Instynkt macierzyński

[twojabogini]

W weekend zastanawiałam się, czy nie jestem w ciąży. Nie jestem.
Hmmm...Odkryłam, że ja po prostu chciałabym być w ciąży. Jak się
okazało, że to jednak tylko kac - poczułam się rozczarowana.
Niby nic prostszego - odstawiamy używki i zajmujemy miłością. Ale -
czy takie ulegnięcie instynktowi jest sensowne?
Mam pytanie do tych z was, które odczuły na którymś etapie taką chęć
posiadania dziecka. Poszłyście za instynktem? Żałujecie? A może
przeczekałyście i wam przeszło?
I jedno pytanie techniczne - do tych z tendencją do rozstępów w
ciąży. Mam kilka zabliźnionych rozstępów z poprzedniej ciąży - czy
one odnowią się w kolejnej i czy pojawią się nowe?

[haylee]

a ja teraz właśnie myślę czy nie jestem :)
to raczej niemożliwe,ale...
co do rozstępów to nic o nich nie wiem(póki co)
zamierzam niedługo pójść za instynktem,ale najpierw muszę odłożyć
trochę kasy(tzn. MUSIMY)

[nanai11]

Posiadanie dziecka to najpiękniejsze co mi sie przytrafiło w życiu.Zaznaczam ze
zwiedziłam pół swiata, tańczyłam na scenie o czym marzy wiele kobiet, mam sporo
medali mistrzowskich. Jednak mój syn to coś cudnego. Wychowuję Go sama. Nie
żałuje że poszłam za potrzeba serca i zaszłam. Przerwałam wystepy i zostałam
mamą. Teraz występuje mój syn, bo jest 12 latkiem. Rozstępów nie posiadam.

[lisbeth25]

> że poszłam za potrzeba serca

Dobre. To nie potrzeba serca, a macicy.

[twojabogini]

Nie ma czegos takiego jak potrzeba macicy. Macica nie jest
niezaleznym organem, który może mieć autonomiczną wolę.
Chęć posiadania dziecka odczuwam jako bardzo fizyczną, ale jestem w
stanie ja opanować. Po drugie - jest to równiez potrzeba o
charakterze emocjonalnym, psychicznym.
Żródło takiej chcęci posiadania dziecka tkwi w psychice. Kocham
mojego partnera i czuję się bezpiecznie w związku.
To co okresla sie potrzebmi macicy to zazwyczaj rojenia kobiet które
chca na siłę łapac mężą bo juz czas i później będzie za późno - z
rzeczywistym instynktem nie ma to za wiele wspólnego. albo chca miec
dzidziusia bo koleżanki maja, albo zeby ładne ubranka kupować, albo
zeby coś się działo bo im się nudzi.

[skarpetka_szara]

"zajsc w ciaze" to tak brzydko brzmi.

[twojabogini]

skarpetka_szara napisała:

> "zajsc w ciaze" to tak brzydko brzmi.

To ciekawa refleksja. Przemyslałam - i faktycznie ma to jakieś takie
nieładne konotacje. Ogólnie zrobilam krótki przegląd języka
polskiego pod kątem rodzicielstwa, ciąży - i z przykroscia odkrylam,
że niewiele jest słów oddających istotę zjawiska, kojarzących się
pozytywnie. Smutne.

[twojabogini]

Też uważam bycie mamą za jedno z najbardziej wartosciowych przezyć i
nieustajace źródło mojego rozwoju osobistego, zyciowy napęd. Choć
tak fizycznego pragnienia posiadania dziecka nie odczuwałam
poprzednim razem. Dlatego się zastanawiam - w takim stanie nie
jestem zdolna do analizy. Tylko własnie - czy ta analiza jest tak
naprawdę potrzebna?
Rozstępy mam po poprzedniej ciązy - więc zastanawiam się czy i w tej
się pojawią...I co ze starymi, które się zabliźniły? Ale to kwestia
marginalna.

[twojabogini]

haylee napisała:

> a ja teraz właśnie myślę czy nie jestem :)
> to raczej niemożliwe,ale...
> co do rozstępów to nic o nich nie wiem(póki co)
> zamierzam niedługo pójść za instynktem,ale najpierw muszę odłożyć
> trochę kasy(tzn. MUSIMY)

Z ta kasą - to z mojego doswiadczenia wynika, ze pod tym katem
zawsze jest nieodpowiedni moment. Jak bylam w pierwszej ciązy to
słyszałam jak ty sobie poradzisz, ani mieszkania, młoda, bez
studiów, ani kasy. Poradziałm sobie, nie narzekam, osiagnęłam co
chcialam. dziecko to motor napędowy.
Oczywiscie lęk czy sobie poradzimy jest - i jest naturalny - bo
nagle jest się odpowiedzialnym za kogos innego.
z tego co piszesz to z przyczyn racjonalnych starasz się na jakiś
czas wstrzymać to co mówi ci instynkt. Ja się właśnie zastanawiam -
czy jest sens z takim wstrzymywaniem.
Kasa rzecz nabyta, raz jest raz jej nie ma. Z drugiej strony gdy
oleję instynkt - to nie minie ot tak, bo podejmę inną decyzję - więc
będę odczuwać ewidentny brak. Hm...No nie wiem.

[haylee]

ale to nie jest na zasadzie "najpierw musimy kupić samochód"
tylko "najpierw musimy odlożyć na wózek i pieluszki" ;)

oczywiście,teraz "jakoś" też byśmy dali radę, ale ja nie
chcę "jakoś", nie chcę szukać w markecie najtańszego dżemu i
wybierać ze skarbonki kasy na chleb przed wypłatą
jestem na etapie,że rozsądniej jest się jeszcze wstrzymać, co nie
zmienia faktu,że byłabym szczęśliwa gdybym już miała dzidziusia ;)

[real_mayer]

twojabogini napisała: Z drugiej strony gdy
oleję instynkt - to nie minie ot tak, bo podejmę inną decyzję - więc
będę odczuwać ewidentny brak. Hm...No nie wiem.
Ja olałam instynkt macierzyński. Pojawił się w wieku 22 lat i trwał dwa lata.
Nie żałuję, że nie urodziłam wtedy, bo nie ma czego żałować. Teraz mam etap w
którym absolutnie nie chcę dziecka. Pewnie za rok mi się zmieni i wtedy już się
zdecyduję.

[tow.ortalion]

Mój kumpel miał już cztery razy takie napady instynktu i teraz nie może wydolić na alimenta.

[twojabogini]

Pomylił się biedaczkowi instynkt zostania rodzicem z chęcią
rozładowania napięcia seksualnego. W tym drugim przypadku należy
używac prezerwatyw. Moze mu to powiedz zanim po raz piaty dostanie
przypływu pożądania?
Alimenty-przyjemnośc taty spłacana na raty.

[lisbeth25]

Na szczęście ten zwierzęcy instynkt mnie nigdy nie dopadł.

[twojabogini]

lisbeth25 napisała:

> Na szczęście ten zwierzęcy instynkt mnie nigdy nie dopadł.

To nie jest instynkt zwierzęcy, tylko ludzki, zwierzęta maja ruję -
działa u nich silny instynkt seksualny, a nie pragnienie dziecka,
wychowania go, kontaktu z nim, wspólnej opieki nad nim z partnerem
itp. Zwierzeta nie sa zdolne do takiej analizy. Nie sa też w stanie
nad tym instynktem panować.
Poza tym to bardzo miłe. Odczuwam to bardzo fizycznie i jest to
zmysłowe przyjemne uczucie. zwiększa też pożądanie odczuwane w
stosunku do partnera i jest ono takie troche transowe. Takie
pragnienie jest też źródłem energii, chcęci dokonania zmian, które
umożliwią wychowanie dziecka, stworzenie dla niego dogodnych
warunków. Mi się podoba :)

[athandavan]

mialam.

studia - skonczone
doktorat - zlozony (pewnie beda poprawki, ok 5 miesiecy przewiduje)
maz - dostal b. fajna prace
przyjaciele - z dziecmi, ktore nas uwielbiaja i chca zostawac u nas na noc
rodzice - bardziej lub mniej dosadne prosby o wnukow

niby czas? nawet zaczelam lykac kwas foliowy.

ale mi przeszlo. w zeszlym miesiacu. na uczelni, niby te same zadania, ale
pojawili sie inni ludzie. wiele z nich duzo starszych ode mnie, ale zyja... no
wlasnie jakos tak lekko, z pasjami, podrozuja.

wiem po naszych (dzieciatych) przyjaciolach, ze tak czy inaczej musialabym z
tego zrezygnowac. a jeszcze nie jestem gotowa - bo nawet polowy z tych rzeczy
nie doswiadczylam (moje studia, nauka, praca - zawsze w 100% intensywne).

wiec poczekamy.

ale czytam ten watek, bo jestem strasznie ciekawa opinii innych w tym temacie.

[haylee]

twijabogini napisała :
<Poza tym to bardzo miłe. Odczuwam to bardzo fizycznie i jest to
zmysłowe przyjemne uczucie. zwiększa też pożądanie odczuwane w
stosunku do partnera i jest ono takie troche transowe. Takie
pragnienie jest też źródłem energii, chcęci dokonania zmian, które
umożliwią wychowanie dziecka, stworzenie dla niego dogodnych
warunków. Mi się podoba :)>
też tak to odczuwam :)

[disa]

ja niby chce dziecko, ale jak parę miesięcy temu myślałam, że jestem w ciąży to
dostałam depresji
ale pewnie dlatego, że partner był nieodpowiedni

teraz jeszcze u nas jest za wcześnie na jakiekolwiek plany związane z dzieckiem
instynkt jest, ale wydaje mi się, że jestem za biedna
tzn jak na warunki PL nie jestem, ale chyba jestem jeszcze zbyt egoistyczna...
sama nie wiem gubię się w rozmyśleniach
chociaż z 2 strony zamiast fajnego zabytkowego samochodu z lat 70 ... szukam suv'a
więc może nie jestem aż taka egoistyczna

na rozstępach się nie znam, ale też się ich boję
i boje się, że nie będę miała czasu dla siebie mimo iż mam świetnego partnera na
którego mogę liczyć, a na dzieciach zna się lepiej niż ja

miotam się... niby chce, ale ... boje się

[poprostu_basia]

Nie mam ani dziecka ani instynktu ani nawet rozstępów (przynajmniej tych
ciążowych) ale i tak wtrącę swoje trzy grosze:
Nie tak dawno założyłaś tu wątek opisując pewne problemy z którymi się zmagasz w
związku-radziłabym wykorzystać energię płynącą z instynktu na rozwiązanie ich (o
ile jeszcze istnieją) oraz może na dokonanie pewnych zmian w życiu o których tam
gdzieś napomknęłaś wcześniej. A później nie pozostaje Ci już nic innego jak
przestudiować tabelkę Andreasa i-do dzieła:) Po co rezygnować skoro masz chęć,
możliwość i odpowiedniego kandydata na tatusia:)

[twojabogini]

poprostu_basia napisała:


> Nie tak dawno założyłaś tu wątek opisując pewne problemy z którymi
się zmagasz w związku-radziłabym wykorzystać energię płynącą z
instynktu na rozwiązanie ich

Nie problemy w związku - a problemy z moimi reakcjami na wspólne
zamieszkanie. Jak się okazało wcale nie takie dziwne, raczej
mieszczące się w standarcie. Gdybym miała problemy w związku -
wogóle nie rozważałbym decyzji o dziecku - chyba, że miałabym ochotę
na samodzielne macierzyństwo. Mój instynkt bierze się po części
właśnie z tego, że w związku czuję się bezpiecznie i dobrze.
Problemy które pojawiają się na codzień, emocje, a nawet konflikty -
to normalny element życia. Nie oczekuję od związku, ze będzie jakąś
sielanką w zwiazku z którą będę przezywac jedynie pozytywne emocje.
Tym bardziej, ze pojawienie sie dziecka w związku rodzi całą masę
uczuć destrukcyjnych i destabilizuje związek. Gdybym chciala
sielanki - to nawiązałabym romans, a nie zakladała rodzinę ;)

> o ile jeszcze istnieją) oraz może na dokonanie pewnych zmian w
>życiu o których tam gdzieś napomknęłaś wcześniej.

Hm...szczerze mówiąc rozważałam ukieronkowanie energii płynącej z
instynktu gdzie indziej, ale to nie tak. Podobnie jak przy moim
pierwszym dziecku, źródłem mojej sily była energia plynąca z bycia
matką. Teraz instynkt moze byc źródłem sily do przemodelowania
zycia, tak aby macierzyństwo było jak najbardziej komfortowe. jesli
nie zdecyduję się na macierzyństwo - to takie dzialania nie mialyby
sensu.

> A później nie pozostaje Ci już nic innego jak
> przestudiować tabelkę Andreasa i-do dzieła:) Po co rezygnować
>skoro masz chęć, możliwość i odpowiedniego kandydata na tatusia:)

Po co rezygnować? Kwestia kosztów alternatywnych - poruszonych
powyżej. Decyzja o (niepatologicznym) macierzyńtwie oznacza wiele
ograniczeń - rezygnację z wielu rozrywek, podróży, snu, początkowo
rownież z samorealizacji, zwłaszcza zawodowej. Oznacza też nowe
wyzwania dla związku.
Z kolei kosztem decyzji o zignorowania instynktu jest brak
macierzyństwa. Ale równiez mozliwośc że w moim zyciu pojawi się
dziecko nie wtedy gdy będę miała siłę płynącą z instynktu,ale w
momencie, gdy będę zaangażowana w całkiem inne rzeczy.
Stąd moje pytanie o losy instynktu o kobiet, które coś z nim musialy
zrobić: wykorzystać/olać.

[skarpetka_szara]

Nie wiem czym jest instynkt macierzynski - nigdy przez to nie
przechodzilam. Nie wiem tez dlaczego ludzie chca posiadac dzieci -
na poczatku rodzice sa niewyspani i drazliwi bo trzeba co 3 godziny
zmieniac pieluche, karmic, itd... Potem w wieku 4 do 10 lat dziecko
jest nawet fajne, mozna duzo w nie wpoic. Potem niestety dziecko
osiaga wiek nastolatka i na nowo staje sie potworem. Potem wchodzi
w doroslosc i jest nikim specjalnym.

Jak rodzic ma szczescie to jeszcze jego dziecko wyrosnie i
zdobedzie prace i jako-tako sobie poradzi, bedzie jako-tako
szczesliwy. Ale nie oszukujmy sie - bardzo malo ludzi jest
szczesliwych. Tez jest bardzo mala szansa ze dziecko bedzie
geniuszem, ze sie zasluzy dla ludzkosci. Najczesciej takie
dzieciaki okazuja sie zwyklymi przecietniakami na tym swiecie,
naprawde nic specjalnego: ot, zwykle laski z kompleksami ktore
szukaja misiow, lub wlasnie takie zwykle misie. blleeee

Jak rodzic ma pecha to dziecko okarze sie gwalcicielem, rabusiem,
pijuskiem, lobuzem, szalikowcem, itd. Wtedy to juz w ogole nie wiem
jak rodzic moze patrzec sobie w oczy - ze ON-rodzic wydal na swiat
takie cos. Nic tylko pluc sobie w twarz ze sie sluchalo tego
instynktu.

A w dodatku, matki maja obsesjie aby zyc zyciem dzieci, i sie
martwia cale zycie. Jak sobie o tym pomysle to sie drapie po
glowie - dlaczego ktokolwiek by odczuwal pragnienie posiadania
dziecka. To musi byc wlasnie instynkt reprodukcyjny.

[haylee]

skarpetko,żartujesz, pawda...?
a słyszałaś kiedyś o tupocie małych stópek ;) ?

sześciolatek do 4-latki podczas jedzenia jeszcze cieplego, domowego
ciasta: "Ola, zamknij oczy i ćlamkaj, wtedy najlepiej smakuje!"
z dzieciakami jest tyle frajdy :)

[skarpetka_szara]

Haylee, no wlasnie nie zartuje. Zreszta pisalam ze od 4 do 10 roku
zycia dzieci sa w miare fajne. Ale jezeli spojrzysz na swoje
dziecko i pomyslisz o przyszlosci, to nie wiem jak mozna byc
pozytywnym biorac pod uwage jak wiele idiotow chodzi po ziemi.

Nigdy nie slyszalam o tupocie malych stopek.

[biala.chmurka]

Skarpetko, w kontekście tego co napisałaś chciałam Ci zadać pytanie:
Do której kategorii Ty sama się zaliczasz? Przeciętniak, geniusz, rabuś? :-) Jesteś szczęśliwa? Masz kompleks braku przyczynienia się dla ludzkości? ;)
i najważniejsze - jeśli posiadasz jeszcze mamę, jak Ona to widzi? Ma podobne rozterki, co Ty?

widzisz, pytam bo bardzo ciekawie napisałaś, sama miewam tendencję żeby podobnie rozumować. Do czasu, kiedy zdam sobie sprawę, że to... czysto teoretyczne rozważania, i rzadko mają odzwierciedlenie w realnym odczuwaniu macierzynstwa.

[skarpetka_szara]

Bialo chmurko, dla mnie macierzynstwo musi byc czysto teoretyczne -
bo nigdy tego nie przezylam. I tak jak tygrysica dba o swoje
potomstwo - ludzie dbaja o swoje - rozumiem to - silna wiez,
instynkt. Natura wyposarzyla nas w to uczucie poniewaz tak zmusza
nas do kontynulowania rozwoju gatunku.

A sama jestem swiadoma swojej nic-nie-znacznosci. Jestem taka
mroweczka w mrowisku (przemrowionym). Czy jest mi z tym zle? nie.
Ale samo zycie jest trudne. Czy chcem splodzic kogos aby
przechodzil przez to rowniez? raczej nie, aczkolwiek nie kopnelo
mnie jeszcze tak jak TwojaBoginie. Juz wole zaadoptowac i dac
opieke komus kto nie prosil sie na ten swiat a zafundowano mu
pieklo przez glupia babe.

Co do mamy.... Mysle ze moja mama splodzila kilkoro dzieci poniewaz
taka byla kolej ze po slubie trzeba miec dzieci. Mysle ze nigdy nie
analizowala tego doglebnie czy aby to naprawde chce - mysle ze bylo
to dla niej oczywiste ze dzieci nalerzy posiadac.
Wiec nie! moja mama podobnych rozterek nie ma.

[hotally]

Nie lubię małych dzieci i nie mam instynktu ;)
Mogę się z nimi pobawić kilka godzin, ale spędzenie z nimi więcej czasu działa
na Mnie jak płachta na byka.

[varia1]

instynkt macierzyński IMO to nie jest chęć:
BYCIA W CIĄŻY
lub POSIADANIA DZIECKA

to jest moment kiedy się chce BYĆ MAMĄ


jeśli chodzi o kwestię techniczną z rozstępami - raczej tak

[twojabogini]

varia1 napisała:

> instynkt macierzyński IMO to nie jest chęć:
> BYCIA W CIĄŻY
> lub POSIADANIA DZIECKA
>
> to jest moment kiedy się chce BYĆ MAMĄ

Znów wypływa kwestia językowa. Chęć bycia w ciąży jest ewidentnie
składową tego co odczuwam, podobnie jak chcęć zajścia w ciążę - to
instynkt fizyczny i seksualny. Pominięcie tego i sprowadzenie
do "bycia mamą" bardzo okroiłoby opis tego co czuję.
Co do zwrotu posiadanie - też ma w naszym języku negatywne konotacje
w odniesieniu do dziecka. A jednak - pomijając kontekst
wszechwładzy - moim zdanie to słowo dobrze opisuje więź matki z
niemowlęciem.
>
>
> jeśli chodzi o kwestię techniczną z rozstępami - raczej tak

tak myslalam ;) cóż...

[skarpetka_szara]

Mozna posiadac przedmiot, ale czlowieka? Kiedys ludzie posiadali
niewolnikow: mogli ich sprzedawac, zabijac nawet bo taki niewolnik
nie mial zadnych praw. Dzisiaj mamy prawa dziecka, i prawa
czlowieka.

Ale jak to zastapic? wychowuje dziecko? nawet "moje dziecko" mnie
drazni, bo niby jest kogos, czyli z matki i z ojca powstale, ale
troche tak dziwnie brzmi - wlasnosciowo.

Bo to tak troche jest ze jak myslimy ze cos jest nasze, to myslimy
ze mozemy robic co chcemy.

[twojabogini]

skarpetka_szara napisała:

> Mozna posiadac przedmiot, ale czlowieka?

Bo teraz mamy poprawność polityczną, która wylansowała hasła, ze
dziecko/mąż/pies - nie własność. Dziecko to tylko taki gość w domu,
przelotem i my nie za bardzo mamy do niego prawa. No i jest cała
masa dzieci niczyich - których nikt nie posiada, daje się im zreć i
tyle. Potrzeba przynalezności jest bardzo istotna dla człowieka -
jak równiez potrzeba posiadania.
Ładne konteksty "posiadania kogoś" - posiąść czyjeś serce/duszę
(miłość/głebokie zrozumienia), posiąść kogoś, posiąść dogłebnie,
całkowicie (namiętność).

Kiedys ludzie posiadali
> niewolnikow: mogli ich sprzedawac, zabijac nawet bo taki niewolnik
> nie mial zadnych praw. Dzisiaj mamy prawa dziecka, i prawa
> czlowieka.

I prawa te w niczym nie zmieniają sytuacji - wiele dzieci pracuje na
świecie inne sa zabijane. Prawa człowieka drugiej i trzeciej
generacji to listek figowy dla naszych sumień. Wiele matek nie powie
posiadam swoje dziecko - bo to nieładnie - pare innych wyrzuci w tym
czasie swoje niemowlaki przez okno - wogole nie widzac w nich istot
ludzkich.

> Ale jak to zastapic? wychowuje dziecko? nawet "moje dziecko" mnie
> drazni, bo niby jest kogos, czyli z matki i z ojca powstale, ale
> troche tak dziwnie brzmi - wlasnosciowo.

Ale dzieci chcą byc "posiadane", podobnie jak przyjaciele,
małżonkowie: mam męża, posiadam trzech przyjaciół, mam dużo
znajomych, mam siostrę, mamę, tate i rybki. Ta krytykowana
przynależnośc - to wyraz zaspokojenia jednej z podstawowych potrzeb
psychicznych - przynaleznosci.

> Bo to tak troche jest ze jak myslimy ze cos jest nasze, to myslimy
> ze mozemy robic co chcemy.

To juz własnie efekt propogandzi...
Jako przykład dobry gospodarz - ma to dba: o swoje obejscie, kozy,
swinie itp. Jak zrobiono PGR-y gdzie nikt nic nie miał - to nikt nie
dbał. Stąd jak sadzę tyle dzieci zaniedbanych duchowo, pogubionych -
bo choc jest niby pelna rodzina - to te dzieci do nikogo nie należą,
nikt ich nie ma, w domu sa przelotem optymalnie - na kilkanaście lat.
To jakim językiem mówimy, jak odczuwamy pewne pojęcie, jakie wiążemy
z nimi emocje - ma wpływ na to jak widzimy swiat. dzieci powinniśmy
mieć.
Lepszym hasłem prorodzinnym byłoby - dbaj o swoja rodzinę, dbaj o
dzieci które MASZ - niz pranie mózgu, ze masz dzieci, ale ich nie
masz.
Posiadam jedno dziecko i chcę posiadać drugie :)
Mąz starczy póki co jeden na stanie ;)

[skarpetka_szara]

no-no, przekonalas mnie co do posiadania. Sama lubie mowic: moj
maz, ale dziwne to uczucie.

[malwan]

Ale jak to zastapic? wychowuje dziecko?

jestem mamą -zrozumiałe i proste.

[alexa0000]

Przy pierwszym dziecku-zero instynktu. Teraz, po dwóch latach,
zaczyna coś się kluć. W związku czuje sie bezpiecznie, chociaż nie
ukrywam,że mój mąż duzo pracuje i w domu jest tylko wieczorem.Jestem
czesto zmeczona opieką nad synem, a jednak chce miec drugie dziecko.
Małe, leżące ze mna w łózku i tulące sie do mojego ciała. A przecież
pamietam nieprzespane noce i ciągłe zmęczenie- mimo to chcę i zrobię
to.To bardzo przyjemne uczucie, mam nadzieję,ze nie zamieni sie w
rozpacz w przypadku ewentualnej niemożności zajscia w ciążę.
Co do rozstępów-porobiło mi sie mnóstwo w okresie dojrzewania. W
trakcie ciąży(wiek-30 lat), zrobiły mi sie dwa. Byc moze to kwestia
mniejszego napięcia starczej:) skóry.W kazdym razie byłam
przygotowana na brzuchowy armagiedon, a tu miła niespodzianka.Za to
cellulit nie zawiódł mnie;)

[rachela25]

Tak, też miałam coś takiego,chodziłam sobie po sklepach dziecięcych
i oglądałam ciuszki,planując co kupie,nie będąc jeszcze w ciązy.
Kiedy mały sie urodził była lipa straszna.Teraz po 2,5 roku ciesze
się że go mam ale nadal nie czuje hmmm jakby takiej prawdziwej
miłości rodzicielskiej. Nie zwariowałam ze szczęścia że mam
dziecko . Jednak nie wyobrażam sobie żebym nie miała dziecka w
ogóle. Natura to natura, musimy sie rozmnażać i tyle

[twojabogini]

rachela25,

nie obraź się - ale własnie takiego rodzaju macierzyństwa jak
opisujesz obawiam się najbardziej. I martwię się, że jeśli nie
skorzystam z instynktu, który mowi "teraz", który daje mi napęd i
radość - to kiedy dziecko się "zdarzy" (co w małżeństwie nie jest
niczym nieprawdopodobnym ;) to będę taka mama na pół-gwizdka.
Mam juz sporego syna - i uwielbiam byc jego mamą, dzięki instynktowi
przetrwalam nawet te najtrudniejsze chwile, i ciagle mam dzięki nemu
napęd do zmian, pracy nd sobą.
Czy nie masz poczucia, że czegoś swoje dziecko pozbawiasz? A może
odcinasz się od takich silnych macierzyńskich emocji i nie pozwalasz
sobie ich przezywać? Sporo kobiet pisze, że na szczęście nie
czuje "zwierzęcego instynktu", że nie chce "być w ciązy", "posiadać".
Nie zrozum mnie źle - nie oceniam cię, tylko staram się zrozumieć.
W sytuacji gdybym zaszła w ciąże nie czując wczesniej instynktu -
urodziłabym dziecko - bo współzyjac licze się, że taka moze byc
konsekwencja. Ale sadzę, ze o ile nie pojawiłby się instynkt w
trakcie ciązy lub po urodzeniu dziecka - takie macierzyństwo byłoby
o wiele trudniejsze.

[rachela25]

Jestem po środku . Kocham dziecko ale nie dostałam odmóżdżenia i nie
zachwycam się nim w każdej sekundzie mojego życia. Podobno są dwa
typy matek, jedne uwielbiają opieke nad niemowlęciem ,drugie wolą
starsze dzieci. Podejrzewam że jestem tym drugim typem.

[bracialwieserce]

Jest udowodnione naukowo, że jak kobieta będąc w pierwszej ciąży miała rozstępy
{ma tendencje} to w następnych sytuacja powtarza się - i żadne kremy nie
pomagają bo rozstępy to uszkodzenie włókien kolagenowych {to się dzieje wewnątrz
skóry} -tak głęboko krem nie sięga.
Co do ciąży jeśli czuje pani taka potrzebę i ma partnera na którego może liczyć
- i "wie" już jak to jest a mimo tego nie zniechęca to Pani to myślę, że liczy
się również rozmowa z potencjalnym ojcem! Zawsze będzie dużo minusów i plusów
jednak pani dziecko chce a to już zupełnie coś innego niż wpadka {nie mówię, że
nie można pokochać i to złe}. Nie każdy musi/chce/ niektórzy nie cierpią. Sprawa
u pani wygląda inaczej. Trzeba to przemyśleć pani poniesie konsekwencje nie
forumowicze.

[twojabogini]

bracialwieserce napisała:

> Jest udowodnione naukowo, że jak kobieta będąc w pierwszej ciąży
>miała rozstępy {ma tendencje} to w następnych sytuacja powtarza
>się - i żadne kremy nie pomagają bo rozstępy to uszkodzenie włókien
>kolagenowych {to się dzieje wewnątrz skóry} -tak głęboko krem nie
>sięga.

Nauka nauką. Jeśli dostanę parę rozstępów - przeżyję, są gorsze
tragedie. Przed poprzednią ciążą byłam bardzo chuda i myślę, że to
było przyczyną rozstępów, no ale zobaczymy. Jakiekolwiek kremy
uważam za truciznę i nie zamierzam ich stosować, tym bardziej w
okresie przed i w trakcie ciąży. Za to spróbuję masaży i
natłuszczania skóry :)
> Co do ciąży jeśli czuje pani taka potrzebę i ma partnera na
>którego może liczyć - i "wie" już jak to jest a mimo tego nie
>zniechęca to Pani to myślę, że liczy się również rozmowa z
>potencjalnym ojcem!

No pewnie ze się liczy :) Rozmawiałam, chętnie zostanie tatą.

Zawsze będzie dużo minusów i plusów jednak pani dziecko chce a to
już zupełnie coś innego niż wpadka {nie mówię, że nie można pokochać
i to złe}. Nie każdy musi/chce/ niektórzy nie cierpią.

No my chcemy - tylko te koszty alternatywne, no icalkowicie
emocjonalne chcenie u mnie - instynkt, nie rozum.

> Sprawa u pani wygląda inaczej.

E tam, dokładnie tak samo jak u innyh pań ;)

>Trzeba to przemyśleć pani poniesie konsekwencje nie
> forumowicze.

Juz ja zadbam i o to aby i forumowiczom nie było lekko. A na e-
krowach to mnie będa mieć dość na pewno :)

[takajatysia]

No właśnie mi się też ostatnio włączyła chęć posiadania potomstwa. twojabogini
bardzo ładnie opsiujesz (i trafnie) to uczucie. Na razie czekam aż mi przejdzie,
bo ze zdrowo-rozsądkowego punktu widzenia dziecko w moim życiu teraz to by była
katastrofa. Zdziwiło mnie, że pojawiła się u mnie potrzeba urodzenia i
wychowywania drugiego dziecka. Pierwszego nie miałam w planie i ciężko (na samym
początku) było mi zaakceptować sam fakt, że będę mamą. Do tego, jakby nie
patrzeć, to bardzo wymagające zajęcie. Bardzo mnie dziwi to co teraz poczułam,
ale to w sumie pozytywne doznanie i pomaga mi być lepszą mamą dla córeczki,
którą już mam :D

[twojabogini]

takajatysia napisała:

> Bardzo mnie dziwi to co teraz poczułam,
> ale to w sumie pozytywne doznanie i pomaga mi być lepszą mamą dla
>córeczki, którą już mam :D

No własnie - zdziwienie. W sumie tez to odczuwam, bo w
tych "racjonalnych" planach w najblizszym czasie nie było miejsca na
kolejne dziecko. Na szczęscie dziecko nie będzie katastrofą, ale za
to plany musiałyby ulec radyklanym przemianm a z częsci musiałbym po
prostu zrezygnować...
Synka chciałam urodzić - ale na zasadzie rozumowej (albo
bezrozumowej - byłam mloda i nie miałam stabilnej sytuacji :),
instynkt włączył mi się w ciązy, a paełni rozwinął się w trakcie
porodu i w pierwszych godzinach.
Podobnie jak u ciebie instynkt wpływa na moje relacje z synem - z
tym, że u mnie jest to trochę kłopotliwe. Syn to juz prawie
początkujący nastolatek i raczej powinnam zacząć dawać mu spokój, a
nie epatowac go macierzyńskimi uczuciami. Zawsze bylam opiekuńcza,
więc teraz instynkt wcale nie ułatwia mi usamodzielniania dziecka.
Każdy jego samodzielny krok wymaga ode mnie bardzo dużo
samodyscypliny - aby nie wtrącac się, nie pomagac, nie nadzorowac,
zaufać, wytrzymać, pozwolic.