I jak oceniacie Zabe???

[cely]

Książka- super. Sama tytułowa bohaterka- no cóż, jak dla mnie taka nieco
pedantyczna i nudnawa. Dziwna wydaje mi się rozpowszechniona niedojrzałość
wśród piętnastolatków w tej książce- Żaba i Piotrek Żeromski zachowują się jak
o wiele młodsze dzieci...
Co do reszty bohaterów... Aurelia mnie zawiodła- po książce " dziecko piątku"
była jedną z moich ulubionych postaci, z tą swoją tajemniczością, a teraz
zmieniła się w cichą naiwną nauczycielkę- jej relacje z Żabą są takie
naciągane... Nauczycielka i uczennica, dwie najlepsze przyjaciółeczki? Czekanie
z tematem na swoją ulubioną uczennicę? Błagam...
Laurę uwielbiam. Zawsze uwielbiałam, chociaz na początku troche mnie drażniła
ta jej wredota, więc teraz nie przeszkadza mi, że odpuściła swojej rodzinie
nieco. I tak jest bardzo wyrazista, a teraz przynajmniej nie musze się obawiać,
że pójdzie w ślady tatusia. Wątek romantyczny z Wolfim też jest wdg. mnie
bardzo na miejscu, bo Wolfiego polubiłam od pierwszego obrazka i pierwszego
opisu ( pryzpomina mi trochę mojego kuzyna, więc atmosfera zrobiła sie calkiem
swojska :P). Kiedy przyszedł do domu borejków i od pierwszego wejrzenia
zakochał się w Tygrysu... ech, super :).
Róża z kolei jest bohaterką za którą nigdy nie przepadałam, ale w tej części
zrobiła się bardziej znośna, bo już nie taka niemrawa i przesłodzona. No i
bawią mnie jej powtórzenia, kiedy się denerwuje. Niezłe sa tez kłótnie z Laurą-
chociaż to może bardziej z sympatii własnie dla Laury- ale stare teksty w
stylu "za pozwoleniem" są świetne.
Kolejna postać, którą uwielbiam i w Żabie, i w Języku Trolli to Józinek-
zupełnie się nie zgadzam, że jego sposób myślenia nie odpowiada
dziewięciolatkowi- jest poprostu inteligentny, jak wszyscy członkowie rodzinyy
borejków, w końcu Idusia zadbała o jego rozwój umyslowy rozmawiając z nim przez
cały okres niemowlęcy. Józinek jest taki jak trzeba- trzeźwy, szczery, chyba
najnormalniejszy w całej rodzinie... Dlatego też podobał mi się Język Trolli-
jak widzę większość forumowiczów nie ma na jego temat przychylnej opinii, ale
mnie tak ujął sposób bycia Józinka, że poprostu nie mogłabym nie lubić książki,
napisanej w całości z jego punktu widzenia ( inaczej niż Żaba, w której
patrzymy okiem różnych bohaterów).
Miągwa jak zwykle mięczakowaty- naprawdę nie wiem jak to się stało, że synek
Gabrysi jest taki... jego nie lubię, bo to mądrala, lizus i kabluje. Józinek
the best.
Jeszcze Fryderyk... no cóż, tego tez nie darzę zbytnią sympatią. Mimo to
podobało mi się, że Róża przyjęła go tak, a nie inaczej- niektórzy mówili, że
to nierealne, żeby tak od razu mu wybaczyła, bez żadnej rozmowy, ale jak dla
mnie to oni jeszcze sobie porozmawiają, a ten gest Róży był dość syboliczny i
tak cieply.
No i nie zabrakło zabawnych momentów- parę razy śmiałam się jak wariatka, a to
przy fragmencie, kiedy pani Sznytek uruchamia swój samochód, a to przy
pacjencie Idusi ( Camembert... no dobra, trochę to wstrętne, ale ryczałam jak
głupia przez pięć minut), no i genialny tekst Ignacego Borejki: "Jeden z
Montecchich! Leć po mój rapier chłopcze!".
W sumie, naprawdę mi się podobało.

Nagroda Edukacja XXI

[morgain]

A czy wiecie już, że "Żaba" otrzymała nagrodę Edukacja XXI w kategorii:
literatura dla dzieci i młodzieży? :)))

"Żaba" rozczarowała mnie w dwóch rzeczach

[kwiacia1]

Sytuacja z łagodnym przyjęciem Fryderyka na łono rodziny nie wydaje mi się
wiarygodna. Facet nie odzywał się kilka miesięcy, miał gdzieś zdrowie i
samopoczucie Róży, a ta - razem z uszczęśliwioną rodzinką przebacza mu wszystko
w trzy sekundy. Nie wróżę dobrze tej parze. I nie wierzę w taki scenariusz,
jest niewiarygodny.

Po drugie, zaręczyny Laury i Wolfiego. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia,
ale bez przesady, ludzie zazwyczaj trochę się poznają, zanim rzucają sobie w
ramiona...

[dakota77]

ja nie "kupuję" zwłaszcza pierwszej sytuacji. Bo i ile rozumiem, że Fryderyk
musial dorosnąć ojcostwa, jak i to, że Róża nie przestała go kochac i była
pewna, że wróci, kompletnie nie moge pojąć, czemu przyjęła go tak, jakby nic
sie nie stalo. Wybaczenie- OK, ale w takiej sytuacji jak ich tylko po poważnej
rozmowie i wyjaśnieniu sobie wszystkiego.

Premiera "Czarnej polewki"

[morgain]

Witam ponownie! Za całą pewnością mogę ogłosić, iż oficjalna premiera najnowszej
książki Małgorzaty Musierowicz "Czarna polewka" nastąpi dokładnie 1 września
2006. I co Wy na to? :)

[limotini]

Mnie się książka bardzo podobała, czytało ją się przyjemnie.

Mam oczywiście parę uwag: kompletnie nie potrafię zrozumieć, czemu Fryderyk nie
DZWONIŁ do Polski. Rozmowy telefoniczne USA-Polska są bardzo tanie (za 10USD
można rozmawiać przez 7 godzin dzięki specjalnym kartom), więc na pewno nie
chodzi o pieniądze. Zresztą w drugą stronę też to działa: spokojnie rodzice
mogli zadzwonić do niego - kosztuje to tyle co rozmowa z Wrocławiem.

I drugie, podobne pytanie: jak Fryderyk mógł wytrzymać bez wiedzy, czy dziecko
się rozwija zdrowo, czy w ogóle jeszcze żyje, jak jego dziewczyna znosi ciążę...
No nie rozumiem tego.

Motyw z niesprawdzaniem poczty już był omawiany, dziwne.

apropo poczty:)

[jottka]

omawiane dzieło przeczytałam sobie dopiero wczoraj, gdy łaskawa pani
bibliotekarka w dziale dziecięcym i młodzieżowym dała sie przekupić i pożyczyła
bestselera na weekend, ale faktycznie tekst ze zmianą adresu i w ogóle
niesprawdzaniem poczty, gdyż sie pracowało jako kelner na czarno, w ustach
laureata międzynarodowego konkursu astronomicznego i stypendysty nasa brzmi jak
humor zeszytów:))) że inaczej tego nie określę


ja już pomijam fakt, że student czy doktorant instytucji naukowej zezwolenie na
prace czasową posiada, że tak potężny intelektualista raczej nie będzie zarabiał
w pocie czoła paru groszy jako kelner, bo i po cholerę, tylko najprawdopodobniej
już w kraju zarabiałby sporo więcej jako programista czy ktoś w tym rodzaju, ale
wmawianie ludziom, że młody geniusz nauk ścisłych a/ nie umie ustawić sobie
przesyłania poczty ze starego adresu, b/ nie korzysta w ogóle z poczty (a takie
zdanie tam pada), bo zaharowuje sie jako ów kelner, jest już nie tyle śmieszne,
co żałosne:( to środowisko, że tak powiem, porozumiewa się ze sobą niemal
wyłącznie mailami. jakim cudem utrzymał konkursowe stypendium, czyli jak mógł
pracować przy jakimś projekcie, skoro do poczty nie zaglądał, pozostaje dla mnie
nieodgadnioną tajemnicą, przecież tego rodzaju stypendia czy granty to nie są
darowizny pieniężne, tylko forsa na skromne utrzymanie podczas pracy przy jakimś
projekcie naukowym:( no pomieszanie z poplątaniem, paru epok zresztą też


w obliczu tej kreacji wyobraźni wątek róży zaczął mi sie nagle wydawać szalenie
realistyczny:)