same porażki :-(

[agulek80]

Witajcie, nie wiem jak sobie już poradzić z ciągłymi porażkami. Po
długich staraniach o dzidziusia, postanowiliśmy zrobić badania. I
stało się najgorsze. Stwierdzono bezpłodność mojego Męża. Zero
szans, a właściwie 1% zostawiono na cud. Załamanie totalne...po
pewnym czasie, zdecydowaliśmy się na inseminację dawcy. Liczne
badania i 1-sze podejście. Wielkie nadzieje i @ załamka..ale nie
poddajemy się 2-gie podejście i znowu @. Wtedy bolesne HSG i wsio
ok. Kolejne podejście i znowu nic. Nie ma co się załamywać kolejna
próba i znowu nic. Nawiasem mówiąc, wszystko niby jest ok,
pęcherzyki piękne, pękają itd. Teraz mam miesięczną przerwę, muszę
zrobić też ponownie niektóre badania. Niestety mam świadomość, że
nie mam już wielkiej szansy. Robi się do 6-ciu inseminacji. Jestem
załamana, nawet nie potrafię opisać co czuję. Jakaś pustka...

[chantal10]

Bardzo mi przykro z tego powodu. Musicie wierzyć w cud i liczyć na to, że
szczęście się do Was uśmiechnie.
Trzymam kciuki i ściskam ciepło.

[agulek80]

Dziękuję Jednak moja nadzieja jest już bardzo malutka...właśnie
mam owulację i łzy cisną się do oczu...kolejny pusty cykl...wiele
myślałam i jestem na 99% pewna, że spróbuję jeszcze raz, góra dwa,
więcej nie robią...i jeśli się nie uda, będziemy się starać o
adopcję. Nie wytrzymam więcej tej walki, czuję jak serce mi się
rozrywa na kawałki...a widok małych dzieci lub kobiet w ciąży mnie
zabija....czemu życie tak bardzo boli....ciężko sobie z tym
wszystkim poradzić...wiem, że tu mam zrozumienie, bo w realu..ehhh
szkoda gadać, bo jak może mnie zrozumieć ktoś, kto ma dzieci?!

[chantal10]

Nie wiem co powiedzieć, bo moja droga ku szczęściu jest całkiem krótka (8
miesięcy) ale już teraz mi ciężko. Widok ciężarnych i kobiet z dziećmi wzbudza
we mnie złe emocje, gniewam się, że dlaczego ja? Dlaczego jak ktoś chce bardzo
mieć dziecko to nie może, a tyle jest osób, które zachodzą nie chcąc tego! Ale
może tak ma być, może to co przeżywamy sprawi, że będziemy lepszymi ludźmi, może
to ma nas wzmocnić? Nasuwają się miliony pytań na które odpowiedzi poznamy
zapewne na końcu, jednak już teraz musimy wierzyć, że będzie dobrze. Tak czy
inaczej - BĘDZIE DOBRZE!!! Dzieci w ośrodkach adopcyjnych też odwzajemnią
miłość, powiedzą "mamo", przytulą się.
Głowa do góry. Może taki jest Twój cel? Że masz uszczęśliwić nie tylko siebie i
męża, ale właśnie takie dzieciątko? Może ono już gdzieś na Was czeka
Dużo tego "może" ale na pewno cos w tym jest
Całuję

[kavainca]

przykro mi
przychodzi mi do głowy, że może gdzies nieświadomie nie jestes
pogodzona z takim - bądź co bądź - baaaardzo trudnym rozwiazaniem.
Może wartyo się temu przyjżeć wraz z psychologiem?

[kotzmiot]

hej
Miałam bardzo podobna sytuację i pewnie też podobnie się czułam
po każdej porażce. Wiem jak to boli Ciebie, ale na pewno też
i męża (u mojego stwierdzona azoospermia).My robiliśmy 8 AID
i jedno IVF/ICSI i juz jakiś czas temu daliśmy sobie spokój
z dalszą walką. Będziemy adoptować. A poradzić sobie z porażkami
to wielka sztuka, my przestaliśmy czekać że ktoś lub coś z
zewnątrz nas uszczęśliwi. Trzeba samemu w sobie szukać szczęścia, przekierowywać
myślenie na inne tory. Ważne żeby uczciwie przyznać,
że może nie uda się mieć biologicznego dziecka i co wtedy??
Trzeba byc gotowym na różne rozwiązania. Trzymaj się i pamiętaj,
że nie ma jednej słusznej recepty na szczęśliwe życie. pozdr kotzmiot

[wikita]

A myślałaś o in vitro z pobraniem plemników poprzez biopsję?

[agulek80]

Na in vitro się nie zdecyduję, z różnych względów...a jeśli chodzi o
szukanie plemników u mojego Męża, to szanse są znikome. Dajemy sobie
jeszcze 2 szanse a potem zapisujemy się do ośrodka adopcyjnego. Nie
można walczyć w nieskończoność, nie za wszelką cenę....w środku mam
jeszcze malutką nadzieję...aż się boję pomyśleć, co będzie po
kolejnej nieudanej próbie...co nas nie zabije, to nas wzmocni...to
prawda ale nie można się zabijać na własne życzenie w
nieskończoność. Trzeba postawić sobie jakąś granicę, granicę walki o
biologiczne dziecko. No cóż w życiu nie można mieć wszystkiego.
Pozdrawiam Was serdecznie Dziewczyny!

[kavainca]

dobrze, że postawiliście sobie tą gracę
życzę Wam przede wszytkim duuużo miłości i zaufania

[tania496]

witaj agulek80,pisze pierwszy raz i chce cie pocieszyc,nie jestes
sama u mnie 5-ec lat staran,9-ta inseminacja jutro,a ja pytam ile
bede miala jeszcze sil i wytrwalosci.Po wykonaniu wszystkich badan u
mnie wszystko ok,problem jest u mojego meza-slaba ruchliwosc
plemnikow.Jutro nastepne podejscie czy to bedzie ostatnie,nie
wiem,ale wiem,ze jesli sie nie powiedzie bedzie nastepna
zalamka.Zycze ci powodzenia i wytrwalosci nie poddawaj sie,napewno
bedzie dobrze,glowa do gory!!!!!!!

[agulek80]

Witajcie Dziewczyny,
wczoraj byłam u lek.wizyta zamówiona zupełnie przypadkowo, po prosto
pierwszy wolny termin. Chodziło o to żeby przepisać leki itp. No i
się okazało, że jestem po pęknięciu pęcherzyka. Pani dr mówi, "jest
płyn, pękło, to co robimy inseminację, tak z marszu, bez leków?"
Pomyślałam i poszłam...a co...przypadek...a może się uda....wiem, że
porażka będzie bolała i doskonale wiem jak ale...co mi tam Pani
dr się aż zdenerwowała, jak mnie zobaczyła i jak jej oznajmiłam, że
nie jestem w ciąży Ona nie wie co jest nie tak, bo jestem zdrowa
kobietka, jak powiedziała ale niby mało kto od pierwszego razu
zachodzi w ciążę Bardzo podoba mi się jej podejście do mnie,
wczoraj poleciały mi łzy ale zaraz się śmiałam...pierwszy raz się
tak załamałam, ale Ona jest super, zaraz coś powie tak, że jest mi
trochę lepiej

[agulek80]

I znowu @;-( ludzie, czemu tak trudno jest po prostu żyć?! Nie mam
już siły