        > Jeśli masz się nad czym zastanawiać, to dlaczego w ogóle chcesz być z kimś, kto
        > nie chce być z Tobą, wcześniej zdradzał żonę, a później się przestraszył i jed
        > nak chciał do niej wrócić. Wygląda mi na mężczyznę wiecznego 5 latka, od któreg
        > o trzeba uciekać w te pędy, niezależnie jakby był błyskotliwy, uroczy, przystoj
        > ny czy co Cię tam w nim urzekło.
        >
        > Podaję przepis na separację moich dwóch koleżanek: jeśli separacja to pełna - z
        > ero kontaktu. I ściśle ograniczona w czasie - ile tam uznasz za stosowne, tydzi
        > eń, dwa miesiąc. Po tym czasie ma być decyzja: tak lub nie, brak decyzji rozumi
        > any jako nie. W obu przypadkach zakończyło się na nie. I w obu, w przeciągu pół
        > roku od rozstania, dziewczyny poznały swoich przyszłych mężów.

        Phi! Ale przepis na życie. Zero - jedynkowo. Piękne, ogólne podsumowanie. Powodzenia w życiu z takim podejściem (w niektórych aspektach życia jednak bardzo się sprawdza, więc ok).
        • nudzimisie_strasznie Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:11

          >
          > Phi! Ale przepis na życie. Zero - jedynkowo. Piękne, ogólne podsumowanie. Powod
          > zenia w życiu z takim podejściem (w niektórych aspektach życia jednak bardzo si
          > ę sprawdza, więc ok).

          To nie był przepis na życie, a na separację. Wszystko napisane w duchu: zadbaj o siebie, Kobieto. Ale widzę, że jednak duża pomyłka. Więc cofam. Zastanawiaj się nad nim, jego motywacjami i egzystencjalnymi dramatami, pogrzeb w sobie, pewnie możesz być cudowniejsza dla niego, a wtedy on z największa radością do Ciebie wróci. Życzę dużo, wspaniałej zabawy.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:24
            > To nie był przepis na życie, a na separację. Wszystko napisane w duchu: zadbaj
            > o siebie, Kobieto. Ale widzę, że jednak duża pomyłka. Więc cofam. Zastanawiaj s
            > ię nad nim, jego motywacjami i egzystencjalnymi dramatami, pogrzeb w sobie, pew
            > nie możesz być cudowniejsza dla niego, a wtedy on z największa radością do Cieb
            > ie wróci. Życzę dużo, wspaniałej zabawy.

            Nie no, nam taki format na separację nie wychodzi. Nie umieliśmy ze sobą na co dzień żyć, więc trzeba było coś z robić. Niech sobie facet poukłada w głowie, jak będzie chciał to wróci. To jest jak z dzieckiem. Przecież go nie zmuszę. A czy ja się jeszcze zastanawiam - co, jak, czemu, dlaczego. Chyba już nie. Po prostu obserwuję co robi, jakie są jego działania.

            U mnie też dzwony biją. Też już robię inaczej.

            Ja nie jestem taka jak Ty, więc nie krzycz tu na mnie, proszę.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:28
            > To nie był przepis na życie, a na separację. Wszystko napisane w duchu: zadbaj
            > o siebie, Kobieto. Ale widzę, że jednak duża pomyłka. Więc cofam. Zastanawiaj s
            > ię nad nim, jego motywacjami i egzystencjalnymi dramatami, pogrzeb w sobie, pew
            > nie możesz być cudowniejsza dla niego, a wtedy on z największa radością do Cieb
            > ie wróci. Życzę dużo, wspaniałej zabawy.

            Nie no, nam taki format na separację nie wychodzi. Nie umieliśmy ze sobą na co dzień żyć, więc trzeba było coś z robić. Pomiędzy nami nic się nie zmieniło. Trzeba po prostu dorosnąć do życia pod jednym dachem.

            I niech sobie facet też poukłada w głowie, jak będzie chciał to wróci. To jest jak z dzieckiem. Przecież go nie zmuszę. A czy ja się jeszcze zastanawiam - co, jak, czemu, dlaczego. Chyba już nie. Po prostu obserwuję co robi, jakie są jego działania.

            Ja też widzę teraz rzeczy inaczej. Robię inaczej. Ogólnie - dobrze sobie radzę. Moja książka właśnie wjeżdża na półki Empiku. Także można mi pogratulować :).

            PS. Ja nie jestem taka jak Ty, więc nie krzycz tu na mnie, proszę.
            • nudzimisie_strasznie Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:45
              Nie krzyczę.
              Gratuluję.
              I tylko mam jedną malutką uwagę: to nie jest jak z dzieckiem (znaczy w Twoim przypadku jest) tylko jak z dorosłym człowiekiem, i od dorosłego człowieka można wymagać, a on może odmówić. Bardzo proste.
              W każdym razie powodzenia.
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:53
                > I tylko mam jedną malutką uwagę: to nie jest jak z dzieckiem (znaczy w Twoim pr
                > zypadku jest) tylko jak z dorosłym człowiekiem, i od dorosłego człowieka można
                > wymagać, a on może odmówić. Bardzo proste.
                > W każdym razie powodzenia.

                Za kilka miesięcy (w sumie jak przyjdzie czas i o ile nie powie czegoś prędzej) trzeba się będzie go zapytać - no i jak, w którą stronę idziemy?. I tyle.
        • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:22
          Lilka, obiecaj nam, że jakby się to nie skończyło to szczerze nam opiszesz efekt tej pseudoseparacji z przytulaniem, ok?
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 30.09.13, 11:35
            A opiszę, bo sama jestem ciekawa zakończenia. To taki niestandardowy związek i zachowania. Co przyłożysz - (określenia: separacja, on Cię wykorzystuje, on nie wie czego chcesz, Ty jesteś wariatką, konfabulantką, wariatką emocjonalną), nic nie pasuje, nie definiuje w pełni.

            Może dlatego pisze znów do mnie wiersze.

            Ta forma jest bardziej pojemna. Ma więcej kontekstów, można wyrazić więcej.
            • agrafka111 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 02.10.13, 17:38
              nie czytałam całego wątku ale z początkowych wypowiedzi rozumiałam, że- znacie się z pracy, między Wami jest silna chemia, "odbiłaś" go jego żonie. Wybacz ale nie jestem Ci w stanie współczuć ani się mocno wczuwać w Twoje cierpienia. Z reguły mam niskie mniemanie o takich osobach jak Ty. Skoro jednak pytasz na forum to moim zdaniem facet jest typem nieco pokręconym. Z bliska zobaczył, że życie z Tobą nie jest idealne- jest normalne tak jak życie innych par- zdarzają się kryzysy, nieporozumienia, nerwy i kłótnie. Chciał wracać do żony?- porażka. Mądra jest tamta kobieta, że go nie przyjęła. Moim zdaniem ów opisywany przez Ciebie Pan uciekł na bezpieczną dla siebie pozycję. Przestraszył się normalnego życia z Tobą. Z daleka lepiej mu się wzdycha i możesz być dla niego nawet "inspirującą muzą". ;) Wystraszył się i tak łatwo po raz drugi zaobrączkować się nie da. Scwanił się ;) No w sumie co kto lubi. Chyba jednak w życiu karma wraca i wcale z nim takiego cudownego życia mieć nie będziesz jak Ci się wydawało. Bo to on teraz rozdaje karty a Ty ze względu na "uczucia" będziesz się dostosowywać dopóki mu się nie odwidzi całkiem lub Ty nie przejrzysz na oczy. I nie- nie jestem jedną z porzuconych żon. Do zgorzknienia mi daleko. Ale nie rozumiem jak można się brać za żonatego chłopa a po odbiciu dziwić się, że to mało solidny materiał? :D
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 02.10.13, 19:09
                > nie czytałam całego wątku ale z początkowych wypowiedzi rozumiałam, że- znacie
                > się z pracy, między Wami jest silna chemia, "odbiłaś" go jego żonie.

                A to trzeba by przeczytać, żeby się tak wypowiadać.

                Hm. Ja go nie ścigałam, nie upatrzyłam go sobie i nie odbiłam go żonie. Nigdy go o nic nie prosiłam, nie nalegałam na nic, nie zmuszałam do niczego, nie błagałam o spotkania, nie wydzwaniałam. Szedł tam gdzie chciał, ja szłam za nim. Rzeczy się toczyły.

                Moim zdaniem ów opisywany przez Cie
                > bie Pan uciekł na bezpieczną dla siebie pozycję. Przestraszył się normalnego ży
                > cia z Tobą. Z daleka lepiej mu się wzdycha i możesz być dla niego nawet "inspir
                > ującą muzą". ;) Wystraszył się i tak łatwo po raz drugi zaobrączkować się nie d
                > a. Scwanił się ;)

                Coś w tym stylu.

                Skoro jednak pytasz na foru
                > m to moim zdaniem facet jest typem nieco pokręconym. Z bliska zobaczył, że życi
                > e z Tobą nie jest idealne- jest normalne tak jak życie innych par- zdarzają się
                > kryzysy, nieporozumienia, nerwy i kłótnie.

                Oj zdecydowanie masz rację. No nic już na to nie poradzę. Będzie chciał się angażować (czyli z własnej nieprzymuszonej woli będzie chciał o ten związek dbać, pielęgnować go, weźmie odpowiedzialność za swój wkład i nie ucieknie przy pierwszych przejściowych kłopotach i trudnościach) to będzie. Ja muszę myśleć o sobie. Choć trudno. Brakuje mi go, w codziennych czynnościach, rozmowach, śmianiu się, ubraniach, rzeczach. Po prostu, brakuje mi tego człowieka.

                No cóż, na razie mieszkamy na dwa domy, spotykamy się, on dzwoni codziennie, pisze. Łączą nas wspólne biznesy, pasje, zainteresowania, poczucie humory, poglądy polityczne, styl, smak i ta chemia...

                Nie ma tylko umiejętności życia razem pod jednym dachem i zaangażowania.

                Ciekawe co czas przyniesie.

                Brakuje mi go dziś bardzo. Wiem, że jemu też. Zawsze chce się wtedy zapytać '' i co teraz? '' :).




                • iupikaiei Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 15:15
                  lilka282 napisała:
                  > No cóż, na razie mieszkamy na dwa domy, spotykamy się, on dzwoni codziennie, pi
                  > sze. Łączą nas wspólne biznesy, pasje, zainteresowania, poczucie humory, pogląd
                  > y polityczne, styl, smak i ta chemia...
                  > Nie ma tylko umiejętności życia razem pod jednym dachem i zaangażowania.

                  Jak dla mnie wasz związek jest po prostu niedojrzały, a to dlatego, że wy zachowujecie się jak dwoje niedojrzałych ludzi, którzy stanęli przed sytuacją, z którą nie potrafią (lub nie chcą) sobie poradzić. Twoje zachowanie faktycznie jest egzaltowane i afektowne, podkręcasz się tym, że lubicie się dotykać, że wysyła Ci SMS-y czy dzwoni do Ciebie z czułymi słówkami, że brakuje wam wzajemnego dotyku. Widać, że czujesz się tym mile połechtana i uważasz się za wybrankę losu, że tak działasz na faceta. Owszem, dotyk, a zwłaszcza czułość jest bardzo ważna w związku, ale trwały i dojrzały związek to coś więcej. Wasz przypomina młodzieńcze zakochanie, gdy kochankowie podniecają się tym, że kogoś mają, niezależnie od tego, czy ten drugi człowiek dopełnia życie, czy tylko dodaje kłopotów.
                  Nigdy nie dopuściłaby do sytuacji, żeby facet rozwiódł się z żoną dla mnie. Jeśli już - to musiałaby być jego i tylko jego decyzja, o ile faktycznie czułby, że nic go z żoną nie łączy. W przypadku Twojego (ex?) ukochanego widać, że czuje, że popełnił błąd i za szybko dał się zwieść (uwieść?) złudzeniu, że z inną będzie inaczej, lepiej. Skoro ciągnie go do byłej żony, relacje między nimi nie wygasły, a wasze są zbyt płytkie, żebyście oboje czuli pełną jedność. Sorry, ale Twój obecny/ex (?) to raczej nie jest dobry materiał na męża czy partnera w ogóle, ponieważ nigdy nie będzie gwarancji, że Ciebie nie potraktuje podobnie, szukając "trzeciej byłej żony", skoro pierwsza nie pozwoliła mu na powrót (i według mnie - miała rację).
                  Z tego, co napisałaś (cytat we wstępie tego wpisu), Twój (ex?) facet jest człowiekiem bardzo niedojrzałym emocjonalnie. Z jednej strony sam nie wie, czego chce, nie wie, czy chce być z Tobą i czy Ty to ta jedyna, a z drugiej strony zawraca Ci gitarę telefonami, SMS-ami, słodkimi słówkami. Jestem niemal pewna, że gdyby była żona przyjęła go z powrotem z otwartymi ramionami, bez problemu powiedziałby Ci: "było miło, ale żegnaj". Spędzacie ze sobą czas razem, a jednak jesteście osobno. Chciałby mieć ciastko i zjeść ciastko. Wg mnie, on po prostu czeka na tę trzecią, ale nie chce być sam, bo była żona dała mu kopa, gdy chciał wrócić, Ciebie trzyma więc na krótkiej smyczy (sama pisałaś, że czekasz, aż on podejmie decyzję), bo nic lepszego (na razie!) mu się nie trafiło. Po co miałby być teraz sam? Z kim spędzałby czas albo się bzykał? A tu proszę. Chętne ciało i jeszcze poczeka, aż on się zdecyduje. Żyć, nie umierać.
                  A co on? Boski Żigolo? Kurczę, kobieto. Ogarnij się. Nie masz dumy? Nie znasz swojej wartości? Tego kwiatu to pół światu. Ile dasz mu czasu? Określ go. Nie czekaj w nieskończoność, bo jeśli nie określisz, że dajesz mu np. miesiąc (dwa, rok???) na zastanowienie i decyzję, on może Cię trzymać na krótkiej smyczy (jesteśmy - nie jesteśmy razem, ale sypiamy ze sobą i spędzamy ze sobą czas) do końca życia - albo do momentu, aż natrafi na tę, która wyda mu się lepsza od Ciebie. A wtedy na pewno zerwanie tego związku zaboli Cię bardzo. Oj, bardzo.

                  Aha. Nie jestem porzuconą żoną, narzeczoną, tą drugą, trzecią itd. Po prostu normalna kobieta z pewnym doświadczeniem życiowym.
                  • iupikaiei Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 15:18
                    * Nigdy nie dopuściłabym do sytuacji (literówka)
    • theorema Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 01:06
      jestem kobietą, czyli nie na moją odpowiedź czekasz, ale napiszę Ci z perspektywy mojego byłego...
      On był bardzo podobny - jak przeczytałam to zdanie, że macie na siebie ochotę, tulicie się do siebie, ale mimo wszystko nie sypiacie ze sobą, choć byście ewidentnie chcieli...
      Od razu oblał mnie pot zimny, przypomniały mi się dyskusje z byłym...
      Zrywając kontakty na długi czas wywrzeszczałam mu przez telefon, że jest psychopatą...
      Tak, to jest psychiczne. Pożądać kobiety, mówić jej nawet o tym, ale karać ją brakiem seksu. Karać za to, że nie jest tak wspaniała, aby on nie miał żadnych wątpliwości. Tak, ja tez nie byłam aż tak wspaniała. Któregoś dnia były zaserwował mi tekst - tak bym chciał się z tobą kochać, zaraz, teraz... ale podjąłem decyzję, że wracam do...tu padło imię mojej poprzedniczki.
      Tak, pamiętam, kiedy leżeliśmy razem nago w łóżku i wydawało mi się, że już, już zaraz we mnie wejdzie - a on mówił, że nie, bo "nie czuje się teraz ze mną w związku".
      Wiesz co, przykro mi, ale z Twojego opisu wygląda dokładnie ta sama groza.
      ja utrzymuję z tym byłym kontakty, po półtora roku nie widzenia się przestaliśmy byc dla siebie "jak dwa chomiki", przestał mnie pociągać jako mężczyzna, rozmawiamy o sprawach zawodowych.
      Ale nigdy mu nie wybaczę tego, co zrobił z moim poczuciem kobiecości, atrakcyjności. Po nim lizałam rany przez 2,5 roku. Nie byłam doskonała, nie byłam warta tego, żeby być ze mną w prawdziwym związku. Nie przedstawił mnie rodzicom, choć moją mamę znał. Nie zastanawiał się, jak ja się czuję. Ważny był on, jego emocje zależne głównie od smsów, które dostawał od byłej, a wtedy zalewała go fala wspomnień o ideale, któremu ja nie dorastałam do pięt.

      Inny psychol w moim życiu zastanawiał się krócej - to ja któregoś dnia podeszłam do niego i kazałam mu się już dłużej nie zastanawiać, pokazując ręką na stojącego w oddali naszego wspólnego znajomego. Wybrałam tego, który mnie chciał. A tamten... ożenił się i zdradza żonę - ze mną, ale ja nie zdradzam nikogo. Czasem, myślę, może gdybym wtedy poczekała... Ale nie, nie dałabym mu tego, co dała żona - dzieci, ogromnej rodziny, która przyjęła go jak swego pod wspólny dach, pieniędzy...
      Mam nadzieję, że znajdziesz takiego, który nie będzie miał żadnych wątpliwości - jak mój tata, moi obaj dziadkowie - mistrzowie szybkich, konkretnych decyzji na całe życie.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 08:24
        > jestem kobietą, czyli nie na moją odpowiedź czekasz, ale napiszę Ci z perspekty
        > wy mojego byłego...
        > On był bardzo podobny - jak przeczytałam to zdanie, że macie na siebie ochotę,
        > tulicie się do siebie, ale mimo wszystko nie sypiacie ze sobą, choć byście ewid
        > entnie chcieli...
        > Od razu oblał mnie pot zimny, przypomniały mi się dyskusje z byłym...
        > Zrywając kontakty na długi czas wywrzeszczałam mu przez telefon, że jest psycho
        > patą...
        > Tak, to jest psychiczne. Pożądać kobiety, mówić jej nawet o tym, ale karać ją b
        > rakiem seksu. Karać za to, że nie jest tak wspaniała, aby on nie miał żadnych w
        > ątpliwości. Tak, ja tez nie byłam aż tak wspaniała. Któregoś dnia były zaserwow
        > ał mi tekst - tak bym chciał się z tobą kochać, zaraz, teraz... ale podjąłem de
        > cyzję, że wracam do...tu padło imię mojej poprzedniczki.
        > Tak, pamiętam, kiedy leżeliśmy razem nago w łóżku i wydawało mi się, że już, ju
        > ż zaraz we mnie wejdzie - a on mówił, że nie, bo "nie czuje się teraz ze mną w
        > związku".

        Hm. Każdy dokłada coś ze swojego doświadczenia. My nie sypiamy ze sobą, bo on pragnie innej. Po prostu z szacunku i grzeczności. Chodzimy na randki, jemy ze sobą kolacje, rozmawiamy, ale nikt u siebie nie nocuje, nikt nie wskakuje sobie do łóżka. Ta rozłąka jest po coś, i seks po prostu nie jest tu wskazany.

        > Ale nigdy mu nie wybaczę tego, co zrobił z moim poczuciem kobiecości, atrakcyjn
        > ości. Po nim lizałam rany przez 2,5 roku. Nie byłam doskonała, nie byłam warta
        > tego, żeby być ze mną w prawdziwym związku. Nie przedstawił mnie rodzicom, choć
        > moją mamę znał. Nie zastanawiał się, jak ja się czuję. Ważny był on, jego emoc
        > je zależne głównie od smsów, które dostawał od byłej, a wtedy zalewała go fala
        > wspomnień o ideale, któremu ja nie dorastałam do pięt.

        Ja nie mam problemu z kobiecością i poczuciem własnej wartości. Wręcz odwrotnie, czuję się sexy, mądra i piękna. W tej kwestii nasza historia jest inna. Ja nie zostałam porzucona dla innej, choć kto wie, kiedy on miał te zwątpienia, to mogło tak być. Ale, wybaczam mu jako człowiekowi. Ja też nie byłam najlepsza dla niego. Trzeba być dobrym dla drugiej osoby, żeby ona chciała z tobą być.

        > Inny psychol w moim życiu zastanawiał się krócej - to ja któregoś dnia podeszła
        > m do niego i kazałam mu się już dłużej nie zastanawiać, pokazując ręką na stoją
        > cego w oddali naszego wspólnego znajomego. Wybrałam tego, który mnie chciał. A
        > tamten... ożenił się i zdradza żonę - ze mną, ale ja nie zdradzam nikogo.

        A to ciekawe masz historie.

        A
        > tamten... ożenił się i zdradza żonę - ze mną, ale ja nie zdradzam nikogo.

        Czyli jak? :).

        Czase
        > m, myślę, może gdybym wtedy poczekała... Ale nie, nie dałabym mu tego, co dała
        > żona - dzieci, ogromnej rodziny, która przyjęła go jak swego pod wspólny dach,
        > pieniędzy...

        Oj zostaw ją. Podbuduj swoją wartość i raczej myśl o niej ciepło. Pomyśl o dzieciakach.
    • adm_1976 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 09:15
      Moim zdaniem: na czyimś nieszczęściu (zdrada żony i wyrzucenie jej ze swojego życia) swojego szczęścia nie da się zbudować. Stąd próba powrotu do niej i naprawy poprzedniego życia. Dwa lata temu zostałem zdradzony i do dnia dzisiejszego zwijam się z bólu. Dlatego życzę Tobie i jemu abyście już nigdy nie zbudowali szczęśliwego związku. I dla mnie nie jest ważne że Ty nie zdradzałaś - jesteś współwinna cierpienia osób których ta zdrada dotknęła.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 09:24
        Dwa lata temu zostałem zdradzony i do dnia dzisiejszego
        > zwijam się z bólu. Dlatego życzę Tobie i jemu abyście już nigdy nie zbudowali s
        > zczęśliwego związku.

        Jesteś nieszczęśliwym człowiekiem. Przykro mi. Ale nikt Cię nie uleczy tylko Ty sam. Kąsanie ludzi na forum, jacy by nie byli, w niczym Ci nie pomoże. Powodzenia.
        • sibeliuss Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 10:01
          Jakoś szybko z żalącego się biedactwa stałaś się silną i mocną doradczynią.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 10:12
            sibeliuss napisał:

            > Jakoś szybko z żalącego się biedactwa stałaś się silną i mocną doradczynią.

            Muszę odeprzeć atak. Ja nie wchodzę na forum, po to żeby komuś życzyć źle, bo po co? Nie wylewam też swoich żali, na topkiach mi pokrewnych, bo po co? :). Mam swój świat i go bronię. Jeśli ktoś chce ze mną rozmawiać, to zapraszam.
        • adm_1976 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 10:11
          > Dwa lata temu zostałem zdradzony i do dnia dzisiejszego
          > > zwijam się z bólu. Dlatego życzę Tobie i jemu abyście już nigdy nie zbudo
          > wali s
          > > zczęśliwego związku.

          > Jesteś nieszczęśliwym człowiekiem. Przykro mi. Ale nikt Cię nie uleczy tylko Ty
          > sam. Kąsanie ludzi na forum, jacy by nie byli, w niczym Ci nie pomoże. Powodze
          > nia.

          Masz rację, nie pomoże.
          Jednak nie potrafię znieść ludzi którzy budują swój związek na nieszczęściu innych i jeszcze mają tupet prosić o rady jak im to nie wychodzi. Być może po prostu nie pasuję do dzisiejszego świata.
          Co do problemu: Twój "facet" odszedł od swojej żony do innej kobiety nie zważając jaką krzywdę jej wyrządza. To świadczy o jego emocjonalnym upośledzeniu. Dowodem tego upośledzenia ( niestabilność emocjonalna) jest to że waha się czy chce zostać ze swoją nową partnerką. Taki "mężczyzna" niestety nie jest zdolny do partnerstwa. Więc jeżeli zdecydujesz się teraz z nim pozostać - patrząc na historię - sama powinnaś się domyślać jak to się skończy. No chyba że należysz do grona kobiet które twierdzą że : tamta to zła kobieta była dlatego od niej odszedł, mnie nigdy ni opuści :))).
          Życzę więcej dalekowzroczności.
          Pozdrawiam
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 10:20
            > Masz rację, nie pomoże.
            > Jednak nie potrafię znieść ludzi którzy budują swój związek na nieszczęściu
            > innych i jeszcze mają tupet prosić o rady jak im to nie wychodzi.

            Słuchaj, tak to wygląda z Twojej perspektywy. Ja też jestem człowiekiem. Myślisz, że moje pojawienie rozbiło to małżeństwo? Mogła być każda inna. Ja czy inna. On tego po prostu chciał.

            Być może po
            > prostu nie pasuję do dzisiejszego świata.
            > Co do problemu: Twój "facet" odszedł od swojej żony do innej kobiety nie zw
            > ażając jaką krzywdę jej wyrządza. To świadczy o jego emocjonalnym upośledzeniu.

            No bez przesady z tym upośledzeniem. Po prostu brzydko. Ja myślę, że jak on tego nie przepracuje, to będzie sobie pluł w twarz do końca życia.

            > Dowodem tego upośledzenia ( niestabilność emocjonalna) jest to że waha się czy
            > chce zostać ze swoją nową partnerką. Taki "mężczyzna" niestety nie jest zdolny
            > do partnerstwa.

            To może być prawda.

            Więc jeżeli zdecydujesz się teraz z nim pozostać - patrząc na
            > historię - sama powinnaś się domyślać jak to się skończy. No chyba że należysz
            > do grona kobiet które twierdzą że : tamta to zła kobieta była dlatego od niej
            > odszedł, mnie nigdy ni opuści :))).
            > Życzę więcej dalekowzroczności.
            > Pozdrawiam

            Och, to może być prawda z tym brakiem zdolności do partnerstwa. Może taki typ. A jeśli chodzi o jego byłą żonę. Szanuję ją, jakoś wewnętrznie ją lubię i kibicuję, żeby układała sobie fajnie życie. Raczej też trzymam jej stronę, choć nigdy się nie poznałyśmy i nie zamieniłyśmy ze sobą zdania.

            Trzymaj się.
            • nudzimisie_strasznie Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 11:11
              lilka282 napisała:

              > A jeśli chodzi o jego byłą żonę. Szanuję ją, jakoś wewnętrznie ją lubię i kibic
              > uję, żeby układała sobie fajnie życie. Raczej też trzymam jej stronę, choć nigd
              > y się nie poznałyśmy i nie zamieniłyśmy ze sobą zdania.

              O jaka łaskawa Pani. Gdyby żona wiedziała na pewno byłaby wzruszona. Ja się nawet wzruszyłam Twoją dobrocią.
            • adm_1976 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 13:20
              > Ja też jestem człowiekiem. Myślis
              > z, że moje pojawienie rozbiło to małżeństwo? Mogła być każda inna. Ja czy inna.
              > On tego po prostu chciał.
              Mogła być każda inna, ale jesteś Ty. Twój świadomy wybór uczestniczenia w niszczeniu czyjegoś życia. Gdybyś powiedziała: "sorry, ale jesteś żonaty, nie mam zamiaru w to wchodzić i innych krzywdzić" nie rzuciłby żony. A jeżeli rzuciłby dla innej... nie Twój problem.
              Ponadto , pisanie o szacunku do jego żony - przepraszam ,ale jesteś skrajnie podła.
              Szokuje mnie umiejętność ludzi którzy zdradzają lub uczestniczą w zdradzie do usprawiedliwiania siebie samego i bardzo wąskiego myślenia. Nagle się okazuje, że wszyscy dookoła byli winni tylko nie winowajcy.

              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 13:48
                Gdybyś powiedziała: "sorry, ale jesteś żonaty, nie mam za
                > miaru w to wchodzić i innych krzywdzić" nie rzuciłby żony. A jeżeli rzuciłby dl
                > a innej... nie Twój problem.

                Powiedziałam. Dwa razy. Parł dalej. Później i ja w to weszłam.


                > Mogła być każda inna, ale jesteś Ty. Twój świadomy wybór uczestniczenia w niszc
                > zeniu czyjegoś życia. Gdybyś powiedziała: "sorry, ale jesteś żonaty, nie mam za
                > miaru w to wchodzić i innych krzywdzić" nie rzuciłby żony. A jeżeli rzuciłby dl
                > a innej... nie Twój problem.
                > Ponadto , pisanie o szacunku do jego żony - przepraszam ,ale jesteś skrajnie po
                > dła.
                > Szokuje mnie umiejętność ludzi którzy zdradzają lub uczestniczą w zdradzie
                > do usprawiedliwiania siebie samego i bardzo wąskiego myślenia. Nagle się okazuj
                > e, że wszyscy dookoła byli winni tylko nie winowajcy.

                Ogólnie, daj żyć. A co, nie mogę jej szanować? Ja nie mam jej nic za złe. To chyba ona może mieć mi. Daj żyć ludziom, idź do pracy i bądź uczciwy i dobry dla innych.

    • marcin_sel Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 10:25
      Ciao,

      przyznam, że nie wczytywałem się za mocno w treść wątku, dorzucę jednak swoje przemyślenia po lekturze:

      1) Nie chcę obstawać przy którejkolwiek ze stron, też miałem w swoim w życiu takie przypadki "zastanawiania się", aczkolwiek nie proponowałem wtedy separacji; mam jednak za sobą separację, która miała uzdrowić nasz 5-letni związek (druga strona miała problemy z nałogiem). Im dłużej trwała, tym bardziej pozytywnymi kategoriami myślałem. Efekt więc był, tylko później został zniweczony.

      2) Cieszę się, że trzymasz poczucie własnej wartości, bo mam wątpliwości co do zdecydowania Twojego faceta. Nie wiem, czy przypadkiem po zawirowaniach z przeszłości, już pal licho pewien "zawód" codziennością z Tobą, nie nabył takiego spojrzenia: "nie pójdzie mi, to sobie wymienię kobietę". Zgubne to, zwłaszcza w perspektywie dziecka, ch... ze ślubem. I nie wiem, czy po powrocie z separacji nie miałbym paru, parunastu miesięcy wewnętrznej kwarantanny, sprawdzającej stabilność jego intencji.

      3) Z tego względu chyba przydałaby mu się regularne wizyty u terapeuty/terapeutki. Związek to nie jest produkt instant, same uniesienia, i albo przeniesie ciężar "radości" na tę wspólną codzienność, przestanie analizować, oglądać się za siebie, albo nigdy nie stworzy długofalowej relacji i będzie trwał w niedorżnięciu (też bywałem). Może to wynika z dużego przebiegu (który i ja posiadam), dlatego go poniekąd rozumiem.

      4) Z drugiej strony, skoro już się zdecydowaliście na przerwę, musisz niestety wykonać tytaniczną pracę i akceptować jego reguły gry. Tzn. on będzie się chciał spotkać, tulić - OK. Ty się nie narzucaj. Żeby ten okres decyzyjny przyniósł jasne rozwiązanie (lub niech mu się tak przynajmniej wydaje). Faktycznie, gdybyście w pełni wrócili do modelu związkowego, raczej by mu to nie pomogło, wisiałoby nad nim.

      5) Moim zdaniem to wszystko można by jednak wykonać, mieszkając razem; naprawdę niewiele potrzeba, czasami paru łagodnych dni, nocy, wspólnych wyjść, urlopu, ogarnięcia się z irytującymi drobiazgami, by znów poczuć bliskość. Maraton, praca - bronisz mu?

      OK, mieliście trudny okres, ale też mnóstwo roboty wykonaliście, żeby być w tym miejscu, wiele Was łączy - jak piszesz. Pytanie, czy oboje potraficie z tego punktu wyjść w kierunku dbania o siebie, czy to już jest ten etap dojrzałości... czy przy wątpliwościach w przyszłości w pierwszej chwili pogadacie i postaracie się wypełnić ubytki, czy też Twój facet znów zrobi krok w tył.

      5) Gratuluję książki :-)

      Powodzenia,
      M.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 14:19
        No nieźle. W końcu komuś chciało się wysilić i pogadać. Z góry dzięki za to. W końcu czuję sens tego forum.

        > 1) Nie chcę obstawać przy którejkolwiek ze stron, też miałem w swoim w życiu ta
        > kie przypadki "zastanawiania się", aczkolwiek nie proponowałem wtedy separacji;
        > mam jednak za sobą separację, która miała uzdrowić nasz 5-letni związek (druga
        > strona miała problemy z nałogiem). Im dłużej trwała, tym bardziej pozytywnymi
        > kategoriami myślałem. Efekt więc był, tylko później został zniweczony.

        Ja też widzę, że jemu jest dobrze, że się cieszy, bo zauważa, że jest lepiej. Stara się, zabiega, działa.

        > 2) Cieszę się, że trzymasz poczucie własnej wartości, bo mam wątpliwości co do
        > zdecydowania Twojego faceta. Nie wiem, czy przypadkiem po zawirowaniach z przes
        > złości, już pal licho pewien "zawód" codziennością z Tobą, nie nabył takiego sp
        > ojrzenia: "nie pójdzie mi, to sobie wymienię kobietę". Zgubne to, zwłaszcza w p
        > erspektywie dziecka, ch... ze ślubem. I nie wiem, czy po powrocie z separacji n
        > ie miałbym paru, parunastu miesięcy wewnętrznej kwarantanny, sprawdzającej stab
        > ilność jego intencji.

        A trzymam, bo jest co. Dobrze sobie radzę w życiu, odnoszę sukcesy zawodowe, idę do przodu. Tylko w tej relacji taki chaos i tu mi nie wychodzi (choć, jak zauważam, to nie wiele ode mnie zależy, ja tylko mogę trwać i być silna). Ja zdecydowanie myślę, że to co się dziś dzieje pomiędzy nami, jest wynikiem jego doświadczeń z przeszłości (szczególnie ten rozwód), różnych zawodów rodzinnych, etc.

        > 3) Z tego względu chyba przydałaby mu się regularne wizyty u terapeuty/terapeut
        > ki. Związek to nie jest produkt instant, same uniesienia, i albo przeniesie cię
        > żar "radości" na tę wspólną codzienność, przestanie analizować, oglądać się za
        > siebie, albo nigdy nie stworzy długofalowej relacji i będzie trwał w niedorżnię
        > ciu (też bywałem). Może to wynika z dużego przebiegu (który i ja posiadam), dla
        > tego go poniekąd rozumiem.

        Słuchaj, w jego życiu wkradły się kiedyś pewne choroby, zburzenia, które do dziś rozbrzmiewają echem. Nie będę tutaj o tym pisać. Temat psychoterapii jest już nam znany.

        > 4) Z drugiej strony, skoro już się zdecydowaliście na przerwę, musisz niestety
        > wykonać tytaniczną pracę i akceptować jego reguły gry. Tzn. on będzie się chcia
        > ł spotkać, tulić - OK. Ty się nie narzucaj. Żeby ten okres decyzyjny przyniósł
        > jasne rozwiązanie (lub niech mu się tak przynajmniej wydaje). Faktycznie, gdyby
        > ście w pełni wrócili do modelu związkowego, raczej by mu to nie pomogło, wisiał
        > oby nad nim.

        Masz rację. To już przetestowałam. W tym związku ''decyzje największego kalibru'' on chce i woli podejmować sam. Nie mogę na nic naciskać, to kompletnie nie ma sensu. To taki typ. On chce mieć zawsze pewność co do swoich decyzji, chce je podjąć sam. My przez to też się kłóciliśmy, bo ja też chciałam zawsze być na wierzchu. Dziś z perspektywy czasu myślę, że oddam mu kierowanie naszym związkiem. Wtedy dobrze nam wychodzi wszystko. To nie jakieś poddanie się, tylko zrozumienie, że nie ma sensu walczyć o władzę, ja mam swoją władzę gdzie indziej. ]

        > 5) Moim zdaniem to wszystko można by jednak wykonać, mieszkając razem;

        Też tak myślę i tak bym wolała.

        naprawdę
        > niewiele potrzeba, czasami paru łagodnych dni, nocy, wspólnych wyjść, urlopu,
        > ogarnięcia się z irytującymi drobiazgami, by znów poczuć bliskość.

        Ale my ciągle gdzieś wyjeżdżamy, wycieczki, zawody, romantyczne weekendy, pikniki koncerty, festiwale, etc. Wtedy zawsze jest super. Po prostu nie chciał. Był już zmęczony. W sumie mu się nie dziwię.

        Maraton, pra
        > ca - bronisz mu?

        Sporty, akurat nie, bo uprawiamy je wspólnie. Teraz nawet kibicuję mi dla maratonu. A praca.. zawsze było jej za dużo. Ale takie nasze zawody. On co tydzień też wyjeżdża w sprawach zawodowych. Akurat z tym było mi ciężko. Widział to, i jemu też nie było z tego powodu lekko. Dziś, w ogóle bym już mu tego nie wypominała. Taka praca. Ważne, że jest w niej dobry, szczęśliwy i poważany.

        > OK, mieliście trudny okres, ale też mnóstwo roboty wykonaliście, żeby być w tym
        > miejscu, wiele Was łączy - jak piszesz. Pytanie, czy oboje potraficie z tego p
        > unktu wyjść w kierunku dbania o siebie, czy to już jest ten etap dojrzałości...
        > czy przy wątpliwościach w przyszłości w pierwszej chwili pogadacie i postaraci
        > e się wypełnić ubytki, czy też Twój facet znów zrobi krok w tył.

        Tego właśnie nie wiem. On wie, że abyśmy znów byli razem, ten etap musi być z pełnym zaangażowaniem. Inaczej nic się nie zmieni. On wie. Ja też już swoje wiem.

        > 5) Gratuluję książki :-)

        A dziękuję, dziękuję. Nawet niezłe się sprzedaje.
        • marcin_sel Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 16:55
          > Ja też widzę, że jemu jest dobrze, że się cieszy, bo zauważa, że jest lepiej. Stara się, zabiega, działa.
          Pytanie, czy ten oddech jest rozpędem do powrotu i trwania, czy wszystko w tym oddechu zawiśnie... bo tak wygodnie. Nie żebym marudził - jak napisałem, daj mu czas, również ze względu na odpowiedzialność za decyzję o powrocie/zerwaniu. Jego odpowiedzialność.

          Z drugiej strony, czy ten stan wiele się różni od bycia ze sobą z mieszkaniem i seksem w pakiecie? Bo chyba nie bardzo. Może Twój facet to zrozumie. Nie może do końca życia myśleć kategoriami rozczarowania pierwszym małżeństwem czy relacjami rodzinnymi.

          (stąd propozycja terapii, jako zamknięcia pewnych rozdziałów - musi chłopak nad sobą popracować)

          > W tym związku ''decyzje największego kalibru" on chce i woli podejmować sam. Nie mogę na nic naciskać, to kompletnie nie ma sensu. To taki typ. On chce mieć zawsze pewność co do swoich decyzji, chce je podjąć sam. My przez to też się kłóciliśmy, bo ja też chciałam zawsze być na wierzchu. Dziś z perspektywy czasu myślę, że oddam mu kierowanie naszym związkiem. Wtedy dobrze nam wychodzi wszystko. To nie jakieś poddanie się, tylko zrozumienie, że nie ma sensu walczyć o władzę, ja mam swoją władzę gdzie indziej.
          Jasne, tylko... może nie do końca zdaję sobie sprawę, o czym piszesz, czy o planie urlopu, zakupie telewizora, zmianach w życiu seksualnym, ale to i tak "pułap" decyzji, który można dzielić między ludzi. Pułapu "być albo nie być" nie można, trudno skazywać drugą osobę na życie w zawieszeniu, zwłaszcza, że czas leci, a człowiek gdzieś tam by chciał iść dalej (dziecko). Chyba wkurzałoby mnie, we mnie samym, takie pojawienie się przed kobietą i wyznanie: "Kochanie, już wiem, już chcę, bądźmy razem". I nie piszę tego nawet ze względu na Ciebie, masz chyba wystarczająco zdystansowane spojrzenie, ale na niego. Ty też dajesz kredyt zaufania, wspierasz, czekasz. Powinien mieć tego świadomość.

          I ostatnia sprawa. Banał, znaczy się. Związek trzeba pielęgnować. Wychodzić, wyjeżdżać z jednej strony, z drugiej - mieć swoje życie, zainteresowania, znajomych. Stęsknić się za sobą, stąd nie sądzę, żeby podróże służbowe (w umiarkowanej skali) powodowały same negatywne skutki. Taki kompromis między pragnieniami a możliwościami. Co więc go zmęczyło, wspólnie spędzany czasu? To chyba dobrze w gorszych momentach, np. gdy się na co dzień kłócicie, móc spojrzeć za siebie i odnieść do tych lepszych chwil, np. na urlopie.

          > On wie, że abyśmy znów byli razem, ten etap musi być z pełnym zaangażowaniem. Inaczej nic się nie zmieni. On wie. Ja też już swoje wiem.
          A ja nie wiem ;-) Wydaje mi się, że to krótkowzroczna perspektywa. Dziecko, dom, praca, to wiele zmienia, są okresowe wahania intensywności pożycia i trzeba sobie zdawać z tego sprawę. Moim skromnym zdaniem problemem Twojego faceta jest uzależnienie od zbytniej analizy stanu tego pożycia. Może ta separacja sprawi, że odpuści. Na jakiś czas na pewno. Czy na stałe, to już tylko w jego gestii leży.

          I jeszcze głośno pomyślę. Nie jest tak, że go rozpieściłaś tym wspieraniem, czy on musiał o Ciebie czasami zabiegać? Choćby przez to, że rzuciłaś się w wir roboty?

          M.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 18:45
            > > Ja też widzę, że jemu jest dobrze, że się cieszy, bo zauważa, że jest lep
            > iej. Stara się, zabiega, działa.
            > Pytanie, czy ten oddech jest rozpędem do powrotu i trwania, czy wszystko w tym
            > oddechu zawiśnie... bo tak wygodnie. Nie żebym marudził - jak napisałem, daj mu
            > czas, również ze względu na odpowiedzialność za decyzję o powrocie/zerwaniu. J
            > ego odpowiedzialność.

            Dziś uświadomiłam sobie, że w naszym związku cofnęliśmy się o 100 lat. Wróciliśmy do etapu sprzed dwóch lat i do randkowania ze sobą. W ogóle zauważam w jego zaufaniu, zatoczenie się jakiejś pętli. Dwa lata temu, jak mnie poznał, też sprawiał wrażenie jakby stał przed ważnym etapem życiowym.

            > Z drugiej strony, czy ten stan wiele się różni od bycia ze sobą z mieszkaniem i
            > seksem w pakiecie? Bo chyba nie bardzo. Może Twój facet to zrozumie. Nie może
            > do końca życia myśleć kategoriami rozczarowania pierwszym małżeństwem czy relac
            > jami rodzinnymi.

            Niczym się nie różni.

            > (stąd propozycja terapii, jako zamknięcia pewnych rozdziałów - musi chłopak nad
            > sobą popracować)
            >
            > > W tym związku ''decyzje największego kalibru" on chce i woli podejmować s
            > am. Nie mogę na nic naciskać, to kompletnie nie ma sensu. To taki typ. On chce
            > mieć zawsze pewność co do swoich decyzji, chce je podjąć sam. My przez to też s
            > ię kłóciliśmy, bo ja też chciałam zawsze być na wierzchu. Dziś z perspektywy cz
            > asu myślę, że oddam mu kierowanie naszym związkiem. Wtedy dobrze nam wychodzi w
            > szystko. To nie jakieś poddanie się, tylko zrozumienie, że nie ma sensu walczyć
            > o władzę, ja mam swoją władzę gdzie indziej.


            > Jasne, tylko... może nie do końca zdaję sobie sprawę, o czym piszesz, czy o pla
            > nie urlopu, zakupie telewizora, zmianach w życiu seksualnym, ale to i tak "puła
            > p" decyzji, który można dzielić między ludzi.

            To razem. Czy podział obowiązków. Wiesz, myślę, że naprawdę ''grube'' decyzje do podjęcia razem przychodzą wtedy kiedy planuje się założyć rodzinę, kiedy są dzieci, finansowe zobowiązania. Teraz, nie bardzo jest co, oprócz tej jednej. Ale tu każdy ma dowolność.

            Pułapu "być albo nie być" nie moż
            > na, trudno skazywać drugą osobę na życie w zawieszeniu, zwłaszcza, że czas leci
            > , a człowiek gdzieś tam by chciał iść dalej (dziecko). Chyba wkurzałoby mnie, w
            > e mnie samym, takie pojawienie się przed kobietą i wyznanie: "Kochanie, już wie
            > m, już chcę, bądźmy razem". I nie piszę tego nawet ze względu na Ciebie, masz c
            > hyba wystarczająco zdystansowane spojrzenie, ale na niego. Ty też dajesz kredyt
            > zaufania, wspierasz, czekasz. Powinien mieć tego świadomość.

            Ja w te słowa wierzę naiwnie. Ale..., racjonalnie. Nie wiem. Nie wiem czy jest sens w ogóle o tym myśleć.


            > I ostatnia sprawa. Banał, znaczy się. Związek trzeba pielęgnować. Wychodzić, wy
            > jeżdżać z jednej strony, z drugiej - mieć swoje życie, zainteresowania, znajomy
            > ch. Stęsknić się za sobą, stąd nie sądzę, żeby podróże służbowe (w umiarkowanej
            > skali) powodowały same negatywne skutki.

            Nie, nasze podróże nie są tylko służbowe. Podróże u nas zawsze były super. Bawiliśmy się zawsze cudownie na nich. Aż szkoda było wracać.

            Taki kompromis między pragnieniami a
            > możliwościami. Co więc go zmęczyło, wspólnie spędzany czasu? To chyba dobrze w
            > gorszych momentach, np. gdy się na co dzień kłócicie, móc spojrzeć za siebie i
            > odnieść do tych lepszych chwil, np. na urlopie.

            Nasz ostatni urlop był jak z bajki. Wszystko nam sprzyjało, wszyscy dookoła nas kochali. My siebie też. Co go zmęczyło: kłótnie. Bardzo częste.

            > > On wie, że abyśmy znów byli razem, ten etap musi być z pełnym zaangażowan
            > iem. Inaczej nic się nie zmieni. On wie. Ja też już swoje wiem.
            > A ja nie wiem ;-) Wydaje mi się, że to krótkowzroczna perspektywa. Dziecko, dom
            > , praca, to wiele zmienia, są okresowe wahania intensywności pożycia i trzeba s
            > obie zdawać z tego sprawę.

            Tu akurat nie rozumiem.

            Moim skromnym zdaniem problemem Twojego faceta jest
            > uzależnienie od zbytniej analizy stanu tego pożycia.

            A dobre spostrzeżenie. Mój facet jest perfekcjonistą (nie pedantem, kurz może leżeć) i nie godzi się na pokrzywiony świat. Nie akceptuje go, choć wie, że aby żyć i współistnieć musi to robić. To jest wielki problem sam dla niego. Temat dłuższy dla jego specjalisty.

            Może ta separacja sprawi,
            > że odpuści. Na jakiś czas na pewno. Czy na stałe, to już tylko w jego gestii le
            > ży.

            Dokładnie. Nic z tym postrzeganiem nie zrobię.

            > I jeszcze głośno pomyślę. Nie jest tak, że go rozpieściłaś tym wspieraniem, czy
            > on musiał o Ciebie czasami zabiegać? Choćby przez to, że rzuciłaś się w wir ro
            > boty?

            Tak, rozpieściłam go. Zawsze miał pewność, że jak zatrzaśnie drzwi, to będzie mógł wrócić. Że go zawsze rozumiem, ze jestem. Na początku robił wszystko aby mnie zdobyć (ja nie chciałam w to wchodzić), co on wyprawiał, gdzie nas zabierał. Czasami czułam się jak we filmie.

            Potem, rzeczywistość życia z kobietą pod jednym dachem. Mówi, ma pretensje, coś jej się nie podoba. Ale..., ja też pamiętam (właśnie szczególnie dziś), że momentami nie byłam dla niego dobra. Bardziej skupiałam się na swoich wewnętrznych ''cierpieniach'' niż na postrzeganiu tego co on mi ofiarowuje, co dla mnie poświęcił i jak we mnie inwestował (a sporo tego). Myślę, że o to miał do mnie żal.

            Ale tak. Za bardzo byłam czasami perfekcyjną panią domu. We wszystkim.
            • marcin_sel Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 04.10.13, 13:24
              > > > On wie, że abyśmy znów byli razem, ten etap musi być z pełnym zaangażowaniem. Inaczej nic się nie zmieni. On wie. Ja też już swoje wiem.
              > > A ja nie wiem ;-) Wydaje mi się, że to krótkowzroczna perspektywa. Dziecko, dom, praca, to wiele zmienia, są okresowe wahania intensywności pożycia i trzeba sobie zdawać z tego sprawę.
              > Tu akurat nie rozumiem.
              Chciałem napisać, że nie można w związku żyć ciągle z "pełnym zaangażowaniem". Trzeba to zrozumieć, niekiedy odpuścić, czasami się od siebie oddalić, czasami poróżnić. Rozumiem go z tym perfekcjonizmem... ale chyba jak nie przestanie się czepiać samego siebie, to ciągle będziecie płacić za to oboje. Może będzie regularnie potrzebował "separacji".

              > Co go zmęczyło: kłótnie. Bardzo częste.
              Faceci są z natury prości w obsłudze. Powiedziałaś mu, że masz tego świadomość? Że ten Twój "wkład" nie był pomocny, że chcesz się zmienić? To dużo znaczy, zwłaszcza, jeśli uda się podnieść standard, nawet częściowo. Czy poza czułościami te Wasze spotkania, kontakty mają jakiś twórczy, przyszłościowy wymiar (rozmowy o tym, co było nie tak)?

              > Ale tak. Za bardzo byłam czasami perfekcyjną panią domu. We wszystkim.
              No. Ciebie też rozumiem :-) Znaczy się, spróbujcie poprzestawiać trochę klocków u siebie. Wiele nie trzeba, żeby był efekt - zgodnie z maksymą 80/20, 80 proc. efektu za 20 proc. wkładu. Ty odpuść, niech on odpuści. Mniej frustracji wylewać na drugą stronę, może nawet mniej się starać. Oglądać się wzajemnie z boku.

              Więcej nie mam do dodania, ale powodzenia życzę, no i napisz, jak to się potoczy. Bo żaden związek nie jest w pełni zdrowy...

              > > Chyba wkurzałoby mnie, we mnie samym, takie pojawienie się przed kobietą i wyznanie: "Kochanie, już wiem, już chcę, bądźmy razem". I nie piszę tego nawet ze względu na Ciebie, masz chyba wystarczająco zdystansowane spojrzenie, ale na niego. Ty też dajesz kredyt zaufania, wspierasz, czekasz. Powinien mieć tego świadomość.
              > Ja w te słowa wierzę naiwnie. Ale... racjonalnie. Nie wiem. Nie wiem czy jest sens w ogóle o tym myśleć.
              ...i ja też bym nie myślał, na tym chyba polega miłość ;-)

              M.
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 04.10.13, 14:34
                Wiesz, dzięki za tę rozmowę, ale moglibyśmy tak pisać, teoretyzować i tak życie toczy się samo. Więc może na jakiś czas zamilknę.

                Dziś mam słabszy dzień. W sumie od wczoraj. Próbuję, pomimo swoich opowieści na forum o byciu i trwaniu, odciąć się od widywania z nim, zmniejszyć częstotliwość kontaktów. Nie wiem, tak jakbym chciała mu utrzeć nosa i pokazać, że nie jestem na jego zawołanie i że ta sytuacja mi nie odpowiada.

                Poza tym jak sobie pomyślę, o tym cofnięciu się w związku w tył o te 100 lat... Smutno. Ja chcę iść do przodu. Podłamało mnie to.

                Oczywiście wczoraj dzwonił, i już nie może się doczekać, aż ze mną się spotka (wraca z innego miasta, z pracy, ze swoich bitew i wojen żołnierza) i jedyne o czym marzy to ta kobieta, ciepło i odprężenie. Ale czy ja chcę być znów jego dziewczyną.. W sumie stracił wczoraj grunt pod nogami jak w rozmowie nie byłam taka ciepła i otwarta na propozycje.

                Ale.. czy mi się chce bawić w te gierki. Jestem już na nie za stara. Chcę spokoju. Ciszy. Stabilności emocjonalnej.

                Miłego.
    • welcometopoland nic was nie łączy lilka poza seksem... 03.10.13, 11:17
      ...a to za mało

      zawsze będzie go ciągnęło do ex-żony

      daruj sobie i nie marnuj czasu... jak on chce separacji już teraz tzn. że WIELE brakuje wam do sielanki
      • lilka282 Re: nic was nie łączy lilka poza seksem... 03.10.13, 13:49
        Hm. Coraz ciekawiej się robi w tej ocenie sytuacji.

        Szczerze, to nie sądzę. Jest jak jest, ale seks nigdy nie był u nas głównym spoiwem. Tak, brakuje nam poważnie dużo do sielanki. Może się to zakończy. Zobaczymy.
    • six_a Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 17:36
      >ja bym chciała rozwiązywać problemy razem, on wybrał taki sposób.
      ten pan jest na wylocie. a Ty się chyba łudzisz, że to jakaś naprawa.
      nie zdziwiłabym się, gdyby sypiał już z inną panią, a tobie zostawiał to przytulanie się na pociechę.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 18:59
        Eeee, my nie z takich. Ale kto wie, kto wie... ;).
        • six_a Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 19:25
          > Eeee, my nie z takich.
          nie z takich? :) facet zostawił dla ciebie żonę - standard, a tu kolejny standard:
          "bo nasz związek miał być ''tym innym, lepszym'', a wyszło jak wszędzie :)"

          no w każdym razie na małżeństwo i rodzinę to się za bardzo nie nastawiaj;)
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 03.10.13, 19:40
            > > Eeee, my nie z takich.
            > nie z takich? :) facet zostawił dla ciebie żonę - standard,

            Ale to przeszłość. Nasze życie jest już inne.

            a tu kolejny standa
            > rd:
            > "bo nasz związek miał być ''tym innym, lepszym'', a wyszło jak wszędzie :)"

            A tu jakieś wycięte dwa zdania z różnych kontekstów.

            > no w każdym razie na małżeństwo i rodzinę to się za bardzo nie nastawiaj;)

            No na pewno nie ten czas.
            • kobieta_34 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 05.10.13, 23:39
              Kurcze Lilka czy Ty masz dostęp do swojego wnętrza?
              Porażajaco to wszystko płytkie i bez odpowiedzialnosci z obu stron...
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 06.10.13, 10:55
                > Kurcze Lilka czy Ty masz dostęp do swojego wnętrza?
                > Porażajaco to wszystko płytkie i bez odpowiedzialnosci z obu stron...

                No strasznie. Przeczytaj co napisałam dalej. Coś się zmieniło (przynajmniej u mnie).
    • ifkaonly Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 05.10.13, 22:05
      Moja koleżanka na taką propozycję swego partnera powiedziała, masz 1 dzień na zastanowienie jesli nie podejmiesz decyzji to znikaj. Są po ślubie, mają dwoje dzieci...Nie wiem co Twój partner myśli, ale Ty stawiasz się w roli osoby czekajacej na decyzję...czekasz...nie jest ważne co On myśli, zresztą widac to po jego zachowaniu, pozwalasz się ustawić i już zawsze będziesz na słabej pozycji tej, która poczekała aż ON się zastanowi...dajesz się bardziej angażować w ten związek starą grą "króliczka trzeba gonić", ile w tym miłości a ile schematu sama się zastanawiaj...czy nie to samo zrobił ze swoją byłą żoną? Chciał do Niej wrócić, po tym jak odszedł, u Niej widać schemat nie zadziałał. On lubi fajerwerki, w stałym związku z tym różnie bywa, więc je tworzy na swe wyszukane sposoby.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 06.10.13, 10:59
        Żałuję, że nie umiałam postąpić jak Twoja koleżanka. Nie wiem dlaczego w tym związku byłam taką słabizną. To kompletnie nie pasuje do mojego charakteru. Ale, jak widać, mam swoje ''cienkie'' pola.

        Dostrzegam ten schemat. Dwa lata temu było podobnie. Tylko dlaczego ten króliczek. My już jesteśmy dorośli. To taka zabawa dla przedszkola. Ale.., tak się cieszę, że to widzę.
        • ifkaonly Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 06.10.13, 21:12
          może to jest Twoja "słabsza" strona w związkach, może wpadasz w ten schemat nieświadomie, warto po prostu znac siebie i pilnować :)
          Wiem, że to są dziecinne zabaway...w dzieciństwie się ich uczymy a dojrzewanie polega na tym, że umiemy je dostrzec u siebie i innych i nie decydujemy się w nie pakować. Bo w tej sytuacji Ty też byłaś z pozycji "dziecka" tyle, że tego skrzywdzonego. Skoro zauważyłaś schemat to jesteś bogatsza o ważną wiedzę, życzę Ci powodzenia i podążania fascynującą drogą samopoznania.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 08:24
            > może to jest Twoja "słabsza" strona w związkach, może wpadasz w ten schemat nie
            > świadomie, warto po prostu znac siebie i pilnować :)
            > Wiem, że to są dziecinne zabaway...w dzieciństwie się ich uczymy a dojrzewanie
            > polega na tym, że umiemy je dostrzec u siebie i innych i nie decydujemy się w n
            > ie pakować. Bo w tej sytuacji Ty też byłaś z pozycji "dziecka" tyle, że tego sk
            > rzywdzonego. Skoro zauważyłaś schemat to jesteś bogatsza o ważną wiedzę, życzę
            > Ci powodzenia i podążania fascynującą drogą samopoznania.

            Trochę jeszcze nie dowierzam. Także ten schemat ''gonienia króliczka''...

            Bardzo mi go brakuje, tęsknota jest przeogromna, ale podjęłam decyzję. Chcę te zależności zmienić. Bardzo wewnętrznie go wspieram, żeby się poukładał i był szczęśliwy.
            • ifkaonly Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 22:03
              Króliczek sie wymyka a tęsknota rośnie ;).
              Wspieraj siebie bo wiesz....On się nie zmieni. Zapytaj siebie, czy chcesz być z Nim takim jaki jest z tym co Ci funduje, bez idealizowania i podlewania wszystkiego tęsknotą. Czy dasz radę i czy chodzi o to, zeby dawać radę? Czy wiesz co w sobie zmienić, żeby mieć wpływ na związek? (Np. ja nauczyłam się lepiej panować nad emocjami, nie daję się sprowokować do zazdrości, nie pozwalam na omijanie trudnych tematów tylko je poruszam, po prostu ja zarządzam swoimi emocjami, nie pozwalam się wpychać w poczucie winy, jeśli widze sztuczki partnera to je lekceważę lub o tym mówię). Pozbyłam się romantyzmu itp na rzecz racjonalności i dużo lepiej mi z tym i uczucia są i namietność jest. U mnie działa.
              Pozdrawiam
              • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 22:25
                Poczytaj dalej moją historię.

                Wiesz, właśnie o jakieś takie wewnętrzne przemyślenia chodzi, postawienie sobie pytania: czy ty chcesz czegoś takiego dalej. I nie chcę. Postawiłam warunki. Jakoś tak nie boję się mu powiedzieć rzeczy wprost, nie boję się już, że go stracę (choć mogę to dziś mówić, bo taki akurat mam nastrój, a to się wciąż u mnie zmienia).

                Ja z kolei nauczyłam się myśleć, że mogę robić rzeczy ''sama'' i mam do tego moc. Pomalować ściany, pojechać na zawody, poprowadzić ostro negocjacje, odrzucić marną ofertę, opieprzyć kogoś w pracy, bo daje ciała. Myśli: że mogę z nim być, ale nie muszę. Że mogę mu wprost mówić co mi się podoba, a czego nie akceptuję.

                Choć przed wczoraj pojechałam do Tesco na zakupy i poczułam się tam potwornie: jak mała sarenka, szukałam swojego ukochanego (tam akurat zakupy robiliśmy razem, jedzenie było ważnym aspektem w naszym życiu), tyle ludzi, byłam spłoszona, marzyłam tylko żeby się pojawił i mnie stamtąd zabrał. Skończyło się to wszystko dzisiejszą wizytą u fizjoterapeuty (straszny ból mięśni, wręcz paraliż od stresu).

                Pozbyłam się romantyzmu itp na rzecz racjonalności i
                > dużo lepiej mi z tym i uczucia są i namietność jest. U mnie działa.

                To chyba to, właśnie.



                • ifkaonly Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 22:52
                  Podoba mi sie to co napisałaś. Chyba ogromnym darem dla drugiego człowieka jest powiedzieć mu, czy tez miec postawę "mogę z Tobą byc, ale nie muszę", w tym jest wolność i miłość. Jasne, że będziesz miała chwile kiedy poczujesz sie źle, masz ciężki czas...cieszę sie że dbasz o siebie (fizjoterapeuta) i że odkryłaś w sobie siłę. Wpadam na forum z doskoku i dlatego nie odnosiłam się do Twoich następnych postów. Nadrobię.
                  • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 10.10.13, 15:48
                    > Podoba mi sie to co napisałaś. Chyba ogromnym darem dla drugiego człowieka jest
                    > powiedzieć mu, czy tez miec postawę "mogę z Tobą byc, ale nie muszę", w tym je
                    > st wolność i miłość. Jasne, że będziesz miała chwile kiedy poczujesz sie źle, m
                    > asz ciężki czas...cieszę sie że dbasz o siebie (fizjoterapeuta) i że odkryłaś w
                    > sobie siłę. Wpadam na forum z doskoku i dlatego nie odnosiłam się do Twoich na
                    > stępnych postów. Nadrobię.

                    Nie wiem. Może jestem taka dobra ''na papierze'', jak tu piszę i wcale nie jestem taka mądra. W końcu myślenie, przelane w słowa, to nie to samo co czyny.

                    Dziś mam ogromną złość w sobie, gniew, nie pamiętam żadnej dobrej chwili. Denerwuje mnie, że muszę się z nim jutro spotkać. W cale tego nie chcę, nie chce mi się z nim rozmawiać.

                    Chyba podskórnie się boję, że jutro mogę się zachować nie tak jak bym chciała. W sensie, że coś z emocji wypłynie, a ja tak bardzo chcę się teraz od tego wszystkiego odciąć.
    • potwor_z_piccadilly Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 06.10.13, 09:47
      Napisałaś że to mocny facet.
      No właśnie, mocny, a jak mocny, to tym gorzej znosi swoje porażki, klęski, przegrane. Ten Twój czuje że przegrywa, a nawet że już przegrał. Czuje że miał coś, na coś innego się zapatrzył, na to inne postawił, a tamto bezpowrotnie stracił. W ślepą uliczkę wpadł i się mota tym bardziej dla niego boleśnie im mocniejszym jest facetem. Dochodzi do tego czynnik zewnętrzny. Dukająca mu rodzina że łobuz, znajomi że pozbawiony empatii i uczciwości frajer. W pracy czuje na sobie ludzkie spojrzenia. On powoli zaczyna sobie uświadamiać że niby taki mocny, poukładany, a skutkiem zachcianki przesrał proste sprawy.
      Dziś kombinuje znaleźć więź z Tobą. Jest delikatny, troskliwy, nawet czuły. Ale to tylko pozory, bo te czułości nie wypływają z jego serca. One są póki co poszukiwaniem drogi do Ciebie, chęcią udowodnienia sobie że wszyscy się mylą włącznie z jego własnym sumieniem i poczuciem straty.
      A Ty ?
      Możliwe że Ty w/g niego jesteś przyczyna tych jego rozterek. Z jednej strony nadskakuje Ci by sobie udowodnić że tek nie jest, a z drugiej wini Cię za to żeś go omotała, no bo ktoś winny musi być, czyż nie ?
      Co radzić ?
      1 - Niech on zerwie z obłudnym (na ten czas to obłuda) kombinatorstwem i zrobi to, czego jeszcze nie zrobił. Niech szczerze się przed Tobą otworzy. A Ty postaraj się być jego powiernikiem.
      2 - Zmiana środowiska
      a - praca
      b - miejsce zamieszkania
      c - znajomi
      d - rodzina tyko z okazji odpustów

      To trudne, ale w/g mnie, to najskuteczniejsza droga do uratowania Waszego związku. Czytaj że do jego wewnętrznego samouspokojenia.

      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 06.10.13, 11:17
        > Napisałaś że to mocny facet.
        > No właśnie, mocny, a jak mocny, to tym gorzej znosi swoje porażki, klęski, prze
        > grane. Ten Twój czuje że przegrywa, a nawet że już przegrał. Czuje że miał coś,
        > na coś innego się zapatrzył, na to inne postawił, a tamto bezpowrotnie stracił
        > . W ślepą uliczkę wpadł i się mota tym bardziej dla niego boleśnie im mocniejsz
        > ym jest facetem. Dochodzi do tego czynnik zewnętrzny. Dukająca mu rodzina że ło
        > buz, znajomi że pozbawiony empatii i uczciwości frajer. W pracy czuje na sobie
        > ludzkie spojrzenia. On powoli zaczyna sobie uświadamiać że niby taki mocny, pou
        > kładany, a skutkiem zachcianki przesrał proste sprawy.
        > A Ty ?
        > Możliwe że Ty w/g niego jesteś przyczyna tych jego rozterek. Z jednej strony na
        > dskakuje Ci by sobie udowodnić że tek nie jest, a z drugiej wini Cię za to żeś
        > go omotała, no bo ktoś winny musi być, czyż nie ?

        Powiedziałam mu kiedyś, że najprawdopodobniej, kiedy jest tak na mnie zły i mnie karze (np. odrzuceniem), obarcza mnie winą za to co się stało. Nie rozumiał wtedy tego, był nawet zaskoczony. Myślę, że tak na prawdę nie rozumiał jeszcze wtedy tego, ale tak jest. Trudno nie zauważyć tak radykalnych zmian, jak przemiana z kochającego i ciepłego mężczyzny, w zionącego, złego na mnie smoka. Kompletnie sobie z tymi emocjami nie radził. Odrzucał mnie, skreślał nasz związek, a potem (bo uczucie jest silne) wracał i chciał jak najlepiej, chciał być. Biedny ten facet w tym aspekcie. Musi to przepracować, bo inaczej nie będzie szczęśliwy.

        > Co radzić ?
        > 1 - Niech on zerwie z obłudnym (na ten czas to obłuda) kombinatorstwem i zrobi
        > to, czego jeszcze nie zrobił. Niech szczerze się przed Tobą otworzy. A Ty posta
        > raj się być jego powiernikiem.
        > 2 - Zmiana środowiska
        > a - praca
        > b - miejsce zamieszkania
        > c - znajomi
        > d - rodzina tyko z okazji odpustów
        >
        > To trudne, ale w/g mnie, to najskuteczniejsza droga do uratowania Waszego związ
        > ku. Czytaj że do jego wewnętrznego samouspokojenia.


        Wow. Dziękuję za radę. To się tak rzadko zdarza.

        Ad. 1. - właśnie o tym moim czekaniu mówię. On musi przepracować te wszystkie rzeczy i w końcu się na mnie otworzyć. Dlatego rozumiem, jak ważny jest dla niego ten czas, że on go bardzo potrzebuje.

        Ale.. coś się wydarzyło ostatnio. Od kilku dni się od niego separuję. Odmawiam spotkań i jestem odsunięta, wycofana. Wiecie, nie akceptuję tego co jest i zaczynam mieć swoje zdanie w tej sprawie, swoje własne stanowisko. Nie chcę po prostu takiej relacji (powrót do randkowania, on ma ciastko i jednocześnie może je zjeść), nie godzę się na to. Czuję, jak wewnętrznie powiedziałam stop i na razie nas nie ma. W zasadzie myślę też o tym, że jeśli nie nastąpi nr 1. to już nigdy nie będziemy razem (to byłby chory, bardzo płytki związek bez przyszłości). Ja po prostu marzę o związku, w którym jest szczerość, zaufanie, wspólne plany na przyszłość, bezpieczeństwo i siła, która z tego związku wypływa. Chcę po prostu założyć rodzinę i być ze swoim partnerem szczęśliwa. Teraz nie jestem i on nie jest kandydatem na mojego męża.
        • rurek00 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 11:29
          Mi się wydaje, że ten twój facet nadaje się tylko do początkowej fazy związku. Czyli tylko gdy jest fajnie i miło, bo sobie randkujecie, ale nie ma tej prozy życia. Widocznie sobie z nią nie radzi, czyli jest dużym dzieckiem, a nie dorosłym mężczyzną. Najpierw od tej prozy życia z żoną uciekł w romans z tobą. Potem romans z tobą przerodził się znów w prozę życia (planowany ślub itd.), i koleś znów ucieka. Na szczęście przed ślubem, a nie po. Wg mnie on nie dorósł do normalnego związku. Będzie po prostu co 2, 3 lata znajdywał sobie nową panią, i każdej opowiadał jak to chodzi po tym świecie i szuka ten jednej jedynej miłości.
          Najgorsze co możesz zrobić to naciskać na ten ślub z nim. Za 2 lata to ty zostaniesz rozwódką.
          I zastanów się, w ramach autorefleksji, dlaczego akurat takiego faceta sobie wybrałaś.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 11:46
            > Mi się wydaje, że ten twój facet nadaje się tylko do początkowej fazy związku.
            > Czyli tylko gdy jest fajnie i miło, bo sobie randkujecie, ale nie ma tej prozy
            > życia. Widocznie sobie z nią nie radzi, czyli jest dużym dzieckiem, a nie doros
            > łym mężczyzną. Najpierw od tej prozy życia z żoną uciekł w romans z tobą. Potem
            > romans z tobą przerodził się znów w prozę życia (planowany ślub itd.), i koleś
            > znów ucieka. Na szczęście przed ślubem, a nie po. Wg mnie on nie dorósł do nor
            > malnego związku. Będzie po prostu co 2, 3 lata znajdywał sobie nową panią, i ka
            > żdej opowiadał jak to chodzi po tym świecie i szuka ten jednej jedynej miłości.
            >
            > Najgorsze co możesz zrobić to naciskać na ten ślub z nim. Za 2 lata to ty zosta
            > niesz rozwódką.
            > I zastanów się, w ramach autorefleksji, dlaczego akurat takiego faceta sobie wy
            > brałaś.

            Hm, niestety, ale chyba źle zinterpretowałeś moje wypowiedzi. My nie rozmawialiśmy oficjalnie o ślubie i go nie planowaliśmy. Po prostu wiemy, że albo będziemy razem i to będzie albo nic z tego nie wyjdzie, bo po co. Jesteśmy na takim etapie, że to się po prostu wie i czuje.
            • rurek00 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 13:20
              Hm, no w pierwszym poście napisałaś tak:
              >> ... albo w drugą (małżeństwo i założenie rodziny). <<

              Ale jeśli nawet o ślubie nie było mowy, to tak czy inaczej, pan nie jest stworzony do związku długoterminowych. Zbyt jest na to niedojrzały. Długie lata jeszcze będzie sobie skakał z kwiatka na kwiatek. Raczej się zastanów dlaczego akurat z kimś takim weszłaś w związek.
              • zuzanna5.0 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 13:26
                www.papilot.pl/milosc/15803/Faceci-ktorzy-nie-potrafia-kochac.html
                • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 14:41
                  > rel="nofollow">www.papilot.pl/milosc/15803/Faceci-ktorzy-nie-potrafia-kochac.html

                  Nie chce mi się w to wierzyć. Wiem jak on cierpi, że też pragnie tego spokoju, zaangażowania, zluzowania i odpoczęcia. Że też pragnie takiej trwałej, stabilnej i bezpiecznej relacji. Chyba, że się mylę. Ale znam tego człowieka. Chyba, że nie...

                  Nie chcę tego zaakceptować, bo nie umiem się tak poddać, nie jestem takim typem.

                  Na razie, kontynuuję swój plan zerwania i nie utrzymywania kontaktów prywatnych.
                  • eniigmaa Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 17:41
                    przechodzilam przez to 2x i za każdym razem kończylo sie tak samo czyli prędzej czy później rozstaniem definitywnym

                    moja przyjaciółka rozstała się z facetem, bo się nie potrafił określić i zdeklarować w te czy we wte
                    potem się zeszli, ona zaszła w ciążę (taka kontrolowana wpadka), cieszył się jak głupi, jakoś udało się nam przekonać go do ślubu
                    mniej niż rok po ślubie (dziecko pół roku) znalazł sobie inną, bo żona go "nie doceniała", bo nie pozwalała mu robić tego co lubi (miał pracę za 1200zł i nie chciał szukać niczego innego, żerując na niej i na swoich rodzicach), ograniczała mu jego pasje (weekendowe wyjazdy na koncerty, grzyby, ryby) - przypominam - miała półroczne dziecko, a w tym czasie załatwiała zamianę mieszkania na większe, kredyt oraz remont od zera - w nowym mieszkaniu były tylko betonowe ściany i nic więcej

                    co łączy tych trzech facetów? - niedojrzałość, niechęć do pójścia krok dalej i podjęcia zobowiązań
                    omijać z daleka
                    • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 20:18
                      > przechodzilam przez to 2x i za każdym razem kończylo sie tak samo czyli prędzej
                      > czy później rozstaniem definitywnym

                      Boję się tego. Nie chcę tego. Brakuje mi naszego życia, tych rzeczy, które robiliśmy razem. Naszego stylu. Czuję, że bez niego to nie jest to.

                      > rować w te czy we wte
                      > potem się zeszli, ona zaszła w ciążę (taka kontrolowana wpadka), cieszył się ja
                      > k głupi, jakoś udało się nam przekonać go do ślubu
                      > mniej niż rok po ślubie (dziecko pół roku) znalazł sobie inną, bo żona go "nie
                      > doceniała", bo nie pozwalała mu robić tego co lubi (miał pracę za 1200zł i nie
                      > chciał szukać niczego innego, żerując na niej i na swoich rodzicach), ogranicza
                      > ła mu jego pasje (weekendowe wyjazdy na koncerty, grzyby, ryby) - przypominam -
                      > miała półroczne dziecko, a w tym czasie załatwiała zamianę mieszkania na więks
                      > ze, kredyt oraz remont od zera - w nowym mieszkaniu były tylko betonowe ściany
                      > i nic więcej

                      O jej, ale to brzmi jak naciągane małżeństwo. Pod tymi wszystkim względami mój facet jest zaradny. Dobrze prowadzi swoją firmę, jest kapitalnym specjalistą w swojej branży, potrafi zarobić pieniądze, opłacić dom, zająć się remontem. Reszty nie wiem. Nie wiem jakby to było jakby pojawiło się dziecko. Myślę, że byłby dobrym ojcem. Ale jakby dokładnie się zachowywał, mogę tylko przypuszczać.

                      > co łączy tych trzech facetów? - niedojrzałość, niechęć do pójścia krok dalej i
                      > podjęcia zobowiązań
                      > omijać z daleka

                      Prawda. Może czas pokaże, że zrobi to, czego nie zrobił - przywołując wypowiedz potwor_z_piccadilly.
                  • mg.a Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 19:03
                    Witaj,
                    też pewnie trochę nie na temat się wypowiem, bom baba, a pytałaś o zdanie facetów :-)
                    ale opowiem Ci, jak wygląda taka separacja na czas określony z perspektywy strony do tej separacji dążącej.
                    U nas było tak, że po urodzeniu się dziecka, po ok. 2 tygodniowym porywie entuzjazmu, mąż przestał się angażować w jakiekolwiek wspólne życie - wyłącznie moją sprawą była nie tylko opieka nad córeczką, ale i finansowe utrzymywanie domu (całe szczęście szef zgodził się na telepracę i mogłam dorobić do gołej pensji, która mi została na macierzyńskim), a także "drobiazgi" typu sprzątanie, pranie, gotowanie... Do tego doszły powroty do domu w stanie "wskazującym" kilka razy w tygodniu. I to nie było tak, że z rock-and-rollowej laski zamieniłam się w grubą zapuszczoną mamuśkę - nie roztyłam się, nie zapomniałam dbać o siebie, nadal miałam i mam swoje zainteresowania i świat poza domem i dzieckiem...
                    Pewnego dnia (po dwóch miesiącach takiej jazdy) nie wytrzymałam i dosłownie wylałam nietrzeźwemu mężowi na głowę - może nie kubeł- ale pełną miskę zimnej wody, a potem spakowałam jego rzeczy i odstawiłam go rodzicom.
                    Zażądałam separacji (ale nie sądowej, tylko ustalonej między nami), żeby sprawdził, czy dobrze będzie mu beze mnie i żeby przypomniał sobie, że nawet u mamy trzeba się dołożyć do domowych wydatków, czasem samemu wrzucić ubrania do pralki, a "nawet" poodkurzać. Nie chodziło mi o jakieś mistyczne przemyślenie uczucia, ale o zderzenie tego człowieka żyjącego z głową w chmurach z realnym światem. Albo wybierze życie samotnika (prawdopodobnie w wiecznie brudnej wynajętej kawalerce), albo życie ze mną, ale wtedy dzielimy nie tylko śpiewające radości, ale i skrzeczące kłopoty i to wcale nie tak, że on bierze te pierwsze, a ja te drugie... Jest też taka opcja, że on poszuka sobie lepszego zastępstwa mnie. W którą by nie poszło stronę, będzie to świadoma decyzja, a nie, metaforycznie mówiąc, taniec papierka porwanego prądem rzeki. Po dwóch miesiącach tej separacji widzę efekty przemyśleń, a uzyskany spokój w pełni zrekompensował mi obciążenia psychiczne związane z presją rodziny i znajomych "żebyście się w końcu w którąś stronę zdecydowali"...
                    • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 07.10.13, 20:24
                      Fajnie, że chciało Ci się napisać. Twoją separację rozumiem. Jest powiedzeniem stop i przywołaniem Twojego mężczyzny do porządku.

                      Czy dobrze rozumiem - wróciliście do siebie? On wziął się za Waszą rodzinę?

                      Ja kiedyś od swojego mężczyzny usłyszałam, że w sumie nie musiałabym pracować. Ale chciał wiedzieć, że nawet przy takiej opcji sama sobie poradzę, że będę pracować z własnego wyboru i się rozwijać. Ja zawdzięczam mu na prawdę dużo - pomógł mi założyć własną firmę, pomógł mi się rozwinąć na wielu polach, wydobył ze mnie piękną kobiecość.
    • mentalcoach Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 17:17
      TAK !

      To bardzo dobra decyzja. Taką radę dają właśnie takim parom jak Wasza.

      mniej więcej 45 % par zaczyna na nowo odczuwać uczucia, które już dawno wygasły : tęsknota,
      zazdrość, troska.
      35 % odchodzi na stałe.
      jest tylko jeden problem w niektórych przypadkach 20% jedno chce odejśś a drugie nie.
      Dane procentowe na podstawie własnych doświadczeń około 250 par.
      • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 21:22
        Hm. U nas trochę się zmieniło. W zasadzie u mnie, nie wiem jak u niego. Podjęłam decyzję o zerwaniu. Nie akceptuję układu: powrót do randkowania. Postawiłam twarde warunki sobie: albo ten mężczyzna się określi i będzie tak ''jak powinno być'' (on zawsze się wtedy pytał: kto daje Ci prawo do mówienia o jakiś normach, określania jak być powinno? ech.. :)), albo za cholerę nie wrócę do tego co było.

        Kocham go, chciałabym z nim być, ale już na zupełnie innych warunkach. Nie dam się.

        W piątek widzimy się ''niby biznesowo'' - taki biznes, ale czuję, że wykorzystuje okazję, pomimo mojego zerwania naszych kontaktów osobistych i odcięcia się od niego.

        > TAK !
        >
        > To bardzo dobra decyzja. Taką radę dają właśnie takim parom jak Wasza.
        >
        > mniej więcej 45 % par zaczyna na nowo odczuwać uczucia, które już dawno wygasł
        > y : tęsknota,
        > zazdrość, troska.

        Hm. Nasze uczucia raczej nie wygasły. Moje przynajmniej są stałe, choć nabieram dystansu.

        > 35 % odchodzi na stałe.

        A czy strony się zamieniają? To które chciało odejść, nagle chce powrotu, a tamto, które było dorzucone, jednak zmienia kurs i mówi nie?

        > jest tylko jeden problem w niektórych przypadkach 20% jedno chce odejśś a dr
        > ugie nie.

        Właśnie? Czy strony się zmieniają?

        > Dane procentowe na podstawie własnych doświadczeń około 250 par.

        A jak wygląda przypadek, że po jakimś czasie oboje się wypalają, pomimo różnych natężeń uczuć i pragnień, w momencie zaistnienia separacji?

        Ciekawe to? :).





        • jachimowskabis Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 22:00
          Miałas racje że tak zrobiłas, bo facety to smieszny ludek, taki nerwowy, mnie też kiedyś napisal że zerwał a potem miał pretensje że si e nie odzywałam, bądz tu madry i pisz wiersze !!! my kobiety musimy sie trzymać razem, nieprawdaż ? a ksiązke chetnie poczytam , lubię romanse.
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 09.10.13, 22:14
            jachimowskabis napisała:

            > Miałas racje że tak zrobiłas, bo facety to smieszny ludek, taki nerwowy, mnie
            > też kiedyś napisal że zerwał a potem miał pretensje że si e nie odzywałam,
            > bądz tu madry i pisz wiersze !!! my kobiety musimy sie trzymać razem, nieprawd
            > aż ? a ksiązke chetnie poczytam , lubię romanse.

            Czasem mi się wydaje, że się właśnie nie trzymamy. W tej chwili pomagają mi znajomi, sami faceci. A książka, biznesowa. Mało romantyczna, ale dużo pomaga, można z niej dużo się nauczyć.

            A facet. Nie wiem. Nie wiem skąd się biorą aż takie krzywizny w życiu. Zobaczymy jak historia się nam ułoży. Moje zdecydowanie dodaje mi skrzydeł.
        • eniigmaa Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 10.10.13, 09:48
          dobra decyzja
          u mnie za pierwszym razem podjęłam taką samą, tylko wtedy ta separacja (z jego inicjatywy) była taka całkowita, bez żadnych spotkań, po tym miesiącu ja podjęłam decyzję o rozstaniu, ale on nie chciał, to był chyba syndrom coś ala pies ogrodnika ;)
          głupia byłam i się ugięłam, ostatecznie i tak wkrótce się rozstaliśmy

          mój drugi "przypadek" też zostawił dla mnie żonę, pewnego dnia po prostu zjawił się u mnie i wyciągnął z teczki kapcie (choć ja wcale go o to nie prosiłam), by po kilku miesiącach wyprowadzić się do wynajętej kawalerki i "tylko randkować", a po następnym roku wrócił do żony, bo nie miał kasy, minęło wiele lat, ale nadal są razem, a przynajmniej razem mieszkają

          obaj niestety przysporzyli mi wiele cierpienia i zostawili blizny w sercu :/
          teraz jestem dużo starsza, troszkę mądrzejsza ;) i uważam że trzeba się szanować, a nie zgadzać na wszystko byle tylko z nim być, choć wiem że to niełatwe i po rozstaniu człowiek czuje się jak ryba bez wody
          Twój facet już miał żonę i może dlatego woli tylko "randkować"
          jeśli Ty chcesz mieć normalną rodzinę, dzieci to chyba nie z nim

          ja w końcu trafiłam na mężczyznę który chciał iść w tym samym kierunku co ja
          czego i Tobie życzę
          • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 10.10.13, 15:43
            > dobra decyzja
            > u mnie za pierwszym razem podjęłam taką samą, tylko wtedy ta separacja (z jego
            > inicjatywy) była taka całkowita, bez żadnych spotkań, po tym miesiącu ja podjęł
            > am decyzję o rozstaniu, ale on nie chciał, to był chyba syndrom coś ala pies og
            > rodnika ;)
            > głupia byłam i się ugięłam, ostatecznie i tak wkrótce się rozstaliśmy

            Hm. ciekawe czy u mnie zaistnieje taki scenariusz. Ja wiem, że nie wrócę do tego co było, na tamtych warunkach. Mowy nie ma.

            > mój drugi "przypadek" też zostawił dla mnie żonę, pewnego dnia po prostu zjawił
            > się u mnie i wyciągnął z teczki kapcie (choć ja wcale go o to nie prosiłam), b
            > y po kilku miesiącach wyprowadzić się do wynajętej kawalerki i "tylko randkować
            > ", a po następnym roku wrócił do żony, bo nie miał kasy, minęło wiele lat, ale
            > nadal są razem, a przynajmniej razem mieszkają

            No to taki powrót z braku laku. Ja nie rozmawiam o naszym życiu z nim od ponad tygodnia, nie wiem co myśli, na jakim on jest etapie, co ma w głowie. W sumie, też jakoś mnie nie ciekawi, bo zakładam, że nic się nie zmieniło. Ale nie wiem.

            > obaj niestety przysporzyli mi wiele cierpienia i zostawili blizny w sercu :/
            > teraz jestem dużo starsza, troszkę mądrzejsza ;) i uważam że trzeba się szanowa
            > ć, a nie zgadzać na wszystko byle tylko z nim być, choć wiem że to niełatwe i p
            > o rozstaniu człowiek czuje się jak ryba bez wody
            > Twój facet już miał żonę i może dlatego woli tylko "randkować"
            > jeśli Ty chcesz mieć normalną rodzinę, dzieci to chyba nie z nim

            Nie wiem co siedzi mu teraz w głowie. Początek tej separacji wyglądał jak powrót do randkowania. Nie wiem jaką planuje przyszłość.

            > ja w końcu trafiłam na mężczyznę który chciał iść w tym samym kierunku co ja
            > czego i Tobie życzę

            Świetnie. Strasznie się cieszę. Marzę o tym samym :).
            • obrotowy ale nakrecane lalki to rzadko chodza po ulicach... 10.10.13, 17:47
              lilka282 napisała:

              > >... ja w końcu trafiłam na mężczyznę który chciał iść w tym samym kierunku co ja,
              czego i Tobie życzę
              >
              > Świetnie. Strasznie się cieszę. Marzę o tym samym :).


              Ale nakrecane lalki to rzadko chodza po ulicach...
              Juz lepiej poszukac ich w biurze matrymunialnym
              chociaz i tam proporcja ofert kobiecych do meskich to 3 : 1

              eehh.. kobity to maja przechlapane z tym zamazpojsciem...
              podobnie jak i mezczyzni z seksem...

              i bondz tu mondry...
              • lamiuszka Re: ale nakrecane lalki to rzadko chodza po ulica 10.10.13, 22:57
                A ja myslę,że facet nie pogodził się z tym kurestwem które zrobił swojej żonie,a ty mu to na codzien przypominałas - wiec fruuu, wystawił cie za drzwi bomu zle. I bardzo dobrze, nie zaslugujecie oboje na dobre, przyjemne zycie. Zawsze mnie bawilo stwierdzenie kochanek : jak nie ja to inna,ja nie zdradzam itp. Decydujac sie na danie dupy zonatemu pokazujesz co sobą przedstawiasz i ile jestes warta- niewiele.
                Ubierasz to wszystko w piekne slowka, ale to wszystko dno, zwykle dno.
                • jachimowskabis Re: ale nakrecane lalki to rzadko chodza po ulica 11.10.13, 12:21
                  Poco tu ludzie piszą, żeby się pochwalic jacy to oni dobrzy i madrzy, zycie i tak pójdzie swoja drogą , Kazdy po cichu o czymś marzy po nocach, i kogoś kocha w skrycie, a potem go nienawidzi, wraca do żony, potem znów wraca do kochania, od tego wszystkiego głupieje, niema madrych na uczucia, mozg wykonuje miliony różnych kombinacji, i ty biedny człowieku nawet nie wiesz ze masz tak mało do powiedzenia o swoim życiu.
                  • obrotowy ale, kutwa, jakie to ma znaczenie ? 12.10.13, 02:24
                    jachimowskabis napisała:
                    niema madrych na uczucia, mozg wykonuje mil
                    > iony różnych kombinacji, i ty biedny człowieku nawet nie wiesz ze masz tak mał
                    > o do powiedzenia o swoim życiu.


                    To wsio prawda, tyle bez znaczenia.
                    wazne , to jak sie lubisz calowac i piescic.
                    no poviedz. :)
                    • jachimowskabis Re: ale, kutwa, jakie to ma znaczenie ? 12.10.13, 08:46
                      A ty lubisz ty sie całowac tak po libacji, o 4 tej rano , i koniecznie na czczo ? ;-)
                      • jachimowskabis Re: ale, kutwa, jakie to ma znaczenie ? 13.10.13, 10:21
                        Ten watek mnie bardzo zafascynował, czytałam go wiele razy, i przy okazji dokonalam wielkiego odkrycia. Dlaczego człowiek raz kocha, raz nienawidzi , i to jest bardzo dziwne dlaczego tak jest. Odpowiadam: w życiu jest podobnie, tak jak w aparacie fotograficznym jest oryginał i kopia, raz widzisz rzeczywistość, raz jej odbicie, i tak jest np, z kochaniem , snami, wrózbami, przeczuciami, z jasnowidzeniem, i innymi cudami. Niesamowite odkrycie dla nauki,ten temat mnie interesuje od dawna, i tu własnie trochę zisciły się moje marzenia.szkoda że nauka tego nie zauwaza, czy to jest za trudne dla niej, przecież to jest do udowodnienia. Ciagła walka przeciwieństw= nasze życie.
                        • lilka282 Re: ale, kutwa, jakie to ma znaczenie ? 14.10.13, 12:19
                          Ładnie to napisałeś. Ja bym dodała jeszcze, że szczerze - nie wiem czy mamy na to wszystko wpływ. Wydaje nam się, że coś widzimy, o coś walczymy, ale to chyba jest gdzieś już zapisane. Tak jak nasza historia.

                          PS. Przepięknie teoria chaosu, walki przeciwieństw i aspekt naukowy życia, opisany jest w książce "Ślepowidzenie''. SF naprawdę wysokich lotów. Właśnie czytam.
                      • obrotowy jusz lepiej... 14.10.13, 16:19
                        jachimowskabis napisała:
                        > A ty lubisz ty sie całowac tak po libacji, o 4 tej rano , i koniecznie na czc
                        > zo ? ;-)

                        No nie calkiem.
                        Wypijam mala kawe (na wzmocnienie).
                        Kieliszek koniaku (dla smaku).
                        oraz myje zeby.
    • mariposa_osa Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 13.10.13, 20:24
      Tyle rozkminy, tyle główkowania... A z życia wiadomo, że jak facet chce separacji, to zwykle wiąże się to z wadą postawy - dupa na boku. O czym powinnaś świetnie wiedzieć, bo w końcu jak byłaś w tej roli, twój kochanek też musiał jakoś żonę oszukiwać.

      A że się pojawia, pisze, randkuje - zostawia sobie furtkę na powrót. Czyli albo nie jest pewien, czy chce być z nową panią albo nie jest pewien, że ona z nim chce być na stałe. Co do ciebie, to pewność jest - jesteś na z braku laku i jak nie wyjdzie.
    • lilka282 Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 14.10.13, 12:16
      Pobyliśmy ze sobą kilka dni. Porozmawialiśmy. Każda ze stron chce naprawy i nie chce wracać do tego co było. Działamy.
      • jachimowskabis Re: Separacja na jakiś czas - męska perspektywa 14.10.13, 20:13
        ludzie powinni być z soba jeżeli tego chca oboje, przeciez już zeszli z drzewa, o co tyle awantury, o co tu chodzi o wspólny dywan, można spac nawet na trawie, albo na kartonie. Ludzie toczą wojny a tymczasem życie przelatuje przez palce, a wam wymyka sie nawet biznes nic głupszego, jestem zwolennikiem rozsadku.
        • mam_pokrecony_mozg czy cos sie zmienilo? 14.01.14, 18:20
          minely 3 miesiace..i jakies zmiany nastapily?
    • zalosny.jestes Separacja to taka operacja oddzielenia ze 17.01.14, 09:36
      znieczuleniem. Ja jestem zawsze za ostrym cięciem ale są faceci, którzy potrzebują iluzji, że nie są sami i jeszcze może coś z tego będzie. Tak samo zresztą jest w przypadku słabych kobiet. Dotychczasowego misia się podlewa jak kwiatek od czasu do czasu a korzystając z nieodciętej zupełnie pępowiny szuka kolejnej, solidnej gałęzi, na którą można przeskoczyć.

      Ja nie chce mieć do czynienia z takimi ludźmi.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka