Uczelnia da Ci pracę?

[Gość: Student]

Uczelnia nic Ci nie da, taka jest prawda. Jedyne co
otrzymasz to wykształcenie, które najczęściej odbiega od realiów
rynku pracy. Jestem studentem renomowanej uczelni technicznej w
Polsce. Wiele robiłem dla studentów i jednocześnie dla samego siebie
biorąc udział w różnego rodzaju inicjatywach. Wszystkie moje
zdolności jakie posiadam zdobyłem sam jak i swoją pozycję wśród
pracowników wydziału i poza nim. Każda akcja dawała mi nowe
doświadczenie, które procentuje w przyszłości. Wychodzę z załorzenia
lepiej zdobywać doświadczenie własnymi siłami, nawet kwestią ocen i
zaliczeń niż poźniej stanąć przed pracodawcą i na pytanie "Jakie ma
Pan doświadczenie?", odpowiedźieć "... Jestem po studiach więc nie
posiadam doświadczenia...". Totalna porażka i dla mnie jak byłbym
pracodawcą, oznaka że taka osoba nie odczuwa potrzeby wprowadzenia
czegoś swieżego do Firmy. Jest jak taki koń z klapkami o oczy, robi
to co mu Pan każe idąc tylko po jednym torze.
Drugą stroną medalu jest to iż uczelnie nie inwestują w organizacje
typowo branżowych spotkań z pracodawcami jak i branżowych targów
pracy dla przyszłych absolwentów. To jest ogromny błąd i ból braci
studenckiej. Fakt, że organizowane są dni kariery ale te stoiska
oblegane są większości przez firmy z branży IT, call center i
bankowej. A Politechnika, w tym temacie to nie tylko informatycy i
analitycy finansowi. To budowlańcy, instalatorzy, elektrycy,
biotechnolodzy itd. Co do Biura Karier to jeśli chcą być poważną
instytucją na uczelni to niech ustalą z władzami uczelni aby raz w
semestrze na początku każdego z nich, robić w godzinach zajęć jedno
spotkanie ze studentami 3 roku (st. inżynierskich, licencjackich) i
2 roku (st. magisterskich). A prawda jest jak samemu nie wypracujesz
sobie scieżki do swojego sukcesu to nawet dyplom renomowanej uczelni
nie zrobi z ciebie przykładnego pracownika i płatnika podatków...

Dlatego weź się do roboty, bo wiedza i wykształcenie książkowe to
nie wszystko...

Uczelnia da Ci pracę?

[Gość: pracownik]

Problem jest w zupełnie innej przestrzeni. Otóż studia , z samej
nazwy, ogólnie przygotowują do przyszłej pracy. Natomiast
pracodawca, słusznie, oczekuje wykwalifikowanego pracownika. Jak
więc pogodzić te dwie pozorne sprzeczności? Należy wprowadzić
obowiązkowe praktyki studenckie organizowane przez Uczelnie. Niech
student studiuje pół roku dłużej , ale ma pewność , że po tych
studiach coś będzie wiedział o przyszłej pracy. I tu kolejny
problem. Gdyby przyjąć moją koncepcję, to okazałoby się, że połowy
studiów w Polsce nie powinno być. Bo są dla praktyki całkowicie
nieprzydatne, np........... /wpiszcie sobie sami/. I jeszcze jedno,
te wielkie armie urzędników uczelnianych gdyby zaprząc do
poszukiwania praktyk, to może by wreszcie coś się działo.

[markus.kembi]

Gość portalu: pracownik napisał(a):

> Problem jest w zupełnie innej przestrzeni. Otóż studia , z samej
> nazwy, ogólnie przygotowują do przyszłej pracy. Natomiast
> pracodawca, słusznie, oczekuje wykwalifikowanego pracownika. Jak
> więc pogodzić te dwie pozorne sprzeczności? Należy wprowadzić
> obowiązkowe praktyki studenckie organizowane przez Uczelnie. Niech
> student studiuje pół roku dłużej , ale ma pewność , że po tych
> studiach coś będzie wiedział o przyszłej pracy.
________________________________________________

Praktyki jak długo trwają? Miesiąc? A tzw. "pracodawcy" oczekują co najmniej 2 lat doświadczenia (najczęściej 3 i to z udokumentowanymi sukcesami) - jak to pogodzić?

[Gość: szymon1984]

5letnie studia to pruski przezytek. Studia nie powinny trwac dluzej niz 3-4lata
(w tym pol roku obowiazkowej praktyki zawodowej oraz polroczny pobyt za granica
na uczelni partnerskiej, ewentualnie tzw. sandwich year czyli przedluzenie
studiow o rok zwiazane z odbyciem kilkumiesiecznego platnego stazu) - taki model
studiowania stosuja min. uczelnie holenderskie, dunskie oraz brytyjskie.
Studiujac na pewnej akademii ekonomicznej mialem na semestr srednio 10
przedmiotow, z ktorych gora 1 mial jakikolwiek sens. Na zachodzie ma sie gora
4-6 modulow oraz duzo czasu wolnego, ktory sie poswieca na pisanie esejow badz
prowadzenie badan. Po drugie praca magisterska nie powinna byc warunkiem
uzyskania dyplomu, to tylko przepustka na studia doktoranckie badz zaprawa przed
badaniami naukowymi. Nie kazdy ma ochote robic kariere naukowa. Kolejnym
problemem jest sztuczny podzial na studia 1 i 2 stopnia. Material jest ten sam
co pare lat temu, a student w przypadku studiow inzynierskich traci dodatkowy
rok na wkuwanie bzdur badz pisanie odtworczej pracy licencjakiej...Juz nie bede
wspominal o planowaniu programu studiow przez ministerstwo....(tzw. minimum
programowe, tego nigdzie na swiecie nie ma). KaZda uczelnia powinna miec swoj
unikatowy program. wtedy rynek zostalby wyczyszczony z socjologii, pedagogiki
oraz filologii tureckich, a podatnicy zaoszczedzilby troche forsy na
darmozjadach (system kredytow studenckich rozwiazalby problem pt.'studiuje bo
wszyscy studiuja i musze miec ukonczone studia'). TBC ;)

[dystansownik]

> 5letnie studia to pruski przezytek. Studia nie powinny trwac dluzej niz 3-4lata

Racja. Sam za niewiele ponad pół roku będę musiał się bronić, jestem już na 5
roku studiów technicznych i szczerze mówiąc czuję się już wypalony nauką
wyłącznie teorii przez te 5 lat. Widzę, że na dobrą sprawę dałoby się przekazać
konieczną wiedzę w 3 lata, a później powinno zaczynać się łączyć ją wprost z
wiedzą praktyczną.
Co gorsze, nawet na 5 roku wypełniają nam czas przedmiotami, które wymagają
poświęcenia dość sporych nakładów pracy, jednocześnie nie wnosząc praktycznie
nic do zwiększenia naszych umiejętności i atrakcyjności na rynku pracy.

W tej chwili żałuję, że od przynajmniej roku nie zacząłem olewać studiów, żeby
podjąć jakąś pracę zawodową (gdybym jakąś znalazł, bo o to też nie łatwo).
Skończę pewnie jako kolejny absolwent z wyróżnieniem za wyniki w nauce i zerem
doświadczenia zawodowego w CV.

Praca magisterska obecnie w ogóle traci na wartości w sensie intelektualnym.
Przy taśmowej produkcji absolwentów sprowadza się do tego, że większość tematów
powtarza się co roku, w mniej lub bardziej zmienionej formie. Przynajmniej tak
to wygląda na uczelniach technicznych. W skrajnych przypadkach nawet nie zmienia
się tematu, tylko promotor daje inne dane wyjściowe i traktuje magisterkę jako
trochę większy projekt.


Co do tematu poruszonego w artykule, to tzw. biura karier wiele nie robią i nie
ma się co łudzić, że komuś załatwią pracę. Na mojej polibudzie liczba ofert jest
niewielka, a większość z nich dotyczy prac w ogóle nie związanych z kierunkami
studiów na uczelni.
Nie widzę też problemu w fakcie, że z biur karier korzysta ledwie 10% studentów,
bo tak czy inaczej oznacza to parę tysięcy osób. Wystarczy porównać liczbę ofert
do liczby kandydatów. Tych drugich jest przynajmniej kilkakrotnie więcej, więc
pracodawcy mają w czym przebierać.

Kolejnym bezsensownym pomysłem są różnego rodzaju targi pracy. Szczególnie
uczelnie techniczne lubią się podniecać Inżynierskimi Targami Pracy jako
miejscami na których studenci mogą porozmawiać z pracodawcami, poszukać ofert
pracy i praktyk.
W założeniu brzmi cudownie, ale w praktyce, na takich targach np. z branży
budowlanej pojawia się max 1-2 firmy. Często z ich udziału i tak nic nie wynika,
a na znalezienie np. praktyki nie ma się szans, w przypadku gdy na uczelni dany
kierunek studiuje 1-2 tysiące osób (ze wszystkich lat) i choćby ledwie procent z
nich na takie targi się wybierze.

Tak. targi pracy...

[bubocz]

Byłem na inżynierskich targach pracy zorganizowanych przez politechnikę
krakowską, rozmawiałem z przedstawicielami pewnej dużej zachodniej firmy z
branży automatyki/mechaniki, zadałem pytanie czy jest szansa na prace w tej
firmie bezpośrednio po studiach. Odpowiedź: jak nas pan czymś zaszokuje to być
może, szukamy ludzi z doświadczeniem 3+ . Zrobiłem oczy jak pięciozłotówki, i
poszedłem sobie dalej... :).

[dystansownik]

To jest tylko taki dobry PR, a nie realna szansa na znalezienie czegokolwiek.
Ja też byłem na inżynierskich targach pracy organizowanych przez PK, ale 2 lata
temu. Rozmawiałem z przedstawicielem firmy Dragados, który oczywiście zachwalał
jacy są wspaniali, ale w rzeczywistości zbierali sobie tylko masę wypełnionych
przez studentów formularzy.

Na rynku pracy (nie wiem jak w innych branżach, ja orientowałem się wyłącznie w
budowlance) wiele dużych firm postępuje podobnie. Robią huczne akcje skierowane
do studentów, budując sobie wśród nich renomę, a w rzeczywistości nie ma co
liczyć na cokolwiek z ich strony.

[Gość: edwardo morales]

To nie do końca jest tak. Uwierz mi, że nawet po najlepszych uczelniach świata absolwenci nie są przygotowani do samodzielnej pracy. Ale też nikt tego od nich nie oczekuje. Znam osobę po filozofii w Cambridge, która pracuje w bankowości (w Londynie, nie w Polsce). To jej pierwsza praca i nikt od niej nie oczekiwał fachowej wiedzy. Wszystkiego nauczyła się w trakcie pracy. W Polsce pracodawcy nie mają ochoty inwestować w pracownika, chcą dostać gotowy "produkt" prosto z uczelni.

Polska post-RWPG narazona na kolonializm wizowy US

[Gość: anonymous]

Postsowiecka Polska o dochodzie per capita 50% RFN i zdewastowana przez ZSRR
do braku mikrotechnologii krzemu narazona na wyzysk taniej, wyksztalconej sily
roboczej, kolonializm wizowy USA. Polskie uczelnie duzo ponizej poziomu USA i
starej Unii Europejskiej. Wiele osob nie zdaje sobie sprawy ze same w sobie
studia w Polsce wykluczaja w zasadzie w ogole szanse na znalezienie pracy w
zawodzie w krajach starej Unii Europejskiej i w USA. Chca skonczyc studia na
jakiejkolwiek uczelni i za kazda cena chcac opoznic czas niemoznosci
znalezienia pracy najczesciej zmuszani przez bezdomnosc i rodzicow. Tylko dwie
niekiedy 3 Polskie uczelnie wchodza do 1 szej 500-setki w rankingach
swiatowych i zaczynaja te rankingi od pierwszej 400-setki. Akredytowany
ranking wyzszych uczelni z Chin: www.arwu.org/. Tylko uniwersytet jagielonski
i warszawski znajduje sie w pierszej 500-tce a uniwersytet Warszawski rownal
sie w 2007 Uniwersytetowi Stanowemu Utah, rolniczo-przemyslowego rzadko
zaludnionego stanu w zachodnio-centralnych stanach z okolo 2 mln mieszkancow i
o jednym z najwyzszych komforcie zycia w USA. Glowna przyczyna jest zapasc
Polski w tzw. dziedzinach high-tech tzn. wyzszych techologii jak np. brak
powszechnego bezprzewodowego internetu w miejscach publicznych, brak
najnowszych komputerow domowych na biurku kazdego, brak superszybkich kolei a
przede wszystkim brak samowystarczalnosci w elektronice a wielkiej skali
integracji a wiec brak umiejetnosci produkcji wlasnych mikroprocesow jak np.
Pentium IV ktory wyklucza konkurencyjnosc uczelni technicznych. Kiedy na
poczatku lat 80-tych na witrynach szweckich sklepow pojawila sie Amiga ze
screen-saverem zanglujacym trojwymiarowymi w czerwono-bialo szachownice
pileczkami, a internet przez telefon Micronet800 byl juz dostepny w wielkiej
brytanii dla komputerow domowych jak Atari czy ZX Spektrum przez modem
VTX5000, komputer osobisty byl marzeniem szkol w Polsce i byl dostepny tylko w
kilku i to tylko w wojewodzctwie warszawskiem. Jedyna szansa na znalezienie
pracy zwiazanej ze studiami po Polskiej uczelni technicznej lub po naukach
scislych jest zauwazenie w USA tzw. zjawiska kolonializmu wizowego tzn.
wykorzystywania przez USA taniej sily roboczej (podobnie jak w azbescie na
budowach lub w kesonach wodnych) z krajow w ktorych najlepsze uczelnie sa w
resonansie poziomu naukowego z niedoplacanymi i z niskim czesnym amerykanskimi
uczelniami stanowymi rekrutowanej z absolwentow i nizszej kadry naukowej
pragnacej wyemigrowac za wszelka cene z powodu nedzy. Sa to atomowo-rakietowe
kraje z nedza i glodem, tzn. kraje o umiejetnosci budowy rakiet balistycznych
dalekigo zasiegu przenoszacych glowice atomowe w ktorych naukowcy pracuja za
od kilku do kilkudziesieciu dolarow miesiecznie a Ministerstwa Nauki sa scisle
podlegle atomowych ministerstwom obrony. Sa to glownie Rosja Chiy i Indie.
Polska PRL bedaca czescia kompatybilnego z ZSSR ukladu RWPG i Ukladu
Warszawskiego byla takim krajem narazonym na kolonializm wizowy USA mimo
zimnej wojny. Kolonializm wizowy jest jak sama nazwa wskazuje zjawiskiem
chorym. Ludzie pracujacy w USA z tych krajow sa czesto chorzy, wyglodzeni i
wyniszczeni. Pracuja oni pod grozba natychmiastowej deportacji w razie
zwolnienia z pracy. USA uzywa ich jako asystentow uczacych (tzw. teaching
assistants) lub wykonujacych proste badania naukowe na rozkaz Profesorow (tzw.
research assistants) poniewaz pracuja na stanowisku akademickim za 10 ta czesc
pensji w amerykanskiej szkole podstawowej dla Amerykaninina a nawet za setna
Profesora z uczelni prywatnej. Praca po studiach w Polsce w USA podobnie jak
obywatela Chin, nie rozni sie w zasadzie jednak od pracy w azbescie, na
budowie lub w kesonach tzn. prac wykonywanych przez niewykwalifikowanych
nielegalnych imigrantow mimo ze jest legalna i sprawia normalne wrazenie.
Glowna przyczyna sa niskie z pogranicza stanowego minimum socjalnego pensje
ktore naprawde sa niebezpieczne dla zycia np. wobec mozliwosci znalezienia sie
w zawsze platnym szpitalu bez ubezpieczenia zdrowotnego lub w areszcie z
niebezpiecznymi przestepcami wobec niemoznosci zaplacenie przekraczajacej
roczna pensje kaucji. Stawia to wiec Polskie uczelnie wyrosle z PRL w
globalnych systemie kapitalizmu USA na rowni z fabrykami azbestu lub
nielegalnymi pakowniami miesa lub rezniami i stad trudnosc znalezienia
prawdziwej pracy z Polskim dyplomem w USA lub starej EU.