Charles Gordon (cz1)

[ydorius]

dawnom niczego nie pisał i nie wrzucał na forum. Mam nadzieję, że się nie
obrazicie za ten lekki tekst (mam też cięższe, na przykład o hodowli
królików, ale raczej wolałbym Wam tego oszczędzić :-)).
W każdym razie - miłej lektury życzę ja.

m,
.y.

-----------

Charles Gordon

To nie do końca było tak, że Charles Gordon zniszczył świat. Chociaż
rzeczywiście, kronikarze, gdyby takowi istnieli, musieliby napisać, że walnie
się do tego przyczynił. Nie było już jednak żadnego ludzkiego kronikarza. Nie
było nikogo i niczego. Była wypalona planeta, niezmiennie krążąca wokół
starzejącego się słońca.
Oczywiście, oskarżyć Gordona o tak wielką zbrodnię byłoby
uproszczeniem. Nikt w pojedynkę nie dałby rady zniszczyć całego świata –
nawet, jeśli miałby pod ręką cały arsenał nuklearny. Ci najważniejsi zdążą
schować się w schronach, niektórzy szczęściarze akurat będą w kopalniach lub
na stacjach metra, za metrowej grubości ołowianymi ścianami. Życie nie daje
się tak łatwo wyplenić.
Być może, któryś z bardziej rewolucjonistycznie nastawionych
kronikarzy zwróciłby uwagę na to, że Gordon był tylko narzędziem, zbyt dobrze
zsocjalizowanym do roli gorliwego apologety społeczeństwa postindustrialnego,
trybikiem w machinie propagandy, efektem ubocznym pracy dziesiątków lat mass
mediów. Być może któryś rzeczywiście przeniósłby winę z Gordona na cały
system, który go ukształtował. Być może. Tylko co by to zmieniło?
Prawda jest jednak taka, że gdyby nie Gordon, świat prawdopodobnie
istniałby do dziś; wśród wojen i zawieruch, borykający się z huraganami,
nieuczciwymi biznesmenami i zwykłymi skurwysynami. Ale istniałby. Jak zawsze.

Charles Gordon mieszkał sam. Od jakiś dwunastu lat, to znaczy od
chwili, gdy wyprowadził się od rodziców. Nie zadawał sobie pytania, czy lubi
mieszkać sam i czy tak będzie już zawsze, w związku z tym, przynajmniej pod
tym względem był szczęśliwym człowiekiem. Miał skończone 36 lat (jubileusz ów
uczcił otwierając trzy puszki piwa, zamiast dwóch). Napisał sobie na kartce
życzenia, które następnie głośno odczytał. Zadzwonił do mamy, niby żeby
dowiedzieć się, jak się czuje, ale tak naprawdę po to, by od niej też
usłyszeć, jak życzy mu wszystkiego najlepszego. Życzenia "wszystkiego
najlepszego" były bezpieczne i dlatego Gordon bardzo je lubił.
Wieczorami siadał przed telewizorem lub komputerem, był bowiem
gorliwym wyznawcą telewizji i Internetu. Dzięki nim przecież dużo wiedział o
świecie. Wiedział, że w Etiopii znów zginęło z głodu mnóstwo osób, ale to i
tak nic, w porównaniu z tym, ilu zginęło w trzęsieniu ziemi w... gdzieśtam.
Oglądał wszystko, jak leci. O powodziach, lądowaniu na księżycu, które było
mistyfikacją, o delfinach, wulkanach, Esmeraldach i współczesnym
niewolnictwie. O sporcie. O nauce. O polityce. O wszystkim.

Gdyby spojrzeć z boku na życie Gordona, można by spokojnie
skonstatować, że jeśli ktokolwiek miałby się przyczynić do końca świata, to
na pewno nie on. Był... nijaki. Nie miał w sobie charyzmy, nie miał wyglądu,
nie miał pomysłów ani własnych przemyśleń. Był trybikiem. Statystyką.
Wypełniaczem przestrzeni.

W piątkowe popołudnie, pewnego jesiennego dnia, gdy nasz bohater
zasypiał przed telewizorem ostatkiem świadomości przyswajając wiadomości
dotyczące robotyki i rewolucji informatycznej, usłyszał pukanie do drzwi.
Podniósł się z fotela i, pomyślawszy, że to gospodyni z kolejną złodziejską
podwyżką czynszu w ręku, krzyknął "chwileczkę!". Założył spodnie i zapalił
papierosa. Dotarłszy do drzwi nie zadał sobie trudu, by wyjrzeć przez wizjer;
od razu otworzył drzwi. Nie było tam gospodyni ze złodziejska podwyżką
czynszu w ręku. Był kosmita.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Charles Gordon (cz2)

[ydorius]

--------

Gordon zbyt wiele czas spędzał przed telewizorem, by się zastanawiać,
czy to naprawdę kosmita. Wyglądał jak ożywione zdjęcie z Roswell, więc musiał
nim być. Stał na wycieraczce i chyba się uśmiechał. W każdym razie na pewno
mrugał. Charles wyjrzał na klatkę. Był sam jeden. Bez statku kosmicznego, bez
kolegów, bez bagażu. Stał na wycieraczce i nagle zaczął mówić z prześmiesznym
akcentem:
– czy mógłbyś nawiązać kontakt z przybyszem? Zależy nam na przyjęciu,
chcemy się oswoić, przyjazne stosunki między nami, nie przybywam w złych
zamiarach, rewolucja idzie od dołu, ostatnie kontakty z górą nie dały
rezultatów.
To ostatnie zabrzmiało w uszach Gordona co najmniej dziwnie. Ponieważ
był już po spożyciu zwyczajowej ilości piwa zapytał:
– ale o co chodzi?
– zamieszkać parę dni muszę tutaj, potem mnie znajdą i znajdziemy
wspólny język. Przyjazny, nie atakujemy, nie agresywny, na zgodę?
Ostatniemu stwierdzeniu towarzyszyła niezbyt śmiała próba podania ręki.
Gordon zauważył, że jest czteropalczasta. Po krótkim wahaniu podał swoją.
– no dobra – powiedział.

Potem wielokrotnie jeszcze się zastanawiał (dopóki, oczywiście, miał
jeszcze głowę. Potem już się nad niczym nie zastanawiał) dlaczego go wpuścił.
Myślał sobie, że zadziałał szok, albo coś innego. Może szumiało mu w głowie,
może był niż, może... Miał dużo hipotez. Najsilniejszą spośród nich była ta, że
dał się zahipnotyzować. Przybysz najwyraźniej wpłynął na jego umysł, wdarł się
do niego i kazał wpuścić. Ta hipoteza podobała się Gordonowi najbardziej. Poza
tym tłumaczyła wszystko to, co się stało później.

– Regeneracja – powiedział kosmita, po tym, jak już zdecydował się
przyjąć grzecznościowy posiłek złożony z rzeczy drugiej świeżości. Gordon,
będąc samotnikiem, nie bardzo zwracał uwagę na takie szczegóły, by zawsze mieć
coś zjadliwego w lodówce.
– Regeneracja umysłu – dodał kosmita wstając i udając, że się zatacza.
– Chcesz iść spać? – zapytał Gordon bez przekonania. Przybysz mówił
wprawdzie jego ojczystym językiem, ale sposób, w jaki artykułował myśli, był co
najmniej niecodzienny. Jakby rozmawiał z dzieckiem. Dobrze posługującym się
słowami, ale jednak dzieckiem.
– Spać – potwierdził kosmita – regeneracja umysłu – dodał.

Posłał mu w drugim pokoju, który kiedyś nazywał gościnnym, a
obecnie "graciarnią", gdyż większość chwilowo niepotrzebnych rzeczy składował
właśnie tam. Co roku, na Sylwestra składał sobie solenne przyrzeczenie, że w
tym roku tam w końcu posprząta.
Stała tam od lat nieużywana kanapa. Gordon był człowiekiem dobrze
wychowanym, ale nie zamierzał odstępować nikomu swojego wygodnego łóżka. Nawet
jeśli ów ktoś był E.T. we własnej osobie. "Zwłaszcza", nie "nawet" – poprawił
się w myśli Gordon.

Kiedy obcy poszedł spać, Gordon zapadł w coś w rodzaju letargu.
Siedział przed telewizorem i śledził zmagania jakiegoś klona Jamesa Bonda z
wyjątkowo zawziętym złoczyńcą zamierzającym zniszczyć świat za pomocą robotów
przypominających ludzi. Oglądał, nie zastanawiając się za specjalnie nad
fabułą, gdy nagle coś wzbudziło jego niepokój. Klony. Ludzie. Podstawieni. By
szpiegować.
Aha. Więc tak. Bierze się takiego klona (albo androida – Gordon
zadrżał, przypomniawszy sobie "Łowcę Androidów") i puszcza w świat. A on śledzi
tych, co ma śledzić, albo instaluje się w jakimś miejscu i wszystkich zabija, a
potem strzela. Czy nie tak był przeprowadzony zamach na Kennedy’ego? Oglądał o
tym ostatnio taki program nawet.
Nawet nie musiał być kosmitą. Wystarczyłoby, żeby był robotem (oglądał
ostatnio i chyba nawet czytał w Internecie o takich robotach, które płynnie
potrafią naśladować ludzi. Można je wykorzystać do wszystkiego).
Wpłynął na jego umysł, to było pewne. Sam z siebie w życiu nie
wpuściłby przecież obcego i to w dodatku TAK obcego do domu. Zamierza zawładnąć
jego umysłem, a potem mieszkaniem. Urządzić tu jakąś placówkę CIA, albo innego
wywiadu, może chińskiego, kto to może wiedzieć... Ha! No tak. Oczywiście. Jak
mógł być tak naiwny! Kto zwróci uwagę na to, że zniknął? Nikt. Może poza matką
za jakieś jedenaście miesięcy, gdy zaniepokoi się, ze syn nie dzwoni, by
usłyszeć życzenia.
Gordon zadrżał. Wiedział już, jakie są zamiary przybysza i wiedział
także, że musi go wyprzedzić. Nie dać się zaskoczyć. Najlepszą obroną jest
atak. Wystarczy tylko mu zepsuć jakiś układ scalony, oglądał taki program na
Discovery, wszystkie roboty miały kluczowe układy scalone w okolicach ludzkich
kręgów szyjnych...

Przybysz tylko jęknął, a na rękę Gordona prysnęła jakaś ciecz.
Powąchał. Nie był to smar, ani nic takiego. Prawdę powiedziawszy nie pachniało
jak nic, co Gordon znał. Zapalił światło. Kosmita leżał na jego kanapie w
kałuży czegoś, co przypominałoby krew, gdyby nie było szarozielone i lepkie.
Gordon usiadł na podłodze i przyjrzał się swoim rękom.
Zabił kosmitę. Nikt nie mógł się o tym dowiedzieć.

Niemal dwa miesiące później dowiedział się o tym każdy.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[summa]

łoł, ygreku, szalejesz na dwa fronty? ;)

[ydorius]

nawet na cztery :-)
bo jeszcze drukuję i pracuję przy okazji :-)

m,
.y.

P.S. Juz się zastanawiałem, kto tak szybko zdołał przetrawić Gordona, ale Ty to
opowiadanie już znasz... :-))

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[summa]

wczoraj przeczytałam :)

aż dwa miesiące go szukali? czy ta planeta tak daleko była?

[ydorius]

i tak szybciej im poszło, niż Wujkowi Samo Zło znalezienie pretekstu do ataku
na inne państwo. A inne państwo o ileż bliżej od innej planety :-P

ps,
YH

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[harriet_makepeace]

klasa

[ydorius]

Pytanie, Pokójczyńczyni, tylko takie mi się nasuwa, czy klasa w sobie, czy dla
siebie? :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[harriet_makepeace]

klasa w kazdym aspekcie
bardzo bardzo mi sie podobalo.
czytalam jeszcze kiedys cos o dziadku A.? kurcze nie pamietam jak sie to
nazywalo, musze poszukac w archiwum - chyba ze bylbys tak uprzejmy i przeslal
mi na skrzynke cos :)))))))) (przymilny usmiech)

[ydorius]

Mogę Cię, przymilny uśmiechu, wiągnąć na listę bezdyskusyjną nawet :-)
Lista bezdyskusyjna to ci wszyscy, którzy od wielkiego dzwonu dostają ode mnie
na skrzynki pocztowe to, co mi się poukłada pod czaszką :-)

Jeżeli to było ostatnio to pewnie pan A i historia nieżycia :-)
Ale spróbuję cś Ci podesłać i tak.
Aha, i zaopatrz się w Acrobat Readera, jeśli jeszcze nie masz :-))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[harriet_makepeace]

historia niezycia, oczywiscie...:))))
mam acrobata :)
mam nadzieje ze dzwon bedzie dzwonil czesciej ;)))))))