Jestem złą żoną

[Gość: bea]

Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wymagam
od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba moją
wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
żelaznym punktem wieczoru.
Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[Gość: babilon]

Kobieto!
Co ty z nim jeszcze robisz? Zostaw go w cholere!I to czym prędzej zanim będzie
za późno!

[Gość: Remo]

> Kobieto!
> Co ty z nim jeszcze robisz? Zostaw go w cholere!I to czym prędzej zanim będzie
> za późno!

O! Porada dnia! Nie! Dziesięciolecia!
- Panie doktorze, brzuch mnie boli.
- Albo jest pani w ciąży, albo pani umiera.
Udzielanie tego typu rad powinno być karalne rózgami na rynku. Sprawa jest
skomplikowana, a widać tylko skutek, a nie przyczynę. Znam kilka takich
przypadków wśród moich znajomych, a i ja przyznam się bez bicia, mam trochę na
sumieniu. Ogromna większość takich rzeczy kończyła się dobrze, więc jestem
stanowczym przeciwnikiem porad typu "zostaw go, znajdziesz sobie lepszego".

[tuli_pan]

Gość portalu: babilon napisał(a):

> Kobieto!
> Co ty z nim jeszcze robisz? Zostaw go w cholere!I to czym prędzej zanim będzie
> za późno!


to jest porada 100lecia, jak rozumiesz zostawienie go w cholere? ma sie spakowac
i na dworzec? myslisz ze odejscie jest takie proste? ciekawy jestem czy ty bys
tak zrobila

[kugel]

Gość portalu: babilon napisał(a):

> Kobieto!
> Co ty z nim jeszcze robisz? Zostaw go w cholere!I to czym prędzej zanim będzie
> za późno!
Popieram to w 100%.
To o czym pisze autorka wątku to nie jest rodzina, tylko stan wzajemnego
przyzwyczajenia. Dodatkowo uważam, iż niepotrzebnie bierzerz winę za taki stan
rzeczy na siebie i uważasz, że "jesteś złą" żoną. Facet jest po prostu egoistą i
jak najszybciej go opuść. Z pewnością dasz sobie radę. powodzenia

[ignatz]

Grube nici do szycia wzięte.

[lena8]

jezeli nie pozwalasz jemu wypocząć i wypić czegoś mocniejszego to on
rzeczywiście nie jest za bardzo szczęśliwy. Spróbuj wypoczywać i napić się
razem z nim to Was może zbliżyć i umocnic wasze małżenskie więzi.

Jesteś złą żoną

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
> Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wymagam
> od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba moją
> wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
> żelaznym punktem wieczoru.
> Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
> utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
>
> do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
> pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
> Całość obficie przeplatana siarczystymi k

Andrzej

[lena8]

jak widze Twoje "Ave" to dostaje spazmów, zastanawiam sie dlaczego tak się
dzieje.

[Gość: em]

"Za grosz wdzięczności, że nie musi pracować" - komu i za co ma być wdzięczna?
Dzieci są tylko jej, a pieniadze tylko jego? Siedzi w domu i nic nie robi?
Organizowanie sobie życia razem w ten sposób to pomyłka.
Ktoś zarabia więcej, ktoś jest młodszy i bardziej atrakcyjny - kto komu i za co
ma być wdzięczny? Za to, że ona płaci, a on jej nie zdradza? - albo odwrotnie.

A tak w ogóle beo to być może miał kryzys i wierzę, że mu przejdzie (chyba, że
należy dom klubu Andrzeja)

[Gość: lechut]

Gość portalu: Andrzej napisał(a):

> Gość portalu: bea napisał(a):
>
> > Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisa
> ć.
> > Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wyma
> gam
> > od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba mo
> ją
> > wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jes
> t
> > żelaznym punktem wieczoru.
> > Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on na
> s
> > utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a ko
> szule
> >
> > do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję
> JEGO
> > pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
> > Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[Gość: Liwia]

Gość portalu: Andrzej napisał(a):

Cześć Andrzejku, nawet nie wiesz z jakim utęsknieniem
czekałam na Twoje następne posty. :)

> Ave,
> Niezła żona. Facet wraca zmachany z pracy, a zona goni
go do zajmowania się
> dziećmi. Wypomina mu też gotowanie i pranie.
> A potem się obraża, jak facet mówi, że mógłby jeść w
barze i sam prać koszule.
> Przecież to prawda.
> Za grosz wdzięczności, że nie musi pracować. Pomyśl,
inni mężowie by wymagali
> jeszcze, abyś pracowała zarobkowo, oprócz zajmowania
się domem.
> Andrzej

Czy Ty, drogi Andrzeju znasz pojęcie szacunku dla drugiej
osoby ludzkiej??? Biedne Twoje dzieci... mam nadzieję, ze
będą Cię traktować na starość tak samo, jak Ty swoją żonę..

[Gość: Ola]

Czlowieku gdzie ty sie rodziles i kiedy???? Maz Bei jest dla niej
wybawieniem ??? Chyba tylko kula u nogi. Wyobraz sobie ze Bea nie ma dzieci i
meza. Co wowczas biedactwo robi?? A no dokladnie to samo co by robil jej maz
gdyby nie mial rodziny. Chodzilaby do pracy, za ktora w przeciwienstwie do
pracy domowej dostawalaby wynagrodzenie i szacunek od innych , stolowalaby sie
w barach i od czasu do czasu wrzucila kilka swoich fatalaszkow do pralki. Co by
zrobil jej maz gdyby Bea pracowala poza domem? Powinien sie wowczas rowno
podzielic obowiazkami domowymi, a nie tylko zrobic cos czasami przy dzieciach.
Dzieci potrzebuja obydwoje rodzicow, a nie tylko matki. Praca zawodowa nie
zwalnia nikogo z obowiazku bycia rodzicem

[Gość: bea]

Gość portalu: Andrzej napisał(a):

> Za grosz wdzięczności, że nie musi pracować. Pomyśl, inni mężowie by wymagali
> jeszcze, abyś pracowała zarobkowo, oprócz zajmowania się domem.

Rzeczywiście, ośrodek wdzięczności w mózgu trochę mi chyba szwankuje. Ale powiem
Ci, że w mojej sytuacji praca zawodowa (za którą mi płacą) byłaby odpoczynkiem.
Rozumieją to ci, którzy mają dwoje maleńkich diabełków, trzecie dziecko dorosłe
do oporządzenia i wszystkie inne obowiązki.
Mój mąż raczej nie może się zdecydować, bo z jednej strony dobrze mu w obecnej
sytuacji, kiedy niczym poza pracą zawodową nie musi się przejmować, a z drugiej
strony dobrze, gdybym zaczęła przynosić pieniądze. Tylko nie chce słyszeć o
żadnej rewizji podziału obowiązków. Instytucja drugiej żony mogłaby tu być jakimś
rozwiązaniem.

[wierna1]

Nie znam szczegółów Waszego pożycia i tylko Twoją relację. Ale właściwie to mi
wystarczy. Powiem Ci tyle - jesteś jeszcze za dobra dla niego.
Nie wiem czy pracujesz zawodowo. Jeżeli nie to zrób to jak najszybciej. Nawet
niewielkie, ale własne pieniądze dadzą ci większą pewność siebie w związku.
Ja drinki skutecznie wyeliminowałam. Szkoda,że ty od początku związku
toelrowałaś jego wieczorne drinkowanie. Ja również czuję, nie tyle wstręt do
samego alkoholu, co do facetów po wypiciu alkoholu.
Trudno mi cokolwiek więcej ci poradzić. Nad związkiem pracuje się od pierwszego
dnia jego zawarcia. Poszłaś od początku na pewne ustępstwa (w imię miłości)i
teraz zbierasz pewnie tego żniwo. Współczuję i życzę wytrwałości.

[Gość: Remo]

wierna1 napisał(a):

> Nad związkiem pracuje się od pierwszego
> dnia jego zawarcia. Poszłaś od początku na pewne ustępstwa [...]

Ktoś powiedział:
"Kobieta wychodzi za mężczyznę bo go kocha takim jakim jest, a dzień po ślubie
zaczyna go zmieniać". Moja obecna żona też nie poznała mnie w bibliotece, ani na
pielgrzymce na Jasną Górę tylko na imprezie. Nie przeszkadzało jej, że
śmierdziałem papierosami i piwem. Traktowanie małżeństwa w kategoriach "klamka
zapadła - mam cię!" i gadanie o "budowaniu zdrowego związku" to hiperhipokryzja.

[wierna1]

Gość portalu: Remo napisał(a):

> wierna1 napisał(a):
>
> > Nad związkiem pracuje się od pierwszego
> > dnia jego zawarcia. Poszłaś od początku na pewne ustępstwa [...]
>
> Ktoś powiedział:
> "Kobieta wychodzi za mężczyznę bo go kocha takim jakim jest, a dzień po ślubie
> zaczyna go zmieniać". Moja obecna żona też nie poznała mnie w bibliotece, ani n
> a
> pielgrzymce na Jasną Górę tylko na imprezie. Nie przeszkadzało jej, że
> śmierdziałem papierosami i piwem. Traktowanie małżeństwa w kategoriach "klamka
> zapadła - mam cię!" i gadanie o "budowaniu zdrowego związku" to hiperhipokryzja
> .

Ale w moim wypadku się sprawdziła ta teoria, dlatego udzieliłam takiej rady.
Mężczyźni dzielą się na takich, co chcą budować związek i na twardogłowych. Może
ty właśnie należysz do tych drugich?

[Gość: Remo]

> Mężczyźni dzielą się na takich, co chcą budować związek i na twardogłowych.

Nie, to kobiety się dzielą na takie, które kochają partnera "za to jakim jest", i
na te które by chciały księcia z bajki.

> Może ty właśnie należysz do tych drugich?

Na szczęście nie muszę Cię przekonywać do której grupy należę. Z tonu Twoich
wypowiedzi wnoiskuję, że wcale Cię to nie interesuje - już otworzyłaś szufladkę,
do której masz zamiar mnie wrzucić.

[Gość: bea]

Remo, czy nadal śmierdzisz papierosami i piwem, a Twojej żonie to nie
przeszkadza? Raczej w to nie wierzę.
Zwykle jest tak, że kobieta, choćby najbardziej rozrywkowa, w pewnym momencie
bierze na siebie obowiązki i odpowiedzialność, czy to za męża, czy potem za
dzieci. U mężczyzn bywa tak, że zatrzymują się mentalnie na etapie wieczoru
kawalerskiego i bardzo boleśnie potem przeżywają każdą próbę wyrwania ich z
tego błogiego letargu.
To nie jest tylko tak, że żona zmusza męża do zmiany wbrew jego woli, wychowuje
go. Ona zmienia się dla niego, gotuje mu, pierze bieliznę i skarpetki, chociaż
wcześniej tego nie robiła. Należałoby w ramach wzajemności odpłacić jej również
jakąś choćby minimalną pracą nad sobą.
Wybacz, ale denerwuje mnie takie żalenie się, jak to wredne żony zmuszają
swoich biednych mężusiów do tego, żeby wreszcie ruszyli palcem dla wspólnego
dobra.

[Gość: Remo]

Nie, nie śmierdze piwem, papierosy palę na balkonie (czy lato czy zima), zmywam
naczynia a z kumplami widuję sie sporadycznie. I nie żal mi tego, bo jestem już
duży, mam świadomość, że strzelać z procy do sąsiadów już mi nie wypada.
Postarzałem się. I to jest normalna kolej rzeczy. Dziwia mnie natomiast
kobiety, które tak jak wcześniej napisałem, "robią porządki" dzień po ślubie.
Sorry Batory, ale jeśli facet przez 10, 15, czy 20 lat co niedzielę chodził z
kumplami grać w piłkę, to nie można mu tego zabronić "bo jestem twoją żoną i mi
się to nie podoba". Nie bronię i nigdy nie będę bronił barana, który wychodzi z
założenia, że on przynosi pieniądze, żona robi resztę. Ale jak słyszę
o "wychowaniu męża" to mi się krew gotuje - zalatuje to moją ciotką, która
zawsze wie lepiej niż facet. Może dlatego jak okiem sięgnąć w jej rodzinie
każdy ma na koncie jakiś rozwodzik.

Bea

[agniecha27]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Remo, czy nadal śmierdzisz papierosami i piwem, a Twojej żonie to nie
> przeszkadza? Raczej w to nie wierzę.
> Zwykle jest tak, że kobieta, choćby najbardziej rozrywkowa, w pewnym momencie
> bierze na siebie obowiązki i odpowiedzialność, czy to za męża, czy potem za
> dzieci. U mężczyzn bywa tak, że zatrzymują się mentalnie na etapie wieczoru
> kawalerskiego i bardzo boleśnie potem przeżywają każdą próbę wyrwania ich z
> tego błogiego letargu.
> To nie jest tylko tak, że żona zmusza męża do zmiany wbrew jego woli, wychowuje
>
> go. Ona zmienia się dla niego, gotuje mu, pierze bieliznę i skarpetki, chociaż
> wcześniej tego nie robiła. Należałoby w ramach wzajemności odpłacić jej również
>
> jakąś choćby minimalną pracą nad sobą.
> Wybacz, ale denerwuje mnie takie żalenie się, jak to wredne żony zmuszają
> swoich biednych mężusiów do tego, żeby wreszcie ruszyli palcem dla wspólnego
> dobra.

Bea,
Masz takie solidne podstawy teoretyczne, a nie wcieliłaś tego w życie... Dlaczego?

[Gość: Oga]

wierna1 napisał(a):


> Ja drinki skutecznie wyeliminowałam. Szkoda,że ty od początku związku
> toelrowałaś jego wieczorne drinkowanie. Ja również czuję, nie tyle wstręt do
> samego alkoholu, co do facetów po wypiciu alkoholu.

Jak udało Ci się tego dokonać? Mój mąż też rozładowuje swoje stresy wieczornym
drinkiem, a ponieważ mnie to strasznie irytuje, to robi to tak, żebym nie
widziała. Nie chciało mi się wiecznie bawić w policjantów i złodziei, więc trochę
mu odpuściłam. Ale problem pozostał. Nienawidzę tych jego maślanych oczu po
wypiciu. Czy możesz udzielić konkretnych wskazówek jak to wyeliminować? Będę b.
wdzięczna.

[Gość: bea]

Ja również przyłączam się do tej prośby. U mnie jest tak, że on chyba
podświadomie ma jakieś wyrzuty sumienia, choć trudno mi w to uwierzyć, bo w
każdym moim spojrzeniu doszukuje się pretensji i wymówek. Staram się
powstrzymywać od krytyki, raczej stwierdzam, że to mi się nie podoba, że dzieci
potrzebują jego dyspozycyjności, np. jako kierowcy itd, ale po każdym moim
słowie narasta w nim gniew, bo traktuje je jako atak na siebie (nie na swoje
zachowanie). Uważa, że ograniczam jego wolność, nie pozwalam mu się
zrelaksować, a w ogóle to tylko mała półlitrowa butelka.
Nie odważyłam się dotychczas wyrzucić czy potłuc jego zapasy, boję się jego
reakcji. Kiedyś teść stwierdził, że to moja wina, że on pije, bo mu na to
pozwoliłam. Mój Boże, co można w takim przypadku zrobić? Zabierać? Bić się?
Kazał mi wlać mu do butelki coś na podtrucie go. Uznałam to za głupi pomysł,
ale czy w ogóle stosuje się coś podobnego?

[wierna1]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Ja również przyłączam się do tej prośby. U mnie jest tak, że on chyba
> podświadomie ma jakieś wyrzuty sumienia, choć trudno mi w to uwierzyć, bo w
> każdym moim spojrzeniu doszukuje się pretensji i wymówek. Staram się
> powstrzymywać od krytyki, raczej stwierdzam, że to mi się nie podoba, że dzieci
>
> potrzebują jego dyspozycyjności, np. jako kierowcy itd, ale po każdym moim
> słowie narasta w nim gniew, bo traktuje je jako atak na siebie (nie na swoje
> zachowanie). Uważa, że ograniczam jego wolność, nie pozwalam mu się
> zrelaksować, a w ogóle to tylko mała półlitrowa butelka.
> Nie odważyłam się dotychczas wyrzucić czy potłuc jego zapasy, boję się jego
> reakcji. Kiedyś teść stwierdził, że to moja wina, że on pije, bo mu na to
> pozwoliłam. Mój Boże, co można w takim przypadku zrobić? Zabierać? Bić się?
> Kazał mi wlać mu do butelki coś na podtrucie go. Uznałam to za głupi pomysł,
> ale czy w ogóle stosuje się coś podobnego?

No właśnie. Piszesz nie odważyłam się. A ja się odważyłam i to nie raz.
Pierwszy raz był wystawiony za drzwi kiedy syn miał roczek.pod wpływem alkoholu.
Mąż przyszedł o 5 czy 6 godzin z pracy za późno. Torba już czekała spakowana, a
serce bolało. To działo się jeszcze u moich rodziców. Dwa tygodnie po tym nie
mieszkał u nas, ale się dogadaliśmy i wrócił. Teściowie mu w powrocie napewno nie
pomogli.
Potem już u nas w domu był pakowany kilka razy. Wódkę wylewałam do zlewu i to
często było dobra wódka. Ale wódki mi nigdy nie żal. Drinkowałam z nim,
przeważnie w soboty, bo myślałam że tak będzie dobrze. Niestety, alkohol znikał
również w pozostałe dni tygodnia. Znajdowałam opróżnione buteleczki po 50, 10
gram wódki. Poutykane w ciuchach, czasami puszkę po piwie, koniecznie mocnym.
Kiedyś zrobiłam mu wystawkę z tych buteleczek. Nawet za bardzo się nie zdziwił.
Zerwałam kontakty towarzyskie i z jego rodziną, bo wszędzie musiał być alkohol.
A teraz? Mąz pije codziennie puszkę albo dwie piwa (mocnego przeważnie), ale coś
przebąkuje ostatnio, że i to jest za dużo. Może wydoroślał, może zmądrzał, a może
go po prostu odtrułam. (U teściowej alkohol często gościł chociaż sama nie piła).
Musisz się po prostu nie bać. Raz mi nawet przyłożył po alkoholu i to przy moim
bracie. Ale to był jego ostatni raz. Nie mam drugiego dziecka, bo się bałam je
mieć. Jestem zawsze przygotowana na odejście.
Remo wyśmiewa takie zmiany. To może powie, jak z tym żyć? Znam kobiety, które
przyjęły po ślubie styl życia męża. I kim są teraz? Alkoholiczkami, domy
zaniedbane. A rozwody to są wtedy, kiedy dwoje ludzi nie podążają w jednym
kierunku. Jedno musi się zmieniać dla drugiego. Przychodzimy z różnych środowisk
i budujemy własne. Jeśli facet ma takie zainteresowania, jak raz w tygodniu
spotkanie z kumplami na sali to, oby takich hobby więcej. Ale jeżeli raz w
tygodniu musi się spotkać z nimi w knajpie to już nie jest hobby.
Pozdrawiam

[Gość: Remo]

> Remo wyśmiewa takie zmiany.

Usłyszałem wołanie - to i jestem :)
Nie mylmy dwoch systemów walutowych - jest różnica między tym co piszesz o swoim
przypadku, a tym co napisała bea w pierwszym poście. To, że gość potrafi śmignąć
pół litra gorzały "do kolacji" to nie jest relax, oj nie. Remo nie wyśmiewa walki
z uzależnieniem partnera. Ale niestety z pierwszych postów nie wynikało (z resztą
dalej nie wynika) czy mąż bea jest alkoholikiem, czy po prostu sfrustrowanym z
jakichś powodów facetem, któremu życie zbrzydło i wyżywa się na kimś kogo ma pod
ręką. I jedno i drugie to złożona sprawa i rady typu "wychowaj sobie go" to jest
jakaś pomyłka...

[wierna1]

Gość portalu: Remo napisał(a):

> > Remo wyśmiewa takie zmiany.
>
> Usłyszałem wołanie - to i jestem :)
> Nie mylmy dwoch systemów walutowych - jest różnica między tym co piszesz o swoi
> m
> przypadku, a tym co napisała bea w pierwszym poście. To, że gość potrafi śmigną
> ć
> pół litra gorzały "do kolacji" to nie jest relax, oj nie. Remo nie wyśmiewa wal
> ki
> z uzależnieniem partnera. Ale niestety z pierwszych postów nie wynikało (z resz
> tą
> dalej nie wynika) czy mąż bea jest alkoholikiem, czy po prostu sfrustrowanym z
> jakichś powodów facetem, któremu życie zbrzydło i wyżywa się na kimś kogo ma po
> d
> ręką. I jedno i drugie to złożona sprawa i rady typu "wychowaj sobie go" to jes
> t
> jakaś pomyłka...

Czy ty przczytałeś mój pierwszy post uważnie? Chyba nie. Ja wyraźnie napisałam o
pracy nad związkiem od pierwszych dni jego zawarcia, a nie o wychowawniu przez
któregoś z małżonków. Czy mógłbyś to dla mnie zrobić, przeczytać jeszcze raz mój
pierwszy post i odpisać mi?

[Gość: Remo]

Przeczytałem. Napisałaś m.in.: "Nie znam szczegółów Waszego pożycia i tylko
Twoją relację. Ale właściwie to mi wystarczy."
To Ci wystarczy? Trudno udzielić rad, ba, trudno mieć jakiekolwiek zdanie na
temat czyjegoś życia na podstawie kilku zdań jednej ze stron! Bea napisała
niewiele, ale Ty resztę sobie dopowiedziałaś, bo sama miałaś z tym do
czynienia. Jeszcze raz powtarzam - rozwodzicie się nad skutkiem, a nie
przyczyną.

[wierna1]

Gość portalu: Remo napisał(a):

> Przeczytałem. Napisałaś m.in.: "Nie znam szczegółów Waszego pożycia i tylko
> Twoją relację. Ale właściwie to mi wystarczy."
> To Ci wystarczy? Trudno udzielić rad, ba, trudno mieć jakiekolwiek zdanie na
> temat czyjegoś życia na podstawie kilku zdań jednej ze stron! Bea napisała
> niewiele, ale Ty resztę sobie dopowiedziałaś, bo sama miałaś z tym do
> czynienia. Jeszcze raz powtarzam - rozwodzicie się nad skutkiem, a nie
> przyczyną.

Ty piszesz zupełnie o czym innym. Zarzuciłeś mi, że poradziłam jej wychowywać
męża, udowodnij wię teraz, że tak jest. Ty zacytowałaę mi zdanie, które nijak ma
się do twojego stwierdzenia. To co zacytowałeś odnosi się do mojego własnego
małżeństwa i wtym kontekście napisałam, że tyle mi wystarczy. Pod łóżkiem ich nie
leżałam. Zresztą, widzę, że ty stosujesz metodę autokraty. Pewnie i w życiu
również. Ja mam podobną naturę, ale staram się z tą brzydką cechą walczyć. Tobie
też radzę.

[Gość: Remo]

Walcz raczej z ocenianiem ludzi na niewiadomo-jakiej podstawie. Uśmiałem sie
szczerze, ja autokrata... hehe, dobre.

[wierna1]

Gość portalu: Remo napisał(a):

> Walcz raczej z ocenianiem ludzi na niewiadomo-jakiej podstawie. Uśmiałem sie
> szczerze, ja autokrata... hehe, dobre.

No tak.A do tego brak obiektywizmu.

[Gość: Remo]

Przegadał kocioł...

[wierna1]

Gość portalu: Remo napisał(a):

> Przegadał kocioł...

Że niby co?

[Gość: Remo]

Że sama masz daleko do obiektywizmu. Ot co...

[wacek32]

Brawo wierna, jesteś wielkim twardzielem.

wierna1 napisał(a):

> Gość portalu: bea napisał(a):
>
> > Ja również przyłączam się do tej prośby. U mnie jest tak, że on chyba
> > podświadomie ma jakieś wyrzuty sumienia, choć trudno mi w to uwierzyć, bo
> w
> > każdym moim spojrzeniu doszukuje się pretensji i wymówek. Staram się
> > powstrzymywać od krytyki, raczej stwierdzam, że to mi się nie podoba, że d
> zieci
> >
> > potrzebują jego dyspozycyjności, np. jako kierowcy itd, ale po każdym moim
>
> > słowie narasta w nim gniew, bo traktuje je jako atak na siebie (nie na swo
> je
> > zachowanie). Uważa, że ograniczam jego wolność, nie pozwalam mu się
> > zrelaksować, a w ogóle to tylko mała półlitrowa butelka.
> > Nie odważyłam się dotychczas wyrzucić czy potłuc jego zapasy, boję się jeg
> o
> > reakcji. Kiedyś teść stwierdził, że to moja wina, że on pije, bo mu na to
> > pozwoliłam. Mój Boże, co można w takim przypadku zrobić? Zabierać? Bić się
> ?
> > Kazał mi wlać mu do butelki coś na podtrucie go. Uznałam to za głupi pomys
> ł,
> > ale czy w ogóle stosuje się coś podobnego?
>
> No właśnie. Piszesz nie odważyłam się. A ja się odważyłam i to nie raz.
> Pierwszy raz był wystawiony za drzwi kiedy syn miał roczek.pod wpływem alkoholu
> .
> Mąż przyszedł o 5 czy 6 godzin z pracy za późno. Torba już czekała spakowana, a
>
> serce bolało. To działo się jeszcze u moich rodziców. Dwa tygodnie po tym nie
> mieszkał u nas, ale się dogadaliśmy i wrócił. Teściowie mu w powrocie napewno n
> ie
> pomogli.
> Potem już u nas w domu był pakowany kilka razy. Wódkę wylewałam do zlewu i to
> często było dobra wódka. Ale wódki mi nigdy nie żal. Drinkowałam z nim,
> przeważnie w soboty, bo myślałam że tak będzie dobrze. Niestety, alkohol znikał
>
> również w pozostałe dni tygodnia. Znajdowałam opróżnione buteleczki po 50, 10
> gram wódki. Poutykane w ciuchach, czasami puszkę po piwie, koniecznie mocnym.
> Kiedyś zrobiłam mu wystawkę z tych buteleczek. Nawet za bardzo się nie zdziwił
> .
> Zerwałam kontakty towarzyskie i z jego rodziną, bo wszędzie musiał być alkohol.
>
> A teraz? Mąz pije codziennie puszkę albo dwie piwa (mocnego przeważnie), ale co
> ś
> przebąkuje ostatnio, że i to jest za dużo. Może wydoroślał, może zmądrzał, a mo
> że
> go po prostu odtrułam. (U teściowej alkohol często gościł chociaż sama nie piła
> ).
> Musisz się po prostu nie bać. Raz mi nawet przyłożył po alkoholu i to przy moim
>
> bracie. Ale to był jego ostatni raz. Nie mam drugiego dziecka, bo się bałam je
> mieć. Jestem zawsze przygotowana na odejście.
> Remo wyśmiewa takie zmiany. To może powie, jak z tym żyć? Znam kobiety, które
> przyjęły po ślubie styl życia męża. I kim są teraz? Alkoholiczkami, domy
> zaniedbane. A rozwody to są wtedy, kiedy dwoje ludzi nie podążają w jednym
> kierunku. Jedno musi się zmieniać dla drugiego. Przychodzimy z różnych środowis
> k
> i budujemy własne. Jeśli facet ma takie zainteresowania, jak raz w tygodniu
> spotkanie z kumplami na sali to, oby takich hobby więcej. Ale jeżeli raz w
> tygodniu musi się spotkać z nimi w knajpie to już nie jest hobby.
> Pozdrawiam

[osa30]

wierna1 napisał(a):

> Gość portalu: bea napisał(a):
>
> > Ja również przyłączam się do tej prośby. U mnie jest tak, że on chyba
> > podświadomie ma jakieś wyrzuty sumienia, choć trudno mi w to uwierzyć, bo
> w
> > każdym moim spojrzeniu doszukuje się pretensji i wymówek. Staram się
> > powstrzymywać od krytyki, raczej stwierdzam, że to mi się nie podoba, że d
> zieci
> >
> > potrzebują jego dyspozycyjności, np. jako kierowcy itd, ale po każdym moim
>
> > słowie narasta w nim gniew, bo traktuje je jako atak na siebie (nie na swo
> je
> > zachowanie). Uważa, że ograniczam jego wolność, nie pozwalam mu się
> > zrelaksować, a w ogóle to tylko mała półlitrowa butelka.
> > Nie odważyłam się dotychczas wyrzucić czy potłuc jego zapasy, boję się jeg
> o
> > reakcji. Kiedyś teść stwierdził, że to moja wina, że on pije, bo mu na to
> > pozwoliłam. Mój Boże, co można w takim przypadku zrobić? Zabierać? Bić się
> ?
> > Kazał mi wlać mu do butelki coś na podtrucie go. Uznałam to za głupi pomys
> ł,
> > ale czy w ogóle stosuje się coś podobnego?
>
> No właśnie. Piszesz nie odważyłam się. A ja się odważyłam i to nie raz.
> Pierwszy raz był wystawiony za drzwi kiedy syn miał roczek.pod wpływem alkoholu
> .
> Mąż przyszedł o 5 czy 6 godzin z pracy za późno. Torba już czekała spakowana, a
>
> serce bolało. To działo się jeszcze u moich rodziców. Dwa tygodnie po tym nie
> mieszkał u nas, ale się dogadaliśmy i wrócił. Teściowie mu w powrocie napewno n
> ie
> pomogli.
> Potem już u nas w domu był pakowany kilka razy. Wódkę wylewałam do zlewu i to
> często było dobra wódka. Ale wódki mi nigdy nie żal. Drinkowałam z nim,
> przeważnie w soboty, bo myślałam że tak będzie dobrze. Niestety, alkohol znikał
>
> również w pozostałe dni tygodnia. Znajdowałam opróżnione buteleczki po 50, 10
> gram wódki. Poutykane w ciuchach, czasami puszkę po piwie, koniecznie mocnym.
> Kiedyś zrobiłam mu wystawkę z tych buteleczek. Nawet za bardzo się nie zdziwił
> .
> Zerwałam kontakty towarzyskie i z jego rodziną, bo wszędzie musiał być alkohol.
>
> A teraz? Mąz pije codziennie puszkę albo dwie piwa (mocnego przeważnie), ale co
> ś
> przebąkuje ostatnio, że i to jest za dużo. Może wydoroślał, może zmądrzał, a mo
> że
> go po prostu odtrułam. (U teściowej alkohol często gościł chociaż sama nie piła
> ).
> Musisz się po prostu nie bać. Raz mi nawet przyłożył po alkoholu i to przy moim
>
> bracie. Ale to był jego ostatni raz. Nie mam drugiego dziecka, bo się bałam je
> mieć. Jestem zawsze przygotowana na odejście.
> Remo wyśmiewa takie zmiany. To może powie, jak z tym żyć? Znam kobiety, które
> przyjęły po ślubie styl życia męża. I kim są teraz? Alkoholiczkami, domy
> zaniedbane. A rozwody to są wtedy, kiedy dwoje ludzi nie podążają w jednym
> kierunku. Jedno musi się zmieniać dla drugiego. Przychodzimy z różnych środowis
> k
> i budujemy własne. Jeśli facet ma takie zainteresowania, jak raz w tygodniu
> spotkanie z kumplami na sali to, oby takich hobby więcej. Ale jeżeli raz w
> tygodniu musi się spotkać z nimi w knajpie to już nie jest hobby.
> Pozdrawiam

ja powiem brutalnie: dziewczyny, wierzycie, ze WY możecie coś z tym zrobić...
otóż NIE MOŻECIE. Wylewanie, wywalanie z domu i wszystkie te pozornie skuteczne
działania (oby pomogły!) na ogół kończą się porazką. Próbujecie -w najlepszej
wierze -przejąc odpowiedizalność za kogoś innego, ale to , niestety, typowy
schemat działania "zony walczącej", na dłuższa metę równie skuteczny , jak
bierność. Dlaczego? Jesli facet chce, będzie pił... i nie ma wielkiego znaczenia,
co wy na to... i jeszcze jedno: nikt nie ma prawa mówić, że on "pije , bo wy mu
pozwalacie - on jest dorosły i SAM SOBIE POZWALA". To on musi przestac chcieć.

[wierna1]

Oczywiście, masz całkowitą rację, ale tylko dlatego, bo takie stwierdzenie tu
nie padło, a na pewno wiele z nas tak myśli. Nie napisałam de Bei, bo
zapomniałam, że jej facet nei jest moim facetem, więc wcale nie jest
powiedziane, że ma ochotę na ustępstwa. Mój jest typem raczej uległym, ale,
ponieważ zdaje sobie sprawę z tej uległości czasami próbuje postawić na swoim.
Jeśli to prowadzi do czegoś dobrego nie walczę, ale jeśli ma to mieć negatywny
wplyw na naszą rodzinę czy związek to nie ustąpię.
Aha, ja od początku nie byłam kimś innym niż jestem obecnie. Jeśli kobieta na
początku związku jest uległa, a potem "pokazuje pazur" to nic dziwnego, że
facet przezywa szok i zaczyna się przeciwko niej buntować.

[lalka74]

Dziewczyno - jeśli prawda jest taka jak piszesz to i tak Cię podziwiam za
cierpliwość i wytrwałość. Pomyśl dokładnie czego chcesz od życia i spróbuj
pomalutku ale konsekwetnie do tego dochodzić. Przede wszystkim postaw granicę,
której Twój mąż nie może przekraczać. On musi mieć świadomość, że przekroczenie
tej granicy będzie rodziło konsekwencje ujemne dla niego. Musisz być bardzo
silna - poszukaj wsparcia wśród najbliższych, wcale nie musisz męża zostawiać
ale chyba powinnaś zrewidować stosunki między wami.

[pletwa3]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
> Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy.

A jak Ty to odbierasz ? Odczuwasz jego miłość, okazuje Ci ją? Bo jeśli tak, to
spróbuj nie przejmować się takim jednorazowym narzekaniem, może miał zły dzień.
>
Wymagam od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba
moją
> wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
> żelaznym punktem wieczoru.
Skoro alkohol jest dla Twojego męża żelaznym punktem każdego wieczoru, to sprawa
jest poważna. Być może jego rozdrażnienie i nieprzyjemne uwagi biorą się z faktu,
że zaczyna popadać w uzależnienie, a Twoja niechęć do alkoholu jeszcze potęguje
jego złość. Dlatego ma pretensję o to, że coś od niego chcesz i przeszkadzasz mu
w "schadzce" z alkoholem. Gdyby nie miał tak ogromnej chęci na wypicie, chętnie
zająłby się dziećmi, Tobą - w końcu powinny to dla niego być bardziej
odprężające zajęcia niż picie.
> Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
> utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
>
> do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
> pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.

Gdyby Ciebie nie było, to spokojnie mógłby co dzień popijać do woli, nikt
nie "trułby" mu za uszami.
> Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[wacek32]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
> Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wymagam
> od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba moją
> wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
> żelaznym punktem wieczoru.
> Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
> utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
>
> do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
> pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
> Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[Gość: bea]

Wacek, trafiasz w sedno sprawy. Praca jest sensem jego życia, jest dumny z
tego, co osiągnął i to prawdziwy jego nałóg. Dzisiaj na przykład dzieci nie
zdążyły taty zobaczyć. Tak jest od kilku lat. Byłam szczęśliwa, że zdecydował
się na dzień wolnego w majowy weekend, poprzednio taki jeden dzień był dwa lata
temu. Kiedy go proszę o kilka dni albo o chociaż jeden jedyny dzień urlopu dla
rodziny, słyszę, że niedługo może być w domu cały czas. Pracuje w firmie,
której przyszłość jest bardzo niepewna, to jest ogromny stres, ale też daje mu
to możliwość takiego lekkiego szantażu na mnie. Właściwie przyzwyczailiśmy się
do jego ciagłej nieobecności, gorzej, że kiedy ma wolny wekend, niezbyt dobrze
czuje się w domu bez pracy.
Strasznie się boję tego, co mogłoby się stać, gdyby ją stracił.

[wacek32]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Wacek, trafiasz w sedno sprawy. Praca jest sensem jego życia, jest dumny z
> tego, co osiągnął i to prawdziwy jego nałóg.
Po opisie zorientowałem sie, bo to dokładnie mój przypadek. Też kiedyś pracowałem
prawie przez 2 lata w firmie i też dużo zarabiałem, która cieńko przędła i od
początku było wiadomo, że w końcu nas zwolnią, tylko nie wiadomo kiedy, mam
nadzieję, że z firmą twojego męża nie jest aż tak źle. Potwornie stresująca
sytuacja. W dodatku nie miałem gdzie odejść i też miałem rodzinę na utrzymaniu. W
końcu stało się to co musiało stać i podziękowali nam. Może to i dobrze bo dłużej
trwać w takim stanie to można by się nabawić nerwicy. Poszukiwania nowej pracy
trwały 9 miesięcy, na szczęście ponieważ wiedziałem co się święci, miałem na tą
okoliczność odłożone oszczędności ale dzięki temu nabrałem dystansu do pracy i że
ani ona ani pieniądze nie są najważniejsze. Mam nadzieję, że w razie takiej
sytuacji Twój mąż się nie załamie i nie pomyśli, że to koniec świata. Zresztą z
opisu wynika, że też jest już zmęczony tą sytuacją. Nie wiem jak z tym alkoholem -
dużo dziennie go pije ? Podobno można wpaść w nałóg pijąc nawet małe ilości ale
regularnie. Chociaż zdaje się Churchill pił codziennie dość sporo whisky i dość
dobrze funkcjonował. Tyle, że nikt nie mógł go za to wylać z pracy.
To trudna sytuacja, nie napiszę Ci tu, co powinnaś zrobić w Twojej sytuacji. Może
trzeba podejść spokojnie, może trzeba lekko nim wstrząsnąć, nikt Cię nie wyręczy
w rozwiązaniu tego problemu. Pewnie mógłby wyluzować się w tej pracy, praca w
takiej ilości nie jest wydajna. Pracując bez urlopu przez 2 lata nie można chyba
pracować wydajnie. Mają potwornego pracodawcę, gorszego niż mojego byłego, bo
tamten, przynajmniej nie wymagał aby pracować po 10 godzin dziennie i bez urlopu.
Pamiętaj, że w swoim rozumieniu on faktycznie poświęca się dla żeby utrzymać
swoją rodzinę. Zresztą w sensie finansowym faktycznie ją utrzymuje.

[Gość: Liwia]

Nie wiem Beo, jak wam układaja się stosunki na co
dzień. Nie można wyrokować na podstawie jednego
incydentu. Dla mnie to horror, co napisałaś. Myślę, że
najważniejsze, to nauczyć go szacunku do siebie. Nie
będzie łatwe, ale bez tego takie "incydenty" będą
zdarzać się częściej.

[Gość: EWA]

napisz do mnie, mam podobne problemy, [e-mail]

[Gość: Akacja]

Jejku to mi przypomina moich rodzicow,jak mialam 10 lat. Zaczelo sie w
identyczny sposob. Ojciec zaczynal pic wieczorami,a mamie to sie oczywiscie nie
podobalo, ale uwazala ze on ma do tego prawo po calym dniu harowki. No i wciagu
7 lat ojciec stal sie nalogowym alkoholikiem. Jak my- dzieci strasznie to
przezywalismy. Pijackie burdy do samego rana, bicie, wyzwiska, policja etc.
A na pocztku ojciec odnosil sie do mamy tak jak teraz Twoj maz do Ciebie. Jesli
czegos nie zrobisz to sie na pewno rozwinie.
Wspolczuje Ci bardzo, ale jeszcze bardziej wspolczuje dzieciom, bo z pewnoscia
sa swiadkami waszych klotni.

[Gość: Ola]

Bea glowa do gory. Jestes z cala pewnoscia wspaniala matka i cudowna zona. To
twoj maz nie zasluguje na ciebie, bo na sile chce cie zranic i dlatego wyciaga
cala te artylerie ponizej pasa: moje pieniadze, jestes glupia, ja lepszy i
madrzejszy itp. On pokazuje tylko w ten sposob jakim jest plazem. Wierzyc sie
nie chce ze czlowiek po wyzszych studiach potrafi byc takim prostym chamem.
Widac nie zdobyl na studiach ani oglady ani tez nie dowartosciowal sie
odpowiednio, bo probuje sie wywyzszyc wdeptujac cie w bloto. Dzieci to sa
nieszczesliwe ale dlatego ze slysza jak ojciec poniza ich wlasna matke, tym
samym wdeptuje w bloto te ich druga polowe. Sprobuj sie tak mocno tym nie
przejmowac prosze i nie pokazuj mu swoich lez i tego ze cie tak mocno zranil,
bo jego dzialanie jest wlasnie obliczone na taki efekt. Twoje lzy daja mu
satysfakcje, a wiec smiej mu sie w twarz z jego glupoty i chamstwa, a zobaczysz
jak mu mina zrzednie. Znajdz jego slaby punkt.Pozdrawiam

[ignatz]

Njalepiej, to poderżnij mu gardło. W końcu nie od dziś wiadomo, że faceci to płazy, co to by tylko krzywdzić kobiety chciały. I bynajmniej nie mają własnych problemów.

[Gość: Ola]

Skad w tobie tyle goryczy Ignatz?? Poderznac komus gardlo oznacza isc do
wiezienia. Bea na to nie zasluguje aby dodatkowo sie karac. Plaza trzeba sie
pozbys bezkrwawo. Trzeba z nim umiec walczyc po plaziemu, a nie z otwarta
przylbica. Ps. Plazy sa wyjatkami, cala reszta to porzadni faceci. Co myslisz
na temat wyzywania od roznych Bei przez jej meza? Kim w takim razie sa jego
wlasne dzieci jesli wedlug niego jego zona jest k... i czy zasluguja na to???

[ignatz]

Nie bronię jej męża. Zgadzam się, że jest płazem. Ale ta porada o szukaniu słabych punktów na pewno nie doprowadzi do rozwiązania konfliktu. Wręcz przeciwnie, zacznie się wojna na całego. Trzeba sięgnąć przyczyn, nie skutków. Niech choć spróbuje porozmawiać, może facet ma wielki problem i swoje frustracje wyładowuje na kimś, kto jest najbliżej?

[Gość: bea]

Bardzo Wam dziękuję za wsparcie, za rady.
Mam ciągle nadzieję, że to właśnie gorszy okres w jego życiu, że wszystko
będzie w porządku.
Ale myślę, że każdy medal ma dwie strony, nic nie jest białe albo czarne. A ja
również święta nie jestem. Raczej jestem straszny nerwus o niewyparzonym
języku, a on jest z tych, co mówią wtedy, gdy ich zapytają, a i to w wielkim
skrócie.
Wczoraj przyjęłam inną taktykę. Wyciszyłam się. Żadnych kłótni, wzajemnego
nakręcania się. To pomaga zachować dystans. Żadne z nas nie potrafi się
obrażać, od razu sobie wybaczamy, więc mam nadzieję, że szybko kryzys minie.
Tylko co na przyszłość, co??????
Co z jego piciem? Jestem w kropce, bo nie mogę tego zostawić dla świętego
spokoju. Myślę o tym, co on sam powie mi za kilka lat: dziękuję, że o mnie
walczyłaś, choć bolało jak diabli, ale teraz wam to wynagrodzę. Czy: jak mogłaś
mi pozwolić się stoczyć i nie potrząsnęłaś mną, kiedy jeszcze nie było za późno?
Takie mi myśli chodzą po głowie.
Jak mu uświadomić, że jest silniejszy bez butelki? Miał kiedyś kolegę, który
powolutku stoczył się na samo dno, został zupełnie sam upokorzony, właśnie
przez alkohol. Ale mój mąż twierdzi oczywiście, że jemu to nigdy nie grozi, bo
on nad tym panuje. Wydaje mi się, że każde tłumaczenie to powtarzanie frazesów,
które i tak nie docierają do niego.
Na wspomnienie AA stuka się po prostu w czoło.

Jesteście wspaniali, może pomożecie mi coś wymyślić. Liczę na Was
Bea

[Gość: ........]

Wydaje mi sie ze on pijakiem nie jest, inaczej by go nie bylo
stac utrzymywac rodzine. Poluzuj te sprawe troche. Postaraj sie
doszukac przyczyny tego picia. Moze on faktycznie nie czuje sie z
toba za dobrze. Moze mu lepiej z butelka. To powinnas zmienic.
Nie moge ci powiedziec jak. Sama sobie znajdz wlasciwa droge ku
temu. Nic na sile, to nie da sukcesu. Musisz tez zrozumiec ze
nie kazdy chlop da sie pod pantofel podlozyc. A te jego
wybrzedzania ze on ciebie nie potrzebuje tak na serio znowu nie
bierz. Wiesz przeciez ze jestes mu potrzebna, tego ci nie musze
mowic. No, chyba ze on nie z tych co............. Jezeli tak, to
z czasem sama go zostawisz.

[Gość: Liwia]

Bea, a może spróbuj w ten sposób: kiedyś mąż miał
gorszy dzień i trochę pomstował na mnie, że ja taka
(nie klnie).
Rozpłakałam sie i zapytałam, czy mnie kocha, bo do
nikogo tak się nie zwraca tylko do mnie, czyli
najbliższej mu osoby. Powiedziałam, że nie wierzę, że
mnie kocha bo dla obcych ludzi jest lepszyniż dla mnie.
poskutkowało. Tyle, że on nie pije i chętnie zajmuje
się domem.

[nikt23]

Czasami...wstyd mi ,że jestem mężczyzną..gdy widzę jak siękompromitują
wypisując chamskie odpowiedzi niesczęśliwej kobiecie...
Nie mam dla Ciebie rady....
Sytuacja nie jest łatwa...ale moge Ci jedeynie służyć...rozmową..,jesli
będziesz chciała...

[e-mail]

[agniecha27]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
> Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wymagam
> od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba moją
> wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
> żelaznym punktem wieczoru.
> Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
> utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
>
> do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
> pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
> Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[Gość: Ola]

Bea, mysle ze miedzy toba a twoim mezem stoi butelka z wodka. Kiedy twoj maz
zaczal naduzywac alkoholu? Najwyrazniej on sam nie chce sie przyznac ze ma
problem . Jak oceniasz w przyblizeniu wydatki miesieczne meza na alkohol? Jemu
jest tak dobrze jak jest teraz. Tobie i twoim dzieciom jak rozumiem nie
odpowiada ten stan. Mysle, ze gdyby twoj maz poczul sie zagrozony twoim
odejsciem wowczas moze zgodzilby sie na klub AA . Pierwszym jednak etapem
rozwiazania problemu jest uswiadomienie sobie ze on istnieje. Ja nie chce ci
nic sugerowac, bo mysle, ze my wszyscy wiemy na ten temat niewystarczajaco
duzo, jak chociazby jak czeste sa te klotnie i wyzwiska. Moj nauczyciel-
wychowawca jeszcze ze szkoly sredniej zawsze mowil nam dziewczynom:
pamietajcie nigdy nie wychodzcie za maz za pijaka. Z kazdym innym zeby nie wiem
jak zlym, mozecie sie jakos dogadac. Z pijakiem nigdy nie dojdziecie do
zadnego porozumienia, bo on wam obieca zlote gory, a nastepnie odwroci sie i
zrobi swoje, dlatego ze rzadzi nim wodka. Nie wiem w praktyce czy jest to
prawda, bo mam bardzo dobrego meza, niepijacego, sama rowniez nie pije. Moze
jest jednak szansa na uratowanie waszego zwiazku. Szczegolnie ze macie dzieci i
trzeba walczyc o to zeby bylo im i tobie jak najlepiej. Rozwod niekoniecznie
musi byc najlepszym rozwiazaniem. Mam taka mysl Bea: zorientuj sie narazie
sama, w tajemnicy przed mezem gdzie blisko was znajduje sie taki osrodek
Anonimowych Alkoholikow. Porozmawiaj z ludzmi zaangazowanymi w jego
dzialalnosc. Oni wedlug mnie beda mogli ci najlepiej podpowiedziec jak zrobic
aby przekonac meza do wizyty u nich. Pozdrawiam.

[Gość: hardy]

Typowe objawy alkoholizmu. Codzienne upijanie się (samemu!!!!!), wmawianie
sobie i rodzinie ze sie nad tym panuje, pretensje do otoczenia o stresy itd. Aż
dziwie się ze autorka dopuściła do takiego momentu bez żadnych reakcji! To
smutne ale: terapia antyalkoholowa albo bedzie coraz gorzej.

[osa30]

Gość portalu: hardy napisał(a):

> Typowe objawy alkoholizmu. Codzienne upijanie się (samemu!!!!!), wmawianie
> sobie i rodzinie ze sie nad tym panuje, pretensje do otoczenia o stresy itd. Aż
>
> dziwie się ze autorka dopuściła do takiego momentu bez żadnych reakcji! To
> smutne ale: terapia antyalkoholowa albo bedzie coraz gorzej.

wybaczcie, ale nie moge czytac takich bzdur... masz rację, pewnie,że to typowe
objawy uzależnienia, przynajmniej we wstępnej fazie ,ale TO ROBI JEJ MĄŻ, nie
ona. Ona tu nie ma nic do dopuszczania, pozwalania itp., jej mąż jest dorosłym
człowiekiem i nie można dać mu klapsa albo postawić do kąta. Wiekszość żon
alkoholików przechodzi w pewnym momencie fazę "walki", która jednak bardzo rzadko
coś daje. A to dlatego, że nie można zmienić zachowań człowieka, który sam ich
zmienić nie chce. Jak można obarczac kobietę winą za postępowanie jej męża??? To
stereotyp, dzieki któremu tacy faceci dalej robią to, co robią, traktowani jak
biedne niemyślące i niedoopiekowane istoty. ("pije, bo ma powód" "skoro ją bije,
to widocznie zasłużyła", "gdyby nie chciała, to by nie dała"-o zgwałconej, itd.)

[Gość: hardy]

osa30 napisał(a):


> ale TO ROBI JEJ MĄŻ, nie
> ona. Ona tu nie ma nic do dopuszczania, pozwalania itp., jej mąż jest dorosłym
> człowiekiem i nie można dać mu klapsa albo postawić do kąta. Wiekszość żon
> alkoholików przechodzi w pewnym momencie fazę "walki", która jednak bardzo rzad
> ko
> coś daje. A to dlatego, że nie można zmienić zachowań człowieka, który sam ich
> zmienić nie chce.


Dziewczyno. Żyjemy w 21 wieku. Ale Ty chyba zostałaś 25 lat w tył ze swoimi
pogladami. Teraz sie juz nie meczy z alkoholikami- najpierw stawiasz jasno
sprawe: albo rodzina albo wóda a jesli to nie pomaga to się odchodzi. Czasy "zon
alkoholików" dawno mineły. Sąd w takich sytuacjach przywala takie alimenty ze
facet do końca życia sie nie pozbiera. Zreszta podejrzewam ze wczesniej czy
pózniej TA sprawa równiez skończy sie rozstanie bo jesli facet sie nie zmieni to
stoczy sie psychicznie w dół na maxa.
Dla mnie gdy traci sie nić zrozumienia i nie pomagają rozmowy kochających się
ludzi to juz nie małżeństwo.
Ale jak któs woli cierpieć...

chyba nie zrozumiałeś

[osa30]

Gość portalu: hardy napisał(a):

> osa30 napisał(a):
>
>
> > ale TO ROBI JEJ MĄŻ, nie
> > ona. Ona tu nie ma nic do dopuszczania, pozwalania itp., jej mąż jest doro
> słym
> > człowiekiem i nie można dać mu klapsa albo postawić do kąta. Wiekszość żon
>
> > alkoholików przechodzi w pewnym momencie fazę "walki", która jednak bardzo
> rzad
> > ko
> > coś daje. A to dlatego, że nie można zmienić zachowań człowieka, który sam
> ich
> > zmienić nie chce.
>
>
> Dziewczyno. Żyjemy w 21 wieku. Ale Ty chyba zostałaś 25 lat w tył ze swoimi
> pogladami. Teraz sie juz nie meczy z alkoholikami- najpierw stawiasz jasno
> sprawe: albo rodzina albo wóda a jesli to nie pomaga to się odchodzi. Czasy "zo
> n
> alkoholików" dawno mineły. Sąd w takich sytuacjach przywala takie alimenty ze
> facet do końca życia sie nie pozbiera. Zreszta podejrzewam ze wczesniej czy
> pózniej TA sprawa równiez skończy sie rozstanie bo jesli facet sie nie zmieni t
> o
> stoczy sie psychicznie w dół na maxa.
> Dla mnie gdy traci sie nić zrozumienia i nie pomagają rozmowy kochających się
> ludzi to juz nie małżeństwo.
> Ale jak któs woli cierpieć...

Ja o tym właśnie piszę, że nie można wymagać od kobiety, żeby wlaczyła z
alkoholizmem męża, bo to JEGOA problem i jego wybór. Nie można obwiniać jej za
jego picie , że "dopuściła" "pzwoliła" etc.Chce ją ostrzec przed marnowaniem
swojego życia z kims, kto sam się o nie nie troszczy.
Poza tym irytuje mnie twój protekcjonalny ton. Nie masz chyba o tym temacie
pojęcia, nie czytasz uwaznie postów, a oceniasz innych. Sąd w takich sytuacjach
nie "przywala wysokich alimentów". Bierze pod uwagę przede wszystkim zarobki
męża, a jesli on pije i zarabia mało albo nic, "przywala" symboliczną kwote z
funduszu alimentacyjnego. Jeśłik obiecie nie odpowiadają jego argresywne
zachowania po alkoholu, to ONA i DZIECI muszą sie wyprowadzić. Sądu nie
interesuje dokąd. W takiej sytuacji sprawa o eksmisję trwa latami. Pozdrawiam.

[Gość: Agusja]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Po wieczornej rozmowie z mężem tak mi się przykro zrobiło, że muszę napisać.
> Co z tego, że on może i mnie kocha, jeśli nie jest ze mną szczęśliwy. Wymagam
> od niego pomocy przy dzieciach, nie pozwalam wypocząć. Największą chyba moją
> wadą jest wstręt do alkoholu, który pozwala mu się odstresować i który jest
> żelaznym punktem wieczoru.
> Dalej dowiedziałam się, że do niczego nie jestem mu potrzebna, bo to on nas
> utrzymuje i wszystko sobie sam potrafi zapewnić. Jedzonko ma w barze, a koszule
>
> do pralki potrafi wrzucić. Jestem mu tylko kulą u nogi, na dodatek wydaję JEGO
> pieniądze. I jeszcze śmiem się odzywać.
> Całość obficie przeplatana siarczystymi k

[Gość: jendza]

Trudno potwierdzic, lub zaprzeczyc Twojej tezie.
Mysle, ze trzeba, zebys sie zastanowila, albo
moze zrobcie to wspolnie, CO jest przyczyna
takich jego zachowan. Czy to 'tylko' Twoje
nerwowe reakcje, czy moze cos wiecej...
Podejscie do podzialu obowiazkow domowych
Twojego malzonka dosyc jest klasyczne, aczkolwiek
latwo dajace sie storpedowac. Jesli wszystko przelicza
na pieniadze, to niech sobie przeliczy, ile musialby wydac
na praczke, sprzataczke, Marysie do robienia zakupow,
kucharke, nianke do dzieci 24 godz. na dobe (skoro
pracuje i nie chce/nie moze sie nimi zajmowac), ze
o partnerce do uprawiania seksu nie wspomne...
Nie wiem, czy by sie 'przypadkiem' nie okazalo,
ze powinien zarabiac... dwa razy wiecej, co najmniej...

Zatem - z jakiego powodu chce Cie zranic, dokopac CI?
Czy chodzi tylko o to, ze nie zgadzasz sie na alkohol,
czy tez moze ma znacznie glebiej wobec Ciebie
ugruntowane poczucie winy? Moze chodzi o to,
ze 'przez niego' nie masz pracy zawodowej?
Albo ma kogos na boku - stad ta stala nieobecnosc,
a nie potrafi Ci tego powiedziec, wiec probuje
Cie 'wrobic' w poczucie winy, sprowokowac...
A moze po prostu jest meskim szowinista, przekonanym,
ze to wlasnie jemu sie wszystko nalezy, znaczy wlasciwa obsluga
wlacznie ze stosownymi holdami?
A moze jest 'tylko' niedojrzaly i nie radzi sobie z zyciem?
A moze byl jedynym synkiem mamusi, wiecznie uwielbianym, a Ty
go smiesz krytykowac?
Nie wiem.
Odnosze wrazenie, ze to, o czym piszesz, to tylko wierzcholek
gory lodowej. Nadmiar alkoholu to skutek, nie przyczyna.
Jego karygodne zachowania wobec Ciebie z czegos wynikaja.
Kiedy juz bedziesz wiedziec, z czego, moze uda sie znalezc
wlasciwy sposob reagowania, walki z jadrem problemu?
Jesli mozesz, powiedz, w czym rzecz.
Jesli nie mozesz - zycze POWODZENIA w WALCE
Sciskam!
jendza

[Gość: bea]

To prawda, że sprawa alkoholu to tylko część problemów. Przeżyliśmy razem, oj,
przeżyliśmy. Nauczyłam się gigant-tolerancji, chociaż najbardziej chyba
przydałyby mi się jakieś środki uspokajające, bo nerwus ze mnie niepospolity.
Trochę osiągnęłam, ale generalnie stwierdzam, że on jest raczej
niereformowalny. Więc się ewolucyjnie dostosowuję. Do czasu, aż tego
dostosowywania mam dość. Wtedy się stawiam, a on jest zdziwiony. W sumie mogę
go zrozumieć. ;)
Ale czego się nie robi dla dobrej atmosfery w domu.
Ja w ogóle jestem dziwnym typem. Lubię się poświęcać, ale z drugiej strony
zdarza mi się nieźle pozrzędzić. Przez ostatnie pół roku (po dużym kryzysie)
odpuściłam sobie, a on był w siódmym niebie, bo najbardziej pożądane cechy żony
wg niego to tolerancja i wyrozumiałość.
Ale w końcu zabrakło mi tej cudownej zalety i raj się skończył.

Przypomniał mi się jeszcze mały szczegól - tak na marginesie. Na początku
małżeństwa zdarzało się, że teściowa kupowała synkowi piwo (!), bo zdrowe na
nerki, tak mi tłumaczyła kiedy wyrażałam swoje oburzenie. A teraz rzekomo jest
zaniepokojona, że on lubi wypić i jak ja mogę mu na to pozwalać.

Pomogliście mi właściwie docenić wagę naszego problemu, nigdy wcześniej nie
miałam z alkoholem do czynienia, więc nie wiedziałam, czy już mamy problem, czy
to jeszcze rozrywka. Bardzo Wam dziękuję. Teraz muszę coś z tym zrobić.

Co z tym zrobic?

[Gość: jendza]

Zastanawialam sie wlasnie, Beo, jak zamierzasz rozpoczac
te walke. Przyszlo mi do glowy, ze OSa ma racje - po wielokroc.
To znaczy - mala poprawka - to Ty znasz najlepiej swojego
meza i wiesz, jak najlepiej mu pomoc.
Idac jednak tropem mysli OSY doszlam do wniosku, ze moze by
tak zaproponowac mu - skoro twierdzi, ze alkohol nie jest dla
niego problemem/uzaleznieniem i nad tym panuje - zeby sam siebie
sprawdzil i zdecydowal na przyklad nie pic w ogole przez 3 dni,
tydzien etc. Zeby sam siebie przekonal, nie Ciebie itd.
Moze to go 'ruszy'?
Przy zalozeniu, ze NAPRAWDe powaznie traktuje pewne sprawy...
pzdr
j

[Gość: bea]

No niestety :(((
Zaproponowałam mu taką próbę właśnie przed tamtą feralną rozmową. Próbował to
bagatelizować, jak to, przecież nad wszystkim panuje i może przestać kiedy
zechce...
Ciągle czekam, żeby się o tym przekonać, ale tak naprawdę cała sprawa jest dla
mnie już jasna i nazywam ją po imieniu. Jejku, chyba mnie to przerasta :(

[agniecha27]

Może się też tak stać, że zacznie pić po kryjomu... Na to też musisz się
przygotować...
Pozdrowionka :)

[wierna1]

Gość portalu: bea napisał(a):

> No niestety :(((
> Zaproponowałam mu taką próbę właśnie przed tamtą feralną rozmową. Próbował to
> bagatelizować, jak to, przecież nad wszystkim panuje i może przestać kiedy
> zechce...
> Ciągle czekam, żeby się o tym przekonać, ale tak naprawdę cała sprawa jest dla
> mnie już jasna i nazywam ją po imieniu. Jejku, chyba mnie to przerasta :(

O, mój też mnie zapewnia, że panuje. Ale zauważyłam, że jak raz na miesiąc nie
popije tak porządnie to go nosi. Ponieważ się mnie boi to wykorzystuje każdą
nadarzającą się okazję. I to jest dla mnie żałosne. I po trzynastu latach nie ma
dla niego innych uczuć tylko politowanie.
Nie wmawiaj sobie, że cię to przerasta, bo rzeczywiście się tak stanie. Czekaj,
życie rozwiązuje samo problemy. Trzymaj się!

[Gość: jendza]

Nie wydaje mi sie, by przerastalo...
Mozna go teraz przyprzec do muru... Sklonic go
do wybrania konkretnych dat tej proby.
"Skoro 'panuje', to przeciez dla niego zaden problem,
a Ty bedziesz spokojniejsza, a na Twoim spokoju tez mu
zalezy, bo a) kocha Cie, b) gdy Ty jestes spokojna, w domu
tez panuje blogi nastroj...".
A swoja droga, to tak naprawde 'nie znam sie' na
sprawach z uzaleznieniem od alkoholu... Utkwilo mi w glowie,
ze najtrudniej jest alkoholikowi przyznac sie, ze ma ten problem...
Problem ma tez rodzina uzaleznionego, nie tylko wspolmalzonkowie,
dzieci tez - czasem przez pokolenia ciagna sie pewne psychiczne
traumy...
Jesli on nie chce zalapac sie do AA - moze Ty poszukaj pomocy,
porady w stowarzyszeniu rodzin osob z choroba alkoholowa?
Wlasnie te rodziny najlepiej, bo z wlasnego doswiadczenia, beda
umialy CI doradzic, jak pomoc, by maz sam sobie w twarz spojrzal...
Odwagi!
j.

[Gość: sam. mat]

skoro zazdroscisz samotnym matkom - nic bardziej prostego - zostan nia.

samotna matka