Nie chcę mieszkać sama/ z obcymi ludźmi

[delilah6]

I nie wiem czy to dobrze, czy źle. Mam 25 lat, mieszkamy we dwie z mamą. Obie zarabiamy, nie jakieś kokosy, ale teoretycznie dałabym radę sama wynająć pokój w naszym mieście (chociaż wtedy brakowałoby pieniędzy na małe przyjemności i podróże). Problem w tym, że mi ten układ odpowiada. Z mamą dogaduję się świetnie, oszczędzam pieniądze, zawsze jest ktoś z kim mogę pogadać. Wcześniej dwa razy po miesiącu mieszkałam sama, kiedy moja ciotka miała operacje i musiałam przypilnować domu i zwierzaków. Chociaż obiektywnie nic się złego nie działo, to obserwowałam u siebie reakcje stresowe: bóle krzyża, bezsenność, płaczliwość i problemy z oddychaniem. Taki zestaw moje ciało mi serwuje w okresach wzmożonego hardkorowego stresu. Byłam sama, pracowałam z domu, za towarzystwo miałam psa i dwa koty, nawet jak się po godzinach spotykałam ze znajomymi, to wszystko przechodziło jak ręką odjął jak tylko wracałam do domu. Z mamą mogę pogadać o wszystkim, co do koleżanek, to ciągle mam wrażenie, że mają gdzieś cudze problemy i nie chcą być nimi obciążane. A ja jestem taka, że jak mam problem, to go długo trawię i to wszystko werbalizuję, więc domyślam się, że nie każdy chce wysłuchiwać tego, jak nieustannie rozbijam problem na czynniki pierwsze. Mamie to nie przeszkadza.

Z jednej strony taki układ jest zwyczajnie wygodny, z drugiej - może powinnam się zmusić, wyjść z mojej comfort zone, żeby nie skończyć jak Włosi - u mamusi do 30. Jestem raczej samodzielna, wcześniej byłam na stypendiach, mieszkałam z ludźmi w moim wieku, wynajmowałam pokój. Nie chcę być dziwadłem z nieodciętą pępowiną, ale z drugiej strony, wyrywać się z wygodnego układu, w którym stać mnie na fajne ciuchy, kino, wyjazdy w imię tego, żeby... nie wiem, żeby ludzie nie gadali?

Znajomi biorą śluby, niektórzy zachodzą w ciążę, wyprowadzają się od rodziców dla zasady, albo dlatego, że nie mogą z nimi wytrzymać. Ja nie czuję się gotowa ani na dzieci, ani na ślub, a ostatni związek skończył się na tyle niedawno i na tyle boleśnie, że na razie nie chcę z nikim być.

Co o tym sądzicie?

[wielkafuria]

ło matko....
ktoś cie wygania czy co? nie chcesz sie wyprowadzac to sie nie wyprowadzaj, mozesz sobie mieszkac z mama do konca zycia.

a u ciotki w mieszkaniu pewnie była żyła wodna i stad te bole krzyza ;)

[lonely.stoner]

no mi sie tak akurat w zyciu zlozylo ze mieszkam od roku z mama (mam 31 lat), nie przeszkadza mi to- pewnie sie jednak wyprowadze za praca, ale tak ogolnie no to jest ok.
Jak jestes samodzielna, potrafisz ugotowac, posprzatac, w razie poznania kogos fajnego moze zamieszkasz razem z narzeczonym- to czego ty sie boisz? co ludzie powiedza??

[delilah6]

Boję się, że "life begins in the end of your comfort zone" a ja idę na łatwiznę i że takie usamodzielnienie się może zaprocentować w sposób, którego w tej chwili nie mogę przewidzieć. W Polsce jeszcze sama nie mieszkałam, na normalnych warunkach - pracując i wynajmując mieszkanie. Boję się, że zakopię się pod taką ciepłą pierzynką, z mamusią, w bezpiecznym rodzinnym domu, a życie mi przeleci koło nosa, najlepsze lata w których inni robią dzikie imprezy w studenckich i post-studenckich komunach.

[good_morning]

trzeba bylo tak od razu, ze o dzikie imprezy ci chodzi
nie widze przeszkod w tym ukladzie na dziczyzne

sadzimy, ze

[gocha033]

jak chlopa mozesz sprowadzic na noc i masz wlasny pokoj
- to w ogole nie ma problemu, a nawet to zyciowo i finansowo b. wygodna opcja.

[gnomowladny]

Hiszpanie czy Włosi mieszkają z rodzicami do 40tki i nic się nie dzieje.

[gocha033]

gnomowladny napisał:
> Hiszpanie czy Włosi mieszkają z rodzicami do 40tki i nic się nie dzieje.

tak tylko tam wlasnie jest swoboda obyczajowa.
w Polsce rodzice przewaznie nie zgadzaja sie na nocne wizyty nieznajomych.
czekamy na wyjasnienia autorki watku, jak z tym tu jest.

[nosorozecwlochaty]

Dobrze ci, to mieszkaj. Czego się tu wstydzić, jakichś obcych ludzi?

Dziwna byłaby chyba sytuacja gdyby była szansa na jakiś poważny i dobrze rokujący związek z facetem a ty nie chciałabyś się wyprowadzić i zamieszkać ze swoim mężczyzną bo wolisz z mamą :))) A tak, jak nikogo takiego w twoim życiu nie ma, to sobie na razie mieszkaj.

Z naprawdę dobrej relacji z rodzicem należy być dumnym a nie się jej wstydzić.

[bebiak]

A po cóż miałabyś się wyprowadzać? Żeby generować koszty? - że tylko ten argument podniosę.
Nie wiem jak Ty ale ja z zasady nie przejmuję się tym co ludzie powiedzą. Dojrzejesz do zamieszkania samej - to się wyprowadzisz, dojrzejesz do zamieszkania z kimś bliskim - podobnie. Dziś masz wydawać pieniądze na wynajęcie kąta, bo... Bo właściwie nie wiem po co:)
Gdzie to jest napisane, że nie wolno nam mieszkać z rodzicami od określonego wieku?
Pozdrawiam serdecznie - ja, która wyprowadziłam się od rodziców w wieku lat 20-tu, ale też matka obecnie 27-latka, który właśnie dojrzał do wyprowadzenia się z domu rodzinnego (dotąd miał wzloty i upadki w tym temacie) i oby Mu było dobrze. I Tobie też:)

[blond_suflerka]

Daj spokój!:) Rób tak jak Tobie jest dobrze i nie oglądaj się na innych. Te wszystkie niefajne gadki o ludziach mieszkających z rodzicami to bardziej o tych, którym matka pierze, gotuje,sprząta a oni cały czas jakby mieli pięć lat. Ale jeśli ktoś jest samodzielny, normalnie działa na rzecz tego wspólnego domu i jest mu tam dobrze to po co to zmieniać?