Budzisz się rankiem, sprawdzasz spójność połączeń członów własnej osoby z zawiadującym komputerem osobistym i uśmiechasz się lub wykrzywiasz usta w grymasie niezadowolenia.
Przywykły od x lat organizm - domaga się porannej porcji kofeiny. Pachnie parzona, tłoczona, zalewana - czarna. Masz wybór z mleczkiem, śmietanką, kardamonem czy innymi dodatkami. Zanurzasz się w oswojonej latami domowej bezpieczności - pozwalając na uaktywnienie szarym komórkom. Twój fotel, stół, twoja ulubiona filiżanka. Za oknem znajomy widok; domy, drzewa, ośnieżone przestrzenie, a za nimi pojawia się ni z gruszki, ni z pietruszki - pustynia, przepaść, której jeszcze wczoraj nie było. Czujesz się oddzielony bez udziału twojej woli od tego, co latami uważałeś za życiowy sens, za urodę bycia. Z przykrością stwierdzasz; ktoś lub coś zniszczyło twój widok z domowej, bezpiecznej przystani i nie masz pomysłu na odbudowę
tego, co było lub zastąpienia czymś niezbyt sztucznym.
Dzisiaj dzień raczej pogodny, więc nie przytłoczę was moimi nostalgicznymi odczuciami ?
