czy kochasz siebie?

[Gość: Sonia]

Spotkalam sie z pogladem, ze wiele naszych problemow wynika z niskiej
samooceny, z przeswiadczenia, ze nie jestesmy dosc dobrzy. Mamy tendencje do
obarczania za te problemy naszych rodzicow, ktorzy byli zbyt wymagajacy, nie
potrafili zaakceptowac, ze nie jestesmy dzieckiem - idealem, byli z nas
wiecznie niezadowoleni. Co o tym myslicie? Czy istnieje "recepta" na
nauczenie sie milosci do siebie w wieku doroslym? I przede wszystkim co
zrobic, zeby w ten sam sposob nie skrzywdzic swoich dzieci?
Serdecznie zapraszam do dyskusji.
Pozdrawiam Sonia.

[qw5]

Piękny temat, a przy tym rozległy jak Ocean Spokojny. Powiem wiec krótko :
mozna w dorosłym wieku pokochać siebie, a nawet trzeba. Jest mnóstwo
literatury na ten temat. Osobiście polecam A Dodziuk - pisze prosto jasno
np. "Pokochać siebie" ale wiem że są juz inne i tej autorki i wielu wielu
innych.

[Gość: Sławek]

Gość portalu: Sonia napisał(a):

> Spotkalam sie z pogladem, ze wiele naszych problemow wynika z niskiej
> samooceny, z przeswiadczenia, ze nie jestesmy dosc dobrzy. Mamy tendencje do
> obarczania za te problemy naszych rodzicow, ktorzy byli zbyt wymagajacy, nie
> potrafili zaakceptowac, ze nie jestesmy dzieckiem - idealem, byli z nas
> wiecznie niezadowoleni. Co o tym myslicie? Czy istnieje "recepta" na
> nauczenie sie milosci do siebie w wieku doroslym? I przede wszystkim co
> zrobic, zeby w ten sam sposob nie skrzywdzic swoich dzieci?
> Serdecznie zapraszam do dyskusji.
> Pozdrawiam Sonia.

Jedni mają tendencje a inni mają pewność że rodzice mają ogromny udział w
niepowodzeniach dzieci wychowując je w fatalny sposób. Nigdy nie jest za późno
na powrót do poczucia własnej wartości ale ale trzeba trzymać się z daleka od
czynników, które to poczucie zniszczyły albo go nie stworzyły. Jeśli zdamy
sobie sprawę z własnych problemów i zaczniemy je likwidować to szanse że
przerzucimy je na nasze dzieci zmaleją.

prosze przeczytaj

[Gość: link]

www.volny.com/book1/015.htm

[Gość: Sonia]

Dziekuje wszystkim za odpowiedz. Czytalam ksiazke "Mozesz uzdrowic swoje
zycie", glowna metoda pracy nad soba tam polecana sa afirmacje? Czy ktos je z
powodzeniem stosowal? Ja jakos nie moge sie przekonac. Prosze podzielcie sie
swoim doswiadczeniem.
Pozdr. Sonia

[myslewiecjestem]

Gość portalu: Sonia napisał(a):

> Spotkalam sie z pogladem, ze wiele naszych problemow wynika z niskiej
> samooceny, z przeswiadczenia, ze nie jestesmy dosc dobrzy. Mamy tendencje do
> obarczania za te problemy naszych rodzicow, ktorzy byli zbyt wymagajacy, nie
> potrafili zaakceptowac, ze nie jestesmy dzieckiem - idealem, byli z nas
> wiecznie niezadowoleni. Co o tym myslicie? Czy istnieje "recepta" na
> nauczenie sie milosci do siebie w wieku doroslym? I przede wszystkim co
> zrobic, zeby w ten sam sposob nie skrzywdzic swoich dzieci?
> Serdecznie zapraszam do dyskusji.
> Pozdrawiam Sonia.

Trzeba jeszcze raz przezyc swoje dziecinstwo. Trzeba odnalezc to zapomniane
dziecko w samym sobie, pokochac je, wypiescic, przytulic, "dac sobie prawo
do bycia dzieckiem", czyli cos, czego nam najpewniej zabraniano.
Jak to wszystko zrobic, to juz inna sprawa. Jedna z wizualnych medytacji moze
byc np. wyobrazenie sobie siebie samego, zupelnie malego w pustym pokoju.
Juz jako dorosly czlowiek wchodzimy do tego pokoju i zaczynamy rozmawiac cieplym
glosem ze swym "dzieckiem". Bawimy sie z nim, przytulamy, bierzemy na kolana,
spiewamy jakas slodka piosenke i mowimy wiele razy o naszej milosci do tego
malca (nas samych, tylko dawno zapomnianych).
Wierzcie lub nie, to moze wywolac lzy, ale bedzie to oznaka zdrowienia.
Po jakims czasie, nasze inner child zacznie dorastac i wtedy zabieramy to
dziecko z domu rodzicow i udajemy sie w samodzielna podroz w zycie. Odwracamy
sie po jakims czasie, widzac jeszcze patrzacych na nasza niknaca sylwetke
rodzicow. Dom rodzinny, ogrod, cala okolica zaczyna sie kurczyc i wtedy czujemy
swa wewnetrzna radosc i wewnetrzne wypelnienie z powodu udanego dziecinstwa
i startu w nowe, dorosle zycie.

Myslewiecjestem.

[Gość: Renka]

Ja mysle, ze kazdy kocha siebie jak umie, ale napewno kocha. Bo jak tlumaczyc
to, ze wciaz zyjemy? Ze spimy, jemy, robimy rozne rzeczy po drodze i placzemy?
Milosc wlasna jest NIEZNISZCZALNA, dopoki zyjemy.Dzielimy sie nia z innymi, im
wiecej jej mamy, tym "cieplej" jest innym wokol nas :)))))
Milosc zraniona przez krytyke, ponizanie, upokorzenie, slaba jest i potrzebuje
wsparcia. Potrzebuje usmiechu, dobrych slow, dobrych "uczynkow", adoracji :)
Ludzie nielatwo pokazuja swoja milosc.Czynia to ze strachu. Strach przed
odrzuceniem paralizuje.Strach jest wyrazem slabosci,a chyba nikt nie chce byc
widziany jako slaby.Dlatego zyja jak zyja, placzac ze swoja slaba miloscia i
oplakujac ja i siebie tam, w srodku, zeby nikt nie widzial.Dla innych zakladaja
maske nr 3 i z usmiechem, ktory nic nie wyraza, zadaja pytanie: how are you
today? Fine? I am fine too, great !

Bardzo! :)

[re_ne]

Przyznam ze bylem krnabrnym smykiem! Dosc predko zauwazylem, ze o wiele latwiej
jest zyc poslugujac sie kretactwem. Zdawalem sobie sprawe z tego, ze robie zle,
ale nie stac mnie bylo na dochodzenie na kazdym kroku swoich racji i praw.
Z czasem jednak, stawalo sie to zbyt uciazliwe, gdyz przybieralo co raz to
wiekszych rozmiarow, i jakze bylo to nieuczciwe. Nie bylem z tym szczesliwy.
Czulem jak sam w sobie dlawie swoja indywidualnosc. Z dnia na dzien
postanowilem z tym skonczyc, chocby za kazda cene.
Nie bylo latwo, ale nie poddawalem sie. To bylo moje zycie, i chcialem je
przezyc tak ja JA chce, czesto wbrew woli wszystkich, ktorym zdawalo sie ze
maja cos do powiedzenia.
Dzis jestem z siebie dumny! Wyzbylem sie klamstwa, ktore uwazam, za jedna z
najgorszych cech ludzkiego charakteru. Brzydze sie nim! Jest ono oznaka
slabosci, i tchorzostwa.

Poza tym, mysle ze mam jeszcze sporo innych pozytywnych cech. Jestem mily,
uczynny, szczery, wiec jak takiego faceta mozna nie kochac??? :)))
...powiedzcie sami...!? :)))

[cossa]

i na dodatek skromnego:)

troszke uszczypliwa aczkolwiek zyczliwa:)
cossa

re_ne napisał:

> Poza tym, mysle ze mam jeszcze sporo innych pozytywnych
cech. Jestem mily,
> uczynny, szczery, wiec jak takiego faceta mozna nie
kochac??? :)))
> ...powiedzcie sami...!? :)))

[cossa]

jak mozna dawac milosc gdy nie ma sie jej w sobie? to
otrzymuje co daje i odwrotnie. wiec jak mam kochac swiat,
gdy nie ma we mnie milosci do mnie samej? jak ma swiat
mnie pokochac?
jestem jak najbardziej za tym, ze to jest koniczne, by
przezywac zycie. kochanie siebie. szacunek dla siebie.
opiekowanie sie soba niczym najdrozszym skarbem:) gdy
zapewnimi sobie rownowage, spokoj i zaufanie do siebie,
gdy zaakceptujemy nasze slabosci, nie bedziemy dla siebie
"rodzicami" w wyciagnietym palcem wskazujacym i
zmarszczonymi brwiami.

tak byc powinno, do teego powinnismy dazyc (ofkors kto
chce:). i nigdy nie jest za pozno, by sprobowac wziac
swoje zycie w swoje rece i tym sercem kochac "ile wlezie"
jak to mawia iamgine:)

c.