PR osobisty w robocie

[big-lebowski]

Goście siedzą w robocie na dupie i nic nie robią, ale potrafią robić wokół
siebie mnóstwo szumu w stylu: jak to na nic nie mają czasu, jak ktoś coś
poprosi to oni mają zawsze ważniejsze rzeczy na głowie, jacy są przemęczni
nadmiarem obowiązków, jakie wspaniałe rzeczy dokonali (choć to co dokonali
może być nawet śmieszne), jakie mają osiągnięcia itp. itd.
Czy u was w "fabrykach" tylko takich ludzi się dotrzega? Czy też docenia się
takich komediantów z umiętnościami robienia wokół siebie PR'u. Czy może jest
tak, że rzeczywiście liczy się pracowitość, sumienność, osiągniecia?
Czujecie o co mi biega?

[Gość: m]

taka prawda - głupki chcą rządzić i robią wokół siebie szum

[karawaka]

Hehe, to sie nazywa syndrom "taczki" ("taki jestem k... zapracowany, ze nie mam
kiedy taczki zaladowac"). oj znam, takich znam. tez mnie fascynuje ten fenomem i
bacznie obserwuje, bo doskonaly obiekt badan mam w robocie na codzien.

[rab.ren]

Oj, ja też takiech znam, a już jednego szczególnie...
Jak tylko nadarzy się okazja, to narzeka, jaka to ciężka ta praca oh,oh, a
słyszał o tym tylko ode mnie i nawet dobrze nie wie, o co chodzi. Ale słuchacze
są przekonani, że to on się tym zajmuje...

[Gość: kartacz]

Na 60 osob zatrudnionych jest jedna taka osoba. Znakomita wiekszosc to ludzie
pracowici. Moje uczucia w kontaktach z ta osoba: wscieklosc i bezsilnosc.
Kierownictwo: doskonale zna problem, zetknalem sie ze zlosliwym komentarzem nt.
tej osoby.
Mimo, że osoba ta nie przejawia zadnych unikalnych umiejetnosci - trwa w ten
sposob przynajmniej od roku.
Moral: wystarczy nie miec ewidentnych wpadek i nikt nikogo nie ruszy.
Bezrobocie? Cos takiego nie istnieje w Polsce. Jest bardzo trudno znalezc
pracownita osobe i bez rozdetych wymagan socjalnych.

[Gość: elo frajero]

Z moich obserwacji wynika, że najlpszy PR tego typu robią sobie osoby
zatrudnione w tzw. "marketingu". Z racji wykonywanego zawodu wiedzą jak
wypromować markę lub produkt - to wiedzą też jak wypromować siebie.
Wiecznie "zajęte", "zapracowane", nie mają na nic czasu, "terminy ich gonią",
na biurkach wieczny bałągan i stosy papierów, na pulpicie komputera masakra ;-
) - nic nie można znaleść. Zapytania od innych pracowników traktują niemal jako
atak na własną nietykalność cielesną :-) i odpowiadają standardowo: " my się
tym nie zajmujemy", "teraz nie damy rady bo mamy taki nawał pracy", " jak
skończymy ten projekt to potem będzie następny a potem może się tym zajmiemy"
(czy to świadczy o braku podzielności u wagi?;-)). Ale niech tylko szefostwo
się o coś zapyta ... to są przemiłe, kompetentne, gotowe do natychmiastowej
pomocy i pracy, uśmiechem rozświetlają przestrzeń dużo większą niż biuro... No
bo przecież:
1. Poranne pogaduchy w kawiarni przy kawie to są negocjacje z wydawnictwem
2. Wyjście w ciągu dnia do butiku po ciuchy to służbowy wyjazd na spotkanie z
klientem,
3. 2 - godzinne hihy-śmihy w sali konferencyjnej to jest ustalanie nowej
strategii marki,
4. 3 miesięczne ustalanie odcienia różowego koloru na opakowaniu - świadczy o
starannym badaniu rynku i reakcji konsumenta.

I dzięki temu jak ktoś się szefów pyta , który dział jest najbardziej zajęty,
zapracowany i najwięcej daje firmie Ci bez wachania wskazują dział marketingu.

Tylko pozazdrościć..
UWAGA DLA NAŚLADOWCÓW: nie każdy sie do takiego PR nadaje - trzeba mieć
odpowiedni charakter... ja np. tak nie potrafię.

A jakie są wasze obserwacje i zpostrzeżęnia na ten temat?
Pozdrawiam wszystkich ciężko pracujących.