chyba sięgam dna...:(

[chmurka813]

Czesc dziewczyny!!
Juz dawno nie pisalam, nawet nie wiem, czy mnie pamietacie jeszcze...
Milczalam, bo wstydzilam sie przyznac, ze ze mna jest coraz gorzej...
Juz nie daje rady, placze calymi dniami, odcielam sie od ludzi, wstydze sie
gdziekolwiek wychodzic, bo mam wrazenie,ze wszystcy tylko patrza ile
przytylam... Juz nie wspomne jak czuje sie upokorzona, kiedy mam napad przy
rodzinie... Kiedys przynajmniej potrafilam sie kontrolowac przy nich, a
teraz... Czasami mam wrazenie, ze zachowuje sie jak narkoman... Jedzenie
rzadzi moim zyciem... Na nic nie mam ochoty, czasami to chcialabym zasnac...
zeby nic nie czuc, nie myslec...
Juz wszyscy wiedza w domu o moich napadach, ojciec patrzy z politowaniem (dla
niego zawsze wazny byl wyglad, czasem wydaje mi sie, ze sie mnie wstydzi, bo
jestem taka gruba)... Brat probuje mi pomoc, wiecie do czego doszlo... on
chowa przede mna slodycze,zeby mnie nie kusily, a mama... czasem wydaje mi
sie, ze ona jedna mnie rozumie, ale niekiedy wypowie takie slowa (wiem ze
pewnie nieswiadomie), ze czuje sie jak kompletne dno, jej sie wydaje ze moje
problemy z jedzeniem to kwestia silnej woli, ze jestem lakoma, dlatego tyle
jem. Dzis np powiedziala, ze przesadzam, ze nie jestem gruba, mam tylko lekka
nadwage (te slowa wciaz mi hucza w glowie). Ona chciala mnie pocieszyc, ale
skutek byl inny... Boze przy niej czuje sie jak monstrum, ona taka
chudziutka, a ja... Ach przepraszam, ze tak narzekam, ale musialam to z
siebie wyrzucic.
Pozdrawiam Was wszystkie!!

czas się odbić od dna...

[szczesliwawa]

Cześć, Chmurko,
jasne, że Cię pamiętam.
W kiepskim stanie jesteś. Widocznie tak ma być. Widzisz, chmurko, to co
piszesz, to nie są słowa zrównoważonej osoby. Coś mi się zdaje, że wizyta u
psychologa i długa terapia Cię nie miną. Z tego co piszesz wygląda, że czas
najwyższy. Nie radzisz sobie sama, rodzina nie jest w stanie Ci pomóc. Bo
schowanie cukierków nie jest żadna pomocą, wiesz o tym, prawda?
Wirtualni ludzi w sieci też Ci nie pomogą. To nie jest zwyczajowe "idź do
psychologa", to jest: IDŹ DO PSYCHOLOGA, bo się wykończysz. Przyznaj sama przed
sobą, że nie radzisz sobie a potem poszukaj pomocy, jak najszybciej... w
poniedziałek?
I ja Cię pozdrawiam. Daj znać, co postanowiłaś...
Sz

[horlaa]

zgadzam się z przedmówcą :)
tak, Chmurko, potrzebujesz PROFESJONALNEJ pomocy - powiem Ci dlaczego - w tej
chwili nasze słowa pociechy, czy słowa kogokolwiek innego, nic u Ciebie nie
zmienią. ty na to nie pozwalasz, tak nieświadomie. najważniejsze jest to, co Ty
przeżywasz - w tej chwili inni nie mają racji.
Jeśli pójdziesz do terapeuty, wygadasz się, uświadomisz sobie, że jest to
pewien konkretny problem, a nie sprawa tego, czy jesteś gruba/chuda/masz
nadwagę.

Idź do lekarza, napisz nam, jak ci poszło... postaw na szczerość, nie bój się
niczego. Warto.

Trzymam kciuki, ściskam mocno!!!

[trycka]

Kochana chmurko!
ja przezywałam to samo co ty,jakies dziwne doły,jedzenie,wyrzuty
sumienia,kolejne jedzenie w samotnosci,p cichu,zeby nikt nie widział...Znasz to
pewnie...Duzo nad soba myslałam,ze cos tu chyba jest nie tak,skoro zle sie
czuje sama ze soba i jeszcze ta obsesyjna mysl o jedzeniu.Nie jest to sytacja
bez wyjscia.Powiedziałam sobie,ze nie chce juz sie tak czuc.Poszukałam w necie
psychologow.Byłam na dwoch wizytach,ale czułam ,ze to nie to.Poszukałam
dalej,umowiłam sie z jedna pania i chodze do tej pory...
Nawet tak bardzo sie nie denerwowałam...Było miło,pani sympatyczna i taka jak
bym znała ja od kilku lat.ona rozumie co sie do niej mowi.Rodzina,ktos bliski
moze nie rozumiec,a ona rozumie,tłumaczy,stara sie pomoc.Twoja głowe zmusi do
wysiłku,do myslenia,do zrozumienia swojej sytacji i czego ona jest
nastepstwem...
Trzeba byc tylko szczerym,mowic otwarcie o uczuciach...
Ja widze u siebie duza poprawe,choc nie powiem nie zawsze jest rozowo.tyle lat
tkwiłam w tym jedzeniu,ze tego nie da sie tak szybko przezwyciezyc.Ale uda sie!
Powtarzam,zrob to dla siebie,zadbaj o siebie.Kto moze to zrobic dla Ciebie ,jak
nie Ty.
Psycholog tez człowiek...:)
Pozdrawiam Cie serdecznie.Agnieszka.

[kasiolda]

chmurka!ciesze sie ze w koncu sie odezwalas,zgadzam sie z reszta,najlepszym
wyjsciem jest pojscie do psychologa,powiem Ci ze tez tak mialam,napady przy
rodzicach,bolesne uwagi na temat wygladu,wagi itd,proba pomocy przez
chowanie,niekupowanie duzych ilosci jedzenia,cale dnie w domu,przed komputerem
i kursowanie non stop do kuchni,totalne dno,ale w koncu poszlam do psychologa i
ruszylam z miejsca,wyplynelam na powierzchnie wody,teraz tez zdarzaja mi sie
takie dna,ale po kazdym z nich w koncu sie podnosze,i jest coraz lepiej,dzieki
wlasnie psycholozce,ona mi wpaja albo stara sie naprowadzic na inny sposob
myslenia,na popatrzenie na niektore rzeczy z innej perspektywy i po pewnym
czasie oswajam sie z tym i wprowadzam to w zycie i naprawde zadziwiam sama
siebie..optymistyczniej patrze na swiat,nie zrazam sie drobnostkami,godze sie z
tym ze nie wszyscy musza mnie lubic,ze nie musze zabawiac innych,czesciej sie
usmiecham i nie marszcze czola..naprawde nie boj sie,idz,sprobuj,poczujesz sie
lepiej
3mam kciuki.odezwij sie!

[chmurka813]

Dziekuje Wam dziewczyny, jestescie kochane, jak zawsze sluzycie dobra rada:)
Przepraszam, ze tak dlugo sie nie odzywalam, ale to z powodow technicznych
(strajk urzadzen komputerowych). Wiem, ze powinnam isc do psychologa, co wiecej
chce to zrobic i czuje, ze jestem na to gotowa, juz mnie to tak nie przeraza
jak kiedys... Tylko jest pewien problem... pieniadze... Niestety musze poczekac
gdzies do czerwca, az bede samodzielna finansowo i wowczas dopiero bede mogla
pojsc do lekarza. Tylko ze boje sie, ze do czerwca juz calkiem moze rozsypac
sie moja psychika... Staram sie jak moge to przezwyciezyc, analizuje kazdy
napad, probuje odnalezc przyczyny... Czasem to mi pomaga... Ostatnio nawet
odnioslam malutki sukces... Mialam klopot na uczelni, pierwsza mysl byla
taka "ide do domu sie najesc", ale w koncu nie zrobilam tego. Zaczelam sie
zastanawiac, tlumaczyc sobie, ze teraz jestem smutna, a po obzarstwie bede
czula sie jeszcze gorzej. Wiec zamiast tego poszlam odreagowac na zakupach i
kupilam sobie sliczne kolczyki:) Moze to niewiele, ale ja czulam sie dumna, ze
nie objadlam sie... Szkoda tylko, ze na drugi dzien nie mialam juz w sobie tyle
sily... Ale wciaz walcze, upadam ale probuje sie podniesc... Byle wytrwac do
czerwca, moze jak zaczne chodzic regularnie do psychologa to w koncu wyjde na
prosta...
Jeszcze raz dziekuje Wam bardzo i pozdrawiam. Trzymam kciuki zeby u Was dzialo
sie lepiej i lepiej!!!!

[horlaa]

słońce!
(a raczej Chmurko) :)

to z kolczykami to fajnie ci się udalo, tak własnie można robic, byle nie za
często. czasami jak już metoda zakupowa zawiedzie, albo po prostu nie będzie
blisko sklepu czy forsy :) trzeba będzie inaczej zadziałać...
dobrze robi tak jak piszesz, rozmawianie ze sobą. byle nie za dużo, i nie za
bardzo, bo to też wciąga. nie można nadmiernie siebie analizować.

warto polubić siebie - po prostu. jeśli masz kłopoty, problemy, to myśl o tym
dlaczego - co się stało? czy Ty zawiniłaś, a jesli tak, to dlaczego, czy ktoś
inny, a może była to tak zwana złośliwość losu, i nie miałaś wpływu na to co
się stało? wtedy człowiek "otrzeźwia siebie", kiedy zdejmie z siebie trochę tej
winy którą się przyzwyczaił na siebie brać.

ja zauważyłam że czasami po prostu dobrze działa machnięcie ręką, wzięcie
wszystkiego trochę żartem, trochę dystansem - wtedy łatwiej jest się uśmiechnąć
i nie dać się napadom. i destrukcyjnym myślom.
"o, widocznie tak miało być"
"co robić - trzeba żyć dalej"

takie tam pierdoły :)

trzymaj się Chmurko, i spokojnie czekaj na czas, kiedy będziesz mogła iść na
terapię... choć wiesz co, skoro finanse są problemem, to może spróbujesz iść do
bezpłatnego? nic nie stracisz, a może przypadkiem trafisz na kogoś super.
pamiętaj tylko żeby się nie zrażać, jesli terapeuta nie bedzie ci odpowiadal -
musi być jakieś extra porozumienie z pacjentem, to kwestia gustu,
charakterów... trzeba sie troche naszukac zanim sie trafi :)

polecam - poszukaj w rejonie, a jak nie to pogrzeb w internecie, popytaj - może
trafi się cos! warto szukać!!!!


buziaki