Zwyczajne życie

[Gość: ewa]

W pełni popieram tę tęsknotę za ciepłem, bezpieczeństwem, czasem
i spokojem domowego ogniska. I mnie jej brakuje i ja muszę
w "tempie burzowym" nadrabiać zaległości całego dnia, a
najwięcej na tym cierpi moja córeczka, dla której mam coraz
mniej czasu. Zajmuje się nią moja teściowa i to jest duży plus,
ale zdarza się, że moje dziecko mówi do niej "mamo" i to boli.
Mieszkamy na wsi (to też plus, bo przynajmniej mamy swoje
podwórko i dużo miejsca koło domu dla dziecka),czasem ciężko
pogodzić dziecko,dom, pracę i obowiązki w gospodarstwie. Brakuje
mi bardzo komfortu niepracowania, zajmowania się tylko
dzieckiem, a na to niestety nie stać ani nas, ani wiele wiele
rodzin w obecnych czasach, nie tylko tych mieszkających na wsi.
I wcale nie zależy mi na karierze, ale na tym by było za co
utrzymać rodzinę i gospodarstwo, do którego ciągle musimy
dokładać. Nawet nie możemy liczyć na jakiekolwiek wakacje, bo
zawsze są ważniejsze potrzeby, a ironizując: mamy wakacje przez
cały rok, bo przecież jesteśmy ze wsi. Dlaczego doszło do
takiego stanu? Dlaczego cierpią na tym nasze dzieci?

[Gość: Basiaczek]

Łza się w oku kręci,że tak właśnie wygląda nasze zwyczajne
życie. Z jednej strony właśnie takie wyśnione, z własnym
mieszkaniem, zdrowym dzieckiem, z pracą...
Z drugiej strony jednak tak ubogie, pełne pośpiechu, gonitwy za
jakimiś w sumie błahymi sprawami.
Ja żyję podobnie, mam podobną rodzinę i też bardzo, bardzo
żałuję, że nie mam tyle czasu dla dziecka ile powinnam mu
poświęcić,że on ciągle tęskni za mną. Żałuję,że nie mam więcej
czasu i siły aby posiedzieć i poszeptać z mężem o czymś miłym,
lub żeby upichcić mu wyszukaną potrawę i zorganizować
romantyczną kolację. I wreszcie, gdzie tu miejsce na chwile
tylko dla siebie, na książki, które tak uwielbiam, czy na dobry
film. Mogę to robić tylko w środku nocy pod warunkiem,że
wcześniej zmęczona jak zwykle nie usnę.
Mam wrażenie,że nasze życie nabiera coraz większego tempa,
wszystko biegnie szybciej i szybciej ...... i tylko my sami,
razem z naszymi rodzinami na tym najwięcej tracimy, bo nie
możemy tego wszystkiego pogarnąć.

[mamosz]

Zaraz sie oburzycie moje drogie, bo Wam się wydaje,że tylko wy tak sie
męczycie ,ale w Polsce tak jest od lat.Ja jestem pewnie w wieku waszych mam i
tez bardzo cierpiałam w swoim czasie,że nie moge zostac w domu tylko musze isć
do pracy ,oddawać dzieci do wątpliwej jakosci przedszkola od ktorego uiratowała
je wcześniejsza emerytura babci.Pewnie,że wracalam z pracy o 16.30 ale jak
tylko pamietam dorabialam,udzielałam lekcji ang itd bo pensja mi nigdy nie
wystarczała na normalne b.przecietne życie.
Wspólczyje Wam bardzo ,ale mysle,że na prawde liczy sie jakosc kontaktu z
dzieckiem i one to kiedys docenia jeśli nie bedziecie przyjmowały postawy
meczennic bo dzieci tego nie cierpią pozdrawiam

[Gość: Basia]

[zlotyrybek]

Kobiety , nie przesadzajcie, bo nastrój jest minorowy.
Nie można mieć ciastka i zjeść ciastka.
Albo dajcie soboie spokój z pracą (na czym ucierpi również Wasze dziecko) albo
zastanówcie się po co pracujecie.
A odpowiedź jest prosta.
Można oczywiście zajmować się dzieckiem w domu (co czyniłam przez 5 lat) ale
potem co ? Dziecko do przedszkola, szkoły, gimnazjum, liceum, studia - a wy
dalej ze szmatką po chałupie i kurze, zakupy, pranie , sprzątanie i te teksty
pracujących koleżanek : ty to masz super - siedzisz w domu i nic nie robisz.
A potem Wasze dzieci spotkają "drugą połówke pomarańczy" i w domu zrobi się
okrutnie cicho i samotnie. A wy dalej ze szmatką, odkurzaczem, zakupy ciut
mniejsze - bo nie ma komu gotować, mąż zapracowany (wy siedzicie w domu - facet
pracuje za dwie osoby).
I nagle zapytacie - a co ja z tego mam? Wszystko super jeśli wasze dziecko nie
zapomni numeru waszego telefonu (co się zdarza) albo nie skończy źle w życiu
(co też się zdarza, bez względu na to ile pracy włożyłyście w jego wychowanie).
I zostaje szmatka, odkurzacz, ścieżka do sklepu i spowrotem i jakieś
niespełnione coś w środku was będzie krzyczeć - Za Późno.
Wszystko ma dobre i złe strony.
Ja zdecydowałam się pójść do pracy, żeby mieć coś własnego - poczucie własnej
wartości i tego, że jestem komuś potrzebna. Nie tylko dzieciom, mężowi, pralce
i odkurzaczowi. A mężowi tez mogę się kiedyś znudzić i chciałabym potrafić żyć
na własny rachunek.

Pozdrawiam

[Gość: ada]

Kiedys, gdy kobiety tylko zajmowaly sie domem, wszystko robily wlasnymi rekami,
praly, zmywaly, robily przetwory.
Potem , wynaleziono kolejne usprawnienia, odkurzacz, pralke, chcialo sie je
miec. Zeby bylo stac, trzeba miec wiecej pieniedzy -kobieta do pracy, dziecko
do przedszkola.
Czy to troche nie jest taka samonapedzajaca sie maszyna?

[zlotyrybek]

A co z wewnętrznymi potrzebami kobiet ? A co gdy mąż "wybrał nowszy model"?
Wyżyła z tych przetworów i pracy własnych rąk ? Jakiej pracy ? Tej
nieopłacanej ?

[Gość: ada]

A może te wewnetrzne potrzeby to wymysl feministek i moda?
Może kobiecość to dom i dzieci?
A zawodem kobiety - kobiecośc- bycie piękną , wypoczęta - dla męza?
Kiedyś małżenstwo było na dobre i złe-teraz jedna kłotnia - i rozwód.
I dlatego kobieta porzuca dom i dzieci i idzie na słuzbe.

[zlotyrybek]

OK, a co gdy mężczyzna odchodzi i zostawia kobietę, dla której dom i dzieci to
cały świat ? Naprawdę nie znasz takich przeypadków ? Co wtedy ? Kredyt
mieszkaniowy, nakarmić dzieci (chyba nie z alimentów) - nadal być piękną i
kochającą ? NIe mając doświadczenia zawodowego w wieku 40 lat znaleźć pracę ? A
może pomoc społeczna?
To co piszesz jest baaardzo piękne, ale to utopia. Podziwiam kobiety tak
ufające światu.
Zresztą mąż nie musi odejść - wystarczy , że zginie w wypadku lub co gorsza
dostanie wylewu i będzie roślinką. Co wtedy ?
Ideały proponuję schować do kieszeni. Kobieta musi myśleć o swoich dzieciach
również w aspekcie materialnym. Nigdy nie wiadomo co Cię w życiu spotka. Jak
pisałam byłam z dziećmi przez 5 lat - piękna i kochająca dla męża i dzieci.
Ale nie wiem jak dalej potoczy się moje życie. Wolę teraz podjąć pewne kroki
niż potem pisać do telewizji : "nie ma na jedzenie dla moich dzieci -
pomóżcie". Co w takiej sytuacji będę miałą do zaproponowania moim chłopcom ? Co
im odpowiem na pytanie : a dlaczego ty mamusiu nie pracujesz ? i nie pracowałaś
wcześniej ? POwiem : wychowywałam was, kochałam, chuchałam i dmuchałam, a teraz
nie mamy co jeść.

Czy pozostanie w domu z dziećmi na łasce męża nie jest pewnym rodzajem
egoizmu ?

[Gość: ada]

Niestety wychowano mnie wlasnie w poczuciu koniecznosci pracy , posiadania
wlasnych pieniedzy chocby na kosmetyki i byc moze na szczescie , tak wlasnie
zyje.
Siedze drugi tydzien sama popoludniami.
Maz w delegacji, dzieci na obozie ( nie chcialam samolubnie zostawic ich w
domu, by miec ich popoludniami dla siebie) i zastanawiem sie , co mam z takiego
zycia. Pieniadze i Samotnosc kazdego z nas.
Zwykle zabiegana , dzieci same w domu, i uwierz mi zazdroszcze tym znajomym,
ktore cale wakacje spedzaja z dziecmi u rodziny na wsi, po szkole na dzieci
czeka cieply obiad.
Chyba po prostu dobrze jest tam , gdzie nas nie ma.

[zlotyrybek]

Istnieje takie prawdopodobieństwo, że nie dogodzisz ....
Mój mąż też w delegacji, ale dzieci za małę na obóz (cholera, chyba tylko mi
się tak wydaje....znowu egoizm) z super-nianią w domku.

Ale pomyśl jak będzie cudownie jak wszyscy zjadą do domu ... Problem to mają
kobiety, które na nikogo nie czekają. My i tak jesteśmy w niezłej sytuacji, bo
znalazłyśmy czas na dzieci i męża.

Oby do przodu !!!!

Pozdrawiam

[Gość: Kasia]

Ja też teraz jestem sama. I co? Nie mam męża, ale mam chłopaka,
z którym "niby" planuję przyszłość.
Tylko, że on ciągle pracuje (teraz wyjechał na tygodniowe
szkolenie), a ja wieczorami jestem sama.
Dziecko?
OK, ale sama będę je wychowywała. On chce, ale wszystkie
obowiązki spadną na mnie... Warto? Przecież kiedyś trzeba
urodzić...w samotności.
Dla mojego "wybranka" liczy się nowoczesny model rodziny, czyli
on pracuje, ja tez, obowiąki finansowe dzielimy na pół, ale to
ja mam sie wszystkim zająć, bo on nie ma czasu. I to ma być na
pół? Ciekawe...
Mieszkac razem, ok, ale za pół roku, bo najpierw trzeba urządzić
mieszkanie...i dopiero wtedy je zobaczę...i oczywiście nic nie
będę mogła zmienić, bo to ON wszystko zrobił beze mnie...
A jak ja nie będę się czuła w nim dobrze, bo tam nie będzie w
sumie ani jednego centymetra mojego?Bo nawet mebli nie będę
mogła przestawić?
I co to za życie?
Ja mam tylko być, troszczyć się, rodzić dzieci (bo już najwyższy
czas), sprzątać, gotować, prać i prasować, oprócz tego
oczywiście pracować, bo po co mu taka kobieta, która jest
darmozjadem? (kobieta, nie żona, bo po co się żenić? Nie ważne,
że ja tego potrzebuję...jako kobieta)...i płacić połowę . I
oczywiście mieć na wszystko czas (dla niego oczywiście). Czy
takie ma być szczęśliwe życie?
I jeszcze oczywiście nie mogę narzekać, bo "takie są czasy..."

Więc po co się męczyć. Nie lepiej żyć samotnie i na własny
rachunek>? Bo przecież jak się z kimś jest, to dzieli się
wszystkie radości i smutki...a tu nie, bo kiedy? Przecież on
nigdy nie ma czasu, albo jest zmęczony i woli porozmawiać o
czymś przyjemniejszym...


Może najpierw się dobrze zastanowić zanim uwiązać sobie na
własne życzenie kamień u szyi i paść w wodę?

Zastanówmy się...

[zlotyrybek]

Po pierwsze jesteś z nieodpowiednim człowiekiem, więc po co w ogóle chcesz coś
z nim planować. Dzieci dobrze mieć z kimś z kim chce się je mieć. I z kimś kto
podzieli z tobą twoją wizję świata i życia. To pomyłka. Nie o tym jest ten
wątek czy warto wiązać się z facetem, który chce z ciebie zrobić
kucharkę,matkę, kochankę i business woman w jednym.
Ja wiem, że można pogodzić pracę zawodową i rodzinę, choć zawsze pozostaje
ziarno niepokoju, czy jedno bądź drugie nie jest zaniedbane.
Nie można mieć ciastka i zjeść ciastko.
A czy warto być samemu ? Ja uważam , że nie , ale to moje prywatne zdanie.
Kiedyś nienawidziłam dzieci. Po urodzeniu własnych wiedziałam, że całe
moje "poprzednie" życie było totalną stratą czasu. Ale to oczywiście kwestia
gustu :)

Pozdrawiam

[Gość: ewa]

Widzac starych ludzi cierpne na mysl co to bedzie za pare lat
jak nikt poza mna nie przekreci klucza w drzwiach, jak to bedzie
gdy codziennie bede sama. Boze, zycie za szybko przemija.
Trawa jest zawsze zielensza po drugiej stronie, wszedzie dobrze
gdzie nas nie ma. Lepiej byc ladnym, mlodym i bogatym niz
brzdkim, starym i biednym.
Jak to dobrze gdy mozna miec dzieci, widziec ich radosc, jak cos
osiagaja w zyciu, jak sa szczesliwe i spelnione. Nic wiecej sie
dla mnie nie liczy.

[Gość: Filozof]

To twoje zycie jast takie beznadziejne bo bedac wspolczesna
kobieta jestes zachlanna na dobra materialne i tzw. niezaleznosc.

Nie jestes wiec juz niewolnikiem meza tylko sytemu ...

Lepiej ci tak?

[Gość: Greta]

Drogi Filozofie!
Kobieta niewolnicą systemu? Interesujące, tylko do czego to
odnieść? Poprzedni ustrój już powoli przemija z naszej
mentalności, nikt kobiet na siłę na traktor nie wsadza, same to
zrobią jeśli taka ich wola. Na wyznania anarchisty to też nie
wygląda - trudno wyzwolić się spod presji rachunku
ekonomicznego,równającego kobietę i mężczyznę, męża i żonę,
partnerów wreszcie - to co rozumiesz przez zachłanność
jakkolwiek pejoratywne, wciąż pozostaje "zasługą" obu stron.
Nikt z nas nie jest wolny od pragnień, które spełniane jawią się
jak przestępstwo przeciwko rodzinie, dzieciom, tradycji
wielopokoleniowej. Czy jeśli kobieta (mężczyzna) mają
świadomość, że długie godziny poza domem, najczęściej spędzane w
pracy, oprócz środków na utrzymanie dają też swoiste poczucie
alienacji z "tradycyjnego" życia rodzinnego, to nie jest to już
dla nich duże obciążenie? Niestety, nie można jednocześnie być
dla dziecka i z dzieckiem. Ale trzeba się starać.

[marina2]

Szkoda ,ze na ogol sie nie da zyc z jednej pensji na przyzwoitym poziomie.Moj
maz trafil do zlobka jako trzymiesieczne dziecko , przerobil przedszkole ,
dziecinstwo z kluczem na szyji.Slaby sporadyczny kontakt z rodzicami.Zle sie
wyraza o takim systemie w jakim spedzil dziecinstwo.Ja jestem dzieckiem
opiekunkowym.Nie podobalo mi sie to .Nuda i mnostwo zakazow.Rodzice wracali po
pracy wykonczeni.Nie bylo mowy o jakis wyjsciach , o wspolnych zabawach ,
zajeciach dodatkowych, szybki pozny obiad.Ja zyje inaczej, co nie znaczy , ze
jest to prawda absolutna i recepta na uzdrowienie swiatw.Moje dzieci maja obiad
i mame kiedy wracaja do domu.Mam czas , zeby im towarzyszyc w zabawie, zeby
zawiezc na wszelkie zajecia dodatkowe w jakich sie realizuja.M

[Gość: dziwak]

Chyba troche przesadzacie.
Przjedzcie tu do Ameryki to zobaczycie jak ludzie
lataja po ulicach jakby im kto pieprzu nasypal;
A wiekszosc dzieci to tu widzi rodzicow swoich
tylko w weekendy i to w dodtaku czesto pojedynczo,
bo tu malzenstwa rzadko mieszkaja razem.
A wiec glowa do gory, zblizamy sie nie tylko do unii
ale od razu do Ameryki.
God bless America!

:)

[marina2]

Gość portalu: dziwak napisał(a):

>
> Chyba troche przesadzacie.
> Przjedzcie tu do Ameryki to zobaczycie jak ludzie
> lataja po ulicach jakby im kto pieprzu nasypal;
> A wiekszosc dzieci to tu widzi rodzicow swoich
> tylko w weekendy i to w dodtaku czesto pojedynczo,
> bo tu malzenstwa rzadko mieszkaja razem.
> A wiec glowa do gory, zblizamy sie nie tylko do unii
> ale od razu do Ameryki.
> God bless America!
>
> :)
A amerykanski styl zycia to niby najlepszy na swiecie?:)M