JAK SIĘ UNIEZALEŻNIĆ???

[cipapsa]

Tkwię w związku który mnie nie zadowala - w konkubinacie. Dawno bym już to
skończyła, tylko nie mam ani pracy, ani mieszkania, ani bogatych rodziców.
Bardzo pilnie szukam pracy, ale są problemy. Tak dalej być nie może. Dorywcze
prace nie wystarczą mi na samodzielne utrzymanie, żyję w upokorzeniu. Czy
jest może ktoś kto miał podobne problemy i udało mu się z nich wykaraskać?

[wyga-bas]

na początek zmień swoją ksywkę, czy "cipapsa" to dobre imię dla dziewczynki,
która nie chce być poniżana?
baś

[elzbietasoltys]

To nie od bogatych rodziców zależy,ani od posiadania mieszkania aby poczuć się
niezależną, ale od Twojego stosunku do świata i myślenia o nim.O sobie i
swoich potrzebach. Skoro w tak wielu obszarach życia Ci się nie wiedzie to
znaczy, że masz kłopot z psychologicznymi granicami oraz najprawdopodobniej
masz pesymistyczny styl poznawczy Spróbuj cidziennie pisać sobie co
potrzebujesz i doświadcz jak nazywasz potrzeby, czy jet to dla Ciebie łatwe,
czy trudne. Wytycz kilka celów życiowych napisz je na forum sprawdzimy czy są
zbyt odległe, czyli nie motywują Cię do podjecia działania czy mają sredni
poziom trudności. Pomyśl o conajmniej pięciu rzeczach danego dnia które Ci się
udały. Zanalizuj jakimi ludźmi sie otaczasz, kim są Twoi znajomi.Ilu wśród
nich jest szczęsliwych...jak to zrobisz napisz jeszcze. Ile czasu w ciągu dnia
poświęcasz na posukiwanie pracy?ILe na myslenie jak jest Ci źle?
Jeśli to wszystko nie podziała to potrzebujesz pomocy specjalisty

[jadzia111]

Pani Elżbieto,
Mi też się nie za bardzo wiedzie w wielu dziedzinach życia.
Mam już pewne doświadczenia, jeśli chodzi o psychologię (psychoterapia)i
autoanalizę więc mogę naświetlić problem nieco głebiej.
Otóz po pierwsze nie mogę znaleźć pracy od roku. Mam wrażenie, że dawno już ją
bym znalazła tyle że na każdej rozmowie robię cos, co sprawia, że potecjalny
pracodawca nie chce mnie zatrdunić. Tak naprawdę to po prostu się boję. Mam za
sobą kilka lat doświadczeń w pracy zawodowej: jako młoda mabitna osoba dałam z
siebie wszytko pracując op kilkanaście godzin dziennie po czym okazało się, że
nikt nie ma zamieru tego docenić. Poza tym, tak naprawdę to nie chciałam
awansować.
Znajomi: znajomi, których mam to przede wszytkim ci, którzy mnie wykorzystują,
co którzy sami mnie "zdobyli", bo wyczuli we mnie dobry materiał. Teraz po
kolei sie ode mnie dosuwają jako od bezorotnej i wiecznie narzekając osoby
która nie daj Boże jeszcze będzie chciała pożyczać pieniądze itd (nigdy od
nikogo nie porzyczałam i raczaj nie sądzę żebym się doprowadziła do takiej
sytuacji, przedstawiam tylko ich tok myslena. jedna z nich wykorzystała mnie
przy okazji zmiany pracy (zwalaniałyśmy się z poprzedniej pracy mniej więcej w
tym samyjm czasie, późno sie zorientoweałam, ze byłam manippulowana)
Próbowałam nawiązać nowe kontakty, na przykład przez Internet, ale tak jestem
zrażona, że staram się za wszelką cenę unikać kontaktów z osobami, które
zdaradzają jakiekolwiek oznaki dominacji.
Na przykład świeżo poznaną koleżankę poporsiłam o radę, n atemat tego czy
powinnam gdzieś jechać, była bardzo życzliwa, odpisała mi jednak w stylu: jedź
i nie marudź, a nie na przykład: uważam, że powinnaś jechać, co juz było dla
mnie symptomem braku partnerkiego podejścia do mojej osoby, w związku z czym
odsunęłam się.
Wiem, że może to zostać uzanen za przesadę, ale wiem czym sie kończy to, że
dajemy komuś wejść sobie na głowę i po prostu bardzo się tego boję.
Poznałam też jedną dziewczynę na kursie. Odsunęłam sie, bo miała zwyczaj
dyrygowania mną: podjeżdża autobus - "choć, wsiadamy", stoimy koło WC - wchodź
juz wolne itp. Zupełniew bez potrzeby.
Co mam zrobić, żeby ludzie tego typu odczepili sie ode mnie? Dlaczego zawsze
tacy mnie najbardziej lubią?
Co mam zrobić, żeby jeszcze raz uwierzyć w to, że praca ma sens?
Jak i jakich ludzie poszukiwać?
dziękuje i pozdrawiam

[fem.me]

Ciesz sie, że nie masz dziecka! dopiero wtedy można sie nie wykaraskać!