pomocy...

[bella_morte]

wszystko jest w porządku, kiedy jestem wśród ludzi.
Zostaję sama i zaczynają wyłazić cienie. Pusto, pusto i cicho. Nic nie
wypełnia tej pustki, zamiatam pod dywan wszystkie pragnienia. Mówię na głos:
nie chcę, nie potrzebuję, po pierwsze dystans. A wewnątrz krzyczę, by we mnie
wejść. Po dwóch tygodniach spędzonych w towarzystwie samej siebie zasłaniam
lustra. Dlaczego nie mam odwagi zakończyć tej męki.

[iamcrazy]

Czy chodzisz na terapię? Ona może ci pomóc... Chcesz to napisz do
mnie. [e-mail] Nie jestem ani terapeutą, ani nie mam
zdiagnozowane BPD, uważam że to mam i przez lata się męczyłam
ucieczkami we wszystkie możliwe uzależnienia, dopiero teraz kiedy
wiem z czym, próbuję się z tym zmierzyć... właśnie terapią i
unikaniem znieczulania się w jakikolwiek sposób (alkohol, narkotyki,
leki nasenne,sex). Myślę,że tylko tak można, ja czuję jakbym rodziła
się na nowo, nie wiem kim jestem, czego potrzebuję, bo przez lata to
zagłuszałam, spełniając oczekiwania mamy, potem wszystkich dookoła,
by uzyskać ich miłość. Nie jest łatwo, ale przynajmniej jest
nadzieja. Pozdrawiam.

[bella_morte]

Nie, nie chodzę na terapię, biorę leki (lamitrin), ale dopiero od 3 dni. Mam
wrażenie, że czuję się jeszcze gorzej. Obsesyjnie myślę o samobójstwie, jestem
na zmianę rozdrażniona i przybita. Nie umiem już rozmawiać z ludźmi, nie
rozumiem ich. Boli mnie, że ludzie, których uważałam za przyjaciół nie chcą i
nie umieją mi pomóc, że są tak daleko, że jestem nieustannie sama. Kiedyś
uważano mnie za pewną siebie duszę towarzystwa, a teraz czuję się odpychająca.
Tracę wszystkich po kolei.

[czita88]

Też brałam ten lek i inne stabilizatory ale no właśnie raz że nie
pomagały (po pół roku przerwałam "kurację" choć nie powinnam) to
czułam się taka otępiona a nastroje i tak wariowały strasznie (
silne myśli depresyjne, próba samobójcza, awantury jedne z
największych w życiu przeze mnie urządzanych, okropna skłonność do
płaczu z byle powodu). Jak "dołożyli" antydepresanty było jeszcze
gorzej, straszna pustka i osamotnienie plus złe samopoczucie
fizycznie (mdłości itp.). Może bpd są odporne na wszystko :) - na
miłość, krytykę, pomoc i leki...

[bella_morte]

Nie chcę być odporna. Wszystko już rozumiem i choć przeraża mnie fakt, że prawie
wszystkie moje uczucia są patologicznie wykrzywione, to chcę to zmienić. Sama
nie umiem, wku*wia mnie gdy ktoś mi mówi: "też tak miałem, ale popracowałem nad
sobą i cyk! już jest wszystko w porządku, już wydoroślałem".
Jestem artystką, krzyczę w swoich pracach, wyżywam się na swoich najbliższych,
robiąc z nich na zmianę potwory i mimowolnych terapeutów. Z zewnątrz nie widać
tej katorżniczej wojny, którą w sobie toczę, uśmiech i kamienna twarz, pozory
opanowane do perfekcji, a wszystko pęka gdy zamykam za sobą drzwi pokoju.

[annarchia]

bella_morte napisała:

> nie umiem, wku*wia mnie gdy ktoś mi mówi: "też tak miałem, ale popracowałem nad
> sobą i cyk! już jest wszystko w porządku

A jeśli to popracowanie to kilka lat skutecznej terapii to też Cię to wkurza?
Mnie takie osoby dają nadzieję na to, że da się wyjść z tego.

Chyba,że chodzi Ci o takich ludzi, którzy piszą tak, jakby takie problemy to był
dla nich pryszcz, że udało im się popracować błyskawicznie nad pewnymi swoimi
cechami, trudnościami - i to takie łatwe!, a wcale de facto nie zaznali bólu
borderowego i nie mieli poważnych zaburzeń, wobec czego mają bagatelizującą
postawę wobec takich osób jak Ty. To też mnie wkurza.

[bella_morte]

annarchia napisała:


> A jeśli to popracowanie to kilka lat skutecznej terapii to też Cię to wkurza?
> Mnie takie osoby dają nadzieję na to, że da się wyjść z tego.

Takie osoby nie piszą, że to był dla nich pryszcz. Zaczynają niejako od drugiej
strony medalu, od tego, że było ciężko.
Zwierzyłam się bliskiej koleżance, podejrzewam, że odpowiedziała czymś, byle coś
powiedzieć: "ja tak mam od 6 lat, ale się nie łamię, raz jest dobrze, raz
płaczę, ale włączam sobie ulubiony film i jem czekoladę i jest ok".
Głupota, ale mnie to zabiło. Każdy tylko mówi: "ja mam gorzej" albo kompletnie
to bagatelizuje. Wiem, że nikt nie siedzi mi w głowie, że żadne słowa nie opiszą
tego, z czym każdego dnia walczę.
Nie chcę iść do terapeuty, boję się, że będę odporna na terapię, że w każdej
znajdę dziury i niedociągnięcia.

[iamcrazy]

Ja też przestałam się zwierzać osobom, o których wiem że mnie nigdy
nie zrozumią. I nie mówię o sobie, o tym jak mi źle, ukrywam to,
choć nie zawsze się da i nieraz mam to wypisane na twarzy. Lecz gdy
ostatnio byłam już w takiej depresji, że poszłam na zwolnienie i
całe dnie w domu w piżamie... koleżanki przyszły mnie odwiedzić,
było to miłe, widziałam przejęcie i przerażenie w ich oczach. Po
czym słowa: "musisz wziąć się w garść", jak ja nienawidzę tych słów,
a następnie: "czym ty się właściwie tak martwisz? jesteś ładna,
mądra, masz pracę, podobasz się mężczyznom... nie możesz tak uciekać
od ludzi..." A ja rzeczywiście uciekam coraz bardziej. Obecnie
rozumie mnie tylko moja terapeutka (tak mi się wydaje) i mój partner
bardzo próbuje zrozumieć, czyta książkę "Uratuj mnie", właściwie to
razem zaczęliśmy się mnie uczyć. Ja nawet nie pamiętałam o tym, jak
go wyzywałam i poniżałam, mówił, że na drugi dzień zachowywałam się
tak jakby nic się nie stało, on nie wiedział co się dzieje... I
gdybym nie zwierzyła mu się o problemach alkoholowych zostawiłby
mnie dawno, tak powiedział. A potem doszło BPD i jakoś razem
próbujemy się z tym zmierzyć. Nie jest łatwo. Pierwszym krokiem było
z mojej strony zostanie z nim gdy chciałam szukać następnego
zapatrzonego we mnie, zafascynowanego moją innością mężczyzny,
któremu ofiaruję mój zachwyt dla niego. Chyba oni to tak uwielbiają,
to że patrzę na nich jak na Boga i tak traktuję. Więc przełamałam
to, ale na jak długo...nie wiem i boję się, co będzie dalej. A z
nastrojami jest bardzo źle, myślę o samobójstwie a po kilku
minutach: jakie to życie może być piękne, nie mówiąc o złości i o
relacjach z mamą(dziś gdy pojechałam do rodziców,weszłam, spojrzałam
na mamę i musiałam uciec do łazienki,popłakałam się, nie mogłam
uspokoić, ręce mi się trzęsły, skąd to się bierze???). Miałam
wyrzuty potem, że przeze mnie jest znowu smutna, powiedziała, że
traktuję ją jak najgorszego wroga, że nie mamy o czym rozmawiać. A o
czym mam rozmawiać, skoro gdy się pyta kim jest mężczyzną, z którym
się spotykam, a ja że jest rozwiedziony i ona już się krzywi? Czy
ktoś kto jest rozwiedziony jest kimś gorszym? Czy ktoś kto wg niej
jest brzydki jest gorszy? (poprzedni był za brzydki). Smutno mi i
brak mi nadziei, że będzie ze mną lepiej. Póki co każdy dzień jest
walką o to, by przetrwać...wśród tych wszystkich potworów, bo takimi
ostatnio są dla mnie inni ludzie, ich gesty, spojrzenia...
Pocieszający jest fakt, że terapeutka powiedziała, iż mój
pogarszający się stan, moje sny(bardzo dziwne), moje zwidy, drżenie
rąk i często całego ciała, rozdygotanie w środku - są efektem
terapii i dowodem na to, że coś się dzieje ze mną, że coś się
zmienia, że terapia działa. Bo gdy się nic nie dzieje to wtedy jest
niedobrze. Ale jak długo to jeszcze potrwa? Skoro ja już nie mam
siły :-((( a to dopiero 5 tyg.

[dziwny.90reconnect]

Witam Was wszystkich po długiej przerwie. Do starego konta
zapomniałem hasła, więc mój nick jest nieco inny. Co do tematu:
polecam dwie książki warte przeczytania; "Przebudzenie", oraz
"Wezwanie do miłości" - obydwie autorstwa Anthonego de Mello. Mnie
osobiście w jakimś stopniu pomogły. Prawda jest taka, że jeśli sami
nie będziemy sobie chcieli pomóc to nikt za nas tego nie zrobi, nawet
psychoterapeuta. W "chorobie" jest "nam" dobrze (oczywiście poza
typowymi stanami depresyjnymi), mamy się czym usprawiedliwiać i na co
zrzucać nasze niepowodzenia. Przemyślcie to.

[iamcrazy]

dziwny.90reconnect napisał:
polecam dwie książki warte przeczytania; "Przebudzenie", oraz
> "Wezwanie do miłości" - obydwie autorstwa Anthonego de Mello. Mnie
> osobiście w jakimś stopniu pomogły.

Czy ma ktoś dostępne te książki w formie e-booka.

[dziwny.90reconnect]

Tutaj masz: chomikuj.pl/dda?fid=633605

[bella_morte]

Kupiłam tę książkę. Czekam na nią właśnie.

[bella_morte]

dziwny.90reconnect napisał:

Prawda jest taka, że jeśli sami
> nie będziemy sobie chcieli pomóc to nikt za nas tego nie zrobi, nawet
> psychoterapeuta. W "chorobie" jest "nam" dobrze (oczywiście poza
> typowymi stanami depresyjnymi), mamy się czym usprawiedliwiać i na co
> zrzucać nasze niepowodzenia. Przemyślcie to.

Oczywiście, masz rację. Ktoś kto nie będzie chciał zmienić swojego życia nigdy
nie przyzna, że to z nim może być coś nie tak.
Mnie nie jest dobrze z bólem zadawanym sobie i innym, z tym że taka jestem, bo
taka nie byłam. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny. Można znieść wiele,
milion upokorzeń i ran, a milion pierwsza może być już śmiertelna albo
doprowadzić do całkowitego załamania na duchu.

[dziwny.90reconnect]

Ja kupiłem obydwie książki, uważam, że było warto. Warto zrozumieć co
jest powodem naszego złego nastroju, naszych "fochów", naszego "doła"
itp. Np. Ja wiem, że nie mogę być w związku, do póki się do kogoś nie
przywiążę emocjonalnie doputy jest względnie dobrze, ale jeśli się
zaangażuje to jest piekło... Dlatego od prawie pół roku jestem sam,
można powiedzieć z wyboru i nie jest mi z tym najlepiej, ale
przynajmniej nikogo nie ranie, a i sam siebie nie wyniszczam. Z kolei
czasami chciałbym mieć kogoś, potrzebuje bliskości, ale wiem, że to i
tak nie ma sensu... Jest jak jest.

[bella_morte]

Wcześniej zawsze szukałam winy w sobie. Winy za całe zło, które mnie spotyka,
ale również za to, które spotyka moich najbliższych.
Nie przeczytałam jeszcze nic, co podniosłoby mnie na duchu, nie mam nikogo
naprawdę bliskiego. Moja rodzina jest emocjonalną patologią, podszytą kłamstwem
u zarania swych dziejów, nie miałam skąd czerpać dobrych wzorców, nikt nie
nauczył mnie miłości, bo nikt jej nigdy nie doświadczył.
Wszystko ma swoją przyczynę...

[dziwny.90reconnect]

Ja też nie mam nikogo takiego i muszę sobie jakoś radzić. Co do
"nauki" to obserwuj ludzi. W towarzystwie nigdy byś nie powiedziała,
że mam jakieś problemy, jestem kimś na kim skupia się uwaga całej
reszty, jestem duszą towarzystwa, ale jest to poniekąd gra. Gdy
jestem sam jest zupełnie inaczej. A gdy za długo przebywam z kimś
czuje się zmęczony, wypalony od środka tym ciągłym udawaniem i
dowcipkowaniem. W większym gronie adoruję, podrywam każdą dziewczynę,
większość z nich już do tego przywykła, ale i tak często wpadają w
pułapkę, onieśmielam je, a tak na prawdę gdyby chciały bliskości,
gdyby się zbliżyły... najprawdopodobniej bym uciekł. Koszmar.

[bella_morte]

Nigdy nie śmiałabym oceniać jakości czyjegoś życia tylko na podstawie tego jak
się zachowuje w towarzystwie. Często to właśnie te "dusze towarzystwa", "błazny"
i "lolitko-kokietki" kryją w sobie największe pokłady nie do końca pozytywnych
emocji. Ten szlam często widać na ułamek sekundy, pomiędzy jednym a drugim
żartem, gdy taka osoba na chwilę spojrzy w okno, albo gdy patrzy nie na
rozmówcę, ale przez niego, mówi do wszystkich i do nikogo. Nie znam się aż tak
na ludziach, ale obserwuję. Sama do takich należę. Dlatego ciężko mi się
otworzyć. Przyzwyczaiłam ludzi do tego, że to ja rozweselam, ja słucham, że to
na moim ramieniu się płacze. Muszę być zawsze silna i zawsze uśmiechnięta. Teraz
nadszedł dla mnie czas zdejmowania masek, umierania oczekiwań. Myśl o
weryfikacji odganiam jak natrętną muchę, ale i tak coś czuję, że zostałam z tym
wszystkim sama..

[dziwny.90reconnect]

bella_morte napisała:

>Często to właśnie te "dusze towarzystwa", "błazny
> "
> i "lolitko-kokietki" kryją w sobie największe pokłady nie do końca
pozytywnych
> emocji. Ten szlam często widać na ułamek sekundy, pomiędzy jednym a
drugim
> żartem, gdy taka osoba na chwilę spojrzy w okno, albo gdy patrzy
nie na
> rozmówcę, ale przez niego, mówi do wszystkich i do nikogo. Nie znam
się aż tak
> na ludziach, ale obserwuję. Sama do takich należę. Dlatego ciężko
mi się
> otworzyć. Przyzwyczaiłam ludzi do tego, że to ja rozweselam, ja
słucham, że to
> na moim ramieniu się płacze. Muszę być zawsze silna i zawsze
uśmiechnięta.

Mam identycznie, nigdy nikomu się nie użalam, ale ode mnie "każdy"
chce posłuchać jakiejś rady, otrzymać wsparcie... Tylko jest jeden
problem: skoro moje życie jest do bani (z pozoru wydaje się takie nie
być, wszak nikt ze mną się nudzić nie może heh) to jak komuś mogę
udzielać rad? I to najczęściej dotyczących związków...

de Mello

[annarchia]

dziwny.90reconnect napisał:

> zapomniałem hasła, więc mój nick jest nieco inny. Co do tematu:
> polecam dwie książki warte przeczytania; "Przebudzenie", oraz
> "Wezwanie do miłości" - obydwie autorstwa Anthonego de Mello. Mnie
> osobiście w jakimś stopniu pomogły.

Znam obie te książki bardzo dobrze. "Przebudzenie" przeczytałam (ze
zrozumieniem:)) kilkanaście razy (a biorąc pod uwagę powrót do fragmentów to
-dziesiąt). Ta książka wzbudziła we mnie ogrom refleksji i zmotywowała do pracy
nad sobą. Jest tam wiele mądrości, tak odbiegających od potocznego myślenia: o
miłości, o szczęściu, o związkach z ludźmi. Ja także bardzo polecam tego autora!

Niemniej jednak, gdy wracam do jego książek z nowymi wnioskami, obserwacjami
samej siebie, poszerzającą się samoświadomością w terapii, pogłębiającą się
wiedzą z teorii osobowości, muszę stwierdzić coś bardzo ważnego: uważam, że jego
pewne spostrzeżenia z "Przebudzenia" są nietrafne, zbyt zgeneralizowane, a jeśli
bez krytycyzmu czyta je osoba np. z zaburzeniem osobowości (tak odnośnie forum)
- mogą być szkodliwe (choć jak sam de Mello pisał: od Ciebie zależy czy moje
uwagi ci pomogą czy zaszkodzą). Chodzi mi szczególnie o takie twierdzenia:

"Inne złudzenie polega na przekonaniu, że niezmiernie istotną jest rzeczą, aby
być szanowanym, kochanym, docenianym, ważnym. Mówi się nawet, że mamy naturalną
potrzebę bycia kochanym, bycia docenianym, potrzebę przynależności. To kłamstwo".

Mój komentarz: Jeśli chodzi o osobę dość zdrową i rozwiniętą (osobowościowo,
dojrzałą emocjonalnie) - zgadzam się. Trafna uwaga. To ważny etap rozwoju. ALE
nie dotyczy ona moim zdaniem: dzieci, psychotyków, borderów i innych osób z
nierozwiniętych emocjonalnie. Dlaczego? Bo osobowość od urodzenia kształtuje się
właśnie na bazie doświadczenia: bycia kochanym, szanowanym, docenianym, ważnym
(dla rodziców), zauważanym - te gesty wobec siebie osoba uwewnętrznia
(introjekcja), dzięki czemu może już od małego nabywać własnego poczucia
wartości, poczucia własnego "ja". Tak się kształtuje ludzka psychika i tyle.
Inaczej nikt z nas moim zdaniem nie rozwinąłby się prawidłowo: przecież
zaburzenia biorą się z niedostatku tej miłości, z niedostrzegania. Na tym etapie
życia człowiek POTRZEBUJE bycia kochanym i zauważanym. A border jest
emocjonalnym dzieckiem.

"Pomyślcie o życiu, w którym nie jesteście emocjonalnie zależni. (...) Aby
jednak dojść do krainy miłości, trzeba przejść przez ból śmierci, gdyż kochać
ludzi oznacza nie potrzebować ich, umrzeć dla tej potrzeby."

Zgadzam się z tą teorią, ale mam pewne "ale":
Po pierwsze moim zdaniem w praktyce żaden człowiek nie jest zdolny przestać
potrzebować ludzi w głębszym sensie tego słowa. To nie jest możliwe, ponieważ
mamy "ego", a ego jest interesowne. A po drugie zdaje się, że my jesteśmy
stworzeni ku temu, aby POTRZEBOWAĆ: innych ludzi i świata. Noworodek potrzebuje
całym sobą drugą osobę (fizycznie i psychicznie) - gdyby nie potrzebował to
umarłby. Potrzebujemy tlenu, pokarmu, temperatury - inaczej zginiemy.
Potrzebujemy od najmłodszych lat życia doświadczać szacunku i miłości, aby
rozwinąć poczucie własnej wartości i niezaburzoną osobowość. Narządy naszego
ciała są tak skonstruowane, aby potrzebować siebie nawzajem: piersi mamy po to,
aby nakarmić drugiego człowieka (niemowlę) albo podniecić drugiego człowieka (z
założenia mężczyznę), facet ma penisa o długości całkiem pasującej do kobiecej
waginy (więc z natury potrzebujemy drugą osobę do zaspokajania potrzeb
seksualnych, potrzebujemy drugą osobę do prokreacji). I nikt mi nie wmówi, że
człowiek nie ma potrzeby bliskości z ludźmi (nie mylić ze stapianiem się i
uczepianiem innych i uzależnieniem).

Aha, i o pewnej ważnej rzeczy de Mello nie wspomniał (a był terapeutą!): że
emocjonalna zależność od drugiej strony jest normą w rozwoju. Aby stać się
emocjonalnie samodzielną osobą trzeba z sukcesem przejść przez etap zależności
(od rodziców, opiekunów). Border to taki człowiek, który tego etapu nie
przeszedł i wg podejścia analitycznego - aby wyzdrowieć MUSI przejść etap
zależności od terapeuty (tj. dziecko powinno od rodziców).

Także fragmenty o śmierci "mnie" - są wartościowe, ale dla osób, którzy
posiadają silne "ego", mają poczucie granic swojego "ja". U borderlinów i
psychotyków śmierć "mnie", rozpuszczanie "ja", które jest bardzo kiepsko
wyodrębnione może skutkować regresją do stanu psychotycznego, a nie rozwojem.

[dziwny.90reconnect]

Annarchia, hehe miałem podobne refleksje do twoich po przeczytaniu
kilka razy owych książek. Myślę, że nie można być do końca
niezależnym od innych, nikt nie jest samowystarczalny. I zawsze
czytając niektóre fragmenty myślałem sobie: "OK życie w samotności
jest piękne (tak pisał Anthony), ale gdyby wszyscy tak żyli nasz
gatunek by wyginął". Anthony porównuje nasze potrzeby do zwierząt
(zwierze nie zje nigdy czegoś co mu zaszkodzi itp.), ale nie
wspomniał o tym, że zwierzęta też się "parzą". I tu jest problem,
także i mój. Jestem sam - z wyboru, bo wiem, że będąc z kimś w
związku będzie chujnia, ale... Co z seksem? Czasami myślę, że jestem
od niego uzależniony... trzymam równowagę, pewien poziom i nagle, gdy
stanie się coś stresującego, albo po prostu się wkurzę, jestem zły (a
zdarza się to b. często...) to od razu wyruchałbym wszystkie laski
dookoła... Nie powiem jest to uciążliwe...

[bella_morte]

"Pamiętaj jednak: być otwartym nie oznacza bynajmniej, byś był naiwny; nie jest
to równoznaczne z połykaniem wszystkiego, co mówią do ciebie. O nie! Musisz
rzucić wyzwanie wszystkiemu, co mówię. Ale taki sprzeciw ma wypływać z twojej
otwartości, a nie uporu. Sprzeciwiaj się wszystkiemu.
Przypomnij sobie wspaniałe słowa Buddy, kiedy powiedział: "Mnichom i uczonym nie
wolno akceptować moich poglądów – z szacunku. Muszą je analizować tak, jak
złotnik sprawdza jakość kruszcu. Trąc, skrobiąc, pocierając i topiąc".

Każdy z tej książki weźmie coś dla siebie.
Tony był mistykiem, a nie alfą i omegą. Książki są mądre tylko wtedy, gdy ich
treść wykracza poza nie same.

Czasami myślisz, że jestes uzależniony od seksu:
znów przytoczę De Mello: "Ilekroć wyrzekasz się czegoś, wiążesz się z tym na
zawsze."
Nie udawaj, że nie masz potrzeb seksualnych tylko dlatego, że "wybrałeś samotność".
Samotności się nie wybiera. Ją można co najwyżej zaakceptować, umieć ją
wykorzystać do tego, by nie niszczyła. Polecam Ci "Na szczytach Rozpaczy"
E.Ciorana. Inny klimat niż u DeMello, bardzo depresyjny, ale pokazuje pewne
mechanizmy, w które sami się wpychamy.
Złość, frustracja wciągnie Cię kiedyś w matnię Twojego własnego ciała i jego
popędów, a to już tylko jeden krok do tragedii.
Idź na randkę ;))

[dziwny.90reconnect]

Z tą randką jednak podziękuję. I nie zaprzeczam temu, że mam potrzeby
seksualne, po prostu są one "ponad miarę", przez co jest to uciążliwe
tym bardziej, że jestem sam - moim zdaniem poniekąd z wyboru. Trudna
sprawa, ale chyba z dwojga złego wole być sam, bo będąc z kimś to jest
tragedia, ciągła zazdrość, wszędzie widzę znaki zdrady, ciągłe kłótnie
itp. itd. Można się załamać.

[bella_morte]

bez sensu. Daję rady jak bym cokolwiek o tym wiedziała. Sama boję się związków a
jeszcze bardziej zmian w sobie.

[dziwny.90reconnect]

Także boję się związków, niedawno było b. blisko, aby w jeden "wejść",
ale wycofałem się w porę. I teraz już sam nie wiem, czy to strach przed
bliskością i tylko sam sobie w mawiam, że z wyboru, czy na prawdę
pragnę(?)być sam... Szczerze mówiąc to nie wiem wielu rzeczy.. kim
jestem, w jakim kierunku podąża moje życie? Mam 20 lat, a czuję się
jakbym miał 70.

[annarchia]

dziwny.90reconnect napisał:

> czytając niektóre fragmenty myślałem sobie: "OK życie w samotności
> jest piękne (tak pisał Anthony)

Ja myślę, że on nie zachęcał do samotności, ale do tego, by wyzbyć się używania
innych ludzi do zaspokajania swoich potrzeb - w sensie uzależniania od innych
swojego nastroju, szczęścia, poczucia wartości, sensu życia. Aby przestać
przyklejać się do drugiego człowieka i uzależniać od niego swoje
być-albo-nie-być. Ale nie do tego, aby stronić od ludzi - wręcz odwrotnie.

Chodzi mu o to, aby zacząć kochać i lubić ludzi za to, jakimi są i że są, a nie
za to, że zaspokajają jakieś nasze potrzeby i preferencje. Aby przestać patrzeć
na druga osobę przez pryzmat swoich potrzeb. Moim zdaniem jest to w 100% nie do
wykonania przez ułomna istotę ludzką ;) ale zawsze można się zbliżać do ideału.

> Anthony porównuje nasze potrzeby do zwierząt
> (zwierze nie zje nigdy czegoś co mu zaszkodzi itp.)

Taaa, nie poznał mojego kota. Trzeba jej wyrywać z pyska najbardziej trujące dla
kotów rośliny. A pies kolegi zjadał wszystko, co leciało. Chilli, mydło, kawałki
szmat, jakieś ostre przedmioty, żarcie powodujące wymioty, silne zatrucia.
Operacje miał.

> związku będzie chujnia, ale... Co z seksem? Czasami myślę, że jestem
> od niego uzależniony... trzymam równowagę, pewien poziom

Jest różnica między uzależnieniem od seksu (traktowanie go jako sposób na
zapełnianie pustki, znoszenie frustracji i napięcia - a kobietę/mężczyznę jako
przedmiot, mający to zaspokoić), a traktowanie seksu jako bliskości i więzi z
drugą osobą, jako wspólne rozwijanie seksualności (albo jeszcze co innego).

[bluekashmeer]

ja robiłam to samo...dokladnie...sex, narkotyki, alkohol, próby
samobójcze, dopiero teraz dowiedziałam się co mi jest...psycholog
nie chce ze mną pracować, czuję sie strasznie samotna i odrzucona
przez wszystkich...nie wiem co robić..

[bella_morte]

Dlaczego psycholog nie chce z Tobą pracować?

[bluekashmeer]

powiedziała,że nie jest dość silna na to, że już kiedyś z kimś
próbowała i nie chce...

[bella_morte]

Sama nie mam przekonania do psychologów, ale zawsze mi się wydawało, że te osoby
są jakoś szczególnie wykwalifikowane, że "siła" nie ma tu nic do rzeczy. Dziwne
tłumaczenie. Zrozumiem, że mógł tak odpowiedzieć przyjaciel czy partner, ale
terapeuta??????? O.o

[bluekashmeer]

no wlasnie...a ja calkiem sama...bez faceta...bo fascynują mnie
tylko mężczyźni dla mnie niedostępni, bez rodziny...generalnie
masakra...przyjaciół nie mam od dawna bo ich skreśliłam..najchętniej
naćpałabym się, ale wiem,że to nie jest rozwiązanie..nie mam z kim
pogadać...to,że tu jestem to już moja desperacja, ostatnia deska
ratunku..

[bella_morte]

ani naćpanie się ani upicie nie daje rozwiązania, bo nie daje odpowiedzi.
Też nie mam faceta, rodziny i wątpię w istnienie przyjaciół. Nie skreślam ich,
bo większość agresji kieruję wprost na siebie.
Pewnie sami odejdą, bo kto wytrzymałby ciągłe fochy i straszenie samobójstwem.
Odezwij się jeśli masz ochotę rozmawiać. Siedzę sama w domu i mam ogromną ochotę
na piwo. Nie mam jednak z kim pić, zbiło mi się lustro, ostatni kompan do picia:(:(

gg: 1920787

[bella_morte]

napisałam na tym forum dokładnie z takich samych pobudek, jeszcze nie wiem czy
cokolwiek to zmieni, za wcześnie by oceniać.
Na gg jestem zawsze nie widoczna, nie lubię gadać z random-ludźmi o
dupie-maryni. Wolę sama się odezwać, dlatego mnie nie widać, ale odezwij się
jeśli używasz tego komunikatora.
Jeśli nie, tu mail: [e-mail]

[dziwny.90reconnect]

Powiem Wam, że chuja to zmieni. Co może dać forum? Może jedynie dać możliwość
wygadania się, a właściwie "wypisania". Heh więc "wypisze się" i powiem, że
dzisiaj mam znowu spadek formy i wkurwia mnie dosłownie wszystko, nawet
pieprzony podmuch wiatru. Poza tym ta pochrzaniona pogoda, tylko leje i leje
cholera! Na kogo tylko nie spojrzę to już ten ktoś mnie wpienia, bez różnicy czy
to ktoś bliski, ktoś kogo dobrze znam, czy obcy... wszyscy wyglądają podobnie,
jak tępe debile... No i tyle na dziś mi forum pomogło!

[bella_morte]

Tak tak, wszyscy są zjebani: pogoda, ludzie bliscy i dalecy, życie, świat i śmierć.
Po co cokolwiek zmieniać? Najwygodniej jest jęczeć za życia i jęczeć po śmierci.
Po to jest to forum: żeby pojęczeć sobie do taktu w nadziei, że się będzie miało
mniejszą ochotę na pochlastanie, skoro ochota na życie odeszła bezpowrotnie.
Mnie jest lepiej. Byłam na wystawie mojego przyjaciela, Lech jest mistrzem, nie
chce mi się iść po drewno, żeby napalić w piecu a zamarzam i kac miesza mi się z
migreną.

[bluekashmeer]

a mi dzisiaj lepiej, po chu..wym wprost piatku i calym weekendzie,
nie wiem co bym zrobila gdyby nie Twoja pomoc bella_morte- pisz do
mnie zawsze kiedy potrzebujesz..powiedzialam dzis psycholog co mi w
piatek zrobila i dzisiaj bylo lepiej; dala mi namiary na
psychoterapeutów, ale cholernie drogie to wszystko..trzymajcie sie

[iamcrazy]

A mi dzisiaj bardzo chu...owo, po równie chu...owym weekendzie. Mam
pewną prace do zrobienia i tak siedze cały weekend i dzisiaj od 16 i
się nie mogę zmusić, żeby to zrobić. Psycholog powiedziała mi, że
być może ja to odwlekam by udowadniać sobie to, w co najbardziej
wierzę, że jestem beznadziejna...
A może to zwykle lenistwo? Przecież większość ludzi tak ma. Efekt
jest taki, że jestem strasznie wk..... Gdy zbyt długo nie wybucham
to czuje jakby mi miało czaszkę rozsadzić. Teraz tak czuję i mam
ochotę wyżyć się na moim....właśnie kim... kochanku!!! Napisać mu
smsa, który wiem że go zdenerwuje, bardzo zaboli. Po co?????
Przecież to w niczym nie pomoże ani mnie ani jemu. Ale nie mam co
zrobić z tą złością!!! I ten pieprzony deszcz, pada i pada!!!!

[bella_morte]

"Psycholog powiedziała mi, że być może ja to odwlekam by udowadniać sobie to, w co najbardziej wierzę, że jestem beznadziejna..."

No nie sądzę. Myślę, że to prosty mechanizm: najgorzej zacząć, zabrać się za coś. Jak już powie się "A" to dalej już jakoś leci, siłą rozpędu.
To nie lenistwo. Znam tę niemoc i to nie jest zwykłe "o jak mi się nie chce". A aura na zewnątrz daje się we znaki wszystkim, nie tylko tym, którzy kuleją na duszy.

[dziwny.90reconnect]

Ja także wszystko odkładam "na jutro", co nie jest wcale takie dobre.
Dzisiaj już trochę lepiej, ale jakim kosztem... pojechałem wczoraj
dwoje stosunkowo bliskich mi osób, z czym nie czuje się najlepiej, ale
trudno - stało się. Ja jak długo nie "wybucham" to z kolei czuję jakbym
tracił energię życiową, nic mi się nie chcę, chodzę senny i hmm
"nieobecny"? Z kolei, gdy jestem na ostrej kurwie, albo tuż po wtedy
dopiero czuje, że żyje.

[bella_morte]

Ja nie chcę wybuchać. Źle się potem czuję. Chcę wyzdrowieć, normalnie patrzeć na
świat, normalnie przeżywać emocje, od tych ciągłych fal i erupcji chce mi się
rzygać.
Chcę znów uwierzyć, że mogę przestać być pusta, że mogę znów kogoś pokochać, że
przestanę kiedyś cierpieć i za całe zło na świecie obwiniać siebie.

[iamcrazy]

Tylko ja już nie mam czasu na jutro. Muszę to dziś skończyć, a nie
skończę i co zrobię? Nie wiem. Już mam powód by mieć doła, a tak się
pilnowałam.
Tak samo było gdy raz próbowałam zainstalować pewien program,
pomęczyłam się może 3 minuty, po czym się wkur... stwierdziłam, że
jestem za głupia na to i miałam doła i wkurwa do końca dnia i cały
następny. Następnego dnia popołudniu weszłam gdzieś w internet,
poczytałam i się udało, może mi to zajęło pół godziny. Psycholog
stwierdziła, że ja tak specjalnie balansuje na kkrawędzi... I tak
jest dzisiaj, nie moge się zmusić nawet żeby to otworzyć i
wydrukować, naprawdę mało mi zostało!! I nie mogę, wściekam się,
objadłam się czego nie robiłam od dawna i mam ochotę zwymiotować
wszystko a nie mogę tego znowu.... Wyładowałam się na kochanku, nie
pomogło, muzyka mnie wkur...., medytacja, modlitwa, nawet zasnąć nie
mogę, nic nie mogę!!! I kolejna kawa mi ostygła!! Tak siedzę cały
weekend i dzisiaj!!! Pomocy!!!

[dziwny.90reconnect]

Jesteś wkurwiona i jeszcze pijesz kawę, nie rób tego. Zrób 20
przysiadów, albo podejdź do tego kompa na powiedz sobie (nawet we
złości) "noż ku*rwa zrobię to i bd miała spokój".

[iamcrazy]

Tak, piję kawę bo w nocy nie mogę zasnąć i potem jestem śpiąca cały
dzień. Otworzyłam, próbowałam, ale nie mogę się skupić. Tak już
mam...gdy nie mam weny mogę siedzieć tydzień i nic nie zrobię,a
czasami wystarczy kilkanaście godzin, gdy jestem maksymalnie
skupiona, pełna zapału i zrobię więcej niż w tydzień.
I nie będę miała spokoju :-(

[iamcrazy]

Efekt żaden, położyłam się, chcę usnąć ale on mówi mi bym szła i
wzięła nóż, on mi pomoże, tylko chwila bólu i potem błogi spokój,
widze jak leże w kałuży krwi i moja twarz jest spokojna, wypoczęta a
mi jest dobrze, nareszcie spokój...
Ale potem widzę rodziców, siostrę, ich twarze, tyle już cierpień
przeze mnie. Czy będę żyła czy się zabiję i tak jestem i będę
źródłem cierpień wszystkich dookoła. Po co się urodziłam, czemu nikt
mnie nie spytał czy chcę na ten jabany świat przychodzić i się
męczyć????

[bella_morte]

A jeśli tak nie jest? Jeśli to tylko iluzja? Może wcale nie Ty jesteś źródłem
cierpień innych, tylko ten teatr sprawia ból Tobie i tylko Tobie?
Czasem myślę, że większość negatywnych emocji powstaje w mojej głowie, że pewne
rzeczy bolą tylko mnie, że poza mną nikt ich nie widzi, nie zauważa...

[bella_morte]

jeśli namierzony terapeuta pomoże, to czemu by nie zapłacić...
gorzej gdyby miał nie pomóc. wtedy pozostaje tylko forum...;)
Pozdrawiam Ciebie również:)

[iamcrazy]

dziwny.90reconnect, Dziękuję za link do książki, pozdrawiam.

[dziwny.90reconnect]

iamcrazy napisała:

> dziwny.90reconnect, Dziękuję za link do książki, pozdrawiam.
No problemo. Jedna wskazówka: ta książka nie jest tylko po to, aby ją
przeczytać, jest po to, aby ją zrozumieć :)

[iamcrazy]

Cóż, jestem blondynką, chyba nic z tego ... :-)))

[dziwny.90reconnect]

Hehe wierze w Ciebie ;)

[iamcrazy]

Jeszcze zanim przeczytam książkę... Ja ostatnio czuję coś w rodzaju
przebudzenia. Jest to bardzo dziwne uczucie, bo nie jest to zbyt
miłe, dzieją się ze mną dziwne rzeczy, dziwne reakcje, tak jakbym
wcześniej nie znała siebie. Może to wina alkoholu, bulimii,
narkotyków, seksu, wciąż byłam zamroczona czymś, albo w euforii albo
w dołku. Ostatnio jakby odkrywam zupełnie co innego, nieraz jest to
przyjemne, nieraz przykre, wybuchy płaczu, drżenie,jakieś dziwne
odczucia w środku, jakbym wariowała się czuję, nie umiem tego opisać
słowami. Dziwne, że nie działo się to w pierwszych miesiącach, gdy
przestałam pić, że dopiero po roku, teraz... Czuję jakbym wcześniej
nie istniała albo jakbym to nie była ja. A ja teraz dopiero się
zaczynam, dopiero raczkuje jak małe dziecko, cieszę się jak dziś, że
przełamałam jeden ze swoich wielu lęków i pojechałam tam, mimo że
się bałam. Czy borderzy mają paniczne lęki np przed ludźmi, przed
pójściem do sklepu, przed spojrzeniami, przed oficjalnymi imprezami?
I ostatnio przestałam wierzyć w życie po śmierci, i jakoś tak mi
ulżyło... Nie mam apetytu na życie mimo tego jakby przebudzenia, bo
to jest bardzo męczące mając 32 lata uczyć się wszystkiego na nowo,
patrzeć na koleżanki, które rodzą dzieci i wyglądają na szczęśliwe a
ja czuję się taka ułomna, im bardziej ludzie widzą we mnie normalną
kobietę ja tym bardziej czuję się ułomna, gorsza od nich, od
wszystkich, niezdolna do miłości, tylko do zdobywania kolejnych
łupów, dziś znowu flirtowałam z mężczyzną... Tak bardzo nie chcę
stracić tego co mam, chcę by wystarczyła mi miłość tego mężczyzny...
Nie zniosę kolejnej porażki, na pewno nie... Teraz tli się we mnie
iskierka nadziei że nauczę się kochać... taka maleńka

[dziwny.90reconnect]

Być może jesteś na dobrej drodze do poznania siebie, swojego własnego
"ja". Co do flirtów, to będąc w związku robiłem podobnie, dziwne jest
to, że kochasz swojego partnera (w moim przypadku tak było), a "bawisz"
się z innymi.

[bella_morte]

To nie jest zabawa.
To szukanie perły - ideału.
Ostatnio zapytałam na imprezie przyjaciela (przystojnego amanta, duszę
towarzystwa, fotografa, w którym kochają się wszystkie dziewczyny w
towarzystwie), dlaczego jest smutny. Widziałam przez maskę rozmarzonej
melancholii prawdziwy smutek. Odpowiedział: bo wśród miliona muszelek nie mogę
znaleźć perły..
Pereł nie szuka się połowicznie - oglądając muszelki (perłopławy?) leżące na
plaży. Trzeba zanurkować, wiedzieć czego się szuka, a jeśli się nie wie - lepiej
je zostawić w spokoju i nie robić im krzywdy. Nie każdy perłopław kryje w sobie
perłę, czasem wystarczy wiara, że się tę perłę znalazło, bez kaleczenia
stworzenia, ale...
ale żadnemu poszukiwaczowi to nie wystarczy. Chce mieć ową perłę na własność.
Czasem chce mieć ich coraz więcej albo chce mieć inną, ładniejszą, rzadszą.
Po moich słowach chłopak posmutniał jeszcze bardziej i odpowiedział, że szuka w
piachu, bo nie chce nikomu robić krzywdy...

[iamcrazy]

Właśnie chodzi o to, że nie wiem czy go kocham, czy to prawdziwa
miłość czy znowu iluzja, taka jak poprzednie, które skończyły się
tak szybko jak zaczęły. Zazwyczaj przechodziłam płynnie od jednego
mężczyzny do drugiego, tak z dnia na dzień. Już był taki jakby
kryzys, który przetrwałam. Teraz mam tak: nieraz gdy na niego patrzę
gdy jesteśmy razem lub gdy się kochamy czuję taką miłość, tak silne
uczucia, że łzy ciekną mi po policzkach a ja wtedy myślę, że
nieważne co powiedzą inni na różnicę wieku i inne różnice, że tak
bardzo go kocham, że nic mi więcej do szczęścia nie potrzeba... A
innym razem, gdy znowu poczuję się dowartościowana bo ktoś np powie
mi komplement zastanawiam się, czy może mogłabym mieć kogoś
młodszego, wolnego, bogatszego itd. Nienawidzę tych swoich myśli, są
tak różne od tamtych romantycznych uniesień. Wtedy chyba dochodzi do
głosu moja wytrenowana natura, że wszystko musi być na pokaz, ładne
i idealne. Wiem, że mamie by się nie spodobał, moim kolegom z pracy,
boję się że by mnie ocenili, że na nikogo lepszego mnie nie stać. A
serce podpowiada mi, że jego kocham, że to jest mój ideał, męski,
silny, opiekuńczy, prawdziwy mężczyzna, nie jakiś tam laluś.
Uwielbiam na niego patrzeć, całować go, rozmawiać, nigdy wcześniej
tak nie miałam, przy nim zaczynam być sobą naprawdę. Ale
wstydziłabym się przedstawić go komuś, to chore!!! Chciałabym z nim
uciec gdzieś daleko, gdzie nikt by nas nie oceniał... i ofiarować mu
siebie całą i moją miłość prawdziwą, bez tych gestów podszytych
strachem przed oceną...
Boję się jednak, że to też mi przejdzie tak nagle, a wtedy chyba
tego nie przeżyję...

[bella_morte]

Tak wiele rzeczy przesłania Ci obraz miłości, że wcale się nie dziwię, że masz
wątpliwości.
Zastanów się, czym jest miłość, zdiagnozuj ją w tym związku. Jeśli to tylko
przywiązanie, chęć bycia blisko, pod czyjąś skórą, bycia bezpieczną, kochaną,
docenianą, to da Ci to nie tylko ten, ale każdy inny mężczyzna, którego
zaakceptujesz jako swojego wybranka. Wraz z nowym mężczyzną pojawi się szereg
kolejnych wątpliwości, czy może tego zaakceptuje mama/siostra/koleżanka/otoczenie...
Wyobraź sobie, że nie ma czegoś takiego jak status matrymonialny, społeczny, czy
wiek, albo że spełnia on te konkretne oczekiwania. Czy to sprawi, że Wasz
związek będzie idealny?
Pewnie na chwilę tak, dopóki ktoś trzeci znów nie zburzy Twojego "na chwilę
idealnego" świata. Zweryfikuj najpierw to, co los Ci ofiarował, zamiast szukać
czegoś, czego nawet nie potrafisz sama nazwać.

[iamcrazy]

> Tak wiele rzeczy przesłania Ci obraz miłości, że wcale się nie
dziwię, że masz
> wątpliwości.
> Zastanów się, czym jest miłość, zdiagnozuj ją w tym związku. Jeśli
to tylko
> przywiązanie, chęć bycia blisko, pod czyjąś skórą, bycia
bezpieczną, kochaną,
> docenianą, to da Ci to nie tylko ten, ale każdy inny mężczyzna,
którego zaakceptujesz jako swojego wybranka.

Lecz nie każdego akceptuję. A czym jest miłość jeśli nie chęcią
bycia razem, dzielenia się każdym smutkiem i radością, wspierania
nawzajemn, chęcią dawania z siebie jak najwięcej. Przy nim nie tylko
chcę by mnie niańczył, ale mam ochotę siebie zmieniać, bo wiem jaki
jest wrażliwy, jak ranią go moje słowa. Czy to źle?
Wraz z nowym mężczyzną pojawi się szereg
> kolejnych wątpliwości, czy może tego zaakceptuje
mama/siostra/koleżanka/otoczenie...
Ja sobie zdaję sprawę, że nie powinnam brać pod uwagę co otoczenie
powie, pomyśli, lecz trudno jest to zrobić, gdy przez lata miało się
wpajane przez matkę, że najważniejsze jest co ludzie powiedzą,
najważniejsze jest co widać na zewnątrz, i na zewnątrz próbowałam
być idealną córką a w środku czułam się zerem, gównem, nikim, Tak
bardzo chciałam by uważała mnie za mądrą i ładną, a nie najgłupszą i
najbrzydszą z trójki swoich dzieci. I teraz gdy jestem z nim czuję,
że to mój typ, ideał, ale w głowie pojawia mi się, co by mama
pomyślała, znowu ją zawiodę. Mam z tym poważny problem, nie umiem
się od niej odciąć. Ostanio czuję do niej żal, zbudowałyśmy między
sobą mur nie do pokonania, to boli...
Wyobraź sobie, że nie ma czegoś takiego jak status matrymonialny,
społeczny, czy
wiek, albo że spełnia on te konkretne oczekiwania. Czy to sprawi,
że Wasz
> związek będzie idealny?
Nie chcę idealnego związku, chcę oparty na szczerości, wzajemnym
szacunku, zaufaniu, byciu, kochaniu...
> Pewnie na chwilę tak, dopóki ktoś trzeci znów nie
zburzy,Twojego "na chwilę
> idealnego" świata.
Mój obecny świat nie jest idealny, mam bardzo ciężkie chwile, odkąd
jestem trzeźwa tzn od 14 miesięcy to właśnie ostatnie pół roku jest
koszmarem dla mnie i właśnie w tym koszmarze pojawił się on... I w
tym związku uczę się rozpoznawać swoje potrzeby, bo zawsze robiłam
wszystko, by zasłużyć na miłość, dlatego ona się tak szybko
kończyła, bo udawałam, nie byłam sobą, zmieniałam się jak kameleon
by spełnić oczekiwania każdego po kolei...
Zweryfikuj najpierw to, co los Ci ofiarował, zamiast szukać
> czegoś, czego nawet nie potrafisz sama nazwać.
To znaczy co mam zweryfikować? Nie rozumiem. Czy nazywanie czegoś
jest takie ważne??? Ważniejsze są uczucia, a nie jakieś nazwy...

[bella_morte]

nie wiem co Ci odpowiedzieć.
Nie wiem już co chciałam Ci przekazać tym poprzednim postem.

[mskaiq]

Annarchia napisala:
> Bo osobowość od urodzenia kształtuje się właśnie na bazie
> doświadczenia: bycia kochanym, szanowanym, docenianym, ważnym
> (dla rodziców), zauważanym - te gesty wobec siebie osoba
> uwewnętrznia (introjekcja), dzięki czemu może już od małego
> nabywać własnego poczucia wartości, poczucia własnego "ja". Tak
> się kształtuje ludzka psychika i tyle.
> Inaczej nikt z nas moim zdaniem nie rozwinąłby się prawidłowo:
> przecież zaburzenia biorą się z niedostatku tej miłości, z
> niedostrzegania. Na tym etapie życia człowiek POTRZEBUJE bycia
> kochanym i zauważanym.
Czy myslisz ze na innym etapie nie potrzebuje byc kochanym i
zauwazanym ?
Czy uwazasz ze osoba dość zdrowa i rozwinięta (osobowościowo,
dojrzałą emocjonalnie) nie potrzebuje byc kochana ani zauwazana ?

> Po pierwsze moim zdaniem w praktyce żaden człowiek nie jest zdolny
> przestać potrzebować ludzi w głębszym sensie tego słowa. To nie
> jest możliwe, ponieważ mamy "ego", a ego jest interesowne. A po
> drugie zdaje się, że my jesteśmy stworzeni ku temu, aby
> POTRZEBOWAĆ: innych ludzi i świata. Noworodek potrzebuje całym
> sobą drugą osobę (fizycznie i psychicznie)- gdyby nie potrzebował
> to umarłby. Potrzebujemy tlenu, pokarmu, temperatury - inaczej
> zginiemy.
> Potrzebujemy od najmłodszych lat życia doświadczać szacunku i
> miłości, aby rozwinąć poczucie własnej wartości i niezaburzoną
> osobowość.
Zgadzam sie z tym co napisalas. Widac wielka prace jaka zrobilas.
Serdeczne pozdrowienia.