bezrobotne matki

[mariannasz]

Mam czteroletnią coreczkę i od trzech lat nie pracuję. Przed urodzeniem
dziecka pracowłam w duzej międzynarodowej firmie, zajmowałam w firmie dość
ważne stanowisko i zarabialam bardzo dużo pieniędzy. Przez 8 lat pracy
zawodowej zdobyłam spore doświadczenie w swojej dziedzinie, nie mówiąc już o
bieglej znajomości języka angielskiego poprzez nieustanne kontakty z tym
językiem w pracy. Pomyślałam sobie, że to właściwy czas na dziecko.
Z politowaniem patrzyłam na koleżanki które urodziły dzieci wiele lat temu,
wtedy kiedy ja zaczynałam swoją karierę zawodową. Spotkałam jedną znich -
wtedy kiedy jeszcze pracowałam - zwierzała mi sie, że dzieci sa już na tyle
duże, że mogłaby pójść do pracy ... ale gdzie ? Przecież ona nic nie
potrafi ... zamiast uczyć się i zdobywać doswiadczenie - taki jest czas kiedy
ma się 20 lat - ona urodziła dziecko. Teraz kiedy ma koło trzydziestki - nikt
jej nie przyjmie do pracy. Myślałam wtedy, że ja się lepiej urządziłam. Mam
za sobą naukę i dość zaawansowaną karierę zawodową - po krotkiej przerwie na
dziecko - na pewno znajde pracę - przecież jestem specjalistką w jakiejś tam
dziedzinie - w której specjaliści są bardzo poszukiwani (wtedy byli
przynajmniej). Zanim urodziło się dziecko, pracowałam sobie dumnie w jakiejś
tam super firmie i nie mogłam się odgonić od nękających mnie headhunterów
prześcigających sie wzajemnie w atrakcyjności ofert pracy.
Kiedy urodziło się dziecko, pomyślałam sobie, że teraz czas poświęcić się
macierzyństwu. Zapracowałam sobie i mogłam pozwolić na ten komfort. Jeszcze
tydzień przed pójściem na urlop wychowawczy dostalam telefon od headhuntera z
jakaś rewelacyjną propozycją. Podziekowałam. Powiedziałam - za rok - bo na
tyle planowalam swoj urlop. Byłam przekonana, że moja pozycja zawodowa jest
tak silna, że żaden urlop wychowawczy nie będzie w stanie jej zachwiać. W
końcu zawsze bedę mogła wrócić do mojej starej firmy ... tak myślałam ...
wierzyłam także mocno w silną pozycję na rynku dużej firmy międzynarodowej w
której pracowałam.

Jakże wielkie było mojej rozczarowanie, kiedy dowiedziałam się, jeszcze w
trakcie urlopu wychowawczego, że firma zostaje zamknięta. Niektorzy
pracownicy dostali oferty do jakiejś nowej powstającej na jej miejsce. Byłam
przekonana, że JA na pewno wśród nich jestem. Niestety - osoba na urlopie
wychowawczym - nie tylko ja - nie była brana pod uwagę przez przedstawicieli
nowej firmy. Pomyślałam sobie ... ah żaden problem ! i tak chciałam zmienić
pracę. Znajdę w dwa tygodnie, w końcu mam tyle telefonów do znajomych
headhunterów, którzy swego czasu zabijali się o mnie.
I tu sie zaczyna proza życia początku 21 wieku. Nie będę dopisywać reszty,
bo wiadomo o co chodzi. Przerwa w pracy, dziecko, przerwa w pracy, dziecko,
przerwa w pracy dziecko - pierwsze i ostatnie pytanie na każdym interwiew.
Specjalnie nie pisałam o tym w CV. Telefony się rozdzwoniły od razu. Mimo
bezrobocia - miałam ustawione rozmowy w sprawie pracy - po kilka dziennie.
Jeżeli komuś telefonicznie odmawiałam - dzwonili potem kilka razy namawiając
mnie goroąco, żebym skusiła sie chociaż na rozmowę.
Pytanie dotyczące tego, co robię aktualnie - niezależnie od tego czy
rozpoczynało rozmowę czy było zadane w jej trakcie - zawsze również kończyło
rozmowę, niekedy drastycznie. Chociaż przerwa w pracy była krótsza niż rok, a
wcześniejsze doświadczenia - trwały ponad 8 lat.

W pewnym sensie rozumiem pracodawców i nie mogę mieć do nich pretensji.
Moje pytanie nie jest skierowane do eksperta - jest skierowane do Was. Bo z
tego co słyszę bezrobotne matki to bardzo powszechne zjawisko. Dobrze jak
mają męża - i to dodam - pracującego. Ale bezrobotne samotne matki to też
coraz bardziej powszechne zjawisko.

I co tu robić?!? Jak można wyjść z takiej sytuacji? Przecież musi być jakieś
wyjście - z czegoś trzeba zyć !
Macie jakieś pomysły ? Czy miałyście podobne doświadczenia i udało wam się z
tego wybrnąć ?
Ja tylko wciąż słyszę dookoła o matkach, które wracają z urlopu wychowawczego
do pracy - i pierwsze z czym są witane przez szefa to wypowiedzenie. Może
razem znajdziemy jakieś rewelacyjne rozwiązanie tego problemu - ci kilka głów
to nie jedna. A może trzeba założyć przedsiębiorstwo, które będzie
zatrudniało tylko matki ? Co o tym myślicie ?

[m_kalina1]

Mam podobne doświadczenia. Nie pracuję również od 3 lat. Córka na 2,5 roku. Nie
pracowałam już w ciąży (ze wzgledu na zagrożenie - realne). De facto nie
pracuję od ponad roku. Zostałam zwolniona gdy chciałam wrócić gdy córka miała
rok i 3 miesiące. Nie było już dla mnie miejsca. Ale bardzo pasujący wakat
dostał mężczyzna z zewnątrz. Pracowałam na stanowisku eksperta. Wyższe
wykształcenie i dwa kierunki oraz 12 letnie doświadczenie (10 lat w tej firmie)
okazało się że to za mało. Znałam wielu dyrektorów, niektórych po imieniu ale
nie poszłam prosić, zeby coś dla mnie znaleźli (może błąd). Teraz upewniam się
w przekonaniu, że licza się tylko znajomości. Dostałam wypowiedzenie i pies z
kulawą nogą się o mnie nie spytał, nikt mi nie podziękował za 10 lat pracy. Na
pocieszenie dostałam co prawda odprawę.
Wysyłałam soje CV na ogłoszenia w prasie. Często pasowały idealnie do profilu
idealnego kandydata. Nikt się nie odezwał. Nawet nie umówiłam się na żadną
rozmowę w sprawie pracy. Często te ogłoszenia to bujda. Chciałam wysłać kiedyś
swoje CV na jedno ogłoszenie, które ukazało się dzień wcześniej, ale od osoby
trzeciej dowiedziałam się na tym stanowisku od dwóch tygodni już ktoś pracuje.
Często w tych ogłoszeniach chodzi o znalezienie zajęcy, bo osoba już jest
wybrana. Byłam co prawda na dwóch rozmowach, ale obydwie po znajomości. W
wyniku jednej poszłam do pracy. Pracowałam 3 miesiące. Ale wiedzialam że tak
bedzie. Na tym stanowisku w ciągu 1,5 roku zmieniło się 5 osób. Wszystkie
zwolnione przez szefa. Wyjątkowy cham i niekompetentny człowiek, nigdy się z
czymś takim nie spotkałam. Miałam w końcu kilku szefów i z wieloma dyrektorami
współpracowałam.
Po ostatnim doświadczeniu zaczęłam mieć wrażenie, że już nic nie umiem i do
żadnej pracy się nie nadaję. Chociaż wiedaiłam że tak się to skończy i szłam
tam do pracy tylko dla kasy. Zobaczyłam jacy ludzie kieruja firmami (była to
firma państwowa)i to jest przerażające.
Wiem, że wiele młodych matek jest bez pracy. Ale my nie mamy związków
zawodowych, nie trajkujemy, nie blokujemy torów (może błąd). Może powinnyśmy
pójść do sejmu i jeździć wózkami po sali sejmowej. Przecież nam skrócono urlop
macierzyński i nikt sie tym nie przejął.
Już się zastanawiałam nad zmianą zawodu, branży, a może znajomych :) Ale nadal
nie wiem co robić.
Mogę Ci radzić żebyś uruchomiła znajomości, zrezygnowała z aspiracji zawodowych
i przycupnęła w jakieś cichej posadzie. Kobiety dzieciate też są pierwsze do
zwolnienia. I czekała na lepsze czasy (jeśli nadejdą).
Może masz rację z tą firmą "tylko dla kobiet z dziećmi", w której matki mogłyby
pracować w normalnych godzinach i za uczciwą pensję.
Może coś Ci przyjdzie ciekawego do głowy. Jestem otwarta na propozycje.
Pozdrawiam
Małgosia