trudne pyt

[baba_na_pasach]

Chodzi o to, ze mam uzasadnione powody do zabiegu (i odbedzie sie to
w klinice w Holandii - od dluzszego czasu nie mieszkam w Polsce),
mam juz ustalona date ale ogromnie sie boje. Jesli ktos moglby mi ,
choc w przyblizeniu powiedziec jak sie bede czula po. Weszlam na
kilka str www w tej tematyce i jestem przerazona. Z tego co wiem, to
jeszcze tam odbede rozmowe z psychologiem, zrobia mi ponownie setki
badan... i wiadomo... ale nigdzie nie jest napisane jak sie kobieta
czuje po. Koncowe informacje jakie uzyskalam to tylko tyle, ze
wizyta kontrolna po 3 tygodniach. Czy moze mi ktos udzielic
szerszych informacji? Z gory dziekuje.

[m.mi]

witam,
kazda z nas miala wazne powody. kazda z nas znajdowala sie w
sytuacji bez wyjscia. i kazda z nas w tej chwili oddałaby wszystko
aby tylko cofnac czas... aborcja nie jest rozwiazaniem
jakiegokolwiek problemu.. wrecz przeciwnie.. niesie ze soba potworny
bol psychiczny ...
uwierz mi , ze z kazda sytuacja mozna sobie poradzic.. z perspektywy
czasu Twoje problemy moga wydac sie zupelnie smieszne i banalne..
jednakze zycia swojego malenstwa juz nie odzyskasz...
bol fizyczny po aborcji jest niczym w porownaniu z bolem
psychicznym.. kazdego dnia bedziesz myslala o swoim dziecku..
kazdego dnia bedziesz chciala cofnac czas.. tez myslalam , ze nie
mam innego wyjscia.. teraz wiem ze przegralam..

jezeli bedziesz chciala porozmawiac to zapraszam na priv..

sciaskam Cie mocno i zycze duzo sily !!

[nati1011]

Czy te powody są wystarczające by zabić swoje dziecko?

Jesteś na to gotowa? Będziesz umiała z tym żyć?

Zabiegiem jest wyrwanie zęba - ty chcesz pozwolić na zabójstwo
własnego dziecka.

[utka]

poczytaj troche historii Dziewczyn z tego forum.
dowiesz sie z nich, ze chyba wszystkie byly zadowolone zaraz PO, odczuly ulge,
myslaly ze zaczna nowe zycie bez obciazen i bez wspomnien.
A po jakims czasie tu wracaja, cierpia bardzo i wszystko by oddaly, zeby czas
moc cofnac.

Prosze zastanow sie mocno czy chcesz tego.

[fra_mauro]

baba_na_pasach pisze ,ze ma wskazania do zabiegu ale nie zdradza
szczegolow. babo, moze zatem napisz, co lezaloby u podstaw Twej
decyzji ?

no właśnie?

[iskierka40]

dlaczego piszecie,że chce je zabic???
napisała,że ma wskazania ,może są poważe,napisz autorko wątku
dokładnie!!!

[nati1011]

Czy wskazania zmienią fakt, ze chce zabić dziecko?

Każdy uczciwy ginekolog powie, ze nie ma czegoś takiego jak
wskazania do aborcji. W imię rzekomych wskazań medycznych w
Hiszpanii dokonuje się aborcji w 8-9 miesiącu ciaży. Może ktoś to
logicznie wytłumaczyć???

[fra_mauro]

nati, szczerze mowiac nie znam sie dobrze na tym ale unikalabym w
takich wypadkach bardzo emocjonalnego radykalizmu.
Nie wiem, co sie dzieje w Hiszpanii ale podejrzewam,ze i w naszym
katolandzie maja miejsce podobne praktyki w ramach tzw podziemia
aborcyjnego, tylko nikt o tym glosno nie mowi, ani nie pisze.

Nie wiemy, jaka jest sytuacja autorki watku. I nie nam ja pouczac
czy osadzac a priori jej postepowanie.
Moze to efekt pohopnej i bezmyslnej diagnozy, a moze prawdziwy
dramat, ktorego nie warto kontynuowac i przez to jeszcze powiekszac.

[nati1011]

fra mauro, iskierko

nie pomoże autorce podtrzymywanie jej w przekonaniu, że aborcja jest
niewinnym zabiegiem, który nie niesie żadnych konsekwencji.

Prawo nakazuje lekarzom przed każdym zaleconym zabiegiem czy
leczeniem przedstawić możliwe komplikacje. Czy którejś z was (z tego
forum) wspomniał o syndromie poaborcyjnym? Czy ktoś was uprzedził,
że nie zapomnicie o wszystkim 3 dni po "zabiegu"?

WIększość kobiet decyzując się na aborcję jest przekonana, że to da
sie opanować. Niech chociaż wiedza co im grozi. Może choć jedna się
zastanowi.

> Moze to efekt pohopnej i bezmyslnej diagnozy, a moze prawdziwy
> dramat, ktorego nie warto kontynuowac i przez to jeszcze
powiekszac.

Aborcja nie jest rozwiązaniem żadnego dramatu. To jak gaszenie
pożaru benzyną. Chciałąbym, by autorka choc się nad tym zastanowiła.
Bo tak naprawdę to ona poniesie wszystkie konsekwencje.

[emilia311]

Nati,
A ja muszę przyznać rację iskierce i fra_mauro. Znam dobrze twoje
poglądy i się z nimi zgadzam, ale jeżeli w życiu tej dziewczyny
faktycznie rozgrywa się jakiś straszny dramat i szuka pomocy gdzie
tylko może (a nie wiemy czy tak nie jest) to chyba powinniśmy jej
okazać więcej zrozumienia. Gdybym ja szukała wsparcia na forum,
które teoretycznie po to istnieje i pierwszą rzeczą, którą
przeczytałabym to zarzut, że jestem wyrodną matką planującą z
premedytacją morderstwo na swoim dziecku to dalej niczego bym już
nie czytała tylko uciekłabym jak najdalej od komputera (nie wiadomo,
czy już się tak nie stało, baba nie odezwała się jak dotąd).
Oczywiście należy spróbować wszelkimi rozsądnymi sposobami wybić jej
pomysł aborcji z głowy, ale ważne jest również, aby pokazać, że nie
jest sama, że chcemy pomóc a nie oskarżać, że nikt jej nie potępia.
Wszyscy wiemy o ogromnych emocjach i burzy hormonów na początku
ciąży, okażmy więc trochę więcej empatii, zwłaszcza, że z treści
wątku wynika, że dziewczyna jest bardzo wystraszona.

[nati1011]

macie rację, może było trochę za ostro. PRzemęczona jestem
nękającymi nas chorobami. Przepraszam. W sumie to nie dziewczyna
jest winna, tylko lekarz, który zamiast rozwiać wątpliwości tylko ją
utwierdza - a może prowokuje - do najgorszej decyzji.

Może się mylę - ale jakoś przez skórę czuję, że nie chodzi
o "zwykłą" aborcję tylko o terminację ciąży z powodu podejrzenia
choroby dziecka. Stąd też tak jednoznaczne słowa w mojej odpowiedzi.

Odezwij sie babo. Naprawdę chcemy ci pomóc.

[wzr1]

Twój stan po zabiegu zależy przedewszystkim od stopnia deprawacji
twojego sumienia, a powody są mało ważne

[mamaanieli]

hej, ludzie. przyjmijcie spokojniejszy ton i bardziej rzeczową retorykę.
dziewczyna przyszła tu po pomoc. i to jest dla niej szansa. niech sie nie
przestraszy... pozdrawiam.

[spokofacet]

prowokacyjne pytanie z poczatku watku mialo na celu wywolanie
wirtualnego przeswiadczenia, ze istnieja OBIEKTYWNE uczucia po
aborcji. i udalo sie autorce sprowokowac wypowiedzi, ktorych
plaszczyzna jest nieprzystajaca do niezdroworozsadkowego podejscia
do realnej rzeczywistosci.

jak ktos chce zyc w matixie to co my biedne zuczki mozemy zrobic?
modlic sie, podsuwac naukowe publikacje, pomagac potrzebujacym...

[olda_2]

wszystko co piszesz zgadza sié oprócz setki badan , zadnych badan
nie mialam ani po ani przed, tylko badanie kontrolne po trzech
tygodniach u lekarza rodzinnego
rozmowe z psychologiem nie wspominam najlepiej, moze przez to ze
siedzial kolo mnie maz, a moze przez to ze nie umialam sie przed
psychologiem otworzyc
rozmowa nie trwala dlugo , glownie na temat jak zamierzam sie
zabezpieczac po, potem juz tylko ze to nic nie jest jeszcze itd...
i ze przyszlam bardzo wczesnie ( 4-6 tydzieñ )
"pokrécili mi w glowie"
nie wiem jakie masz uzasadnione powody , nie wiem co napisac zebys
tego nie robila , nie wiem jaka jest twoja sytuacja
pomysl ze potem bedzie ci ciezko z tym zyc
ja bardzo zaluje, czasami nie wiem gdzie szukac pomocy kiedy jest mi
bardzo trudno
poczytaj jeszcze raz posty nati to madra kobieta
aha w klinice aborcyjnej sami tez ci nie powiedza jak sie bedziesz
czula po.....chyba ze spytasz...to moze powiedza

[olda_2]

oczywiscie mieszkam w Holandii
jak chcesz pisz na adres gazetowy

[skp110]

> rozmowe z psychologiem nie wspominam najlepiej, moze przez to ze
> siedzial kolo mnie maz, a moze przez to ze nie umialam sie przed
> psychologiem otworzyc
> rozmowa nie trwala dlugo , glownie na temat jak zamierzam sie
> zabezpieczac po, potem juz tylko ze to nic nie jest jeszcze itd...


Może dlatego rozmowa nie trwała długo żeby pani nie myślała nad
decyzją bo jescze pani zdecyduje się urodzić dziecko.
Ciekawe czy jest możliwa w Holandi praca psychologa który pomoże
kobiecie wybrać życie?

[nati1011]

> Ciekawe czy jest możliwa w Holandi praca psychologa który pomoże
> kobiecie wybrać życie?

Pewnie nie, bo zaraz by go fanatykiem nazwali i zamknęli za
wprowadzanie wrogiej indoktrynacji

przepraszam i bardzo cię proszę - odezwij się

[nati1011]

Bez względu na wskazania - a może właśnie z ich powodu aborcja w
twoim przypadku nie rozwiąże problemu. Stworzy co najwyzej nowe. W
Holandi panuje duże przyzwolenie społeczne dla aborcji nawet bez
specjalnych wskazań, więc nie sądzę, by ktoś obiektywnie mógł ci
przedstawić skutki takiej decyzji. Nie zamierzam się wymądrzać,
przeczytaj jednak wątki innych dziewczyn. Wiele z nich było pewnych
swojej decyzji, nasze argumenty czasami trafiały jak groch o ścianę.
A jednak wróciły tu z rozpacza w sercach. Bo to nie jest dobre
wyjście. Z każdej - najtrudniejszej ciaży jest choć jedno lepsze.
Może nie cąłkowicie bezbolesne, ale lepsze.

Może daj sobie choć trochę czasu. I przemyśl - przedyskutuj- to
jeszcze. Nie było moim zamiarem potepianie cię, czy ocenianie twojej
decyzji. Chciałam tylko byś miała świadomość, że bez względu na
wskazania rośnie w tobie nowe życie. I jeżeli nie teraz to kiedyś ta
świadomość dotrze do ciebie. Tylko, że może już być za późno.

babo - powinnaś przeczytać ten wątek

[nati1011]

a zwłaszca dyskusję nt powodów do aborcji

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20823&w=67419054&v=2&s=0

nati

[iskierka40]

<<<Czy wskazania zmienią fakt, ze chce zabić dziecko?>>>
napisałaś tak prawda???
sznuje twoje poglądy ale wiesz czasem naprawde są poważne wskazania
do aborcji ,pomyśl o tym!!!

[iskierka40]

może nie do aborcji ale do prerwania ciąży,która może zagrażać
naprzykład życiu matki,lub wiąże się z poważnymi wadami dziecka????
to są poważne wskazania,o ile o takowe chodzi autorce wątku.
pozdrawiam

[nati1011]

Medycznym wskazaniem do przerwania ciąży są:
- ciąża pozamaciczna,
- ciężka gestoza

W takich przypadkach (lub analogicznych) kończy się ciążę, choć
zawsze(pozamaciczna) lub bardzo często (gestoza) powoduje to śmierć
dziecka. I nikt nie kwestionuje takich decyzji. Nikt nie nakazuje
podtrzymywania ciąży pozamacicznej, bo skończy się ona śmiercią i
dziecka i matki. W takich wypadkach trzeba ratować matkę, bo ona ma
szansę na przeżycie, a dziecko żadnych. Zwłaszcza bez matki.

To są przypadki - wystąpujących relatywnie często - przypadków, gdy
żcyie matki jest zagrożone. Może się zdarzyć jeszcze kilka mniej
popularnych przypadków. Tylko w takich przypadkach nie mówi się o
aborcji - w potocznym tego słowa znaczeniu.

Choroba dziecka nie jest wskazaniem do jego zabicia. Jeżeli wolno
zabić z powodu zespołu downa 6 miesięczny płód to dlaczego nie wolno
uśmiercić 6 miesięcznego wcześniaka z zespołem, u którego nie
wykryto wady podczas ciaży? Potrafisz na to odpowiedzieć? Zdaję
sobie sprawę, że chore dziecko jest ogromną tragedią dla całej
rodziny, ale człowiek może zachorować - bardzo cieżko - w każdym
momencie swojego życia. miesiąc, rok, 15 lat po urodzeniu. Wtedy też
go zabijemy? czy bedziemy leczyć ze wszystkich sił? O prawie do
życia nie może decydować strona macicy po której się właśnie
znajduje. Prawo pozwalające na zabicie płodu tylko dlatego, że jego
matka wykonała jakieś badania prenatalne jest nie tylko nieludzkie
ale tez nielogiczne.

[iskierka40]

wiesz co ja patrze na to z innego punktu widzenia,z punktu widzenia
matki,która stoi przed takim wyborem,czy przerwać ciążę??bo dziecko
jest ciężko chore i próbuje sobie wyobrazić co ja bym zrobiła,i
myślę,że nie pozwoliłam\bym mu cierpieć nigdy!!!!jesli było by
naprawde cięzko chore,nie na dawna ,tylko jakby mialo powazne
wady.To,że dziecko może zachorować w każdym etapie życia jest co
inego,wtedy się leczy,szuka pomocy,czasami nie ma ratunku i dziecko
umiera!!!!!
Napiszem mi pewnie,że dziecko to "usunięte" także można leczyć,że
wcale nie trzeba go zabijać.I może i miałabyś rację,bo zawsze jest
nadzieja,aczkolwiek ja bym się nie zdecydowała urodzić dziecka z
ciężkimi wadami,pisze to szczerze i rozumiem kobiety,które tego
wyboru dokonują!!!
Nie aborcji zdrowego dziecka,bo nie mam jeszcze pralki i mam 18lat i
wogle nie wiem z kim!!!
tylko przerwania życia,które było by męczarnia orzede wszystkim dla
dziecka.
dziękuje za uwagę!

[nati1011]

Iskierko - ja rozumiem twoją argumentację. Rozumemiem ją tym
bardziej, że patrząc na cierpienie bardzo bliskich mi osób modliłam
się by umarli jak najszybciej i nie musieli już dłużej cierpieć.

Rozumiem argumentację rodziców, którzy chcą oszczędzić dziecku
cierpień. Cel słuszny ale metoda nie ta.

Musimy podejmować decyzję o leczeniu lub jego zaniechaniu, ale nie
wolno nam decydować, czy dana choroba daje prawo do przeżycia czy
nie.

Sama stałm przed realną perspektywą ryzyka urodzenia wcześniaka i
podjęci adecyzji czy nalezy go ratować za wszelką cenę. I
decydowaliśmy wtedy z meżem, że zgodzilibyśmy się na intensywną
terapię tylko jeżlei byłaby realna szansa na przeżycie. W
przeciwnym razie raczej pozwolilibyśmy dziecku odejść. W związku z
rozojem medycyny stajemy przed coraz większymi możliwościami ale też
wyborami. I czasami decyzja wcale nie jest nie tylko łatwa ale też
oczywista. Jeżlei rodzi się wcześniak w 26 tygodnniu to trzeba
podjąć realną decyzję - co dalej? Takie dzieci mają niką szansę na
przeżycie. Ale mają. Ratować? ALe większość z nich nie przeżyje. Czy
wolno więc przedużać jego cierpienie? Odpowiedź wcale nie jest
łątwa i oczywista. Nasz problem wcześniaka na sczęście rozwiazał sie
sam, ale staliśmy też przed decyzją o leczeniu babci. Była bardzo
schorowana, końcowy alzheimer + szereg innych chorób. I w ubiegłym
roku nastąpiło pogorszenie. I trzeba było zadecydować, czy właczyć
agresywne leczenie czy zostawić sprawę własnemu biegowi, co w
zasadzie równało się zgodzie na śmierć. W przypadku osoby starszej -
stojącej już na progu życia - ta odpowiedź jest łątwiejsza. W
przypadku dziecka, które jednak ma - choćby minimalne - szanse na
normalne życie - o niebo trudniejsza. Tylko dramat polega na tym - o
czym już wielokrotnie pisałam - że rozpatrując takie przypadki
globalnie - z perspektywy np lekarzy - to raz przekroczona granica,
przesuwa się za każdym razem coraz dalej. Jeżeli znajdziemy
argumanty za usprawiedliwieniem terminacji w przypadku jednego
potwornie chorego dziecka, to następnym razem będzie to dotyczyć
innego już trochę mniej chorego. Potem podciagniemy pod paragraf
dzieci np z zespołem downa, które są cieżkom zaburzeniem ale
przecież pozwalającym na nawet kilkudziesięcioletnie życie. Dlaej
będą to np wady serca, które wprawdzie można operować i niemal
wszystkie dzieci wracają do zdrowia, ale po co narażać swoje dziecko
na operację skoro można sobie "zrobić" nowe bez wad. Tak to
funkcjonuje. Nie tak dawno czytałam wywiad z francuskim lekarzem,
który stwierdził, że we francji gwałtownie spadła ilość dzieci któe
rodza sie chore. Praktycznie nie zdarzają sie nawet drobne wady
serca o zespole downa już nie wspominając. Nie rodza sie takie
dzieci. Bo każda wykryta anomalia jest kończona aborcją. Już nawet
nie wspominam o bęłdach w diagnostyce, co zdarza się też bardzo
często. Chodzi mi tylko o model myślenia.

Siłą rzeczy dotykamy tu problemu eutanazji. Bo nie zawsze jest
nadzieja. Są choroby, ktorych nie potrafimy leczyć. Które
nieubłagalnie i boleśnie kończa się śmiercią. Czy to nam daje prawo
do zabicia tych chorych?

I chciałabym wrócić do tego wcześniaka. Wyobraź sobie takie dziecko.
Zgodnie z prawem można je zabić w 6 miesiącu ciaży. Może się też
urodzić. Dlaczego nie wolno go zabić po urodzeniu? Bo patrzy ci w
oczy?

[iskierka40]

współczuje przeżyc nati!!!
Gdybym urodziła chore dziecko,wiadomo,że poruszyłabym niebi i ziemię
żeby wyzdrowiało a chociaż nie cierpiało,nawet wcześniaka,ale jakby
we wczesnej ciąży wiedzała że bedzie ciężko chore nie podjełabym tej
decyzji,nie urodziłaabym,nie dałabym mu cierpieć....

[nati1011]

życzę tobie i wszystkim innym, by nigdy nie musieli stawać przed
takim wyborem.

Ale warto o tym rozmawiać, warto mieć tą sprawę przemyślaną, nawet
jeżeli nie wiemy jak zachowamy się w rzeczywistej sytuacji. Choćby
po to by nie poddac się presji lekarza. By była to naprawdę twoja
decyzja a nie medyka. Bo bardzo czesto wygląda to tak (w przypadku
terminacji), że lekarz wali między oczy informacją o ciezkiej wadzie
dziecka a w następnym zadniu pyta czy kobieta zgadza sie
na "zabieg". W takim stanie nikt nie jest w stanie logicznie myśleć.
A presja lekarza jest ogromna - często wręcz mówią, że jest np tylko
tydzień na podjęcie decyzji. I często kobiety decydują. Nie mają
żadnej alternatywy, nikt nie podsuwa im innych rozwiązań. A potem
cierpią latami. Bo oprócz straty dziecka dochodzi poczucie winy.
Zwłaszcza, ze problem dotyczy najczęściej kobiet które w innych
sytuacjach nigdy nie zdecydowałyby się na aborcję.

[fra_mauro]

Nati, to co napisalas bezposrednio powyzej uderza w sedno. Calkiem
jest prawdopodobne,ze w przypadku wykrycia ciezkich wad, matka po
uslyszeniu takiego wyroku nie potrafi trzezwo ocenic sytuacji a
lekarze sa malo zainteresowani, aby jej horyzont poszerzyc, najpierw
pomoc w otrzasnieciu sie z szoku, a pozniej przedstawic wszystkie za
i przeciw. Zauwazmy tez, co w naszym kraju czeka matki dzieci
niepelnosprawnych i same dzieci- opieka medyczna, psychologiczna i
paliatywna sa na zenujacym poziomie. Sciezka edukacyjna dzieci
uposledzonych ruchowo czy umyslowo jest gorzej niz uboga. Wiem co
mowie, bo w ramach praktyk studenckich odwiedzilam 2-3 takie zaklady
i serce mi sie scisnelo. Mowiac brutalnie: wiele matek nie chce
takiego losu dla swych dzieci. Moze gdyby mialy pewnosc, ze
otrzymaja realne wsparcie, a w tym beda miec zaplecze materialne do
wychowania takiego dziecka- decydowalyby inaczej. Zauwazcie,ze w
wielu zachodnich krajach , a takze skandynawskich chetnie adoptuje
sie dzieci z Zespolem Downa czy innymi powaznymi schorzeniami. Czy
dlatego,ze ci ludzie maja lepsze serca ? Nie. Oni wiedza po
prostu,ze beda miec wsparcie wielu profesjonalistow i panstwa w
kluczowych sprawach jak opieka medyczna i rehabilitacja, a wtedy z
reszta sobie juz poradza. Dlatego biorac powyzsze podzielam w pelni,
choc z duzym smutkiem poglad iskierki. Podziwiam szczerze te
kobiety, ktore decyduja sie walczyc. Ja bylabym chyba za slaba,
przynajmniej w tym kraju.

[nati1011]

wiem jak ciezko jest w naszym kraju opiekować się chorym dzieckiem.
Tym większy mój podziw dla wielu koleżanek, które mają cieżko chore
dzieci.

I dlatego rozumiem matkę, która - choćby w taki sposób - chce tego
losu zaoszczędzić swojemu dziecku, sobie i pozostałej rodzinie.
Rozumiem, ale wiem, że efekt nie jest taki jakiego oczekiwały.
Zwłąszcza, że najczęściej problem dotyka osób, które z założenia są
przeciw aborcji.

juz "po"

[baba_na_pasach]

Witam serdecznie...

Nie bylo mnie dluzszy czas (klopoty z internetem) ale dzis
nadrobilam zaleglosci i przecztalam Wasze opinie. Dziekuje wszystkim
za chec pomocy i zrozumienie.

Jak w temacie, jestem po zabiegu, napisalam o tym jednej z
forumowiczek i zacytuje takze Wam.


"Jak napisalam w temacie... Obiecalam sie odezwac.
Powiem szczerze, ze bylam zaskoczona serdecznoscia i
profesjonalizmem ludzi pracujacych w klinice (bylam w Amsterdamie).
Na poczatku dali mi jakies papierki do wypelnienia a nastepnie
poszlam na rozmowe z psychologiem (przemila kobieta) zapytala o
powody i czy jestem pewna, przedstawila dokladnie przebieg zabiegu
(mowila, ze nic nie poczuje ani w trakcie ani po, ze bede mogla
miec dieci, zebym byla spokojna i ze za chwile bedzie cyt. "juz
po wszystkim"), ustalilysmy antykoncepcje, pozniej rozmowa zeszla
na zupelnie luzne tematy i zaprowadzili mnie do pokoju
przygotowan. A stamtad na sale... No i tam mi nerwy zupelnie
puscily i wpadlam w ogromna panike (ale to ze strachu) zaczelam
sie trzasc jak galareta i sie pobuczalam... a oni na to ze jesli
sie rozmyslilam to ok, i musialam sie glupio tlumaczyc, ze to z
tych nerw... Totez najpierw musieli mnie uspokoic i mowili, zebym
im zaufala, ze wszystko bedzie dobrze nic nie bedzie bolalo oprocz
uklucia igielka (dostalam zastrzyk na spanie na ok 30min). I...
rzeczywiscie tak bylo. Obudzili mnie i nic mnie kompletnie nie
bolalo, zaprowadzili do pokoiku ubrana w jakies smieszne majtaski
przypominajace pampersy, dali herbatki, dali antybiotyki i
zawolali mojego partnera, cobym sama nie byla. Chcieli zebym
zostala na obserwacji jeszcze z 2godzinki (z uwagi na zaawansowana
ciaze) ale ja czulam sie wyjatkowo dobrze i poprosilam zeby mnie
juz puscili do domciu. Dostalam dokladny opis zabiegu, wypis z
kliniki, wyniki badan i cos tam jeszcze - aha taki papirek abym
sie zglosila za 3tyg na kontrole i oczywiscie ulotke z danymi
kliniki... W drodze do domu troche krwawilam (to byl ten sam dzien
zabiegu), w nocy mialam delikatne plamienie a potem juz w ogole
ani plamki... i zero bolu!
Pewnie wydam Ci sie dziewczyna bez uczuc wyzszych, ale po
prawdzie - nie mialam (i do teraz nie mam i nie sadze bym miala w
przyszlosci) zadnych wyrzutow sumienia. Wprost przeciwnie, ogromne
poczucie ulgi. No i swiadomosc, ze nie zajal sie mna jakis konowal
ale fachowcy tez podtrzymywala mnie na duchu.
A tak z czystej ciekawosci spytam ile Ciebie kosztowal taki zabieg?
Bo u mnie z uwagi na 2 trymestr, niecale 500euro, a gdybym byla do
13 tyg. byloby 300.
Slyszalam, ze w Polsce ceny sa znacznie wygorowane.

Co zas do watku psychiki. To faktycznie zalezy od kobiety i jej
podejscia do zabiegu jak i pewnosci swojej decyzji. Ja mialam
bardzo podobna sytuacje bez wyjscia i sadze i jestem pewna ze moj
wybor byl dobry. Jesli ma sie wybor czy skazywac dziecko na
cierpienie i kilka dni zycia, czy mu tego oszczedzic to wg
wlasnego sumienia sie go dokonuje.
Ja tak zrobilam i gdyby cofnac czas zrobilabym to samo.

Tymczasem serdecznie pozdrawiam i zycze Wszystkim samych pomyslnych,
dobrych
dni.
Cieplutko pozdrawiam, baba_na_pasach."

[fra_mauro]

babo_na pasach, Widac mialas powazne wskazania lecz nie chcialas
nam ich szczegolowo ujawnic. Dopiero na koncu Twegi postu pojawia
sie zdanie " Jesli ma sie wybor czy skazywac dziecko na
> cierpienie i kilka dni zycia, czy mu tego oszczedzic to wg
> wlasnego sumienia sie go dokonuje". Ale wolalas sie bardziej
skoncentrowac na opisie samego zabiegu, po ktorym mozna odniesc
wrazenie, iz byla to przemila i lajtową operacyjka kosmetyczna a
nie przerwanie czyjegos zycia. Nie zamierzam Cie osadzac ale tez
nie powiem, abym Cie rozumiala . Pozostaje mi zyczyc Ci szczescia i
abys nie musiala powrocic na to forum.

No żal...

[kizdam47]

A ten opis...brrrr...Wspomnienie koszmaru sprzed 3 lat...Z tą
różnicą, ze mnie poczęstowano kawką przez rurkę. Nie chciałabym, aby
przeczytała to osoba - obecnie bardzo szczęśliwa, zaglądająca
czasami na to forum, bo mogłoby to wywołać u niej podobne moim
odczucia i wspomnienia.

[ppg7]

> Powiem szczerze, ze bylam zaskoczona serdecznoscia i
> profesjonalizmem ludzi pracujacych w klinice
Jak się bierze taka kase za zabijanie to kat będzie bardzo uprzejmy

> Pewnie wydam Ci sie dziewczyna bez uczuc wyzszych
Bez uczuć i zdeprawowana

Wieczne odpoczywanie za dzieciatko

[nati1011]

a ja wolałabym, by moje dziecko umarło w moich ramionach. By w tej
jedynej chwili czuło się bezpieczne i kochane. Nawet gdyby miąło zyć
tylko chwilę. Dla tej chwili i tego ostatniego pożegnania warto jest
ofiarować dziecku te kilka mieisięcy trudów ciąży.

Ty zdecydowałaś inaczej. Ale nie wmawiaj nikomu, że to było lepsze
rozwiązanie.

Przykro mi, że moja intuicja mie niezawiodła co do ciebie.

[fra_mauro]

nati, mysle ze czas zakonczyc watek. baba_na _pasach osiagnela swoj
cel i nie ma chyba potrzeby zwracania sie juz do niej, bynajmniej
nie dlatego ze zdecydowala tak czy inaczej ale ze juz chyba nie
bedzie zainteresowana naszymi wypowiedziami. Szczerze mowiac
podziwiam wielce matki, ktore zdecydowaly sie donosic dzieciatko
obarczone ciezkimi wadami letalnymi, jednoznacznie determinujace
jego los (np. bezczaszkowie, bezmozgowie, brak nerek, fachowo
zdiagnozowana wada genetyczna). To przedluzanie okropnego dramatu.
Bylam "swiadkiem" takiej sytuacji- dziewczyna przez 4 miesiace zyla
ze swiadomoscia ze jej syn po urodzeniu nie bedzie zyl (zreszta, co
bede mowic- kazda z Was czytala mase takich historii).O
wczesniejszej terminacji nie bylo mowy. Nie zrobiono takze NIC, aby
ulzyc jej cierpieniom, nawet gdy okazalo sie ,ze dziecko zmarlo
przed porodem. Kazano rodzic "na zywo", bez znieczulenia i
jakiegokolwiek wsparcia psychologicznego. Co pozniej przechodzila
wraz z mezem nie nadaje sie do powtorzenia.
Jestem przeciwnikiem takich okropienstw, moze dlatego ze jestem po
prostu slaba konstrukcja psychiczna. Ciebie zas nati ogromnie
podziwiam.pozdrawiam bardzo, f_m

[nati1011]

baba już pewnie tego nie potrzebuj, ale może komuś innemu to kiedyś
pomoże.


Ja wiem, że choroba czy śmierć dziecka jest ogromną tragedią. W
skrajnym przypadku można przyspieszyć poród powiedzmy do 36
tygodnia. Ale pozwala to na pożegnanie z dzieckiem, urządzenie mu
pogrzebu, opłakanie. A nie wrzucenie "odpadu" do kanalizacji. To po
prostu nieludzkie. Poza tym jak pisałam wyżej wady letalne to
naprawdę margines. WIększość aborcji z powodu wad dziecka jest
spowodowanych wadami, które umożliwiają przeżycie spokojnie wielu
lat. To zespól downa, rozszczep kręgosłupa, wady serca i wiele
innych, które nie powodują śmierci tuż po urodzeniu. Mało tego
wiele z nich - jak np wady serca, można skutecznie leczyć po
urodzeniu. Ale wielu rodziców nie chce mieć "wybrakowanego" dziecka.
Dla mnie osobiście jest zasadnicza różnica pomiędzy pogodzeniem się
ze śmiercią dziecka z powodu choroby, a spowodowaniem jego śmierci.

I naprawdę wstrząsną mną bezduszny opis aborcji przez babę.

[aleczka26]

tego wszystkiego widze ze ta baba jest zadowolona z tego co zrobiła
i z tego ze ją tak pieknie traktowali,ale nic nie napisała o dziecku
co o tym mysli.przeciez te dzieckio chcialo zyc,ona tez czuło!!!!
poprostu nie moge sobie tego wyobrazis jak niektórym dziewczyna tak
łatwo to przychodzi<zabic swoje dziecko>cos strasznego!!!!!ona teraz
tak pisze ze niebedzie jej gryzło sumienie-NIEWIERZE!!!!!!!!!

[szklanka_wody]

lekarze byli uprzejmi? dostałaś herbatkę, o jak miło.

[pas.ja]

i szklankę wody
a serio - strasznie to wszystko przykre, babo na pasach. nawet mimo hlenderskiego profesjonalizmu.