Dodaj do ulubionych

Homilie, czytania na każdy dzień...

    • iktoto Homilia 6 Nd A OW 28.05.11, 21:12
      6. Niedziela A OW
      Dz 8,5–8.14–17

      1P 3,15–18

      J 14,15–21

      Ta krótka Ewangelia zawiera ogromną głębię. Słowa Pana Jezusa padają podczas Ostatniej Wieczerzy, na kilka godzin przed rozpoczęciem męki, śmierci i późniejszego zmartwychwstania. Mówi je Pan Jezus w tej perspektywie jak do tych, którzy doświadczyli Jego paschy i zobaczyli Go żywym. Spójrzmy na słowa Jezusa z tej perspektywy.

      Jeszcze chwi­la, a świat nie będzie już Mnie oglądał. Ale wy Mnie wi­dzicie, ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie (J 14,19).

      Jezus odchodzi ze świata i świat już Go nie widzi. Po Jego śmierci świat, który mógł Go oglądać, już Go nie jest w stanie zobaczyć. Jako Zmartwychwstały ukazuje się tylko uczniom i wierzącym w Niego. Widzą Go i widzą życie, jakie objawia:

      W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was (J 14,20).

      Takie jest doświadczenie życia, jakie przynosi ze sobą Pan Jezus zmartwychwstały. W owym dniu poznacie! W 1. Liście św. Jan pisze o tym jako o swoim, a właściwie wspólnym dla wszystkich apostołów, doświadczeniu:

      To wam oznajmiamy], co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce – bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione – oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i usłyszeli, abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami. A mieć z nami współuczestnictwo znaczy: mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem (1 J 1,1–3).

      Życie objawiło się! Ale tego życia świat nie widzi i nawet nie może zobaczyć, nic o nim nie wie, bo nie da się go głosić jako doktryny, ale jedynie wprowadzać w doświadczenie.

      Musimy sobie zdać sprawę z tego, że nasze zakorzenienie w świecie jest tak wielkie, że trudno nam zobaczyć życie takie, jakie nam daje Chrystus zmartwychwstały. Aby je zobaczyć, potrzeba zmiany widzenia, metanoi, przemiany serca. Zazwyczaj, kiedy mówimy o nawróceniu (metanoi), myślimy o moralnej przemianie, o zmianie postępowania. W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus mówi na początku: Jeżeli Mnie mi­łu­je­cie, będziecie zachowywać moje przykazania (J 14,15). Przestrzeganie moralnych zasad wynika z miłości do Chrystusa i jest wyrazem tej miłości. Ten porządek jest bardzo ważny. Przykazań nie można zachowywać czysto formalnie i zewnętrznie. Nic to wtedy nie daje. Raczej przemiana moralna wynika z przemiany serca, przemiany widzenia, co się dokonuje przez spotkanie z żywym Chrystusem. Dalej w Ewangelii Pan Jezus mówi o przynależności, o posiadaniu, o byciu w Nim! Jest to bardzo mocne stwierdzenie. Nie chodzi już o „duchowe” przyjmowanie zasad postępowania, ale o „udział w Nim”. I tak jest w wymiarze sakramentalnym naszego chrześcijańskiego życia, które rozpoczyna się od chrztu św., czyli zanurzenia w Chrystusa i przepełnienia Duchem Świętym.

      Dopiero w Duchu Świętym, który jest obiecanym przez Jezusa w dzisiejszej Ewangelii innym Parakletem i Duchem Prawdy, jesteśmy w stanie zrozumieć sens Jezusowego nakazu miłości. Bez Ducha możemy Jego nakaz sprowadzić do formalnych wymagań i podobnie jak faryzeusze troszczyć się jedynie o moralną poprawność naszego zachowania. Jednak bez Ducha nie wypełnimy przykazania miłości i nie będziemy mieli udziału w życiu Jezusa. Ukazuje to dzisiejsze czytanie z Dziejów Apostolskich, gdzie Filip przez swoje głoszenie Ewangelii zdobył wielu wierzących. Ochrzcił ich w imię Jezusa, ale pełnię życia w wierze otrzymali oni dopiero przez dar Ducha Świętego.

      Samo doświadczenie otrzymania Ducha Świętego było wspaniałym przeżyciem zarówno dla Apostołów, jak potem dla innych wierzących. Natomiast prawdziwość wiary ujawnia się najlepiej w chwilach próby. O takim doświadczeniu pisze św. Piotr w swoim liście. Prawdziwe przyjęcie Ducha Świętego wyraża się podobieństwem życia do życia Jezusa. Najpełniej to widać w chwilach prześladowania i cierpienia. Czy potrafimy je znosić tak, jak je znosił Jezus? Czy niezależnie od otrzymanych ran i bólu potrafimy kochać? Czy rzeczywiście nie dajemy się zamknąć w urazach, niechęciach czy nawet w nienawiści, lecz potrafimy wybrać życie i miłość, która je buduje? Lepiej bo­wiem, jeżeli taka wola Boża, cierpieć dobrze czyniąc, ani­żeli czyniąc źle (1 P 3,17). Św. Paweł wyraził tę zasadę jeszcze wyraźniej: Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12,21).

      Wybór Jezusa i Jego przykazania miłości oznacza zdecydowany wybór życia i dobra wobec naporu zła rodzącego zniechęcenie. Oznacza uparte budowanie miłości i trzymanie się wszystkiego, co prowadzi do życia. Takie zalecenie pozostawił nam Pan Jezus jako testament w swojej ostatniej mowie do uczniów przed wydaniem na mękę i śmierć. Dając nam to przykazanie, jednocześnie zapewnił o swojej obecności: Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was (J 14,17). Pozostawił nam także obietnicę:

      Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie u­mi­ło­wa­ny przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i ob­jawię mu siebie (J 14,21).

      Zarówno określenie „poznanie”, jak i „objawienie” w odniesieniu do nowego życia Jezusa oznacza po prostu udział w tym życiu. Myśmy je już otrzymali przez sakrament chrztu św. Ale jego pełnię uzyskamy przez udział w Jego miłości do końca, co musi się wyrazić w życiu i konkretnych czynach. Eucharystia, do której przystępujemy, jest pokarmem na drodze życia miłości.


    • iktoto Homilia 6 Pn OW 30.05.11, 08:46
      6. Poniedziałek OW
      Dz 16,11–15; Ps 149

      J 15,26–16.4a

      Ewangelia nadal umieszcza nas w Wieczerniku. Pan Jezus przekazuje uczniom ostatnie swoje słowa przed męką i śmiercią. Mówi o przyszłości, która nadejdzie. Oto Duch Święty, Duch Prawdy, będzie świadczył o Jezusie. Będzie świadczył, co znaczy, że nie będzie jedynie przekazywał orędzia o Nim, ale pokaże w życiu prawdę. Nieco dalej Pan Jezus mówi o Duchu, że nie będzie mówił od siebie, ale przypomni wszystko to, co Jezus mówił, i doprowadzi uczniów do całej prawdy (zob. J 16,13). Dla Ducha Świętego charakterystyczne jest to, że nie występuje jako odrębny podmiot, nigdy nie mówi „Ja”. On przypomina, wprowadza, oświeca, daje życie i pokój. I tym działaniem daje świadectwo prawdzie. Jednak to Jego świadectwo trzeba samemu przyjąć. Duch Święty nie zmusza do przyjęcia prawdy, jedynie świadczy o niej! Przyjęcie Jego świadectwa zależy od naszego wolnego wyboru. Nie oznacza to, że można sobie przyjąć dowolną prawdę, ale to, że prawda, jaką nam przyniósł Jezus i potem dalej przekazuje Duch, wymaga naszego całkowitego, osobistego zaangażowania. Jest to prawda, która odnosi się do życia i życie daje, prawda egzystencjalna, a nie jedynie jakieś wspaniałe nauczanie.

      Dlatego też autentyczność przyjęcia tej prawdy rozpoznaje się po owocach, jakie przynosi nasze życie. Pierwszym owocem jest świadectwo o prawdzie wiary. W pełni ukazuje się ono w momencie prześladowania. Podobnie jak Jezus był prześladowany przez przywódców religijnych, tak niestety powtarza się podobnie w dziejach Jego uczniów. Prześladowcy mniemali, że w ten sposób służą Bogu. Żydzi uważali, że Pan Jezus bluźnił Bogu, uważając się za Jemu równego. Wynikało to z braku poznania prawdy. Nie do nas należy sądzić, na ile ta niewiedza była zawiniona. Niemniej podobnie i dzisiaj ludzie pobożni bywają prześladowcami prawdziwych świadków Jezusa i prawdy, mniemając, że służą Bogu. Wiąże się to właśnie z tą cechą prawdy ewangelijnej, że wynika ona z wsłuchania się w Ducha Prawdy, który nie stara się niczego prymitywnie narzucić, ale domaga się od nas wysiłku pokornego wsłuchania się w Jego subtelny głos. Jeżeli ktoś pragnie mieć „pewność”, to łatwo ulega tym, którzy potrafią mu przedstawić prawdę uproszczoną, łatwą do zrozumienia i przyjęcia, dającą poczucie pewności wiary.

      Świadectwo Ewangelii polega w tym przypadku na wytrwaniu w miłości mimo doświadczanego prześladowania. Jeżeli w imię „prawdziwej doktryny” wpadniemy w nienawiść, tym samym przegramy naszą wiarę i jej prawdę, bo prawdą wiary jest miłość, a nie jakąkolwiek „doktryna” w ideologicznym kształcie. Miłość jest najważniejszym owocem prawdy i wiary.
    • iktoto Homilia 31.05. 30.05.11, 20:37

      31.05. – Nawiedzenia NMP
      Rz 12,9–16b

      Ps: Iz 12,2–6

      Łk 1,39–56



      Niech was pociąga to, co pokorne (Rz 12,16).

      Jakżeż to wezwanie, trafiające w samo sedno życia duchowego, prowadzące do odkrycia prawdy i umożliwiające podjęcie jej w sobie, jest stale ignorowane. I to wszystko mimo tego, że tak bardzo czcimy Najświętszą Marię Pannę, której życie jest całkowicie przepełnione szukaniem tego, co pokorne. Na Niej także objawiła się pełna realizacja obietnicy Pana Jezusa: kto się uniża, będzie wywyższony, czyli kto pójdzie prawdziwie drogą pokory, ten dojdzie do pełni życia.

      Scena nawiedzenia z dzisiejszej Ewangelii, podobnie jak inne sceny związane zMarią, jest nasycona spokojem i zwyczajnością. Maria przyszła z posługą do swojej krewnej w jej błogosławionym stanie. Cóż prostszego! Nie ma w tym niczego atrakcyjnego, żadnego wielkiego dokonania, heroizmu, sprytu, nadzwyczajności... Nie ma niczego, co by wskazywało, że człowiek coś nowego osiągnął w duchowym wysiłku... Zwyczajna posługa, spotkanie dwóch kobiet. Jednak w tej zwyczajnej scenerii dokonują się najważniejsze sprawy: odkrycie niezwykłego działania Boga:

      Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? (Łk 1,42n).

      Oto Bóg przez pokorę Marii wciela się, przychodzi do człowieka: Bóg wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy (Łk 1,48), aby przez Nią dokonać wielkich rzeczy dla wszystkich ludzi. Właśnie owa pokora umożliwia takie działanie i dlatego św. Paweł zaleca ją nam w dzisiejszym pierwszym czytaniu.

      Zazwyczaj staramy się coś osiągnąć, mamy wyznaczone cele, zadania. Istnieje jakaś hierarchia, stopnie, po których staramy się wspinać. Różne są te stopnie – stopnie kariery, stopnie osiągalnych wyników, wiedzy. Dzisiaj lansuje się model samorealizacji, osiągania tego, co sobie zaplanowaliśmy. Wtedy jednak tak naprawdę Bóg jest niepotrzebny, chyba jedynie po to, by nam pomógł robić swoje. Taką postawę przenosimy także na życie duchowe i pragniemy osiągać kolejne stopnie „doskonałości duchowej”. Mało tego, wzywamy Boga, aby nam pomógł te stopnie osiągać. Scena nawiedzenia, czyli spotkania NMP z Elżbietą i w ogóle osoba Maryi ukazuje, jak to, co najważniejsze w życiu, osiągamy przez uniżenie się, bo tylko wówczas Bóg może działać i dokonać wielkich dzieł w nas. To uniżenie wyraża się konkretnie zwykłą służbą dla innych.

      Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana (Łk 1,45).

      Właśnie to, co przychodzi do nas od Pana, a nie jest naszym pomysłem, to daje błogosławieństwo, czyli pełnię życia i radości. Nasz zasadniczy problem polega na tym, że nie otwieramy się na przyjęcie tego, co pochodzi od Pana. Stale wydaje się nam, że sami wiemy, co jest dla nas dobre. Skąd wiemy? Kto nam powiedział, co mamy wiedzieć? Praktycznie najczęściej wyobrażenia o tym, co mamy robić, czerpiemy z otoczenia, w którym żyjemy. Wzory, do których staramy się dostosować, punkt odniesienia dla naszych pragnień odnajdujemy najczęściej na zewnątrz. Natomiast pokora skupia nas wokół prawdy odnajdywanej wewnątrz. Pokora jest po prostu otwartością na prawdę odnoszącą się do naszego życia.

      Niestety, pokora jest często kojarzona z uniżeniem się przed innymi, upokorzeniem, rodzajem rezygnacji z siebie, swoich przekonań, racji, myśli. To jednak nie jest pokora, ale rodzaj lęku, nerwicy i kompleksu niższości. Pokora rodzi się z otwarcia na wewnętrzną prawdę. Fatalne utożsamienie pokory z zewnętrznym uniżeniem dokonało się prawdopodobnie na podstawie jej zewnętrznych przejawów. Człowiek pokorny jest wyciszony, nie walczy o swoje, jak gdyby się wycofuje, bo nie wchodzi w spory i polemiki, wiedząc, że nie prowadzą one do pełni życia. Człowiek zrezygnowany przejawia na zewnątrz podobną postawę milczenia i wycofania, ale motyw jego zamilknięcia jest zupełnie inny. Najczęściej jest nim lęk, który jest przeciwieństwem pokory. Pokora wymaga odwagi otwarcia na trudną prawdę o sobie.

      Dążenie do osiągania sukcesów czy kolejnych stopni doskonałości... bywa często ucieczką od prawdziwego otwarcia się na prawdę o sobie. Ostrzega przed tym Pan Jezus: Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? (Mt 16,26). Dlatego właśnie prawdziwego postępu duchowego nie da się zmierzyć sukcesami, nawet jeżeli wydaje się, że są to osiągnięcia duchowe, ale w zwykłych wydarzeniach życia przez wewnętrzne otwarcie na Tego, który Jest „tu i teraz”. Maryja jest mistrzynią takiego otwarcia, jest mistrzynią zwyczajności, mistrzynią odnajdywania siebie w całkowitej autentyczności. Życie bowiem składa się w ogromnej mierze ze zwykłych sytuacji, wydarzeń, ze zwykłego bycia „tu i teraz”. A sobą możemy być tylko „tu i teraz”, a nie w naszej wyobraźni „tam i kiedyś”, czy w przeszłości, czy w przyszłości. Skoncentrowanie na sukcesach, na chwilach osiągnięć, powoduje, że szukamy siebie gdzieś, kiedyś, tam, nie w sobie tu i teraz.

      Maria odkryła tę fundamentalną prawdę o życiu, które rodzi się „tu i teraz”:

      Wielbi dusza moja Pana,
      i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
      Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy (Łk 1,47n).

      Zauważmy , że Ona wcale niczego nie oczekiwała, o nic nie prosiła. Z dalszej relacji Ewangelii dowiadujemy się, że raz jeden tylko poprosiła Syna o coś. Było to na weselu w Kanie Galilejskiej. Prosiła wówczas o coś nie dla siebie, lecz dla młodej pary, której groziła kompromitacja.

      „Wejrzenie” Boże oznacza przede wszystkim zwrócenie uwagi, zauważenie, za którym idzie wysłuchanie, bliskość i przyjaźń. Natomiast relacja zażyłej więzi z Bogiem zmienia całkowicie patrzenie na życie. Magnificat, Pieśń Maryi, wyraża to paradoksami:

      rozprasza pyszniących się zamysłami serc swoich.
      Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.
      Głodnych syci dobrami, a bogaczy odprawia z niczym (Łk 1,51–53).

      To bogaci są biednymi, a biedni bogatymi. Pokorni panują, a pyszni są odrzuceni. Maryja doskonale odczytuje prawdę błogosławieństwa: błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię (Mt 5,5). W Eucharystii, do której przystępujemy, to błogosławieństwo urzeczywistnia się w sposób niesamowity: cisi otrzymują nawet nie tylko coś najcenniejszego, ale otrzymują udział, komunię z samym Bogiem, czyli udział w życiu Trójcy Świętej.


    • iktoto Homilia 6 Sr OW 31.05.11, 21:35
      6. Środa OW
      Dz 17,15.22–18,1; Ps 148

      J 16,12–15



      Gdy zaś przyjdzie On, Duch prawdy, doprowadzi was do całej prawdy (J 16,13).

      Dlaczego Pan Jezus nie mógł nam przekazać całej prawdy zwykłym nauczaniem jako Nauczyciel, jako Rabbi? Dlaczego potrzeba było posłać Ducha Świętego, który nas do niej doprowadza?

      Jest to związane z naturą samej prawdy, jaką przynosi Pan Jezus. Nie ogranicza się ona do prawdy intelektualnej, nie można jej sprowadzić do doktryny, do zasad życia moralnego, do mądrości. Tego wszystkiego można by nauczyć innych przez wykłady i ćwiczenia, jeżeli uczniowie naprawdę chcieliby się uczyć. Prawda, jaką przynosi ze sobą Pan Jezus, jest zupełnie innej natury, jest to prawda dotycząca samego życia człowieka. Nie jest prawdą „o” życiu, ale samym życiem. W innym miejscu Jezus powiedział wprost: Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem (J 6,63). Najpełniej jednak wyraża tę prawdę zmartwychwstanie Chrystusa, które jest manifestacją, że Jego obietnice są prawdą.

      Juda, ale nie Iskariota, zapytał podczas Ostatniej Wieczerzy: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?» (J 14,22). Właśnie: dlaczego Pan Jezus jako Zmartwychwstały nie ukazał się światu, ale wybranym uczniom, którzy w Niego uwierzyli? Niektórzy teologowie mówią, że nawet gdyby się ukazał arcykapłanom czy Piłatowi, to i tak by Go nie rozpoznali. Aby spotkać Zmartwychwstałego, trzeba uwierzyć, czyli wejść w tę tajemnicę. Zmartwychwstanie nie jest zewnętrznym wydarzeniem, obiektywnym w tym sensie, że może być obserwowane przez niezależnego obserwatora. Ono, będąc wydarzeniem, jakie zaszło w konkretnym momencie historycznym, jest wydarzeniem stale aktualnym dla nas, bo dotyczy nas i naszego życia. Staje się naszą prawdą, gdy razem z Chrystusem zmartwychwstajemy. Wtedy zmartwychwstanie staje się prawdą naszego życia. Chrystus zmartwychwstał nie dla siebie, lecz dla nas. Głoszenie zmartwychwstania Chrystusa było jednoczesnym ogłaszaniem naszego udziału w Jego nowym życiu.

      Otóż takiej prawdy nie da się nauczać przez wykłady czy ćwiczenia. Tej prawdy trzeba samemu doświadczyć i właśnie Duch Święty jest tym, który nas prowadzi do tak rozumianej prawdy. On nigdy nie przemawia z zewnątrz, nie jest nikim z zewnątrz, ale kimś, kto działa w naszym sercu i z naszego wnętrza przemawia do nas. Prawdę Chrystusa można rozeznać jedynie duchem i w Duchu. Nauczanie zewnętrze, jakie do nas przychodzi, nawet jeżeli byłoby najwspanialsze, samo nie wprowadzi nas w prawdę. Poznajemy ją jedynie, dając się ogarnąć tej prawdzie i żyjąc w niej.

      Dzisiejsze pierwsze czytanie jest tego bardzo dobitną ilustracją. Święty Paweł spotkał się w Atenach na areopagu z filozofami, czyli z ludźmi szukającymi prawdy. Wydaje się, że jest to najbardziej odpowiednie audytorium do słuchania prawdy, jaką jest Jezus Chrystus. Wygłasza do nich wspaniałą przemowę, znakomicie skomponowaną. Jednak spotyka się z drwinami i lekceważeniem. Jak na ironię z Aten udał się do Koryntu, miasta znanego z rozwiązłego życia, i tutaj znalazł słuchaczy, którzy tę prawdę byli w stanie przyjąć. W liście do nich skierowanym św. Paweł daje świadectwo swojego głoszenia im Ewangelii:

      Tak też i ja przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością, głosić wam świadectwo Boże. Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazy­waniem ducha i mocy, aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej (1 Kor 2,1–5).

      Prawda przyniesiona nam przez Chrystusa jest mocą i życiem. Dlatego nie wystarczy nauczanie, głoszenie samego słowa, intelektualne zgłębienie, ale trzeba wejść w misterium, które Chrystus nam zostawił. Właśnie w sakramentach, czyli misteriach Chrystusowej paschy, jest źródło naszego życia.
    • iktoto Homilia 6 Czw OW 02.06.11, 11:04
      6. Czwartek OW
      Dz 18,1–8

      J 16,16–20

      Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie (J 16,16).

      Pan Jezus nieraz przemawiał do uczniów w sposób tajemniczy. Niejedna zagadka stała się zrozumiała dopiero po Jego zmartwychwstaniu. Ta tajemnicza wypowiedź, niewątpliwie zagadkowa dla uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy, po Zmartwychwstaniu stała się zrozumiała: chwila to kilka godzin do aresztowania Pana Jezusa i następnie do Jego śmierci. Natomiast następna chwila to czas do poranka zmartwychwstania, kiedy to uczniowie znowu zobaczyli Jezusa. Jednak to ponowne widzenie nie jest takie samo jak poprzednie. Pomiędzy jednym widzeniem a drugim pojawiła się bardzo istotna różnica. Tego drugiego widzenia nie miał już świat. Nie był on w stanie zobaczyć ponownie Jezusa. To widzenie wymaga przejścia przez doświadczenie paschalne Jezusa:

      Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość (J 16,20).

      Kiedy załamują się nam wartości, kiedy dobro, jakie widzimy, przegrywa, ujawnia się prawda naszego serca: na ile prawdziwie przylgnęliśmy do tego dobra. Jeżeli przepełnia nas smutek, którego nie da się niczym ukoić, staje się on świadectwem naszej wierności rozpoznanemu dobru. O tym mówił Pan Jezus w błogosławieństwie: Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni (Mt 5,4).

      Kiedy jednak będziemy się starali uspokoić nasz smutek sztucznymi pociechami, próbą wyboru innych wartości, których świat nie niszczy, zdradzamy samo dobro, które w nas nie może zmartwychwstać, aby uzyskać zupełnie nowy blask, którego nigdy byśmy się nie spodziewali. Wytrwałość w zawierzeniu dobru jest podstawową cnotą uczniów Chrystusa. Bez wytrwałości w sytuacji załamania się wszystkiego nie możemy osiągnąć pełni dobra, które wybraliśmy.

      Utrata dotychczasowych nadziei przy jednoczesnym szukaniu Bożej woli prowadzi do czegoś nowego. Tak jak zmartwychwstanie było nowością, jakiej uczniowie nie byli w stanie przewidzieć, tak powołanie pogan do królestwa Bożego było dla Żydów nie do wyobrażenia i przyjęcia. Jednak uparte odrzucanie przez nich orędzia Ewangelii zaowocowało „pójściem do pogan” i głoszeniem im dobrej nowiny. W Koryncie św. Paweł znalazł wielu ludzi otwartych na Boże orędzie. Dzisiaj także musimy być otwarci na ludzi, po których byśmy się nie spodziewali wiary. Często oni są bardziej otwarci na prawdziwe orędzie Ewangelii niż chrześcijanie, którzy deklarują swoją wiarę. Zaskakujące są plany Boże!


    • iktoto Homilia 6 Pt OW 03.06.11, 15:02
      6. Piątek OW
      Dz 18,9–18

      J 16,20–23a

      Podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus pozostawia uczniom swoje ostatnie wskazania i polecenia. Podczas nauczania kilkakrotnie zapowiadał: kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je (Mk 8,35). Ostatnia noc przeżywana z uczniami bezpośrednio poprzedza doświadczenie ogołocenia, jakiego sam dozna i jakiego doznają uczniowie. Zapowiada więc im to, wskazując jednak jednocześnie na perspektywę nowej radości, jaka się pojawi: wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać (J 16,22).

      Radość, jaką przyniesie spotkanie ze Zmartwychwstałym, będzie prawdziwa i ostateczna – nikt nie będzie w stanie jej odebrać. Tajemnica zmartwychwstania i zbawienia przez udział w zmartwychwstaniu Chrystusa staje się ostateczną rzeczywistością. Różni się ona od naszej tym, że nic nie jest w stanie jej zagrozić. Jest to możliwe, ponieważ jest ona nowym stworzeniem, jest nowością, jakiej obecny świat nie zna. Wszelkie nasze nadzieje, a także obawy i lęki, które wywodzą się z tego świata i naszych wyobrażeń na ten temat, stracą swoją rację i moc. To, co Pan Jezus przynosi wraz ze zmartwychwstaniem, jest nową rzeczywistością, inną od wszystkiego, co znamy i potrafimy sobie wyobrazić.

      Zazwyczaj do dzisiaj, mimo orędzia o zmartwychwstaniu, ciągle budujemy swoje wyobrażenie o królestwie Bożym na podstawie naszego ziemskiego doświadczenia i wyobrażenia. Nie byłoby w tym niczego złego, gdybyśmy mieli świadomość, że są to bardzo ulotne i jedynie robocze szkice, których nie możemy się trzymać, ale niestety tak bywa, że trzymamy się ich mocno i tym samym tracimy to, co najważniejsze w orędziu Pana Jezusa: całkowitą nowość życia, które przerasta wszelkie nasze wyobrażenia i dzięki temu, że je przerasta, może stać się dla nas prawdziwą nadzieją na życie w radości bez żadnych obaw o jej utratę.

      Niestety, Żydzi w Koryncie nie byli w stanie przyjąć tej nowej perspektywy. Nie mieściło się im w głowie, że poganie także mogą mieć udział w królestwie Bożym. Właśnie to wyobrażenie nie pozwalało im prawdziwie uwierzyć w nowe życie w zmartwychwstaniu. Prawdopodobnie wierzyli w zmartwychwstanie, ale widzieli je na kształt obecnego życia, tyle że w kształcie idealnym. Gdyby uwierzyli prawdziwie w nowość życia, zrozumieliby, że nie jest ono możliwe bez przekroczenia wszelkich obecnych podziałów. Trzymanie się starych wyobrażeń przeszkadzało uwierzyć. To zjawisko jest także niebezpieczne dla nas. My także mamy swoje wyobrażenia, które nie są w stanie oddać prawdy nowości życia w zmartwychwstaniu. I niestety, kiedy się ich trzymamy, choćby to były najszlachetniejsze wyobrażenia o zmartwychwstaniu, przeszkadzają nam one prawdziwie w nie uwierzyć.

      Pan Jezus mówi na końcu dzisiejszej Ewangelii: W owym zaś dniu o nic Mnie nie będziecie pytać (J 16,23). I rzeczywiście tak się działo przy spotkaniu ze Zmartwychwstałym. W J 21,12 czytamy: Żaden z uczniów nie odważył się zadać Mu pytania: Kto Ty jesteś?, bo wiedzieli, że to jest Pan. Samo zdanie wydaje się dziwne – po co w ogóle się pojawia? Jeżeli wiedzieli, że to On, to dlaczego mieliby w ogóle pytać? Otóż św. Jan wskazał na doświadczenie sygnalizowane w dzisiejszej Ewangelii. Słowasurprised nic Mnie nie będziecie pytać – wskazują na takie doświadczenie spotkania, że jego pewność przekracza wszelkie wątpliwości. Niezachwiana pewność, oczywistość niepodważalna, jakiej nic na świecie dać nie może. Nie możemy sobie tego wyobrazić, bo brak nam takiego doświadczenia. Nie jest to pewność wynikająca z logiki, z naoczności naturalnej. To pewność w doświadczeniu nowej rzeczywistości, której nic nie jest w stanie przyćmić. W jej perspektywie dotychczasowe doświadczenie jest jedynie bladym cieniem rzeczywistości. Właśnie z tego doświadczenia rodziła się odwaga głoszenia Ewangelii niezależnie od trudów i zagrożeń. Ewangelia nie jest ideologią, ale orędziem o nowym życiu. Takie właśnie głosili apostołowie. Jan pisał w swoim liście:

      Życie objawiło się.
      Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne,
      które było w Ojcu, a nam zostało objawione –
      oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i usłyszeli,
      abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami.
      A mieć z nami współuczestnictwo znaczy:
      mieć je z Ojcem i Jego Synem Jezusem Chrystusem.
      Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna (1 J 1,2–4).

      To orędzie o życiu koresponduje z biblijnym widzeniem Boga prawdziwego, Boga, którego obietnice są niezachwianie pewne, nieprzemijające, nadobfite. W zmartwychwstaniu Chrystusa ta prawda o Bogu została w pełni objawiona. Ona także jest fundamentem naszej wiary i niezachwianej ufności w nasz udział w nowym życiu. Zanim jednak dojdziemy do niego, musimy przeżyć śmierć wszystkiego tego, co wywodzi się z tego świata. Śmierć staje się tyglem przemieniającym nas i cały świat w nowe stworzenie. Będzie to smutne doświadczenie, ale zgodnie z obietnicą Pana zostanie ono przemienione w radość, której nam nikt nie będzie w stanie zabrać.


    • iktoto Homilia 6 Sob OW 03.06.11, 20:55
      6. Sobota OW
      Dz 18,23–29

      J 16,23b–28

      O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje (J 16,23).

      To wielka obietnica. Budzi ona jednak u wielu zwątpienie. Słyszy się czasem uwagi: tak bardzo się modliłem, a Bóg tego nie wysłuchał. Jest to szczególnie dramatyczne, gdy w grę wchodzi zdrowie czy życie własnego dziecka, prośba o uwolnienie od złego ducha czy podobne modlitwy odnoszące się do kogoś bliskiego. Kiedy nie dzieje się tak, jak byśmy tego pragnęli, rodzi się zwątpienie. Dlaczego Bóg nie wysłuchał, jeżeli przecież obiecał nam to Pan Jezus?

      Dobrze jest sobie wcześniej uświadomić podstawową sytuację:

      1. Modlitwa i jej owoce odnoszą się do bardzo głębokich więzi z Bogiem. Nie jest ona prostym załatwianiem jakichkolwiek spraw. Katechizm Kościoła Katolickiego pisze o modlitwie prośby: „Dawca jest cenniejszy niż udzielony dar – On jest „Skarbem”, 478, a jest w Nim serce Jego Syna; dar jest udzielany „jako dodatek” (KKK 2604). Ponadto Bóg lepiej od nas wie, co jest dla nas dobre. Kiedy coś daje, to daje według własnej miary, a nie naszego oczekiwania.

      2. Czy naprawdę dobrze się modlimy? Święty Jakub w liście pisze: Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz (Jk 4,3).

      Kiedyś uczniowie wprost prosili Pana Jezusa, by ich nauczył się modlić. Wówczas w odpowiedzi usłyszeli: Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo!... (Łk 11,2n). Pan Jezus nie dał nam zwykłego tekstu modlitwy, ale dał wzór modlitwy, w którym najważniejsza jest sama postawa i sposób odnoszenia się do Boga. Wszystkie modlitwy chrześcijańskie powinny zawierać w sobie to, co niesie Modlitwa Pańska.

      „Ojcze”, otwierające modlitwę, wskazuje na dziecięce odniesienie do Boga, pełne ufności i zawierzenia. Jednak słowo „ojcze” ma swoje odniesienie do konkretnej osoby w zależności od tego, kto je wypowiada. Święty Grzegorz z Nyssy mówił: jeżeli złodziej, który liczy na to, że mu się uda przez kradzież wzbogacić, modli się „Ojcze”, to nie kieruje się do Boga, ale do tego, który kradzież popiera. Podobnie dla kłamcy liczącego na załatwienie swoich spraw dzięki kłamstwu, ojcem jest „ojciec kłamstwa”, czyli szatan, a nie Bóg. Jeżeli w tej perspektywie spojrzymy na dalsze prośby, to mogą one brzmieć przerażająco! Do kogo się modlimy, kiedy się modlimy?

      Na początku modlitwy prosimy, by się święciło imię Boga, by przyszło Jego królestwo i spełniła Jego wola. Dopiero po tych prośbach pojawiają się prośby o nasze potrzeby. Dobra modlitwa zatem wpierw i przede wszystkim jest modlitwą o uwielbienie Boga i o jego królestwo. Nasze doczesne potrzeby są dobre o tyle, o ile pomagają w realizacji tych pierwszych potrzeb i im służą. Jeżeli nasze ziemskie pragnienia przyćmiewają tamte prośby, to w istocie nie stajemy wobec Boga. Tytuł „Ojciec” jest jedynie kurtuazyjny.

      W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus mówi o modlitwie w Jego imię, czyli przez odwołanie się do Jego imienia, z Jego polecenia i w zgodności z Jego nauką. Pamiętamy, jaki warunek postawił tym, którzy są Jego matką, braćmi i siostrami: kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką (Mt 12,50).

      Podstawą naszego wysłuchania jest miłość Boga do nas:

      W owym dniu będziecie prosić w imię moje, i nie mówię, że Ja będę musiał prosić Ojca za wami. Albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wyście Mnie umiłowali i uwierzyli, że wyszedłem od Boga (J 16,26n).

      On nas wysłuchuje, bo uwierzyliśmy w Jezusa, a tym samym z całą powagą przyjęliśmy Jego naukę. Nasza modlitwa powinna być zgodna z Jego nauką. Inaczej trudno ją nazwać „w imię Jezusa”. To jednak oznacza, że może być ona wysłuchana tak, jak Jego modlitwa w Ogrójcu. Nie według naszych ludzkich wyobrażeń, ale inaczej, o wiele głębiej, prowadząc do pełni życia, którego jeszcze nie znamy.


    • iktoto Homilia Wniebowstąpienie A 04.06.11, 22:53
      Wniebowstąpienie A OW
      Dz 1,1–11

      Ef 1,17–23

      Mt 28,16–20



      A oto Ja jestem z wami przez wszy­stkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28,20).

      Ostatnie zdanie z Ewangelii według św. Mateusza jest obietnicą Pana Jezusa, że jest z nami aż do skończenia świata! Natomiast w Dziejach Apostolskich czytamy, że uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu (Dz 1,9). I dalej, kiedy wpatrywali się za Nim, podeszło do nich dwóch mężów w białych szatach i powiedziało: Ten Je­zus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak wi­dzieliście Go wstę­pującego do nieba (Dz 1,11). Jak to zatem jest: poszedł i przyjdzie, a jednak jest, bo przecież tak zapowiedział!?

      Nieco światła rzucają na ten paradoks słowa Pana Jezusa z Dziejów:

      Sły­sze­liś­cie o niej [tj. obietnicy Ojca] ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrót­ce zos­taniecie ochrzczeni Duchem Świętym»… gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Je­go moc i bę­dziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w ca­łej Ju­dei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1,4n.8).

      Jezus pozostaje z nami w inny sposób niż dotychczas. Jest obecny w Duchu Świętym. Dotychczas był z apostołami na ziemi jako Człowiek. Jego Wniebowstąpienie było wniebowstąpieniem Człowieka. Jako Syn Boży nie musiał wstępować do nieba, bo niebo jest zawsze Jego „domem”, jeżeli tak można tę prawdę wypowiedzieć. Chrystusa jako Człowieka Ojciec wskrzesił z martwych i posadził po swojej pra­wi­cy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką zwierz­chnoś­cią i władzą, i mocą, i panowaniem, i ponad wszel­kim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wie­ku, ale i w przyszłym (Ef 1,20n). Teraz pozostaje z nami jako Pan przez Ducha.

      Nie jest to żadna abstrakcja czy rzeczywistość wyobrażeniowa, ale konkretna prawda głęboko zakorzeniona w naszym życiu. Duch Święty jest Jego duchem, dynamizmem Jego życia, jakim żył na ziemi. Obecność Chrystusa z nami do końca świata oznacza nasz udział w Jego dynamizmie życia. Aby tak było, musimy bardzo osobiście ten dynamizm przyjąć i wybrać jako własny. Przy czym wybór ten oznacza bardzo konkretny sposób życia kierowany wskazaniami, jakie nam Pan Jezus zostawił. Tylko wtedy możemy zobaczyć autentyczną Jego obecność w naszym życiu:

      Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwa­ły, dał wam ducha mądrości i objawienia w głęb­szym poznawaniu Jego samego, to znaczy światłe oczy dla waszego serca tak, byście wiedzieli, czym jest na­dzie­ja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dzie­dzi­c­twa wśród świętych (Ef 1,17n).

      Łaską wiary są owe światłe oczy serca, abyśmy widzieli prawdziwą rzeczywistość, tę zakorzenioną w Bogu, przez nas zwaną „niebem”. To, co na ziemi, jest przemijające i dlatego nie stanowi prawdziwej rzeczywistości. Nieustannie musimy się uczyć patrzeć, aby widzieć i mądrze rozróżniać to, co jest prawdą od tego, co jest jedynie pozorem. Nie da się tego zrobić bez osobistego włączenia się w żywą prawdę, która sama jest życiem. Stąd przy wstępowaniu do nieba Jezus pozostawił swoim uczniom, a przez nich także nam, polecenie:

      gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Je­go moc i bę­dziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w ca­łej Ju­dei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1,8).

      Jego obecność jest świadectwem w naszym życiu, świadectwem dla innych, ale przede wszystkim świadectwem dla nas samych! Jeżeli żyjemy tym samym dynamizmem życia, jakim On żył na ziemi, doświadczamy Jego obecności. Potrafimy to zobaczyć w swoim życiu! On jest rzeczywiście Panem, choć wiele wydarzeń widzianych oczami tego świata wydaje się temu przeczyć. Można to rozpoznać jedynie „światłymi oczami serca”, stąd modlitwa o takie oczy powinna być codzienną naszą modlitwą.


    • iktoto Homilia 7 Pn OW 05.06.11, 20:16
      7. Poniedziałek OW
      Dz 19,1–8;

      J 16,29–33



      Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego (J 16,29).

      To doświadczenie uczniów jest dla nas niezmiernie ważne. Nam także wydaje się, że wierzymy. Podobnie jak uczniowie usłyszeliśmy słowa Pana Jezusa, uważamy je za prawdziwe, chcemy według nich żyć. Na ile wierzymy, okazuje się w chwili próby. Nie musi to być od razu próba na miarę tej, jakiej doświadczyli uczniowie, ale zawsze próba pokazuje nam, czy prawdziwie wierzymy.

      W przypadku Apostołów zmieniła się sytuacja po spotkaniu Zmartwychwstałego i Zesłaniu Ducha Świętego. Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę? (Dz 19,2) – to pytanie św. Pawła pozostaje dla nas aktualne. Oczywiście otrzymaliśmy zarówno chrzest, jak i bierzmowanie, sakramenty, w których otrzymaliśmy Ducha Świętego. Ale daru osobowego, daru, który jest Osobą, nie otrzymuje się jak przedmiotu. Aby stał się on prawdziwym darem, musimy na niego odpowiedzieć z głębi naszej osoby. Osoba-Dar, Duch Święty jest jednocześnie Osobą-Miłością. Na ile przyjęliśmy Go, pokaże się po czynach miłości, po naszym otwarciu na drugiego człowieka. Jedynie gest miłości z naszej strony uwalnia nas od zamknięcia w samotności i buduje przestrzeń spotkania. Jeżeli nawet nie udaje się jej doświadczyć ze strony drugiego człowieka, to jest ona żywa przez udział w tym samym Duchu, który jest Duchem-Komunią. Nie jesteśmy już wtedy samotni i tym samym zwyciężamy świat, przestrzeń nieustannych rozgrywek samotnych, zagubionych w sobie ludzi. O tym doświadczeniu mówi Pan Jezus do swoich uczniów wobec ich rozproszenia się po Jego aresztowaniu i pozostawienia Go samego w obliczu procesu: Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną (J 16,32).

      Pan Jezus doświadczył tego jako Człowiek po to, abyśmy się na Jego przykładzie uczyli zachować ufność: miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat (J 16,33). Lęk nas osamotnia. Pojawia się wówczas, gdy pozostajemy sami wobec bezdusznych sił lub jeszcze większy tam, gdzie stajemy wobec kogoś o złych wobec nas zamiarach. Jeżeli czujemy się ogarnięci miłością kogoś drugiego, lęk znika. To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli (J 16,33). Pokój „w Nim” to pokój przez zanurzenie w Nim, przez to że pozwalamy się Mu ogarnąć i stać Jego częścią. Na tym polega sakrament chrztu i nasza przynależność do Kościoła, który jest Jego ciałem. Pokój jest jednym z owoców Ducha Świętego. Jest on znakiem prawdziwości naszego zawierzenia i wejścia w żywą relację z Jezusem.


    • iktoto Homilia 7 Wt OW 07.06.11, 08:12
      7. Wtorek OW
      Dz 20,17–27;

      J 17,1–11a

      Podczas Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus modli się do Ojca o nasze zbawienie. Jest to Jego zasadnicza modlitwa, którą nazywamy modlitwą arcykapłańską Jezusa. Zawarł w niej to, co najważniejsze w odniesieniu do naszego zbawienia. Kluczowe w tej modlitwie są dwa słowa wzajemnie ze sobą powiązane: „poznać” i „komunia”. Może nas dziwić, że Pan Jezus określa życie wieczne przez poznanie:

      A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa (J 17,3).

      Jest to dziwne, jeżeli poznanie widzimy jedynie w wymiarze intelektualnym. Biblijne rozumienie poznania wiąże się z wzajemną więzią. Poznanie tak rozumiane odnosi się do drugiej osoby, a nie do przedmiotów i nie kończy się na zewnętrznym poznaniu, lecz oznacza wpierw wgląd w serce przez doświadczenie wierności i miłości do końca. Właśnie to miało się dokonać w ciągu kilku godzin po Jego modlitwie w odniesieniu do miłości Boga do nas. Życie wieczne oznacza poznanie tej miłości Boga do nas i doświadczenie jej na sobie w geście wyzwolenia z więzów grzechu i przyjęcie do komunii. Wypowie to Pan Jezus wprost pod koniec modlitwy:

      Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata (J 17,24).

      „Tam, gdzie Ja jestem” odnosi się nie do Jego obecności w Wieczerniku, bo tutaj uczniowie byli także, ale do Jego przebywania u Ojca w jego królestwie. „Jestem” obejmuje całe misterium: Ostatnią Wieczerzę, mękę, krzyż, śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie. Podczas Mszy św. uczestniczymy w całym tym misterium, które kończy się komunią. W dzisiejszym fragmencie padają słowa, które są jak gdyby definicją komunii: Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje (J 17,10). Taka komunia jest jednocześnie szczytem poznania. Syn Boży, będąc w pierwotnej chwale u Ojca, ogołocił się, stając się człowiekiem, czyli wszedł w komunię z nami – wszystko nasze stało się Jego udziałem, doskonale poznał nasze człowieczeństwo od wewnątrz, nie jedynie jako obserwator czy nawet Stwórca, ale przez miłość do końca, czyli wydanie się za nas na śmierć krzyżową, wszystko Jego oddał nam w ręce. Jego modlitwa arcykapłańska wznosi się z płaszczyzny komunii z nami. Prosząc o „otoczenie Syna chwałą, aby Syn otoczył nią Ojca”, mówi to jako Człowiek. Pozytywna odpowiedź Ojca oznacza przyjęcie Człowieka do Jego chwały. W ten sposób ludzka natura zostaje tak wywyższona, jak tego sobie nawet nie jesteśmy w stanie wyobrazić.

      Ta chwała ma być odpowiedzią Ojca na uwielbienie Go przez Syna w ludzkiej postaci przez posłuszeństwo miłości dzięki „wypełnieniu dzieła, które Mu Ojciec dał do wykonania”. Jest to w pełni pozytywna odpowiedź człowieka na powołanie, jakim został obdarowany przez stworzenie na „obraz Boży”. To, czego nie zrobił Adam, dokonał w imieniu Adama i jego potomstwa Jezus. Oto się dokonuje uwielbienie Boga przez całkowite zawierzenie Mu. Jednocześnie to zawierzenie jest koniecznym warunkiem obdarowania człowieka komunią. Nie jest ona możliwa bez takiego zawierzenia.

      Jednocześnie Syn, będąc posłany przez Ojca, objawia miłość Ojca do nas. Objawia, że tak bardzo Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16). Dlatego właśnie poznanie Ojca i Syna w geście miłości do końca jest właściwie tożsame ze zbawieniem. Ofiara Jezusa jest zarówno gestem miłości Boga do człowieka, jak i Człowieka do Boga. W Jezusie wszystko co Boże, jest ludzkie i wszystko co ludzkie, staje się Boże. I tak się dzieje w każdym, kto wchodzi w komunię z Chrystusem.

      Nasza komunia podczas Eucharystii właściwie wyraża taką więź z Chrystusem. Oby stała się ona prawdą w naszym życiu.




    • iktoto Homilia Śr OW 08.06.11, 07:53
      7. Środa OW
      Dz 20,28–38;

      J 17,11b–19

      Dzisiejsza Ewangelia przytacza fragment modlitwy arcy­ka­płań­skiej Pana Jezusa odnoszącej się do uczniów. Charakterystyczne są w niej trzy prośby:

      Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno (J 17,11).

      Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego (J 17,15).

      Za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie (J 17,19).

      W prośbie: zachowaj ich w Twoim imieniu chodzi o specjalną relację zawierzenia ze strony uczniów i opieki udzielanej przez Boga Jego mocą. Odwołanie się do imienia oznaczało odwołanie się do mocy tego, kto nosi to imię. Stąd np. bierze się drugie przykazanie zakazujące wzywania imienia Pana Boga nadaremno, czyli bez poważnego powodu.

      Istotne jest także to, że Boża opieka odnosi się do obrony przed złem: byś ich ustrzegł od złego. Nie chodzi zatem o to, byśmy otrzymywali od Boga to, czego sami oczekujemy i dla siebie pragniemy. Prawdziwą treścią modlitwy do Boga jest nasze zbawienie.

      Słowa: aby byli uświęceni w prawdzie mają szczególne znaczenie i odnoszą się do właściwego usposobienia, by wejść w żywą więź z Bogiem. Uświęcić, poświęcić oznacza wyodrębnić z użytku świeckiego i oddać na służbę Bogu, wprowadzić w Boży obszar. W Ewangelii nie chodzi o żadne przeniesienie do innej przestrzeni, innego obszaru w sensie zewnętrznym. W innym miejscu Pan Jezus mówi: prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec (J 4,23).
    • iktoto Homilia 7 Czw OW 08.06.11, 22:09
      7. Czwartek OW
      Dz 22,30;23,6–11;

      J 17,20–26

      Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś (J 17,23).

      Ta modlitwa Jezusa skierowana do Ojca wyraża istotę tego, czym jest Kościół w wymiarze znaku. Drugi Sobór Watykański na początku Konstytucji Dogmatycznej o Kościele mówi: „Kościół jest w Chrystusie niejako sakramentem, czyli znakiem i narzędziem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego” (KK 1).

      Modlitwa Jezusa pozostaje dla nas ogromnym wezwaniem i jednocześnie wobec tego, co się z Kościołem działo i dzieje do dzisiaj, pozostaje stałym wyrzutem sumienia. Niestety, do dzisiaj nie jesteśmy jednością, a to, co się działo i po części dzieje do dzisiaj, jest stałym antyświadectwem. Nie wiadomo, czy właśnie przez brak naszej wzajemnej miłości, zgodnie z tekstem modlitwy Jezusa, świat dzisiaj nie poznaje prawdziwie, że jedynie Jezus jest posłany przez Boga. Ten brak świadectwa ma wymiar ogólnoświatowy, obejmuje rozbicie Kościołów. Benedykt XVI w programie swojego pontyfikatu postawił pragnienie doprowadzenia do istotnego zbliżenia się wszystkich chrześcijan. Pragnie więc, aby wypełniła się modlitwa Jezusa do Ojca. I niewątpliwie powinniśmy się w tej intencji modlić, a kiedy spotykamy się z naszymi braćmi spoza jedności, powinniśmy im okazywać miłość.

      Jednak modlitwa Jezusa ma dla nas także wymiar bardziej konkretny odnoszący się do naszego życia we wspólnocie: czy to wspólnocie małżeńskiej i rodzinnej, czy we wspólnocie życia konsekrowanego. Wpierw i przede wszystkim małżeństwo, które zostało stworzone od początku wraz ze stworzeniem człowieka, wyraża nasze podobieństwo do Boga, który jest komunią trzech Osób. Istotą małżeństwa jest to, aby stanowili jedno. Kiedy ponadto jest to małżeństwo chrześcijańskie stanowiące sakrament, w nim przede wszystkim powinno się dopełniać to, co Pan Jezus mówi dalej: jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie (J 17,21). Małżeństwo jako sakrament miłości jest znakiem miłości Boga zarówno w wewnętrznej dynamice miłości w łonie Trójcy, jak i miłości Boga do człowieka.

      Z kolei Jan Paweł II, pisząc o życiu konsekrowanym, mówi wyraźnie:

      Także w świetle nauki o Kościele-komunii, głoszonej z wielką mocą przez Sobór Watykański II, życie konsekrowane ma spełniać bardzo ważne zadanie. Od osób konsekrowanych oczekuje się, by były prawdziwymi mistrzami komunii i by żyły jej duchowością jako “świadkowie i twórcy owej “wizji komunii”, która zgodnie z zamysłem Bożym stanowi zwieńczenie historii człowieka”. Zamysł kościelnej komunii, rozwijając się w duchowość komunii, kształtuje sposób myślenia, mówienia i działania, który sprawia, że Kościół rozrasta się w głąb i wszerz. Życie w komunii staje się bowiem “znakiem dla świata i przyciągającą siłą, która prowadzi do wiary w Chrystusa” (VC 46).

      Komunia w konkretnym życiu jest prawdziwy świadectwem tajemnicy Kościoła. Wspólnoty konsekrowane mają być miejscami szczególnego doświadczenia tej komunii. Dlatego cały nasz wysiłek powinien się koncentrować wokół budowania jedności. Łatwo jest bowiem modlić się i nawet ofiarować coś ze swoich wyrzeczeń na rzecz ekumenizmu, pojednania między narodami i poszczególnymi ludźmi, natomiast o wiele trudniej jest w relacjach ze swoimi bliskimi żyć prawdziwą miłością. A właśnie przemawiające jest jedynie konkretne świadectwo .

      Benedykt XVI także zaakcentował ten wymiar w Warszawie podczas spotkania ekumenicznego, na którym wskazał na potrzebę takiego świadectwa w życiu małżeństw mieszanych. Wyraził jednocześnie wielką nadzieję, że panująca w nich miłość „zapoczątkuje w praktyce swego rodzaju laboratorium jedności”.

      Ta sprawa jest niezmiernie ważna dla każdego z nas. Pan Jezus modli się dalej: Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich (J 17,26). To objawienie dokonuje się teraz przez Ducha Prawdy, który działa wewnętrznie przez serce wtedy, gdy żyjemy Jego dynamiką jedności i miłości.


    • iktoto Homilia 7 Pt OW 10.06.11, 11:08
      7. Piątek OW
      Dz 25,13–21;

      J 21,15–19

      Czy miłujesz Mnie? (J 21,16). To kluczowe pytanie, jakie Pan Jezus zadał Piotrowi. Pozytywna odpowiedź na nie stała się podstawą jego posługi dla wiernych: Paś owce moje (J 21,16). Takie postawienie sprawy jest konsekwencją orędzia Pana Jezusa. W ostatnich dniach podczas liturgii słowa czytaliśmy „arcykapłańską modlitwę” Pana Jezusa. W niej Pan Jezus troszczy się właściwie o jedno dla swoich uczniów i ich następców: o jedność w miłości. Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś (J 17,23). Przy czym ta miłość musi mieć bardzo konkretny wymiar. Nie sprowadza się do deklaracji, ale musi stawać się prawdą w życiu wspólnym. Wcześniej Pan Jezus dał nam siebie za wzór dla naszej miłości: To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (J 15,12). A Jego miłość była konsekwentna do końca, aż do oddania życia za przyjaciół. I taka jest perspektywa naszej miłości, o czym pisze św. Jan w swoim liście: Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci (1 J 3,16).

      Tak stało się w życiu św. Piotra, co Pan Jezus mu zapowiedział w dzisiejszej Ewangelii:

      Gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz. To powiedział, aby zaznaczyć, jaką śmiercią uwielbi Boga (J 21,18).

      Śmierć na krzyżu była świadectwem danym prawdzie. W sytuacjach kompletnego pomieszania panującego na świecie takie świadectwo bywa jedynym argumentem, który może przemówić. Tak było w cesarstwie rzymskim, gdzie dla rozrywki zabijano ludzi na arenach. Gdzie można było we wszystko wierzyć, byleby dla lojalności wykonać gest boskiej czci oddawanej cesarzowi. Gdzie bardzo wnikliwie dyskutowano o prawdzie, pięknie i dobru, ale jednocześnie nie potrafiono wyciągnąć konkretnych wniosków, jakie z tego wynikały dla życia w wymiarze społecznym. Nie odkryto jeszcze praktycznie prawa każdego człowieka do wolności.

      Wobec takiej sytuacji oddanie życia za prawdę, jaką się wyznaje, bez jakiegokolwiek kompromisu było jedynym możliwym świadectwem. Niestety, historia lubi się powtarzać. Dzisiaj także mamy podobną sytuację. Ogromnemu rozwojowi cywilizacyjnemu i kulturowemu nie odpowiada wzrost duchowej dojrzałości człowieka. Jesteśmy bardzo niekonsekwentni w życiu. Głosimy szczytne wartości moralne i duchowe, ale w życiu społecznym dominuje prymitywny egocentryzm, cwaniactwo, kumoterstwo, bezguście, brak podstawowego rozeznania wartości. Brak nam powagi w podejmowaniu życia. Prześlizgujemy się po jego powierzchni. Taka jest ogólna atmosfera w społeczeństwie, która niestety wciska się w życie chrześcijan i nawet osób szczególnie poświęconych Bogu.

      Dlatego potrójne pytanie: Czy miłujesz Mnie? Trzykrotne powtórzenie tego pytania oznacza nie tylko, że jest ono najważniejsze i rozstrzygające, ale także jest apelem, aby uprzytomnić sobie jego powagę: „Zanim odpowiesz, zastanów się, czy rozumiesz, o co pytam”. Pozytywna odpowiedź na nie: Ty wiesz, że Cię kocham, oznaczała gotowość dawania świadectwa prawdzie do końca. Jeżeli nas nie stać na taką konsekwencję, to jeszcze nie rozumiemy głębi tego pytania i powagi samej sytuacji w świecie, w którym toczy się śmiertelna walka o życie i jego prawdziwy sens. Wydaje się, że coraz bardziej potrzeba świadectwa poważnego traktowania życia i swojej wiary. Niekonsekwencja chrześcijan jest dzisiaj ogromnym antyświadectwem.

      Ostatnie wezwanie Pana Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: Pójdź za Mną!, pozostaje aktualne dla każdego z nas. Warto może przypomnieć, że wcześniej w spotkaniu z tak zwanym „bogatym młodzieńcem”, zanim Pan Jezus powiedział te słowa, dał warunek wstępny:

      Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną (Mk 10,21).

      Różnie będzie wyglądał warunek wstępny dla różnych osób. Inny dla żyjących w świecie i małżeństwie, inny dla osób samotnych, inny dla osób konsekrowanych. Dla wszystkich jednak pozostaje ważne jedno: trzeba dla Chrystusa oddać wszystko. Nie dużo czy mało, ale wszystko. To właśnie oznacza poważnie potraktować Jego samego i Ewangelię. Jedynie wówczas, gdy oddajemy wszystko, sami otrzymujemy w zamian wszystko, to znaczy Jego samego i wszystko, co do Niego należy.
    • iktoto Homilia 7 Sob OW 10.06.11, 21:10
      7. Sobota OW
      Dz 28,16–20.30–31;

      J 21,20–25

      Ty pójdź za Mną! (J 21,22).

      Taka odpowiedź pada z ust Pana Jezusa na pytanie św. Piotra: Panie, a co z tym będzie? (J 21,21). Istnieje wielka pokusa – niestety, bardzo często w nią wpadamy – myślenia porównaw­cze­go. W życiu religijnym jest to bardzo wielka przeszkoda. Zestawiamy siebie z innymi, starając się zobaczyć , jak wypadamy, czy jesteśmy w porządku, czy jesteśmy lepsi od innych. Pytamy się: dlaczego ja nie mam, kiedy inni mają, dlaczego inni mogą, a ja nie... Czasami to myślenie przyjmuje formę zatroskania o innych w formie pytania, np.: Czy uczciwi, ale niewierzący, będą zbawieni?

      Piotr na pytanie : Panie, a co z tym będzie? (J 21,21), otrzymuje odpowiedź: Cóż tobie do tego? Ty pójdź za Mną! (J 21,22). Myślenie porównawcze wypływa z lęku o ocenę własnego postępowania. Czujemy się jak przed sądem i staramy się o własną sprawiedliwość. Przez porównanie z gorszymi od nas, odwołując się do prawa i zasad, szukamy usprawiedliwienia dla siebie. Jednak w ten sposób uciekamy od prawdziwego spotkania z Bogiem w prawdzie i chowamy się za parawanem prawa i zasad, chowamy się za innymi, a właściwie w anonimowym tłumie. Natomiast Bóg jest Bogiem żywym, co oznacza, że jest Bogiem żywej relacji osobowej, bezpośredniego spotkania tu i teraz. Jeżeli chcemy prawdziwie się z Nim spotkać, musimy walczyć o bycie tu i teraz przed Bogiem. Gabriel Marcel bardzo trafnie powiedział: „Bóg jest absolutnym TY”. Co oznacza, że jest naprawdę jedynie w relacji: ja – TY. Możemy w nią wejść jedynie wtedy, gdy usłyszymy Jego wezwanie i potrafimy z odwagą na nie odpowiedzieć. Tak powinno być podczas liturgii i modlitwy. Jeżeli natomiast mówimy o „Nim”, to nie jest to Bóg żywy, ale co najwyżej idea Boga.

      Trzeba nam wyjść z tłumu, stanąć przed Bogiem żywym i odważnie odpowiedzieć na Jego osobiste wezwanie. Człowiek z istoty jest odpowiedzią na Boże wezwanie. Do wielkiego daru należy usłyszenie tego wezwania. W tym celu trzeba się wyciszyć i skupić w słuchaniu. Z głębi tego słuchania dochodzi do nas wezwanie: „Ty pójdź za Mną”, które domaga się z naszej strony odważnej decyzji.

      W tej perspektywie trzeba widzieć nasze chrześcijańskie powołanie. Jedną z form aktywnego podjęcia tego wezwania i odpowiedzi jest oblatura benedyktyńska. Samo słowo oblacja znaczy „poświęcenie”, czyli wyłączenie z kręgu świeckości i włączenie w obręb Bożej świętości. Ta świętość nie odnosi się do przedmiotów i określonych przestrzeni, jak to było w przypadku pogańskich świątyń, ale do więzi osobowych. Oblacja oznacza wejście w bezpośrednią więź z Bogiem, więź świadomie wybraną i konsekwentnie realizowaną jako program życiowy: Wiem, Komu zawierzyłem (2 Tym 1,12). W istocie jest ona świadomym potwierdzeniem chrztu, który kiedyś przyjęliśmy nieświadomi. Chrzest jest pierwszą i najważniejszą konsekracją każdego chrześcijanina, jest zanurzeniem w śmierci Chrystusa, aby całkowicie należeć do Jego życia w zmartwychwstaniu. Niestety, często nie w pełni uświadamiamy sobie głębię tajemnicy chrztu obecnej w nas. Trzeba nam zatem dojrzałych wyborów, które potwierdzają nasz chrzest i nadają mu konkretny kształt drogi życiowej. Oblacja benedyktyńska jest właśnie taką drogą.

      We wcześniejszym fragmencie Ewangelii według św. Jana Pan Jezus powiedział do Piotra: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciąg­niesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz (J 21,18). Wiemy, że w przypadku św. Piotra oznaczało to śmierć podobną do śmierci Pana Jezusa. W naszym przypadku najczęściej oznacza trud pracy wyrastania ze swojego egocentryzmu i uczenie się posłuszeństwa. Taka jest nasza droga przerastania siebie, by upodobnić się do Chrystusa, naszego Pana.
    • iktoto Re: Homilie, czytania na każdy dzień... 11.06.11, 20:02
      Zesłanie Ducha Świętego – Msza w Wigilię
      Rdz 11,1–9;

      Rz 8,22–27;

      J 7,37–39

      Kiedyś w raju wąż powiedział do Ewy: gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło (Rdz 3,5). Była to pokusa, która sprowadziła na człowieka grzech, odcięcie się od Boga. Dzisiaj w pierwszym czytaniu słyszymy: Chodźcie, zbudu­je­my sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nie­ba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi (Rdz 11,4). Ta myśl, wydawałoby się dobra, także okazała się bramą do grzechu, tym razem w wymiarze społecznym. Ale na czym w istocie polegał w obu przypadkach grzech człowieka? Nie jest to takie oczywiste na pierwszy rzut oka. Przecież pragnienie poznania dobra i zła, czyli poznania wszystkiego, oraz pragnienie jedności i zbudowania znaku takiej jedności są dobrymi pragnieniami. W pierwszym przypadku grzechem było złamanie zakazu Boga, ale nie samo złamanie zakazu było jego jądrem. Złamanie Bożego zakazu wynikało z ludzkiego pragnienia „bycia jak Bóg”. Jednak tutaj natrafiamy na paradoks: Adam może tego nie wiedział, ale my dzisiaj po pełnym objawieniu się Boga i Jego zamysłu względem człowieka wiemy, że Bóg pragnie, byśmy byli do Niego całkowicie podobni, byśmy byli Jego dziedzicami i uczestnikami Jego życia, abyśmy prawdziwie znali „dobro i zło”, czyli przekładając język biblijny na nasz: abyśmy znali wszystko.

      Podobnie z wieżą Babel – pragnienie tworzenia jedności jest pragnieniem samego Boga. We wczorajszej Ewangelii czytaliśmy słowa modlitwy Jezusa: aby wszyscy stanowili jedno (J 17,21). Dlaczego z takiego pragnienia, wydawałoby się zgodnego z Bożym planem, wyrasta grzech? Czyżby Bogu chodziło jedynie o to, że owszem „tak”, ale na Moich warunkach, według Mojego planu? Właściwie prymitywnie można by tak odpowiedzieć na to pytanie. Złośliwi mogliby widzieć w takiej odpowiedzi Boży totalitaryzm.

      Faktycznie grzech człowieka polega na tym, że w swoim życiu pragnie realizować siebie bez Bożej pomocy, a czasem wręcz wbrew Bogu i Jego prawom. Takie próby podejmował człowiek od samego początku, od raju i wieży Babel. I trzeba było doświadczenia negatywnych skutków własnej głupoty, by z czasem człowiek zaczął mądrzeć. Taka była historia Mojżesza. Jako młodzieniec pragnął wyzwolenia swojego narodu z niewoli . W gwałtownym porywie zabił Egipcjanina bijącego Hebrajczyka. Zaraz po tym musiał się ratować ucieczką. Po 40 latach „rekolekcji” na pustyni Bóg go wysyła, by wyprowadził Izraela z „domu niewoli” do wolności, a on się broni, bo wie, że jest słaby i nieudolny. Ale właśnie wtedy jest naprawdę gotowy do podjęcia tego dzieła i Bóg go do niego wyznacza.

      Przemiana, jaka się dokonała w Mojżeszu, ukazuje, co jest potrzebne. Przy czym ta przemiana jest oczekiwana z utęsknieniem nie tylko przez człowieka, ale i przez całe stworzenie, o czym mówi drugie czytanie. Na czym ona polega? W najstarszej tradycji monastycznej bardzo często nawiązywano do postaci Mojżesza. Często padało sformułowanie: „Mojżesz był najbardziej pokornym ze wszystkich ludzi” (zob. Lb 12,3). Otóż różnica pomiędzy Bożym zamysłem względem nas a naszymi ambicjami, które zewnętrznie wydają się podobne, wyraża się w wewnętrznej postawie. Jest to różnica pomiędzy pokorą i pychą. Jądrem grzechu jest pycha. Ona prowadzi do grzechu. Jeżeli nawet mamy wspaniałe zamiary, np. jedność ludzi, wolność, braterstwo, równość…, jak to można było zobaczyć w historii, w praktycznej realizacji dochodzi do jeszcze większej niesprawiedliwości, nierówności, niewolnictwa itd. To właśnie pycha ludzka powoduje, że nie jesteśmy w stanie sami doprowadzić do zrealizowania wspaniałych idei. Trzeba sobie z tego zdać sprawę. I ta świadomość jest początkiem pokory, a ta z kolei staje się podstawą do przyjęcia daru jedności.

      W Ewangelii Pan Jezus woła: Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie, niech przyjdzie do Mnie i pije. Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej po­płyną z jego wnętrza (J 7,37n). Przedziwne jest to, że upragniony dar jest tak łatwo dawany. Wystarczy tak niewiele: „przyjść do Jezusa i zacząć pić”, czyli po prostu poprosić. On go chętnie da, ale pod jednym warunkiem: jeżeli z naszej strony będzie odpowiednia otwartość na przyjęcie tego daru. Bo sam dar jest po pierwsze darem, to znaczy nie jest czymś, co nam się należy, do czego możemy mieć pretensję, po drugie ten dar nie jest czymś, ale żywą więzią osobową, jest miłością, która domaga się wzajemności. Nie jest czymś, co można posiadać, ale komunią, a nawet więcej: ten dar jest Osobą, Duchem Świętym, Osobą komunią i miłością. Sami nie jesteśmy w stanie zrealizować miłości właśnie dlatego, że jedynie Bóg jest miłością, a my możemy w niej mieć jedynie udział przez całkowite zawierzenie, przez udział w Nim, co się dokonuje przez Ducha Świętego.





      Zesłanie Ducha Świętego – Msza w dzień
      Dz 2,1–11;

      1 Kor 12,3b–7.12–13;

      J 20,19–23



      Pokój wam! (J 20,19) – takie są pierwsze słowa Pana Jezusa Zmartwychwstałego do uczniów. Nie jest to szablonowe pozdrowienie. W tym jedynym w historii dniu uzyskuje ono pełne brzmienie: „pokój” przynosi nowe życie. Kiedyś powiedział: Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję (J 14,27). I właśnie w tym momencie daje ten pokój. My pragniemy pokoju, wołamy o pokój, a tak trudno nam go zachować, i to zarówno w relacjach z innymi ludźmi, jak w relacjach pomiędzy narodami. Potrafimy walczyć o pokój „do ostatniego żołnierza”. Ale w ten sposób nie dochodzimy do pokoju. Prawdziwy pokój rodzi się z miłości.

      Na krzyżu Pan Jezus objawił swoją pełną miłość do nas. Przez Jego śmierć Bóg Ojciec ukazał, jak bardzo nas umiłował i jakie jest Jego nastawienie do nas, czyli jaki jest Jego Duch. I właśnie tego Ducha chce nam dać. Zobaczmy: Pan Jezus na krzyżu powiedział: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha (Łk 23,46). Chrystus jako Człowiek oddał ducha, to znaczy zmarł jak każdy człowiek ziemski. Zmartwychwstanie oznaczało natomiast otrzymanie Ducha Bożego, który daje życie. Pan Jezus przyszedł dać uczniom właśnie tego Ducha, który Go ożywił pomimo śmierci: Weźmijcie Ducha Świę­te­go (J 20,22).

      Kiedyś, na początku, Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą (Rdz 2,7). Tchnienie (hebr. ruah), czyli duch, przez co stajemy się istotami żywymi. Jest to duch życia ziemskiego. Ta prawda powtarza się przy początku życia każdego z nas. To tchnienie życia jest nam dawane bez naszego udziału, bez naszej uprzedniej zgody – nie mogło takiej być, bo nas nie było. Tutaj jednak, w dniu Zmartwychwstania Pan Jezus mówi: Weźmijcie Ducha Świę­te­go. Jest to wezwanie, propozycja, gest ofiarowania. Jeżeli chcesz, weź! Człowiek jest wolny, może tego Ducha wziąć lub nie, może Boży dar przyjąć albo odrzucić. Jesteśmy wolni w tym wyborze. Możemy tak bardzo być przywiązani do naszego ziemskiego ducha, ducha uzależnionego od tego, co tu możemy otrzymać, zdobyć, czym się możemy tutaj szczycić (pieniądze, sukces, znaczenie, władza, zabawa...), że nie jesteśmy w stanie przyjąć tego Ducha, którego chce nam dać Pan Jezus. Duch tego świata jest duchem niepokoju, lęków, namiętności, pretensji, żalów…, czego doświadczamy w naszym życiu. Mimo takich doświadczeń można być przywiązanym do tego ducha tak mocno, że nie jest się w stanie przyjąć Ducha Świętego.

      I chociaż nic lepszego dla nas nad przyjęcie Ducha, to jednak przyjęcie Go wiąże się z jednoczesnym wyrzeczeniem się ducha tego świata, a to oznacza śmierć dla świata. To jest najtrudniejsze i wiąże się z krzyżem. Tak jak na krzyżu Chrystus ze względu na nas oddał swojego ducha Ojcu po to, by otrzymać od Niego dla nas nowego Ducha, tak i m
      • iktoto Re: Homilie, czytania na każdy dzień... 11.06.11, 20:02
        Ducha Świętego trzeba przyjąć osobiście, bo On sam jest Osobą-Darem. Może Go przyjąć tylko osoba w pełnej wolności. Aby Go przyjąć, trzeba Go wcześniej pragnąć i zaprosić, czyli modlić się o Niego. Przyjąć Ducha Świętego znaczy przyjąć nową zasadę życia, którą trzeba samemu wybrać. Duch daje życie, jest zasadniczym dynamizmem życia, on ożywia nasze wszystkie pragnienia, dążenia, nastawienia. Najbardziej wyraźnym przejawem tego nowego nastawienia jest miłość bliźniego, już nie jako nakaz moralny, ale jako wewnętrzne pragnienie. W okazywaniu miłości widzimy swoje szczęście. Pan Jezus powiedział kiedyś: więcej szczęścia jest w dawaniu aniżeli w braniu (Dz 20,35).

        Doświadczamy tego wówczas, gdy mamy w sobie nowego Ducha. Stary człowiek w nas lęka się o swoje dobro i przez to jest zamknięty, boi się oddać coś, bo straci. Ponadto nie wierzy, że się coś zmieni, że może być inaczej, że ludzie będą lepsi… Ostatecznie jednak wie, że zbliża się do śmierci, która kojarzy się z kresem i budzi lęk. W swoim zalęknieniu zapomina, że wszystko pochodzi od Boga, w tym nasze życie doczesne, a tym bardziej życie, które daje przez Ducha! W tym zapomnieniu zbytnio troszczymy się o to, co mamy jeść i co mamy pić, liczymy tylko na siebie i nie otwieramy się na moc z góry. Wobec przemijalności rodzi się w nas rozpacz.

        Tylko Duch, nowy duch ożywiający nas, może nam przywrócić życie. O tego Ducha modlił się Jana Paweł II podczas pierwszej pielgrzymki do Polski: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze tej ziemi”. Ta modlitwa jest stale aktualna. Ale nie wystarczy, że on się modlił, trzeba, abyśmy tego Ducha przyjęli. Dzisiaj mówi nam Pan Jezus: Weźmijcie Ducha Świę­te­go (J 20,22). On naprawdę nam Go daje. Ale od nas zależy, czy Go przyjmiemy.


    • iktoto Homilia NMP Matki Kościoła 12.06.11, 20:19
      Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła
      Rdz 3,9–15.20

      Ps 87,1–3.5–6

      J 2,1–11

      Dzisiejsze czytania zestawiają dwie pary: Adama i Ewę oraz Jezusa i Maryję. W obu zestawieniach niewiasta inicjuje działanie mężczyzny. Pierwsza niewiasta przyszła do mężczyzny, oferując mu zerwany zakazany owoc: „weź i jedz!”. Druga Niewiasta – Najświętsza Maryja Panna, mówi do swojego Syna: Wina nie mają… Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2,3.5). I tak bywa w życiu ludzi. Kobieta często daje mężczyźnie natchnienie do działania. Niezmiernie istotne jest jednak to, czym kierowane jest to natchnienie. Ewa, ulegając podszeptom węża, spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy (Rdz 3,6). Wzbudza się w niej pożądanie domniemanego dobra. Robi coś dla siebie, robi z ciekawości, robi, aby osiągnąć coś więcej, niż obecnie posiada. Inaczej Maryja, która troszczy się o dobro innych. Brak wina na weselu był złym omenem. Przesąd mówił, że zapowiada on wyczerpanie się miłości małżonki dla męża. Maryja nie chce, by taki przesąd stał się samospełniającym się proroctwem.

      Istotny jest także następny moment: Ewa daje Adamowi gotowy sposób działania: daje mu owoc do zjedzenia. Maryja natomiast przedstawia problem do rozwiązania, pozostawiając Jezusowi sposób działania. Ona jedynie sygnalizuje troskę i możliwe do wykonania dobro. Potwierdza to jeszcze zdaniem: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2,5). Potrafi następnie usunąć się na bok, pozostawiając Jezusowi przestrzeń do osobistej inicjatywy.

      W dialogu Pana Jezusa z Matką nie jest dla nas do końca jasna odpowiedź Syna. W Biblii Tysiąclecia próbuje się to oddać słowami: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? (J 2,4). Można to tak interpretować, ale nie jest to jedyna możliwość, a nawet taka interpretacja jest szczególna. Właściwie Pan Jezus mówi: „Co Mnie lub Tobie, Niewiasto”, co w tym kontekście raczej oznacza odmowę. Tym bardziej że następnie mówi: Jeszcze nie nadeszła moja godzina (J 2,4). Pytajnik postawiony w polskim przekładzie jest próbą wyjścia z pojawiającej się trudności polegającej na odmowie, choć przecież za chwilę Pan Jezus jednak robi to, czego oczekiwała Matka. Tak czy inaczej, Maryja zainicjowała znak, jakiego Pan Jezus dokonał. Dlaczego pierwotna odmowa ostatecznie przeradza się w pozytywne działanie? Pomocna wydaje się inna scena z Ewangelii, gdzie także niewiasta prosi Pana Jezusa o uzdrowienie swojej córeczki (zob. Mk 7,25–30). Pan Jezus także odmawia, ale na jej słowa, pełne pokory, robi to, o co prosiła. Przekonała Go do działania wiara Syrofenicjanki. Wydaje się, że w Kanie także wiara i zdecydowanie Maryi przekonały Pana Jezusa.

      Wskazują na to jeszcze słowa, jakie Pan Jezus wypowiedział o potrzebie wytrwałości na modlitwie. Jako przykład ukazał ubogą kobietę, która z uporem prosiła niesprawiedliwego sędziego (zob. Łk 18,2–8), a także człowieka, którego niespodziewanie nawiedzają goście i musi z uporem prosić w nocy swojego przyjaciela (Łk 11,5–10). Wytrwała wiara wydaje się przemagać Pana Jezusa. Przy czym nie chodzi o sam upór, ale o wiarę w to, że Jezus ma moc dokonania tego. Taka wiara jest dla Niego znakiem, że pochodzi ona od Ojca. I to wydaje się rozstrzygające, bo przecież przyszedł On na ziemię po to, aby pełnić wolę Ojca. I rzeczywiście, kiedy spojrzymy na całą scenę symbolicznie, to prośba Maryi: Wina nie mają, w istocie jest prośbą o miłość. Przy czym jeżeli uwzględnimy biblijny obraz miłości oblubieńczej istniejącej między Bogiem i człowiekiem, to dar wina – symbol miłości i Ducha Świętego – streszcza w sobie sens Misji Chrystusa. Wydaje się, że Pan Jezus to zobaczył i zrozumiał, że wolą Ojca jest to, by dał im wino zgodnie z prośbą Maryi.

      Wesele w Kanie Galilejskiej jeszcze bardziej odsłania symboliczne znaczenie, kiedy uwzględni się dalsze teksty Nowego Testamentu. Święty Paweł w Liście do Efezjan w odniesieniu do małżeństwa napisał: Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła (Ef 5,32). W 12. rozdziale Apokalipsy św. Jan przedstawił wspaniały obraz Niewiasty obleczonej w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (zob. Ap 12,1), w którym Maryja stała się ikoną Kościoła. Gdy uwzględnimy te teksty, ukaże się nam piękny obraz zaślubin Chrystusa z Oblubienicą, którą jest Kościół reprezentowany przez Maryję. Warto w tym momencie zwrócić uwagę na to, że nie znamy ani imion, ani rodziny młodej pary, na której wesele przyszli Jezus z Maryją. Zamiast tego na pierwszym planie pojawiają się Jezus i Maryja. Uwzględnijmy jeszcze inną wypowiedź Pana Jezusa w odpowiedzi na pytanie faryzeuszy i uczniów Jana, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą:

      Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Nie mogą pościć, jak długo pana młodego mają u siebie (Mk 2,19).

      Kana Galilejska ukazuje się jako początek owego oblubieńczego związku Chrystusa z Kościołem. Chrystus przywraca w ten sposób więź miłości Boga z człowiekiem, więź dawniej przez człowieka zdradzoną. Wino powstałe z przemienienia wody jest nie tylko symbolem miłości, ale także symbolem Ducha Świętego oraz Eucharystii i Uczty niebieskiej. Podczas Ostatniej Wieczerzy, tuż przed wyjściem do Ogrójca, Pan Jezus powiedział do uczniów: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym (Mk 14,25). Kana Galilejska odnosi nas w ten sposób do ostatecznego celu: uczty, na której sam Bóg zatroszczy się o wszystko dla nas.


    • iktoto Homilia 11 Wt 1 13.06.11, 21:16
      11. Wtorek 1
      2 Kor 8,1–9

      Mt 5,43–48

      Ewangelia przedstawia nam bardzo zdecydowany program życia. Jego punktem odniesienia i celem jest sam Bóg. Nie zasady, przepisy, prawo, ale sam Bóg. Racją, dla której mamy coś robić lub zaniechać, jest Ojciec niebieski: Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski (Mt 5,48). W dzisiejszej Ewangelii tę zasadę przypomina Pan Jezus w kontekście przykazania miłości nieprzyjaciół. Bóg ogarnia swoją miłością także nieprzyjaciół. Nie traktuje ludzi wybiórczo, ale wszystkich traktuje jednakowo. Dlatego i my nie możemy wyłączać kogoś z naszej miłości.

      Zasada miłości nieprzyjaciół przybliża nas do Boga w sposób szczególny, bo wykracza ona poza naszą naturalną miłość. Święty Paweł pisze o tym:

      Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdyśmy [jeszcze] byli bezsilni. A [nawet] za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5,6–8).

      Jeżeli potrafimy jak Chrystus w geście miłości zrobić coś dobrego dla nieprzyjaciół, to wykraczamy poza naturalną skłonność i wchodzimy w obszar Jego miłości. Tym samym uzyskujemy udział w Jego życiu, prawdziwie stajemy się dziećmi Ojca, który jest w niebie. W dzisiejszym pierwszym czytaniu św. Paweł wyraża to na inny sposób:

      Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić (2 Kor 8,9).

      W relacji do innych, szczególnie kiedy to są dla nas ludzie obcy, a tym bardziej nieprzyjaciele, budujemy w sobie pewną opozycję: oni tam, a my tutaj. To „tam” zazwyczaj jest gorsze, czy wręcz złe. Natomiast w podejściu Jezusa do „innych”, w tym do nas, odnajdujemy zupełnie przeciwne działania. Upodobnienie w tym, w czym można, do nich, aby będąc po ich stronie i z nimi, móc ich ubogacić swoim bogactwem. Jest to konkretny przejaw miłości obcych, a czasem może nawet nieprzyjaciół i jednocześnie dla nas wzór postępowania.
    • iktoto Homilia 11 Sr 1 15.06.11, 10:22
      11. Środa 1
      2 Kor 9,6–11

      Mt 6,1–6.16–18

      Kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać będzie … Radosnego dawcę miłuje Bóg (2 Kor 9,6n).

      Z Bogiem można się spotkać jedynie w szczerości serca. Jeżeli w postawę duchową wkrada się wyrachowanie, chęć zysku, choćby duchowego, czyli logika: coś za coś, to przy takim nastawieniu duchowym nie można się spotkać z Bogiem żywym. Niestety od najmłodszych lat uczy się dzieci „interesowności” w relacji z Panem Bogiem. „Jeżeli będziesz grzeczny, to Pan Bóg ci to wynagrodzi”. Podobnie z niegrzecznymi zachowaniami, które prowadzą do kary, czyli czegoś, co się nam nie opłaca. Ta logika „interesowności” jest bardzo mocno w nas zakorzeniona. Do tego dochodzi nasza wrażliwość na sprawiedliwość, która wymaga, aby uczciwość się opłacała, a nieuczciwość się nie opłacała. Najlepiej gdyby było to uchwytne już tutaj i to od razu. Jeżeli się tak nie dzieje, to mamy do Pana Boga za to „słuszne” pretensje.

      Natomiast u Boga istnieje zupełnie inna logika. Nagrodą za dobro jest dar pełni życia, który nie jest niczym dodanym do samego czynu, ale zawiera się w dynamice szczerego gestu. Drugi Sobór Watykański mówi o człowieku, że będąc jedyną istotą, którą Bóg pragnął, by stała się sobą, nie może się w pełni inaczej zrealizować, jak tylko w szczerym geście z siebie. „Radosnym dawcą” jest ten, który w szczerym geście potrafi oddać siebie. Niczego nie stara się zatrzymać na siłę u siebie. Bogactwem tego człowieka jest obfitość daru jego serca, który daje mu udział w życiu samego Boga.

      Wzbogaceni we wszystko, będziecie pełni wszelkiej prostoty, która składa przez nas dziękczynienie Bogu (2 Kor 9,18).

      Prostota serca daje prawdziwy przystęp do Boga. W Ewangelii Pan Jezus ostrzega przed obłudą w postaci dokonywania pobożnych czynów przed ludźmi. Tacy już otrzymali swoją zapłatę. Chcieli uzyskać potwierdzenia u innych swojej pobożności i ją otrzymali. Natomiast autentyczna modlitwa w sercu do Ojca, zostaje wysłuchana.

      Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie (Mt 6,6).

      Na modlitwie najważniejsza jest świadomość, przed kim naprawdę stoimy. Jeżeli nam zbytnio zależy na opinii ludzi, to w istocie stajemy wobec wyobrażonej widowni. Bóg pozostaje na boku. W najlepszym przypadku staje się tłem naszego dążenia do uznania. Świat jest dla nas wówczas ważniejszy od Boga, a ponieważ nie można jednocześnie służyć światu i Bogu, pozostajemy ludźmi światowymi, a nie Bożymi. Niestety opinia ludzi najczęściej odgrywa zbyt ważną rolę w naszym życiu. Jest ona stałą pokusą, którą trzeba w sobie zwalczyć. Szczególnie mocna jest ona podczas modlitwy. „Wejście do swej izdebki i zamknięcie drzwi” jest symboliczną radą duchową w odniesieniu do modlitwy. „Izdebką” jest serce człowieka, „zamknięcie drzwi” wskazuje na odcięcie się od wpływów zewnętrznego świata z jego pokusami. Serce jest miejscem niedostępnym dla innych a nawet dla naszego rozumu, jest tym ukryciem. Jest ono miejscem, gdzie spotykamy Boga. Poza sercem nie ma prawdziwego spotkania z Bogiem.
    • iktoto Homilia 11 Czw 1 15.06.11, 22:04
      11. Czwartek 1
      2 Kor 11,1–11

      Mt 6,7–15

      „Z Bogiem nie da się niczego załatwić”. Jeżeli ktoś pragnie załatwić swoje u Boga, nie wchodzi z Nim w prawdziwą więź. Nie staje przed Bogiem, ale przed kimś lub czymś innym, przed swoim wyobrażeniem Boga, przed instancją posiadającą wszelkie możliwości udzielania tego, czego chce. W szczerości serca zawiera się klucz do prawdziwej więzi z Bogiem. O to zasadniczo martwi się św. Paweł, gdy pisze do swoich uczniów:

      Poślubiłem was przecież jednemu mężowi, by was przedstawić Chrystusowi jako czystą dziewicę. Obawiam się jednak, ażeby nie były odwiedzione umysły wasze od prostoty i czystości wobec Chrystusa (2 Kor 11,2n)

      Więź z Bogiem jest więzią intymnej miłości. Taką objawia nam Pan Jezus.

      W dzisiejszej Ewangelii uczy nas modlitwy. Wpierw jednak przestrzega przed wielomówstwem, które najczęściej wynika z lęku i pragnienia uzyskania bezpieczeństwa, czego potwierdzenie widzi w realizacji własnych pragnień. Prawdziwą przestrzeń spotkania z Bogiem otwiera dziecięca ufność wyrażona słowem: „Ojcze”. Jest ono kluczem do Bożego serca. Duch dziecięcej ufności przenika wszystkie prośby Modlitwy Pańskiej. Wpierw i przede wszystkim wyraża go przekonanie, że jedynie Bóg wie, co naprawdę dobre dla nas i dla całego świata: wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie (Mt 6,8). Dlatego modlitwę rozpoczynają prośby, by wszystko stało się zgodnie z Jego wolą. Wie On także, co jest nam potrzebne na co dzień. O to prosimy w kolejnych prośbach odnoszących się do naszego obecnego życia: „chleba powszedniego”, „przebaczenie naszych grzechów” i „uwolnienie od zła”. Całość modlitwy jest wyraźnie ukierunkowana na zbawienie, czyli na cel ostateczny, innymi słowy jest eschatologiczna. Modlitwa właściwie zawiera tylko takie prośby, które to zbawienie realizują lub do niego prowadzą.

      Istotny jest jeszcze w Modlitwie Pańskiej wspólnotowy charakter, co wyrażają zaimki: nasz, naszego, nam. Stanąć przed Bogiem możemy jedynie wspólnie z naszymi braćmi. Jeżeli brak nam współczucia z innymi, jeżeli zamykamy się na nich, to nie możemy otworzyć się na spotkanie z Bogiem żywym.

      Jeśliby ktoś mówił: Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi (1 J 4,20).

      Z tego powodu przebaczenie jest warunkiem spotkania się z Bogiem. Jest ono tak ważne, że Pan Jezus w samej modlitwie daje je jako warunek Bożego przebaczenia, a na zakończenie wracając do niego wyklucza jakąkolwiek nadzieję na inną możliwość.
    • iktoto Homilia 11 Pt`1 17.06.11, 19:39
      11. Piątek 1
      2 Kor 11,18.21b–30

      Mt 6,19–23

      Bóg stworzył nas wolnymi i dla wolności. Sami wybieramy siebie i swoją przyszłość. W doczesności nasze wybory są uwarunkowane i nie zawsze nawet największe wysiłki nie muszą doprowadzić do upragnionych rezultatów. Jednak nie zamierzony cel jest najważniejszy. Istotne jest to, co przez nasze wybory dzieje się z nami samymi, kim się stajemy. W wymiarze duchowym nasze wybory mają znaczenie pierwszorzędne. Dokonując wyboru, robiąc coś jednocześnie sami się stajemy. Nasze wybory nas kształtują. Rezultat naszych wyborów, osiągnięcie celu lub nie, nie odgrywa zasadniczego znaczenia. Niezależnie od rezultatu, sam wewnętrzny wybór wyrasta z zawierzenia, a przez nie dokonuje się prawdziwy wybór siebie.

      Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje (Mt 6,21).

      Serce oznacza moje wnętrze, centrum, w którym dokonuje się wybór życia lub śmierci, gdzie najbardziej jestem sobą. Dlatego niezmiernie ważne jest określenie, gdzie jest mój skarb, w czym naprawdę pokładam nadzieję, co widzimy jako wartość, jako to, dla czego warto żyć. Żyjemy właściwie tym, czego się spodziewamy, co już widzimy w naszej wyobraźni. To widzenie staje się siłą napędową. Dlatego trzeba zadbać o dobre oczy. „Boże widzenie jest wszystkim w życiu duchowym”, napisał kiedyś trafnie Michel Philip Laroch. Dobre oczy rozświetlają drogę życia. Zdrowe oko, czyli zdrowa nadzieja, właściwe widzenie „skarbu” daje właściwą orientację w życiu.

      Święty Paweł, który w pierwszym czytaniu daje świadectwo swojego życia, znosił te wszystkie trudy jedynie dlatego, że „trwał, jak gdyby [na oczy] widział Niewidzialnego” (por. Hbr 11,27). Dlatego też nawet potrafi się chlubić ze swoich słabości wiedząc, że są one sposobnością do budowania wytrwałej nadziei, a przez to jedności z Chrystusem, który jest owym najcenniejszym skarbem. Święty Paweł powie o tym wprost na innym miejscu: Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk (Filipian 1,21). Dla nas te słowa stają się rzeczywistością podczas Eucharystii. W niej Chrystus darem życia.
    • iktoto Homilia 11 Sob 1 18.06.11, 08:48
      11. Sobota 1
      2 Kor 12,1–10

      Mt 6,24–34

      Starajcie się naprzód o królestwo /Boga/ i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy (Mt 6,34).

      W naszym życiu wiary chodzi nieustannie o właściwe ukierunkowanie wynikające z naszego powołania i celu: jesteśmy stworzeni z miłości Boga do pełni miłości w Jego królestwie. Tutaj na ziemi pielgrzymujemy, jesteśmy uczniami, rodzimy się dopiero do prawdziwego życia. Dlatego to życie powinno być skierowane ku przyszłości, nie powinno nas zamykać w tym, co doczesne. Święty Tomasz z Akwinu mówił, że grzech bierze się z nieuporządkowanych namiętności. Człowiek nie może chcieć zła, jego wola ze swej natury pragnie dobra, ale może źle to dobro rozumieć, wybierać dobro mniejsze kosztem większego. I właśnie przed tym przestrzega nas Pan Jezus w Ewangelii. „Zbytnie troski” o sprawy doczesne nie dotyczą zła, grzechu. Chodzi o nasze zwykłe zatroskanie o rodzinę, o pomyślne załatwienie spraw, o drugiego człowieka itd. To są dobra troski, ale nie mogą one nam przyćmiewać tego, co jest ważniejsze. W tym momencie stają się przeszkodą na drodze do królestwa Bożego.

      Czasem nam trudno to zrozumieć, że się zbytnio troszczymy. Odczuwamy taki nacisk życia i jego problemów, że nie widzimy innej możliwości zaradzenia sprawie. Właśnie „nie widzimy”, to znaczy nasza wyobraźnia nie pozwala nam zobaczyć rozwiązania, czy nas przeraża. Mnisi starożytni odkryli, że podstawowa walka duchowa dotyczy myśli, czyli tego, co nam podsuwa wyobraźnia. Narzędziem tej walki jest zawierzenie Bogu, nadzieja, o czym mówi nam Pan Jezus w Ewangelii. Nie chodzi w niej o beztroskę, nierozumne czy wręcz zuchwałe liczenie na to, że Bóg wszystko za nas załatwi. Do czegoś takiego Pan Jezus nie namawia. Chodzi Mu o „zbytnie troski”. Sama sentencja pada w kontekście mocnego zdania: Nie możecie służyć Bogu i Mamonie. Chodzi więc wyraźnie o przesadę albo wręcz o zaślepienie sprawami tego świata. Natomiast wszystko powinno mieć swoją miarę.

      W pierwszym czytaniu natomiast św. Paweł dzieli się swoim osobistym doświadczeniem cierpienia w postaci choroby, która go wiele kosztowała. Z jednej strony był człowiekiem niezmiernie obdarowanym darami większymi i liczniejszymi niż inni, z drugiej zaś strony mówi: aby zaś nie wynosił mnie zbytnio ogrom objawień, dany mi został oścień dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował – żebym się nie unosił pychą. Apostoł prosił Pana Jezusa, by go uwolnił od tej upokarzającej dolegliwości. Ten jednak nie chciał mówiąc: Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali.

      Cierpienie ma to do siebie, że koncentruje człowieka wokół siebie. I w tym wymiarze jest pokusą przeciw nadziei, odwracającą od Chrystusa. Po co takie pokusy? Czyż nie byłoby lepiej bez nich? Pan Jezus powiedział św. Pawłowi: Moc bowiem w słabości się doskonali. Pokusy mają swoją rolę do spełnienia. Ojcowie Pustyni mówili: „Usuń pokusy, a nikt nie zostanie świętym”. Oni, codziennie zmagający się z pokusami, znali doskonale wartość walki. W walce z pokusami zbytniego zatroskania, przywiązania się do ziemi, koncentracji na swojej chorobie... stopniowo wzmacnia się nasz wybór królestwa Bożego i jego sprawiedliwości. Właśnie w tej walce najbardziej autentycznie stajemy się wierzącymi.

      Najważniejsze jednak jest to, abyśmy umieli zobaczyć i zrozumieć to, że właśnie „zbytnio się troszczymy” i umieli podjąć walkę o prawdziwą ufność.
    • iktoto Homilia Niedziela Trójcy Świętej A 18.06.11, 20:13
      Uroczystość Trójcy Świętej A
      Wj 34,4b–6.8–9

      2 Kor 13,11–13

      J 3,16–18

      Jeśli łaskawy jes­teś dla mnie, Panie, niech pójdzie Pan w pośród nas. Jest to wprawdzie lud o twardym karku, ale przebaczysz wi­ny na­sze i grzechy nasze i uczynisz nas swoim dzie­dzic­t­wem (Wj 34,9).

      Z taką prośbą zwrócił się Mojżesz do Boga, kiedy Ten mu się objawił. Było to ok. 1.250 lat przed wystąpieniem Pana Jezusa. Niech pójdzie Pan w pośród nas – i rzeczywiście Bóg szedł z Izraelem w postaci ognia i dymu. Następnie Żydzi wybudowali namiot spotkania i arkę. Były one znakami obecności Boga wśród Izraela. Z czasem ta obecność się rozmywała, Izraelici grzeszyli bałwochwalstwem i trzeba było odnawiać wiarę, czemu zazwyczaj towarzyszyła reforma religijna i podkreślenie Bożej obecności wśród Izraela przez budowę świątyni i jej kolejne oczyszczanie i odbudowa. Bóg jednak odpowiada według swojej miary, a nie jedynie według ludzkich oczekiwań. Dla Niego charakterystyczne jest to, że nie daje czegoś lecz siebie samego. Odpowiadając na prośbę Mojżesza

      Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Nie­go wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Al­bo­wiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zba­wio­ny (J 3,16n).

      Mojżesz nie był w stanie wymyślić takiej odpowiedzi Boga. Był wdzięczny Bogu, że zechciał być obecny w postaci ognia i dymu, że przekazał mu Prawo i prowadzi lud do Ziemi Obiecanej. Ale to wszystko nie było na miarę i zgodne z naturą Boga. Prawdziwe wejście pośród naród nastąpiło w Osobie Jezusa Chrystusa. Stąd kto uwierzy w Jezusa, uwierzy, że w Nim „Bóg jest z nami”, już zostaje zbawiony. Nie ma bowiem większej bliskości Boga niż we Wcieleniu Syna. Jeżeli natomiast ktoś nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego (J 3,18), nie uwierzył w tak wielką bliskość Boga, nie jest w stanie skorzystać z pełni Jego miłosierdzia, stąd: już został potępiony.

      Największym naszym wrogiem w relacji do Boga jest nasza wyobraźnia, której się wydaje, że wie i widzi prawdę sytuacji już naprzód. Kiedy się pojawia realizacja naszego oczekiwania głębiej, niż bylibyśmy w stanie to sobie wymyślić i w imię naszej wizji rzeczywistości potrafimy zignorować prawdziwe spotkanie z Bogiem, czyli odrzucić nasze życie. Objawienie w Jezusie Chrystusie odsłania nam relacje bliskości Boga w stosunku do nas i umożliwia nam w nią wejść.


    • iktoto Homilia 12 Pn 1 20.06.11, 10:38
      12. Poniedziałek 1
      Rdz 12,1–9;

      Mt 7,1–5

      Wyrzuć najpierw belkę ze swego oka... abyś mógł usunąć drzazgę z oka twego brata (Mt 7,5).

      Belka w naszym oku to brak miłości w patrzeniu. Spojrzenie bez miłości cechuje osądzanie. Najczęściej bierze się ono z poczucia niepewności i lęku. Pragnąc samemu uchodzić za porządnego, szukamy jasnych kryteriów oceny wartości postępowania. Dlatego staramy się oceniać napotkane postawy innych ludzi. Kiedy uzyskujemy potwierdzenie innych, że takie kryteria są właściwe, sami staramy się o ich zachowanie. Czasem jednak osądzanie innych jest rodzajem obrony siebie. Ma ono odwrócić uwagę od nas samych i naszych ciemnych stron albo usprawiedliwić nas w naszej słabości: „jeżeli inni takie grzechy popełniają, to moje słabości są niczym”. Szczególnie „cenne” są w tym przypadku negatywne sądy na temat księży lub osób zakonnych, przełożonych oraz osób na wysokich stanowiskach, czyli wszystkich, który powinni być wzorem postępowania. Ich winy są wyjątkowo „cenne” dla usprawiedliwienia siebie.

      Osądzanie innych bierze się z niezdolności widzenia pełnej prawdy o sobie. Każdy z nas jest naznaczony grzechem. Jeżeli naprawdę zdamy sobie z niego sprawę, nie będziemy w stanie osądzać innych. Ale zobaczyć swój własny grzech nie jest łatwo. Zazwyczaj bronimy się przed tym z całej siły. Można go bowiem zobaczyć jedynie, patrząc oczami Boga, łagodnymi oczami pełnymi miłosierdzia. Bóg nie chce śmierci grzesznika, ale pragnie, aby się nawrócił i żył. To odnosi się do każdego z nas. Kiedy doświadczamy miłosiernego spojrzenia Boga, nie jesteśmy w stanie potępić innych.

      Osądzanie, łatwe potępianie jest charakterystyczne dla szatana, który jest „oskarżycielem braci”. Uleganie takiej tendencji oznacza pójście za jego podszeptem. Dlatego trzeba się przed takim patrzeniem bardzo zdecydowanie bronić.

      Spojrzenia Bożego trzeba się uczyć. Można do tego dojść jedynie przez wejście z Bogiem w więź zawierzenia. Abraham jest w tej materii dla nas wzorem. Podobnie jak on na polecenie Boga opuścił „dom swego ojca”, tak i my musimy porzucić nasze utarte schematy myślowe i pozwolić się prowadzić Bogu drogami, jakich nie znamy. Nie ma na nich żadnych schematów. Nawrócenie nie polega na odrzuceniu jednych schematów i przyjęciu następnych. Gdyby nawet te drugie były lepsze, to i tak nigdy nie będą dawały nam udziału w życiu Boga. Przewodnikiem na drodze nie są określone zasady, które jedynie odgrywają rolę pomocniczą w rozpoznawaniu prawdy, ale Przewodnikiem jest Chrystus, żywa Osoba. Dla rozpoznania prawdy dał nam Ducha Prawdy, który konkretnie wskazuje nam drogę. Tylko On może nam ukazać prawdę zarówno o sobie, jak i o drugim człowieku.

      Konkretną szkołą innego patrzenia – patrzenia przez miłość do końca jest dla nas Eucharystia. Jeżeli Pan za nas umarł, abyśmy żyli, to nie mamy się czego obawiać od strony innych, żadnego osądzenia, potępienia, zawiści. Jeżeli On z nami, któż jest w stanie nam zagrozić! Nie musimy zatem sami nikogo sądzić. Taki osąd niczego nam nie daje. Nie daje w szczególności żadnego usprawiedliwienia, bo uzyskujemy je przez miłość aż do śmierci na krzyżu. Ona rozszerza serce i pozwala przyjąć innych ludzi tak, jak braci. Jednocześnie Eucharystia, będąc chlebem na życie wieczne, przypomina nam, że nasze obecne życie jest jedynie przygotowaniem do życia. Już od samego początku objawienia Bóg wzywa nas do pozostawienia starej ojczyzny i wyruszenia do nowej. Tak przemówił do Abrahama w dzisiejszym pierwszym czytaniu:

      Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem (Rdz 12,1n).

      Jego wyjście było pierwsze. Następne coraz bardziej wskazywały na głębszy sens owego wyjścia. W Chrystusie jesteśmy wezwani do wolności od grzechu, aby z Nim wejść do domu Ojca.


    • iktoto Homilia 12 Wt 1 20.06.11, 20:21
      12. Wtorek 1
      Rdz 13,2.5–18;

      Mt 7,6.12–14

      Pod koniec Kazania na górze Pan Jezus daje nam konkretne krótkie wskazania. Dzisiaj są to trzy różne wskazania mądrościowe niepowiązane wzajemnie. Pierwsze może nas nieco zbulwersować:

      Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały (Mt 7,6).

      Jak można przyrównywać ludzi do świń!? Pan Jezus jednak nie boi się takiej wypowiedzi. Nie chodzi w niej o ubliżanie komukolwiek. Warto w tym momencie przypomnieć, że przypowieści, a właściwie midraszy, nie należy traktować alegorycznie. Starają się one wskazać tylko na jedną wybraną wartość i nie należy alegorii rozciągać na całość obrazu. W tym przypadku przez drastyczność obrazu Pan Jezus stara się wskazać uczniom fakt, że są ludzie, którzy zupełnie nie przyjmują treści Ewangelii i w swojej głupocie są w stanie wystawić Ewangelię na zbezczeszczenie. Niestety, dzisiaj bardzo częste są takie sytuacje. Nierzadko zdarza się, że ktoś dla fantazji, dla zaimponowania kolegom, potrafi publicznie bluźnić, wyśmiewać prawdy i wartości religijne. Ile było już skandali z wykorzystywaniem symboli chrześcijańskich do celów reklamy czy rozrywki. Gdy podobna rzecz zdarzyła się w odniesieniu np. do Mahometa, to cały świat zawrzał i trzeba było mahometan przepraszać. Chrześcijańskie symbole natomiast są bezkarnie profanowane.

      Musimy wiedzieć, że nie zawsze i nie w każdym miejscu należy mówić o sprawach Bożych. O. Bernard Turowicz opowiadał kiedyś anegdotę z życia kard. Stefana Sapiehy.

      Zanim podczas wizytacji doszedł do plebanii przechodził przez wioskę i rozmawiał z różnymi ludźmi. Po drodze spotkał chłopca w wieku ok. 10 lat. Spytał go o przykazania. Chłopak nic nie odpowiedział. Spytał go zatem o błogosławieństwa, na co chłopak także nie odpowiedział. Po dotarciu do plebanii wyrzucał proboszczowi, że nie uczy dzieci katechizmu. Proboszcz spytał o chłopca i kazał go przyprowadzić. Na pytania proboszcza chłopak odpowiadał bez zająknięcia. Zdumiony Kardynał spytał go: „Dlaczego zatem mnie nie odpowiedziałeś, kiedy cię pytałem?”. Chłopak odrzekł: „Bo jo z byle kim nie rozmawiam o sprawach wiary”.

      Rzeczywiście nie można „z byle kim” rozmawiać o najgłębszych prawdach. Wiara wymaga jakiejś fundamentalnej kultury. Jeżeli jej brak, to nie ma szansy na to, by trafiła do człowieka. Nie chodzi w tym przypadku o wykształcenie czy o wyrobienie kulturalne, bo ono niewątpliwie pomaga w przyjęciu wiary, ale o elementarną zdolność otwarcia się na prawdę, o poważne podjęcia tematu. Jeżeli ktoś ma nastawienie kpiarskie, to żadna, nawet najpiękniejsza prawda do niego nie dotrze. Zasada podana przez Pana Jezusa przypomina drugie przykazanie mówiące o zakazie wzywania imienia Pana Boga nadaremno.

      Złota zasada moralna: nie czyń bliźniemu, co tobie niemiłe, nie ma w Biblii odpowiednika. Natomiast pojawia się w sformułowaniu pozytywnym, które dzisiaj słyszymy:

      Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy (Mt 7,12).

      Ta zasada, podobnie jak poprzednia, ma charakter praktyczny, a nie normatywny. Jest mądrościową radą, a nie nakazem. Przede wszystkim dlatego, że nie należy jej rozciągać zbytnio, bo często to, co dla kogoś upragnione, dla innego zdaje się być czymś nie do zniesienia. Wskazuje ona przede wszystkim na naszą ludzką solidarność. Wszyscy mamy podobne potrzeby i pragnienia, np. potrzebę akceptacji przez innych, potrzebę potwierdzenia własnej wartości, potrzebę kontaktu z drugim człowiekiem, potrzebę miłości. Chodzi o współodczuwanie z innymi, dzięki czemu same przykazania stają się czymś oczywistym.

      Na końcu Pan Jezus daje radę: Wchodźcie przez ciasną bramę (Mt 7,13). Ta rada wyrasta z paradoksalnego faktu, że trudniej jest nam podejmować dobro aniżeli zło. Chociaż zło jest głupie, nie daje radości życia, prowadzi do wyrzutów sumienia, co oznacza jednocześnie brak radości życia. Jest to paradoks, ale jednocześnie fakt. W nim wyraża się prawda o tajemnicy grzechu pierworodnego. Szeroka wydaje się brama wiodąca na manowce – wiele jest bowiem rzeczy i perspektyw, ambicji, które nęcą. Ale wszystkie one ostatecznie kończą się tu na ziemi, często przynosząc poczucie przegranej i braku zrealizowania.

      Ciasna brama i wąska droga (Mt 7,14) to te, które sięgają tego, co tutaj na ziemi nieuchwytne, nieewidentne i nienamacalne, dlatego słabo dostrzegane. Trzeba mądrości życiowej, by dostrzec tę drogę i wybrać ją. Z czasem ta znikoma droga prowadzi ku wolności synów Bożych. Niezmiernie ważne jest rozeznanie właściwej drogi. Abraham jest dla nas stale wzorem sztuki rozeznawania Bożego wezwania. Jego historia ukazuje, jak z jednej strony Bóg jest z nami od początku, a jednocześnie – jak długo trwa realizacja tego, co On nam obiecuje. Dobro, prawdziwe dobro, wzrasta powoli. Może dlatego, że musi być wypróbowane, aby było rzetelne, autentyczne i niezachwiane. Aby nie było już żadnego powrotu do zła.


    • iktoto Homilia 12 Śr 1 21.06.11, 21:07
      12. Środa 1
      Rdz 15,1–12.17–18;

      Mt 7,15–20

      Poznacie ich po owocach – Pan Jezus daje nam tę zasadę praktycznego odróżniania proroków prawdziwych od fałszywych. Ale ta zasada rozpoznawania ma charakter uniwersalny i odnosi się do wszystkich duchowych dzieł. Owoce są nam dane jako znak rozpoznawczy zakorzenienia w Bogu lub jego braku: Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców (Mt 7,18). Święty Benedykt uczy, że wszelkie dobro pochodzi od Boga i dlatego, gdy chcemy coś dobrego uczynić, musimy się wpierw „gorąco modlić, by On raczył to dokończyć” (RB Prol 4). Dobre owoce są znakiem, że dzieło było wykonywane w Bogu, złe natomiast dokonane bez Niego.

      Rozpoznanie owoców jest niezmiernie ważne w naszym życiu. Jakie są owoce działania Boga, możemy wyczytać u św. Pawła w Ga 5,22n. Do podstaw sztuki życia duchowego należy umiejętność ich rozpoznawania. Nie jest to jednak proste i zewnętrznie jednoznaczne. Czasem Bóg „karci i ćwiczy” człowieka, który się do niego zbliża (zob. Syr 2,1n). Niemniej i wówczas mimo cierpienia w sercu istnieje pokój. Natomiast gdyby życie „układało się”, gdyby człowiek odnosił sukcesy, a nawet miał duchowe pociechy, to, jeżeli w sercu będzie nosił głęboki niepokój, nie jest to dzieło Boga. Tak chyba bywa z fałszywymi prorokami, którzy, odczuwając jakieś natchnienie, mając jakieś wizje, może nawet nadzwyczajne, dają się im zwieść i przekazują je innym. Często nawet na początku mają sukcesy, ludzie się do nich garną. Jednak wartość ich dzieł i słów można poznać po głębszych owocach. Wydaje się, że do dzisiaj jest wielu takich fałszywych proroków, a nawet wśród dobrych głosicieli słowa pewnie znalazłoby się wielu, którzy kiedyś dali się wciągnąć w fałszywy profetyzm. Dopiero czas pokazał im samym fałszywość natchnień. Owoce trzeba rozpoznawać na właściwym poziomie rozeznania, na poziomie ducha.

      Rozpoznawanie po owocach odnosi się w szczególności do samej religii. Nasza religia jest religią przymierza z Bogiem, dlatego jej prawdziwość ujawniają owoce. Pierwsze czytanie mówi o przymierzu zawartym przez Boga z Abrahamem. W opisie Księgi Rodzaju jest ono dziwne. Nie wiemy, co znaczy bliżej stwierdzenie, że Bóg powiedział coś Abrahamowi. Nie mówił przecież do niego tak, jak mówi drugi człowiek. W opisie samego przymierza czytamy:

      Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność (Rdz 15,12).

      Czy nie było to jedynie złudzenie, sen, niemający niczego wspólnego z rzeczywistością? Można by było to tak ocenić. Jednak o prawdziwości tego przymierza zaświadczają przede wszystkim fakty, jakie zaszły w życiu samego Abrahama: rzeczywiście Abraham miał potomstwo i to jeszcze z niepłodnej Sary. To, co się wydawało niemożliwe, stało się faktem. Istnieje też ogromna liczby dzieci Abrahama, której dzisiaj naprawdę nie można określić. Do nich należymy także my, chrześcijanie. Abraham stał się dla nas wzorem zawierzenia Bogu. Owoców tego zawierzenia mogli doświadczyć wszyscy, którzy – podobnie jak on – zawierzyli Bogu.


Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka