mój wstyd

[apoli2]

ostatnio miałam małą kolizję, zawieziono mnie do szpitala byłam w szoku
zupełnie nie kontrolowałam tego co robię i co mówie, Jest mi bardzo wstyd,
myślałam że się znam........oprócz tego obraziłam wszystkich których
widziałam mówiłam im takie rzeczy o których normalnie nawet nie myśle, boje
się że ktoś odbierze to za moje odczucia lub przekonania mogę stracić
przyjaciół.

[jan_stereo]

za odczucia wyrazane pod wplywem szoku pourazowego raczej nie traci sie przyjaciol,chociaz przyjaciele
rozni bywaja, logicznie myslacy lub zszokowani.

żróło

[solaris_38]

na podstawie jednego razu nie traci sie przyjaciół
najwyżej sie chwilowo obrażą

natomiast jest to bardzo ciekawe i naucz sie czegoś o sobie
bo nie przypadkowe rzeczy sie mówi w takich sytuacjach

to jest jak sen

czysta wiedza o nas samych i tym co pod dywanem

[apoli2]

problem polega na tym, że to oczym mówiłam jest zupełnie rozbieżne z tym co
czuje naprawde, to były jakieś zbitki zasłyszanych opini, problemy które w
stanie pełnej swiadomości nie stanowią problemu.Pojawiły sie też pewne cechy
które myślałam że mam już za sobą, bo długo pracowałam nad tym żeby się ich
pozbyć i jwe kontrolować.
Staram się czegoś o sobie nauczyć - mam przyjąc że na jawie się oszukuje a to
co jest prawdziwe to właśne wyszło?

[mskaiq]

Pod wplywem emocji tracisz kontrole nad Soba. Wtedy emocje kontroluja, a jak
moga byc niebezpieczne widzialas Sama.
Obserwuje takie zachowania bardzo czesto, pod wplywem emocji przestajemy byc
Soba. Aby kontrolowac emocje bardzo potrzebne sa regularne cwiczenia, bez tego
kazdy stres moze wywolac podobne zachowanie do tego co mialas w szpitalu.
Serdeczne pozdrowienia.

[apoli2]

Proszę powiedz mi gdzie moge znaleźć takie ćwiczenia

[lifelover]

Jak jestem w stresie, to wiem, ze jestem w stresie.To mozna poznac po checi
bezinteresownego przywalenia kazdemu, kto sie nawinie.Musze jednak zamknac
gembe i usmiechnac sie.Albo jeszcze gorzej, musze powiedziec cos milego:)
Wstydzisz sie,ze przywalilas niewinnym ludziom ? Przepros ich za swoje
zachowanie. Wystarczy telefon.

[chmurka.bez.ogorka]

apoli2 napisała:

> problem polega na tym, że to oczym mówiłam jest zupełnie rozbieżne z tym co
> czuje naprawde, to były jakieś zbitki zasłyszanych opini, problemy które w
> stanie pełnej swiadomości nie stanowią problemu.Pojawiły sie też pewne cechy
> które myślałam że mam już za sobą, bo długo pracowałam nad tym żeby się ich
> pozbyć i jwe kontrolować.
> Staram się czegoś o sobie nauczyć - mam przyjąc że na jawie się oszukuje a
to
> co jest prawdziwe to właśne wyszło?

pewnie wyszły Twoje lęki....:/
gorzej, że możliwe, że tak naprawdę to one rzeczywiście rządzą Twoimi relacjami
z tymi ludźmi. Zobacz, co wtedy wyszło. Może oczekujesz, że ci ludzie okażą się
właśnie tacy, jakimi ich widziałaś w dużym stresie?

źróło

[solaris_38]

moze nie tyle oszukuje co nie widzi

rzeczywistość jest złożona i uczymy sie ja ogladać i interpretować po kawałeczku

często tylko malutką część kontrolujemy i pojmujemy
reszta to nasze pobożne życzenia

próbujemy z chaosu faktów odczuć zrobić coś spójnego co potrafimy zaakceptować
to so sadzimy o sobie i rzeczywistości to nasza osobista twórczość

większości rzeczy nie pojmujemy

jednak jesteśmy zdolni krok po kroczku zaglądać po ta kurtynę
promyczka po promyczku wpuszczać świtało do ciemnych pokoi których nie
chcielibyśmy mieć bo się nam zdaje ze tam straszy
a tak sa skarby

skarby


może po raz pierwszy masz okazję zaglądnąć do swocich pokoi

to na pewno ciekawsze niz jakikolwiek film serial

ale trzba pracować
i dobrze jest mieć pomoc

dobry terapeuta jest bezcenny

[hellio]

Nie bardzo rozumiem, kogo, w swoim odczuciu, obraziłaś? Piszesz: "wszystkich,
których widziałam" - czy chodzi o ludzi, którzy udzielali ci pomocy? Ale piszesz
też, że obawiasz się, ze stracisz przyjaciół - czy oni byli z tobą w czasie
wypadku? czy pojawili się później, a ty stale byłaś rozemocjonowana i pełna
złości? Ile trwało to wszystko?
Czy jest taka możliwość, żeby z "obrażonymi", w spokojnej rozmowie przeczyścić
kanały komunikacyjne? Wydaje mi się, że to by poprawiło atmosferę. I twój
nastrój, co też warte zachodu. Pozdrawiam, Hania

[apoli2]

był ze mną mój przyjaciel, którego wzyzwalam, wyganialam, kazalam mu sie wznosi
bo jest taki i owaki. Przeklinalam lekarzy, jakby tego bylo malo opowiedzialam
jednemu o najbardziej intymnych szczegolach mojego zycia robiac z tego wulgarne
przedstawienie.
Normalnie nie przeklinam, na nikogo nie krzycze, jesli zwracam uwage to
grzecznie i nie opowiadam o sobie na lewo i prawo. Dlugo pracowalam nad tym
zeby nauczyc sie kontrolowac emocje, zupelnie nie royumiem dlaczego tak sie
zachowywalam

[hellio]

Napisałaś w sumie trzy posty i w każdym jest coś o kontroli emocji, o wysiłku i
pracy, które wkładałaś w to, zeby skutecznie je kontrolować, w którymś miejscu
prosisz o ćwiczenia, które pozwolą ci je kontrolować jeszcze lepiej. Może się
mylę, ale czuję gdzieś między linijkami niepokój - czy to się w ogóle da? i
niepewność, co masz o sobie mysleć, czy jesteś tą osobą, która awanturowała się
w szpitalu, czy tą, która takie zachowanie uważa za kompromitujące?
Człowiek jest całością. Byłaś sobą w czasie tej nieszczęsnej kolizji, i potem w
szpitalu, i teraz, kiedy całą tą sprawą czujesz się zażenowana. Twoje emocje -
to też ty. Nie jest dobrze, jeżeli ktoś wydziela z całości jakąś część siebie,
chowa tę część za kurtyną i mówi - nie ma cię! Bo to, co ma siedzieć za kurtyną
wcale od tego nie znika. Wprost przeciwnie, rośnie, wierzga, wygląda na zewnątrz
i jeszcze robi małpie miny.
Nie wiem, w jaki sposób sprawowałaś nad tą częścią kontrolę do tej pory, na czym
polegała praca, o której pisałaś. Ale wygląda na to, że nie osiągnęłaś
oczekiwanych rezuultatów. I myslę tak nie dlatego, ze stało się to, co się stało
- w opresji, w szoku zdarzają się różne rzeczy i nigdy nie wiadomo, co się w
takich kryzysowych momentach uaktywni. Bardziej istotny wydaje mi się twój
niepokój teraz, twoja niepewność, że brak panowania nad sobą wydaje ci się
groźny, że boisz się tego -chyba - również w przyszłości.
Jestem przekonana, że zastanawiałaś się nad psychoterapią, prawda? I wydaje mi
się, że to jest dobry pomysł. Co szkodzi spróbować?
Powodzenia, Hania

[apoli2]

Bardzo Ci dziękuje za odpowiedź. Lepiej tego ująć bym nie mogła. Trafiłaś w
samo sedno. Masz recję zastanawiam się czy faktycznie da się kontrolować
emocje? Jakiś czas temu chodziłam do psychoterapeuty. Chciałam sobie poukładać
wszystkie przeszłe zdarzenia. Zakończyłam wizyty ponieważ doszliśmy do wniosku,
że wszystko już jest na swoim miejscu a ja sie pogodziłam z tym co sie stało
kiedyś. Moje kontakty z otoczeniem uległy poprawie, nauczyłam się
samoakceptacji, wyzbyłam się poczucia krzywdy, wzrosło moje poczucie własnej
wartości. Do wypadku byłam pewna, że mam to za sobą, że mogę dalej się rozwijać
bez ciągłego oglądania się za siebie. Dlatego też zastanawiam się czy
psychoterapia ma jakiś sens?

[chmurka.bez.ogorka]

no niby tak, czasem trzeba trochę zwolnić, ale życie polega na życiu właśnie, a
nie na ciągłym zastanawianiu się nad nim.... więc to cudownie, że trafiłaś na
kogoś, dzięki komu lepiej zrozumiałaś siebie, bo to bardzo wartościowe. Ja też
się cieszę, że miałam takie szczęście w odpowiednim momencie, bo sama nie
dałabym rady, Ale wiem, że to nie jest przyjaźń i że dalej muszę już iść sama.
Psychoterapia przez całe życie...? To tak jak chodzenie do wróżki, czy tu czy
tu ktoś nam tłumaczy rzeczywistość ;) za nas.

[hellio]

Oooj, i domyslam się, ze to duże rozczarowanie - była psychoterapia, miało być
dobrze, pewne sprawy wydawały się "domkniete", a w godzinie próby okazało się,
że to wszystko zawiodło, posypało się, nie zadziałało... Myślę, że głównie stąd
bierze się twój niepokój teraz. Bo jeżeli raz zawiodło, to co będzie następnym
razem, prawda? Bardzo ci współczuję, bo to naprawdę trudne doświadczenie. Ale
mam też coś na pociechę - żadna praca, również uczciwe konfrontowanie się ze
swoimi lękami, emocjami etc. nie idzie na marne, zawsze coś ważnego przynosi.
To, co dzieje się z tobą teraz, ta bolesna niepewność, obawa, że coś jednak
ciągnie się za tobą - to też ten rodzaj pracy, o którym mówię. I ona też coś
niesie. Choćby wiedzę o sobie, choćby świadomość, że to, co osiągnęłaś do tej
pory to duże zwycięstwo, ale nie mistrzostwo. Umiesz chodzić po linie, ale jak
trzeba było chodząc po linie zagrać na skrzypcach - to trochę sfałszowałaś.
Bywa! Póki żyjemy, to sprawiamy sobie kłopoty i rozczarowania. Może mogłabyś się
z tym pogodzić? Bo właściwie to dlaczego nie? Spróbuj jeszcze raz zastanowić się
nad hierarchią - czy rzeczywiście kontrolowanie się i panowanie nad emocjami to
jest taki niekwestionowany priorytet? Czy rzeczywiście tak myslisz? Czy może
komuś udało się weprzeć w ciebie, że tego właśnie najbardziej chcesz i z tym ci
będzie najlepiej?
Piszesz, że myslałaś, że wszystko juz jest na swoim miejscu i pogodziłaś się z
tym, co stało się kiedyś. Rozumiem, że masz na mysli jakieś konkretne przeżycie,
ciąg zdarzeń. Mam taki pomysł - kup sobie zeszyt i spisz, tylko dla siebie, co
się wtedy stało + wszystkie pretensje do wszystkich obiektów, zamieszanych w tę
sprawę. Zupełnie bez cenzury. Niech tam będą błędy ortograficzne, przecinki w
dziwnych miejscach, rysunki, mazgaje, skreślenia, wykrzykniki, przekleństwa i co
ci tam jeszcze się przyda, wyznania, od których włos się jeży na głowie, cała
prawda, naga i bez makijażu. Albo na początek, kup sobie zeszyt i niech on
czeka. Coś mi się wydaje, że doczeka się w którymś momencie.
Dziękuję za miłe słowa. Pozdrawiam i trzymam kciuki, Hania

[apoli2]

Bardzo Ci dziękuję za te słowa.
Pozdrawiam serdecznie

[taisy]

Parę lat temu prasa krajowa podała fragmenty i szczegóły pewnego
kompromitującego, intymnego, pornograficznego listu. A pod nim imię i nazwisko
pewnej osoby, domysl się jakiej.
I co? Nic. Przezyłam

[apoli2]

Gratuluje siły, mam nadzieję że też ją zanjdę.

[chmurka_szuka_sznurka]

po prostu wbrew pozorom,ktore starasz się zachować nie radzisz sobie w prozaicz
nych sytuacjach,mam nadzieję,że w czasie kolizji nie urwało ci ręki,ale ludzie
też wiedzą co robić w takich sytuacjach,zamiast panikować.