mieszkac razem przed slubem wbre woli Rodzicow?

[martusiag78]

Jestem zwiazana od 2 lat z moim Mezczyzna. Postanowilismy zamieszkac
razem przed slubem, chcemy okreslic czas, jak dlugo bedziemy mieszac
razem i wtedy podejmiemy decyzje oz slubie, zeby wspolne mieszkanie
nie ciagnelo sie latami. Moi rodzice sprzeciwiaja sie temu, moja
mama powiedziala, ze zerwie ze mna wszelkie kontakty. Mam 29 lat, a
ktos chce decydowac za mnie. Nie podoba im sie ten pomysl,
sprzeciwiaja sie kategorycznie, Rodzicom nie podoba sie to, ze On
jest rozwiedziony i nie ejst wierzacym katolikiem. Ja liczy sie
wartosc czlowieka. Czuje sie miedzy mlotem, a kowadlem. Czy ktos z
Was byl w takiej sytuacji? Jakie widzicie rozwiazania?

[iberia.pl]

spytaj sie Mamy co mialabys zrobic jak sie okaze po slubie, ze
kompletnie nie nadajecie sie do mieszkania razem....:
*szybki rozwod?
*tkwienie w bezsensownym zwiazku do konca zycia?

[ultima-thule]

Ja bylam w sytuacji podobnej, z tym że moi rodzice lubili mojego
narzeczonego. Nie podobalo im się to, ale ponieważ bylam już
niezależna finansowo (mimo że mialam 23 lata) kręcili nosem i
narzekali, ale ja uznalam, że jestem dorosla i mam prawo życ jak
chcę tym bardziej, że nikogo tym mieszkaniem razem nie krzywdzę.
Masz prawie 30 lat, kobieto, chyba czas przeciąć pępowinę, co?
Gdybyś miala 16 lat bądź byla w jakiś sposób zależna od rodziców
(glównie chodzi mi o finanse) sytuacja bylaby inna, ale tak nie
jest. Na Twoim miejscu nie zastanawialabym się - kochacie się,
chcecie wspólnej przyszlości etc. Twojej mamie pewnie przykro, że
córka nie będzie miala bialej sukni z welonem w kościele i to jest
zrozumiale, więc oczywiście trzeba z nią o tym porozmawiać
delikatnie, ale sytuacja nie jest bez wyjścia

[martusiag78]

Masz rację :) Czeka mnie trudna decyzja. Bedzie mi cięzko i w ciągu
najbliższych dni będę musiała podjąc ważna decyzję. Boję się też
tego, że co będzie, kiedy z Nim mi nie wyjdzie, a z Rodzicami będe
miec trudną sytuację. Wiem, ze jej zalezy na mnie i chce mojego
dobra. Ślub można uniewąznic (jak się uda). Sprzeciwiają się
jakimś 'testom' przed ślubem, twierdzą, ze to ja powinnam
bardzioej 'bać' sie jego, bo to juz rozwodnik. Powiem, ze to On
bardziej nalega na to wspolne mieszkanie, bo ja jestem przekonana,
ze bedzie nam razem dobrze.

[skrzydlate]

tak naprawdę jesteś bardziej potrzebna rodzicom niż oni tobie, przekonasz sie,
są bardziej elastyczni niż ci sie wydaje, jeśli nie to znaczy ze mają problem :-)

[tezromantyczka]

A dlaczego miałaby nie mieć białej sukni z welonem? ;-)
Ja miałam, mimo mieszkania z narzeczonym 3 lata przed ślubem. ;-)

[irmina-live]

ultima-thule napisała:

> Ja bylam w sytuacji podobnej, z tym że moi rodzice lubili mojego
> narzeczonego. Nie podobalo im się to, ale ponieważ bylam już
> niezależna finansowo (mimo że mialam 23 lata) kręcili nosem i
> narzekali, ale ja uznalam, że jestem dorosla i mam prawo życ jak
> chcę tym bardziej, że nikogo tym mieszkaniem razem nie krzywdzę.
> Masz prawie 30 lat, kobieto, chyba czas przeciąć pępowinę, co?
> Gdybyś miala 16 lat bądź byla w jakiś sposób zależna od rodziców
> (glównie chodzi mi o finanse) sytuacja bylaby inna, ale tak nie
> jest. Na Twoim miejscu nie zastanawialabym się - kochacie się,
> chcecie wspólnej przyszlości etc. Twojej mamie pewnie przykro, że
> córka nie będzie miala bialej sukni z welonem w kościele i to jest
> zrozumiale, więc oczywiście trzeba z nią o tym porozmawiać
> delikatnie, ale sytuacja nie jest bez wyjścia

Ale powiedz, dlaczego ona mialaby rezygnowac ze ślubu kościelnego,
ze swoich marzeń. Jest wychowana w wierze katolickiej.Dlaczego ona
ma ustąpić a nie ON, skoro podobno ją tak bardzo kocha???.
Tak,wiem ,że jest rozwodnikiem ale może udałoby się przeprowadzić
sprawę o unieważnienie tamtego małżeństwa? Wiem,że często trwa to
latami wręcz nieraz jest niemożliwe, ale próbować trzeba.
Czy ON sie tym zainteresował???
To może na razie slub cywilny, skoro nie można wziąć innego. Czy On
w ogóle mówi o małżeństwie czy tylko o wspólnym ,"na razie"
mieszakniu???

[enith]

Gdyby nie nick pomyslałabym, że tego posta napisała moja najlepsza przyjaciółka,
która wczoraj zwierzyła mi się, że ma dokładnie taki problem. Jej rodzice
sprzeciwiają się kategorycznie jej związkowi z mężczyzną od niej 9 lat starszym,
rozwodnikiem z dziećmi. Ojciec, który nawet nie miał szansy poznać jej chłopaka
oświadczył, że dopóki żyje, ten "stary rozwodnik z dwójką dziećmi na karku" nie
przestąpi progu jego domu. Przjaciółka tymczasem jest naprawdę szczęśliwa,
związek układa się im świetnie, jego dzieci są dorosłe, wszystko super. Znam
dobrze rodziców przyjaciółki i w życiu nie posądziłabym ich o taką
zaściankowość. Radzę ci to samo co poradziłam jej: przeczekaj fochy rodziców i
nie rezygnuj ze wspólnego zamieszkania, bo to idealny sposób na poznanie czy
wasz związek ma przyszłość. Sama przechodziłam podobny sajgon z rodzicami (mó
chłopak, a obecnie mąż) jest ode mnie sporo starszy, jest rozwodnikiem i na
dodatek obcokrajowcem. Moi rodzice, na początku totalnie anty, w końcu
przekonali się do mojego partnera, gdy zobaczyli jak dobrze mnie traktuje i jak
razem jesteśmy szczęśliwi. Twoi rodzice prędzej czy później się przystosują, a
jeśli nie... no cóż, ich prawo i ich problem. Ważne, że układa ci się z twoim
partnerem i poważnie myślicie o życiu we dwoje. Powodzenia !!

[martusiag78]

Moi mi grozą, że zerwą ze mną całkowicie kontakty i tago tak sie
boję. Mój Rozowdnik nie ma dzieci, rozwiodl sie juz dano temu, a
jego małżeństwo trwało tylko rok, z byłą zoną nie ma żadnego
kontaktu. Moim Roddzice pewnie myślą, co powie rodzina, znajomi..
Ech tak mi cięzko ostatnio..

[skrzydlate]

kochanie, mój ojciec zerwał ze mną kontakty na 10 lat, i co się stało? nic...
miałam spokój od jego despotyzmu... to nie Twoja wina że maja pokiszone w głowach

[cafe_espresso]

Ustalmy coś na poczatku. Każdy z nas ma inne zdanie i szanujmy je.
Nie wiem po jakim czasie "chodzenia', "mieszkania ze sobą" zyskuje
się pewność,że to ten człowiek. Nie ma takich miarek. Mam za sobą
rózne doświadczenia (ja podjęłam decyzję bez wspólnego mieszkania i
nie żałuję) i znam rózne pary. Moja koleżanka mieszkała 4 lata z
facetem, a byli razem 9 - już ich nie ma . Czy to im pomogło? Ty
zadaj sobie pytanie kim jesteś. Na ile ważne jest zdanie rodziców i
szacunek do tego jak Cię wychowali. Twój własny światopogląd. Czy
czujesz,że by zdecydować się na wspólne zycie z tym facetem tego Wam
trzeba. A może to tylko wybieg? Może wiesz,że jest Wam dobrze tylko
ktoś się zobowiązań boi? Szkoda,że ludzie nie są lodówkami. Po pół7
roku wstawiasz w komis i mówisz -nie sprawdza się. Znając się z kimś
parę lat - powinnaś znać tę osobę dobrze- nie łudź się ,że
zamieszkanie odkryje cuda albo niewyobrażalne wady. To tyle. Jak
ktoś się nie zgadza- poproszę o tolerancję.

[martusiag78]

Bardzo zgadzam się z Tobą!Tak jak juz pisałam tu, ja jetsem
przekonana, ze to Ten. mi to wspolne mieszanie az tak bardzo nie
ejst potrzebne do wspolnego zycia razem. To On bardziej nalega,
dlatego kompromis byłby taki, ze miaszkamy razem, ale z okreslonym
terminem, a nie w nieskończonośc. Wiem, ze mozna rozwiesc sie
mieszkajac razem przed slubem i nie mieszkajac. nigdy na nic nie ma
gwarancji.. I dzis boje sie tego odrzucenia bez rodzicow.

[ewa_err]

Nie daj sie szantazowac. Masz 29 lat! Zyj swoim zyciem. Twoi rodzice
nie sa w stanie nagiąć się do Ciebie, dlaczego Ty masz 'bez
szemrania' naginac sie do nich? Masz prawo do wlasnych wyborow i
decyzji i nie ulegaj takiemu szantazowi. Nie gniewaj sie za to co
napisze ale Twoi rodzice kiedys odejda a Ty zostaniesz wtedy z tym
co zdazysz sobie do tej pory wypracowac. To bład wielu rodzicow, nie
mysla perspektywicznie, nie mysla o tym ze ich dzieci kiedys zostana
same(bez nich). I co wtedy z nimi bedzie jesli sie okaze ze cale ich
zycie to byli tylko rodzice??
Histerie rodzicow trzeba przetrzymac, tak jak malych dzieci(w
superniani sobie obejrzyj;)
Powodzenia:)

[trypel]

martusiag78 napisała:

> mi to wspolne mieszanie az tak bardzo nie
> ejst potrzebne do wspolnego zycia razem.

A tego nie rozumiem. Jak to nie jest potrzebne? Czyli mogłabys z kims byc i nie
mieszkac? Docelowo?

[polla.k]

myslę, że autorce chodzi o to, że jej jest w związku dobrze tak jak jest, moze
nie do końca jest też gotowa na wspólne mieszkanie teraz, może nie uważa za
konieczne/wskazane mieszkanie razem przed ewentualnym slubem. A teraz jest w
rozterce, bo z jednej strony partner, który chciałby żeby razem zamieszkali, z
drugiej strony Rodzice negatywnie do partnera i pomysłu nastawieni.
Myślę, że najpierw autorka powinna jasno sama dla siebie sprecyzować plany i
oczekiwania.

[martusiag78]

miałam na myśli mieszkanie przed ślubem :)

[enith]

cafe_espresso, oczywiście nikt nie da nam gwarancji, że wspólne zamieszkiwanie
albo nie zamieszkiwanie da nam realny obraz partnera. Ludzie się zmieniają, może
sie więc okazać, że ktoś z kim mieszkaliśmy 10 lat pod jednym dachem stał się po
jakimś czasie inną osobą i nie jesteśmy już w stanie z tą osobą być. Ja jednak
myślę, że w przypadku autorki wątku punktem zapalnym w konflikcie z rodzicami
jest nie fakt samego zamieszkania, ale to, że wybranek jest rozwodnikiem i osobą
niewierzącą. Nawet autorka przyznaje, że rodzice pewnie martwią się "co powiedzą
sąsiedzi". Autorce radzę, żeby nie dała się rodzicom szantażować, bo ja groźby o
zerwaniu kontaktów nie jestem w stanie nazwać inaczej, niż podły szantaż ludzi o
bardzo ograniczonych horyzontach. Nie gódź się na to, masz prawo do szczęścia z
osobą, którą wybrałaś sobie na partnera.

[christine.p]

Mądre słowa enith :)

A teraz do martusi, autorki wątku - Dziewczyno, masz już 29 lat, jesteś dorosła od dawna. Dlaczego Twoi rodzice, z całym dla nich szacunkiem, mieliby wybierać dla Ciebie męża? Dlaczego mają za Ciebie decydować, czy chcesz zamieszkać ze swoim partnerem, czy nie? Na dodatek, szantażowanie całkowitym zerwaniem kontaktów jest zwykłym despotyzmem i podłym szntażem, graniem na Twoich uczuciach. Według rodziców masz wybierać - albo rodzice, albo partner... ale tak nie można. Przecież rodzice nie są wieczni i kiedys ich zabraknie, a uwiązując Cię przy sobie i stawiając przed takimi wyborami, zwyczajnie chcą skazać Cię na staropanieństwo. Rozumiem, że rodzice chcą dla Ciebie dobrze, ale to, co według nich jest dobre, nie musi być dobre dla Ciebie.
Powiedz rodzicom, że jesteś dorosła i masz prawo popełniać błędy - tak, jak każdy człowiek i rodzice nie ustrzegą Cię przed tym. Jeśli zamieszkanie z tym mężczyzną okaże się błędem, to lepiej już, niż gdyby małżeństwo miało zakończyć się rozwodem. Na to nigdy nie masz gwarancji.
Rodzice mojego mężczyzny też byli przeciwni temu, że chce związać się ze mną - rozwódką z dzieckiem. Również była sprawa na "ostrzu noża". Teraz wszystko złagodniało, rodzice zrozumieli i nie mają już nic przeciwko naszemu związkowi.

[lily26]

Problem w tym ze dla rodzicow zadnego znaczenia nie ma to ile dziecko ma lat bo
to oni zawsze wszystko wiedza lepiej.Jezeli jestes niezalezna finansowo to nie
widze problemu. Przeciez im zalezy na tobie tak samo jak tobie na nich.Nie boj
sie ich grozb bo kontakt moga zerwac tylko na chwile a potem na pewno wszystko
bedzie jak dawniej.No chyba ze tak naprawde cie nie kochaja i nie akceptuja taka
jaka jestes.

[skrzydlate]

Uważam że niezależnie od tego jakie autorka wątku ma plany świadome i
nieświadome, czy chce wyjść za mąż, czy chce żyć bez ślubu bo tak i już... ma
prawo do własnych decyzji, do własnych błędów i do własnych eksperymentów i do
własnych sukcesów.

Koniec i kropka. Jest dorosła. Utrzymuje się sama, sama dobiera sobie
przyjaciół, sama we własnym sumieniu się ze sobą rozlicza.

Kobieto

[yagiennka]

Jesteś dorosła!. Jak czytałam to już myślałam że masz ze 20 lat. Ja rozumiem że
rodzice mają to i owo do powiedzenia ale w tym wyapdku mogą ci conajwyżej truć a
nie mają żadnego prawa dyrygować twoim życiem i podejmowac za ciebie decyzji. To
twoje życie i twoja sprawa. Generalnie wspólczuję rodziców. Moja mama zawsze na
moje pomysły i moich facetów mówiła tak: twój wybór, twoje życie, ty się
będziesz z nim w razie co męczyć ;)
Rozwiązanie mam jedno - rób swoje i odstaw rodziców, czas dorosnąć.

[kadfael]

Rzeczywiście jesteś między młotem a kowadłem. Z jednej strony
rodzice, których przekonania kłóca się z tym co robisz, z drugiej
strony facet, który chce żebyś Ty z nim zamieszkała, ale jak piszesz
nie masz do tego az tak do końca przekonania. Moim zdaniem nie
powinnaś postępować wg zdania rodziców, ale też nie wg zdania
faceta. Sama musisz zadecydować, czego Ty chcesz, rozpatrzyć
wszystkie za i przeciw. Nie ma sensu żebyś zamieszkała z facetem
tylko na złośc rodzicom. Ale też nie ma sensu żebyś tego nie robiła
tylko dla nich. Czego Ty chcesz-nad tym sie zastanów. I czy będziesz
w stanie znieść konsekwencje tego co zrobisz.

[skrzydlate]

29 lat i zwracasz uwagę co mamusia powie? ma cię w kieszeni czy co? ja od 21
sama podejmuje decyzje i sama ponoszę konsekwencje

[martusiag78]

Jakiś czas temu jeszcze toczyłam boje z moim ężczyzna, bo nie
mogliśmy się dogadac odnośnie wspólnego mieszkania. Ja byłam zła, bo
to był jego pomysl z tym wspolnym mieszkaniem, mi az tak bardzo na
tym nie zależało, ja zawsze mówiłam, żebyśmy zareczyli sie najpierw,
a później zamieszkali. Mówiłam, ze ja juz na początku wiecej z
siebie daje bo rezygnuje ze slubu kościelnego, a jest wazny dla
mnie. Wiem, ze nie chodzi tu o licytacje, kto ile z siebie daje, ale
jakos to we mnie postało..

[agda17]

dlaczego zrezygnowałaś ze ślubu kościelnego KOBIETO tak nie
wolno!!!!!!!!!!!

[kadfael]

no przecież facet rozwodnik.

[christine.p]

martusiag78 napisała:

> Jakiś czas temu jeszcze toczyłam boje z moim ężczyzna, bo nie
> mogliśmy się dogadac odnośnie wspólnego mieszkania. Ja byłam zła, bo
> to był jego pomysl z tym wspolnym mieszkaniem, mi az tak bardzo na
> tym nie zależało, ja zawsze mówiłam, żebyśmy zareczyli sie najpierw,
> a później zamieszkali. Mówiłam, ze ja juz na początku wiecej z
> siebie daje bo rezygnuje ze slubu kościelnego, a jest wazny dla
> mnie. Wiem, ze nie chodzi tu o licytacje, kto ile z siebie daje, ale
> jakos to we mnie postało..

Wygląda na to, że sama jeszcze nie wiesz czego chcesz...
Zastanów się najpierw, czego oczekujesz od swojego faceta - czy na pewno go kochasz? czy jesteś z nim tylko dlatego, bo nikt inny nie pojawił się na horyzoncie? a może wszystkich potencjalnych kandydatów odstraszali do tej pory rodzice? a może odstraszało ich twoje niezdecydowanie i nieodcięta pępowina?

Chyba powinnaś wybrać się do psychologa, bo może sama nie zdołasz odciąć tej pępowiny... a może jest ci wygodnie, gdy sama nie musisz decydować? Do tej pory decydowali za ciebie rodzice, decyzję o wspólnym zamieszkaniu podjął twój facet... Teraz na forum oczekujesz, żebyśmy za ciebie zdecydowali - zamieszkać z facetem, czy posłuchać się rodziców... a CO Z TOBĄ? obudź się dziewczyno! Nie można tak żyć. Jesteś dorosła - zacznij samodzielnie podejmować decyzje - nikt za ciebie tego nie zrobi...

[butterflymk]

oczywiście że mieskzać, przeciez to Ty musisz sobie sprawdzic czy
Twój chłopak się nadaje bo to Ty będziesz z nim zyć ewentualnie w
przyszłości...
poza tym chcesz tego prawda?!
co z tymi rodfzicami sie dzieje.....

[kuleczkaonly]

Ja byłam i postąpiłam zgodnie z wolą Rodziców - oni są tylko jedni jedyni i na
pewno chcą dla Ciebie jak najlepiej, innych mieć nie będziesz, a facet... no cóż
panowie pojawiają się i znikają...

[butterflymk]

co? mozna wilebic rodziców nadewszytsko
ale bez przesady, to tak jak teatrzyk w którym oni Cie prowadzą
a Ty nie żyjesz tylko nie wiem co...
przeciez to jest nie rodziców życie...

[tezromantyczka]

Nie widzę problemu. Jesteś dorosłą, samodzielną, niezależną osobą i
masz prawo do swoich decyzji.

[irmina-live]

martusiag78 napisała:

> Jestem zwiazana od 2 lat z moim Mezczyzna. Postanowilismy
zamieszkac
> razem przed slubem, chcemy okreslic czas, jak dlugo bedziemy
mieszac
> razem i wtedy podejmiemy decyzje oz slubie, zeby wspolne
mieszkanie
> nie ciagnelo sie latami. Moi rodzice sprzeciwiaja sie temu, moja
> mama powiedziala, ze zerwie ze mna wszelkie kontakty. Mam 29 lat,
a
> ktos chce decydowac za mnie. Nie podoba im sie ten pomysl,
> sprzeciwiaja sie kategorycznie, Rodzicom nie podoba sie to, ze On
> jest rozwiedziony i nie ejst wierzacym katolikiem. Ja liczy sie
> wartosc czlowieka. Czuje sie miedzy mlotem, a kowadlem. Czy ktos z
> Was byl w takiej sytuacji? Jakie widzicie rozwiazania?

Witam Cię, powiem Ci tak
I tak zrobisz po swojemu, na przekor wszystkim przeprowadzisz się do
niego, bo p o prostu musisz wszystkim udowodnić jaka jestes już
dorosla i niezależna.
Przez moją mamę bylam wychowana bardzo surowo i apodyktycznie.
obecnie moja mama - to tzw. "moherowy beret") więc sprawy religii i
Kościola to u niej PRIORYTET.
Musialam dzownić do niej codziennie do pracy, po powrocie ze szkoły,
mówiłam z kim ide na randkę i gdzie, nie wolno mi było się spóźnić a
jeżeli juz, to musialam dzwonić żeby mamę uprzedzić. Taki stan trwał
dopóki nie wyszlam za mąż i powiem Ci szczerze, że wtedy buntowałam
się bardzo przeciwko temu i wściekałam się na moją mamę, ale teraz z
perspektywy czasu, widzę że miała rację.
Sama denerwuje się i wydzwaniam na komórkę do syna, kiedy nie wraca
o określonej porze do domu.Jeżeli chce gdzieś wyjść, też stawiam mu
warunki, chociaż staram się być "łagodniejsza i bardziej wyrozumaiłą
matką niż moja mama. Ale dzięki temu jestem porządną kobietą. Nie
wskakiwalam napotkanemu chłopakowi do łóżka po 2 czy 3 godzinach
znajomości, szanowałam się i mnie chłopcy szanowali. Jeżeli ktoryś z
chłopcow np. nie odprowadził mnie pod drzwi, więcej się z nim nie
spotkalam. Tak zostałam wychowana i nauczona.
Nie oznacza to, ze gdybym miała córkę, nie pozwoliłabym jej
zamieszkać z facetem ale też nie patrzyłabym na to zbyt przychylnie,
zwlaszcza gdyby był rozwiedziony. Niestety, obecni panowie tak się
nauczyli, że mają kochankę, kucharkę i praczkę w jednej osobie i
wykorzystują ta sytuację bez pardonu. Wiem coś na ten temat bo mam i
mialam wiele znajomych, ktorzy na tej zasadzie żyli.
Może byc i tak, że wszystko sie międy Wami ułoży szczęśliwie ale
może być i tak, że ON pozna jeszcze inną , a Ty innego. I co
wtedy??? Zrobicie jakieś inwestycje w domu czy mieszkaniu, jak to
później podzielicie??? A co będzie jeśli zajdziesz w ciążę??? A może
Twój ukochany nie będzie chciał dziecka (nie piszesz czy już ma).
Byłabym na Twoim miejscu bardziej ostrożna, wiem, że pewnie go
kochasz ale mimo to posluchałabym tego co mówi Twoja matka. Ona tez
cie kocha i chce dla ciebie jak najlepiej. Myslę, że bardziej
przymknęłąby oko gdyyb twój wybranek był wolnym człowiekiem, wtedy
chyba byłoby twojej mamie łątwiej oswoic się z tym tematem.
Może spróbujcie, zamieszkajcie razem, starjcie się przekonac twoją
mamę, że jest to wartościowy człowiek(?) i z nim chcesz spędzić
resztę życia.Każdy przecież może w życiu zbłądzić ale przynajmniej
postaraj się też spojrzeć na to okiem swojej mamy, sama tez będziesz
kiedys matką i zrozumiesz jej obawy.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[martusiag78]

Dziękuję za maila.
Masz duzo racji, bo wiem, ze martwi sie o mnie, ja pewnei tak samo
bede z własnym dzieckiem robić. Tez mi sie nie podoba to bycie
kucharka kochankę itd dlatego zamieszkujac razem chciałam ustalic
jakas date koncowa, kiedy podjeta bedzie decyzja, czy zareczamy sie,
czy nie, jak tak, to wyznaczamy date ślubu.
Moj wybranek nie ma dzieci, pisałam juz wczesniej, ze nie, rozwiodl
sie kilka lat temu, a małzenstwem byli tylko rok. Wiem, ze Mamie
byłoby łatwiej, gdyby był wolny, ale nie jest... Ona chyba
generalnie jest na nie nastawiona. mówi, ze życie sobie zmarnuje, ze
ejstem młoda, zycie przede mna i pewnei kogos bez przeszlosci
poznam.
Kazde z nas ma swoje mieszkanie wiec nie ma problemu ze wspolnymi
inwestycjami. Zalożyłam tego posta, zeby rozne opinie poznac, wiem,
ze musze juz wkrotce podjac decyzje, zeby nie stac w miejscu, tylko
isc naprzod...

[trypel]

martusiag78 napisała:

> Tez mi sie nie podoba to bycie
> kucharka kochankę itd

Czyli on ma dwie lewe ręce i jest typowym pasożytem?
Skoro zakładasz że to Ty cos dajesz jemu swoją obecnoscią a sama nie czerpiesz
korzysci?
To weź go faktycznie zostaw.

[irmina-live]

trypel napisał:

> martusiag78 napisała:
>
> > Tez mi sie nie podoba to bycie
> > kucharka kochankę itd
>
> Czyli on ma dwie lewe ręce i jest typowym pasożytem?
> Skoro zakładasz że to Ty cos dajesz jemu swoją obecnoscią a sama
nie czerpiesz
> korzysci?
> To weź go faktycznie zostaw.
Słuchaj, nie chodzi o pasożyta. Byc może że facet umie i ugotować i
uprać ale w codziennym pożyciu, większość obowiązków z czasem
spada wyłącznie na kobietę. Chodzi mi o to, że ON będzie ją
traktował jak żonę (chociaż nią nie jest) a ONA zakochana w NIM
będzie spełniała te obowiązki. Tylko, ze z czasem, weźcie to drodzy
panowie pod uwagę, kobieta zaczyna się buntować. Ja z nim mieszkam,
gotuję mu, piorę , rodzę dzieci a ON nie chce się żenić.
Niestety, ale tak to wygląda w związkach bez ślubu. Przyznam
szczerze, że podziwiam te kobiety czy dziewczyny, ktore sią na to
decydują. W końcu nie zawsze jest tak, że w tak w związku żyje się
do śmierci , a potem co? rozpacz? bo lata zapuszczone, kto mnie
później będzie chciał ,itd.
Mam nadzieję, zę w przypadku autorki tego postu tak nie będzie i że
to co napisałam powyże (w jej przypadku) to tylko czarny scenariusz
tego co może być ale trzeba pewne rzeczy jednak wziąć pod uwagę.
Aurtorce życzę jak nalepiej i żeby byla szczęśliwa.

[trypel]

irmina-live napisała:

>ale w codziennym pożyciu, większość obowiązków z czasem
> spada wyłącznie na kobietę.

Żyjemy najwyraźniej w innym otoczeniu bo w moim tego nie zauważam. Jakbym sie
miał pchać w zwiazek gdzie byłbym służącym w perspektywie czasu to powaznie bym
to przymyślał i czy ze ślubem czy bez raczej bym sie nie zdecydował

[his_girl]

1) Przed ślubem mieszkałam z narzeczonym 4 lata.
2) Nie czuję ani nie czułam się przez (1) skrzywdzona.
3) Z Twoich postów wynika, że ślub jest gwarancją szczęśliwego,
długiego związku. Rozejrzyj się wokół siebie i zobacz, ile jest
rozwodów - po 3, 15 czy 25 latach. Sama się nad tym zastanawiasz.

[irmina-live]

Ale Broń Boże nie podejmuj decyzji pod żadnym naciskiem!!!
Podejmij decyzję wg. włąsnego głosu serca i rozsądku.
Jeżeli Twój wybranek kocha Cię, powinien zrozumiec twoje obawy i
lęki, może dajcie sobie jeszcze więcej czasu. Chyba, że już teraz
jesteś pewna na 100% że chcesz z nim być. To zamieszkajcie razem!
W końcu zawsze będziesz miałą do czego wrocić bo masz swoje
mieskanie.
Staraj się rozmawiac ze swoją mamą dużo na ten temat,ale rozmawiać.
Postaraj się wytłumaczyć mamie że jestes z NIM szczęśliwa, że tamto
małżeństwoi było pomyłką a NIKT dzisiaj nie jest święty.Staraj się
jej tłumaczyć, że jesteś już dorosla, że masz prawo do wlasnego
zycia.
A czy Wy we dwoje spotykacie się w ogóle z Twoimi rodzicami???
Może po przeprowadzce zrób super obiad albo kolację, zaproś
rodziców - może to pozwoli twoim rodzicom lepiej Go poznać,
przyjrzeć MU się. Może powoli,powoli przyzwyczają się do tego stanu
rzeczy i oswoją z nową sytuacją.

[martusiag78]

Spotykami sie z moimi rodziacami. Moja Mama zaprasza nas na obiady,
koalcje. Mówi, ze jak przyjdzie, to ok fajny Facet i lubi go.
Później jak jej czasem cos powiem, ze pokłociliśmy sie (co w kazdym
zwiazku sie zdarza) to mówi, ze ona go nie zna, bo na obiedzie, to
nie mozna pozać. Myśle, ze najbardziej przeszkadza jej to, ze jest
rozwiedziony i nie chodzi do Kościoła. Wiem, ze kazda Matka chce jak
najlepeij dla dzieci. Czuje sie czasem taka nakrecona pzrez która ze
stron. Musze to wszystko przemyślec. Tyle tu różnych rzeczy ludzie
psiza. cche własnei zobaczyc, czy inni w takiej sytuacji byli, jak
sie zakonczyła itd

[irmina-live]

martusiag78 napisała:

> Spotykami sie z moimi rodziacami. Moja Mama zaprasza nas na
obiady,
> koalcje. Mówi, ze jak przyjdzie, to ok fajny Facet i lubi go.
> Później jak jej czasem cos powiem, ze pokłociliśmy sie (co w
kazdym
> zwiazku sie zdarza) to mówi, ze ona go nie zna, bo na obiedzie, to
> nie mozna pozać. Myśle, ze najbardziej przeszkadza jej to, ze jest
> rozwiedziony i nie chodzi do Kościoła. Wiem, ze kazda Matka chce
jak
> najlepeij dla dzieci. Czuje sie czasem taka nakrecona pzrez która
ze
> stron. Musze to wszystko przemyślec. Tyle tu różnych rzeczy ludzie
> psiza. cche własnei zobaczyc, czy inni w takiej sytuacji byli, jak
> sie zakonczyła itd

Noto znaczy, że jest w tym wszystkim jakaś nić nadziei, ajkiś
pozytyw.Nie jest jednak tak czarno. twoja mama jest na etapie
oswajania się z tą sytuacją, widzę, że jak przychodzisz z NIM to
jest OK, a jak tylko "coś" to wystawia pazurki ale o ciebie. Boję
ssię żeby Cię nie skrzywdził. Myslę, że to minie i na razie, skoro
jeszcze nie jest różowo ale i nie czarno, nie mów swojej mamie o
Waszych spięciach. Postaraj się konflikty z NIM rozwiązywac z NIM.
Nie biegaj z tym do mamy. Ja jestem po ślubie już dośc długo i też
już się nauczyłam że wszystkiego się rodzicom nie mowi, chcociaż
mojego męża moja mama akceptowała od początku.

Blagam Cię tylko, nie podjemuj żadnych decyzji pod ŻADNYM niciskiem,
rób tak jak ci dyktuje twoje serce i rozum. Jeśli go kochasz,
zamieszkaj z NIM i zobacz jak Wam się będzie żyło we dwoje. Jeśli
nie chcesz z NIM zamieszkać , powiedz mu o tym, poproś żeby dał Ci
więcej czasu ale nie podejmuj decyzji pod wpływem "naciskow" twojej
mamy lub kogolwiek innego.

[his_girl]

I TY to piszesz?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=70133903
Skąd wiesz, że zamieszkanie ze sobą przed ślubem nie uratowałoby Cię
przed sytuacją, z którą się teraz borykasz??

irmina-live

[ewa_err]

Tak myslalam po Twoim pierwszym poscie ze musisz miec jakies zle
doswiadczenia z facetami.
Moze gdybys zamieszkala ze swoim mezem przed slubem mialabys okazje
przekonac sie jaki to czlowiek, jak buduje relacje z ukochana osoba
i na ile angazuje sie we wspolne zycie.
I nie mieszaj 'porządności' z decyzja o wspolnym mieszkaniu z
partnerem. Co ma jedno do drugiego? Jestes porządną kobieta jak
piszesz i przy okazji masz niesatysfakcjonująca relacje z mezem. To
sie pod tę 'porządnosc' wpisuje?
I naprawde myslisz ze slub jest gwarancja na to ze facet nie bedzie
Cie zle traktowal? Nie wiem jak jest u Ciebie ale ja znam wlasciwie
same zwiazki partnerskie w ktorych obie strony pracuja na dobro
zwiazku. Moze zamiast byc porzadną wystarczy byc swiadoma siekobieta
ktora wybiera sobie na partnera fajnego faceta?

[irmina-live]

ewa_err napisała:

> Tak myslalam po Twoim pierwszym poscie ze musisz miec jakies zle
> doswiadczenia z facetami.
> Moze gdybys zamieszkala ze swoim mezem przed slubem mialabys
okazje
> przekonac sie jaki to czlowiek, jak buduje relacje z ukochana
osoba
> i na ile angazuje sie we wspolne zycie.
> I nie mieszaj 'porządności' z decyzja o wspolnym mieszkaniu z
> partnerem. Co ma jedno do drugiego? Jestes porządną kobieta jak
> piszesz i przy okazji masz niesatysfakcjonująca relacje z mezem.
To
> sie pod tę 'porządnosc' wpisuje?
> I naprawde myslisz ze slub jest gwarancja na to ze facet nie
bedzie
> Cie zle traktowal? Nie wiem jak jest u Ciebie ale ja znam
wlasciwie
> same zwiazki partnerskie w ktorych obie strony pracuja na dobro
> zwiazku. Moze zamiast byc porzadną wystarczy byc swiadoma
siekobieta
> ktora wybiera sobie na partnera fajnego faceta?
>
Nie wiem dlaczego sie mnie czepiasz???
Ja mam innĄ Sytuację rodzinna niż autorka tego postu. Staram się
wczuć w to co ONA przeżywa i jaki ONA ma problem, staram się jej
radzić tak jak uważam, gdybym ja na JEJ miejscu postapiła. Akurat ,
nie mialam takich problemów będąc panienką i spotykając się z innymi
chłopcami, nie tylko z moim obecnym mężem. Więc nie rozumiem po co
te złośliwe i kąśliwe uwagi.
Dziewczyna ma problem , ja też - zgadza się ale jestem w innym
ukladzie niż ONA. Poza tym nigdzie nie napisałam, że 1000% gwarancji
szczęścia daje małżeństwo. Tyle, że dziewczyna ma 29 lat, w jej
wieku mialam już 6 letnie dziecko a ONA dopiero zaczyna swoje życie
na doklądkę u boku partnera , ktory jest rozwiedziony i na dodatek
nie ma poparcia ze strony matki.

[irmina-live]

his_girl napisała:

>
> I TY to piszesz?
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16&w=70133903
> Skąd wiesz, że zamieszkanie ze sobą przed ślubem nie uratowałoby
Cię
> przed sytuacją, z którą się teraz borykasz??

Ani moja matka, ani teściowie, nie pozwoliliby na to, żebym
zamieszkalą przed ślubem z moim mężem. To nie było w modzie, i nie
do pomyslenia, żeby młodzi ludzie przed ślubem razem mieszkali i się
(jak to się dziś nazywa) sprawdzali.
Z jednej strony, rzeczywiście, szkoda, że nie mogłam mieszkać z moim
mężem bez ślubu, bo faktycznie, pewnie za niego bym nie wyszła ale z
drugiej strony mimo, że pracowałam i byłam już dorosła,. mieszkałąm
z matką i musiałam dostosowac się do Jej wymogów. Tak byłam
wychowana. Moja mama jest osoba bardzo wierzącą , katoliczką, i
nigdy by mi na to nie pozwoliła, a ja bylam na tyle grzeczną corką,
że nie przeciwstawiałam się Jej, tak jak dziś robi to większość
dzieci.
No cóż, czasy się zmieniają...

[irmina-live]

Aha... w pryzpadku męża siostry, ktora wychodzila za mąż 8 lat po
nas, już dostała na to przyzwolenie i efekty był taki, że przed
slubem zaszla w ciążę, potem wyszla za mąż, a dziś "wegetuje "dla
papierka w małżeństwie, bo w sumie chyba ma gorzej ze swoim mężem
niż ja.

[syriana]

nie rozumiem problemu, szczerze mówiąc

tzn. rozumiem, że rodzice jakieś dziwne pomysły mogą mieć, ale Twój wie jest
chyba wystarczającym powodem by tupnąć nogą i postawić ich do pionu mówiąc brzydko

Twój wiek, sory za błąd n/t

[syriana]

[modliszka24]

jestes na tyle dorosla ze decyzje musisz podjac sama zastanow sie czego tak
naprawde chcesz i zrob to a rodzice pogadaja i przestana znam to z autopsji

[vandikia]

nie rodzice maja zamiar spedzic z nim reszty zycia. jesli okaze sie,
ze na codzien nie pasuja wam podstawowe rzeczy, to wtedy co? rozwod?
wtedy dopiero katoliccy rodzice sie rozczaruja. mozesz tego uzyc
jako argumentu.
29 lat.. toksycznym dzieckiem jestes, ja to rozumiem. i namawiam do
odwagi i do kierowania wlasnym zyciem wg wlasnych potrzeb.

[paulajal]

Twoje życie, Twoja sprawa, a nie rodziców. Zresztą zapewne tylko
straszą, każdy rodzic zrobi wszystko, by nie stracić kontaktu z
ukochanym dzieckiem:-)

A mieszkać przed ślubem naprawdę warto, jak się naprawdę poznać
inaczej niż po takiej probie wspólnego życia?

[marzeka1]

A ja po przeczytaniu watku mam wrażenie, że to dziewczyna sama nie bardzo jest przekonana do mieszkania "na kocią łapę", jednak wolałaby coś konkretnego: zaręczyny, narzeczeństwo, a potem ślub.

[cala_w_kwiatkach]

na szczescie mam tolerancyjna matke, ktora lubi mojego faceta; nie
wyobrazam sobie, ze mialabym wybierac miedzy najblizszymi mi
osobami; w innych sytuacjach pewnie wygralaby matka i to jej opinie
bym respektowala, ale w tym przypadku chodzi o moje dalsze zycie, o
moja przyszlosc o moje decyzje, wiec nie wyobrazam sobie aby matka
miala ingerowac w nasz zwiazek;
jakby ona sie poczula jakby ktos decydowal za nia i narzucal jej
swoje rozwiazania?
moj facet jest niewierzacy, nie ma nawet chrztu, wiec odpada slub
koscielny - moja mama o tym wie i zaakceptowala ten fakt, bo wie ze
liczy sie wzajemny szacunek i to abysmy byli ze soba szczesliwi;
wedlug Twojej matki lepiej abys byla w nieszczesliwym zwiazku ale z
katolikiem?
po czesci to tez Twoj blad, ze dajesz soba manipulowac; jesli
czujesz, ze dobrze robisz to nie ulegaj sugestiom matki, bo potem to
Ty bedziesz ponosila konsekwencje
postaw na swoim a rodzice z czasem pogodza sie z faktem, ze ich
coreczka ma prawo decydowac o sobie

[jendza1]

Nie czytalam wszystkich postow - wybaczcie, Forumowicze.
Czytalam tylko wszystkie wypowiedzi Zalozycielki watku.

I powiem jedno - to, co zawsze mowie w kontekscie malzenstwa, problemow
maminsynkow i z maminsynkami itd.
Napisane jest - opusci czlowiek ojca swego i matke swoja i zlaczy sie ze swoja zona.
I kropka.

ROdzice moga wyrazic swoje opinie na temat planow zyciowych doroslego dziecka
("doroslego", znaczy niezaleznego w kazdym wymiarze, z finansowym wlacznie).
Jesli im owo dziecko na to pozwoli. Wszelkie 'zabranianie' to juz jakies
glebokie nieporozumienie, a szantaz, ze oni zerwa wszelkie kontakty - to powazne
naduzycie.

Co moze w takiej sytuacji 'dziecko'?
Wybaczyc rodzicom i obrocic szantaz w zart, na przyklad.
ALbo inaczej zbagatelizowac...
ALe nie musi.

CO na pewno powinno?
Zdecydowac SAMODZIELNIE, jak dorosly czlowiek. I SAMODZIELNIE poniesc
konsekwencje wlasnych decyzji.
Rodzicom nic do tego - maja swoje zycie.
Jesli im sie wydaje inaczej - to juz ich problem.


pzdr
j