Pyza ma to po mamusi

[bupu]

Tak sobie dzisiaj myślałam o początku znajomości Gaby i Grzesia i uderzyła mnie, po raz pierwszy, potworna bezmyślność Gabrieli.

Otóż bowiem Gaba objawia rodzinie swojego amanta w "Noelce", przywłócząc go na wigilijną wieczerzę. Kompletnie nie myśląc o tym, że amant ma własną rodzinę, w tym dziecko sztuk jeden, wprawdzie wyrośnięte, ale jednak i ta rodzina może by go chciała przy tym świątecznym stole mieć (bezmózgowie Grzesia odłóżmy na chwilę na bok). Pod dzielną grzywką nie pojawia się także nawet cień refleksji, że przedstawianie amanta akurat podczas tej wieczerzy, podczas której jej własna siostra poznaje przyszłą teściową, to jest kretyński pomysł. Bezmyślność kompletna.

Randkują sobie, Gaba ze Strybą, pięć i pół miesiąca. Randkują na mieście i jakoś sobie z "Pulpecji" nie przypominam, żeby Grześ bywał na Roosevelta w tym czasie. Potem Grzegorz się oświadcza i co robi Gabriela? Przychodzi jej do głowy, że to może za wcześnie, bo ten facet w zasadzie nie zna jej dzieci, nie wiadomo czy w ogóle się nadaje na ojczyma (manie własnego dziecka, hodowanego zresztą głównie przez dziadków to jakby co innego) i czy w ogóle wytrzyma nerwowo pod jednym dachem z dwójką cudzych dziatek? Czy Gaba się zastanawia bodaj nad tym, czy jej córki zaakceptują tego typa? A skąd. Gabriela radośnie wlecze upolowane portki do kołchozu, bo wiadomo, jak się chłopa złapało, trzeba go uwiązać, ślubem albo teleskopem, żeby nie uciekł. I nawet jej nie przychodzi do głowy żeby pointegrować przyszłego i progeniturę PRZED wstąpieniem w te święte węzły.

No i wyszło mi, że Pyza odziedziczyła bezmyślność po mamusi...

Nie zgadzam się kompletnie

[iwoniaw]

Pyza dwudziestokilkuletnia panna bezdzietna, przekonana, że F. jest "narzeczonym" na wieki (tzn. chcącym się ożenić lada moment) to zupełnie inna bajka niż mająca dzieci (za które w teorii powinna czuć się odpowiedzialna) i większe doświadczenie życiowe Gaba. Ich podejścia w ogóle nie można stawiać na jednym poziomie.

[bupu]

iwoniaw napisała:

> Pyza dwudziestokilkuletnia panna bezdzietna, przekonana, że F. jest "narzeczony
> m" na wieki (tzn. chcącym się ożenić lada moment) to zupełnie inna bajka niż ma
> jąca dzieci (za które w teorii powinna czuć się odpowiedzialna) i większe doświ
> adczenie życiowe Gaba. Ich podejścia w ogóle nie można stawiać na jednym poziom
> ie.

Toteż nie stawiam. Wskazuję tylko, iż w obu przypadkach dominującą postawą była radosna bezmyślność.

OT do: Nie zgadzam się kompletnie

[guineapigs]

Ostatnio zaczytywalam sie, kwiczac do rozpuku, tzw. opkami na Niezatapialnej Armadzie (BTW, ciagle nie wiem, co oznacza slowo 'opko', rozumiem, ze to jakis skrot od np. opowiadanie komiczne albo opowiadanie koszmarne, ale slowo honoru - nie wiem skad ta nazwa) i tak mi przyszlo do glowy po przeczytaniu Twego - jak to powiadala moja Wielce Wyedukowana Znajoma - 'krotkiego briefingu' (a widzial kto dlugi briefing?), ze historia Pyzy to takie opko, ale ubrane elegancko. Tzn. sa przecinki, sa nieco lepsze opisy niz 'ubralam sie i zeszlam na sniadanie', no i trolafem nie jest Beiber a tylko zwykly geniusz, ale klimat podobny. Np. te demonstracyjne 'kurczaki' w wykonaniu Pyzy spokojnie moglyby byc na liscie analizatorow do odhaczenia. Oczywiscie w roznych wariantach.
No ale juz historia milosci Laury i Adama doczekala se zopkowania, i slusznie. Zamiast Laury wstawic np. Kopcowne a zamiast Adama wstawic Beibera (najprostsze programy do pisania to potrafia) - i mamy opko w wydaniu inteligenckim.

[ruda-wiedzma]

guineapigs napisała:

> (BTW, ciagle nie wiem, co oznacza slowo 'opko', rozumiem, ze to jakis sk
> rot od np. opowiadanie komiczne albo opowiadanie koszmarne, ale slowo honoru -
> nie wiem skad ta nazwa)

"Opko" to skrót od "opowiadania", stosowany bardzo często przez autorki kiepskich blogów. Analizatorzy przejęli go właśnie stąd. Przeważnie oznacza "złe opowiadanie".

[dakota77]

Mnie sie zawsze wydawalo, ze opko to to prostu od opowiadania ;) A slow uzywane glownie na okreslenie slabego fanfica.

[ananke666]

Opowiadanie, pieszczotliwie opowiadanko, w skrócie opko.

[guineapigs]

Serdecznie dziekuje za odpowiedzi - to do wszystkich z Was, ktore odpowiedzialy. Okazalo sie, ze strzelalam w miare celnie, ale niepewnie.

[meduza7]

Wracając do meritum: o ile jestem w stanie zaakceptować zaproszenie Grzegorza akurat na Wigilię i to akurat tę w przeddzień ślubu Idy, jako znowu pewien chwyt literacki (mamy tu w ogóle mnóstwo motywów z komedii - przebieranka, która sprawia, że ojciec nie poznaje własnej córki, obca osoba, która okazuje się kimś od dawna znanym itp.), to faktycznie w Pulpecji przydałoby się rozwinąć ten wątek i pokazać Grzegorza odwiedzającego Borejków. Noale.

A w ogóle w tym porównaniu jeszcze bardziej widać denność McDusi, która w sumie stanowi zrzynkę z Noelki i pierwszych rozdziałów Pulpecji, ale nie ma ani odrobiny wdzięku tamtych książek.

[meduza7]

Właściwie, Pyza po matce to ma całkiem co innego.
Pamiętamy? Nienawidziła kłótni, umierała ze wstydu za rodzinę handryczącą się przy zmywarce, czuła się chora, słysząc podniesione głosy i wszystkim proponowała herbatkę na zgodę.
A Gabriela? Oczywiście odautorsko jest określana jako "dzielna", ale ona też chorobliwie unika wszelkiej konfrontacji. Nie jest w stanie wejść z kimś w spór, czy poruszyć nieprzyjemny temat (sprawa Pyziaka czy składek zdefraudowanych przez Laurę), zamiata sprawy pod dywan, licząc, że tam może znikną. Najbardziej jaskrawym przykładem są te podwójne książki - "żeby się nie pokłócić o pierwszeństwo". A jakaż z tego mogłaby być kłótnia, na litość boską, przecież Gaba i Grześ to nie dwójka dzieci w piaskownicy, co mają jedną łopatkę! Ale nawet takich błahych sprzeczek - kurde, ja nawet takiej sprzeczki nie mogę sobie wyobrazić! - unika, dokładając starań i pieniędzy. I, podobnie jak Róża, Gaba zwykle biernie czeka na rozwój wypadków, oddając inicjatywę całkiem w cudze ręce - np. scena z zaginięciem sukni, kiedy potrafiła tylko się poryczeć, nie proponując żadnego rozwiązania. Albo tekst, który wygłosiła do Ignasia na temat wychowania, a który właściwie można by przetłumaczyć: "daj mi spokój, wychowuj się sam i nie przychodź do mnie ze swoimi problemami".

[kopiec_esmeralda]

Bingo!
Widzę to tak, ze G. jest symbiotycznie związana z rodzicami i wszelkie sprawy zawsze były "na głowie" jej matki (mamy przykład, jak Mila zachorowała, to dom by się ,"posypał", gdyby nie ciotka) wobec czego nie nauczyła się odpowiadać za swoje życie i brać problemów we własne ręce - i nie umie wejść w żadną konfrontację, tylko, jak piszesz, zamiata pod dywan. Nie wiem, gdzie jest ta jej "dzielność", widzę raczej bierność i mechaniczne wykonywanie domowych obowiązków. Dzielność mamy wyłącznie deklaratywną, a widzimy G. tylko jako gosp. domową w wiecznej żałobie po Pyziaku. W narracji autorki dowiadujemy się, że pracuje, że "studenci ją uwielbiają" - w długoletniej pracy nie uniknie się sytuacji spornych, które trzeba jakoś rozwiązywać - tu poza jedną bardzo sztuczną scenką, mającą pokazać to rzekome uwielbienie, widzimy ją wyłącznie w domu, jako osobę za wszelką cenę unikającą konfrontacji i rozwiązywania konfliktów. Nie dziwota, ze nie umie wychować dzieci, bo ten proces polega m.in. na stawianiu wymagań i granic, a to przecież jest sprzeciw wobec dążeń dziecka, czyli konflikt interesów - a Gaba nie ma umiejętności rozwiązywania konfliktów.

[meduza7]

No, tego że Gabrysia nie umiała ogarnąć domu podczas choroby matki nie mam jej za złe - miała wtedy 17 lat i zupełnie nie była wdrożona w obowiązki domowe. Oczywiście możemy ubolewać, że Mila nie włączała bardziej w domowe sprawy Ignacego i córek, no ale wiemy, że tego nie robiła i nie ma co bić piany.
Później Gaba co prawda ogarnia kwestię obowiązków domowych i staje się pilną robotnicą w roju - ale ten rój cały czas ma inną Królową.