Czolem,
Postanowilem opisac swoje pierwsze wrazenia w postaci pamietnika z poszczegolnych dni. Gram juz dni pare i z niejednym sie spotkalem, po 3 miastach mam juz mniej wiecej pojecie, o co biega i co ludziom dolega

. Ciekawi mnie, czy macie takie same wrazenia.
Dzien 1.
Dziwne miejsce, dziwni ludzie. Nic nie rozumiem. Jestesmy na srodku pustyni, nocujemy w namiotach. Wokol "miasta" widac jakis dziwaczny mur poskladany z byle czego. Na zewnatrz pustynia. Wieje wiatr, w tumanach kurzu widac kilka wrakow, pare miejsc pachnacych obietnica czegos ciekawego, ale przede wszystkim wszedzie majacza walesajace sie bez celu postaci w poszarpanych ubraniach. Jeden nie ma chyba reki. Zajrzalem w kazdy kat miesciny i wypytalem o wszystko. Dowiedzialem sie niewiele albo zgola nic. Widzialem tylko, ze na pustynie co i rusz wychodza nieznani mi z imienia mieszkancy. Ruszylem wiec radosnie za nimi, na wszelki wypadek zabierajac ze soba manierke wody, ktora w zalozeniu miala mi uratowac zycie na pustyni. Nie uratowala. Znalazlem kilka ciekawych, nawet w miare uzytecznych rzeczy, ale na pustyni zaskoczyla mnie noc. Nastepnego dnia obudzilem sie w innym miescie.
Dzien 2.
Nie nocowac na pustyni. To juz wiedzialem z cala pewnoscia. Dowiedzialem sie rowniez, ze na pustyni przyda sie cos do schrupania, bo tez pomaga isc dluzej bez odpoczynku. Nie napisalem do jedzenia z premedytacja. Tego szajsu nie da sie nazwac jedzeniem. Zapach tych smakolykow przyciaga najwyzej wyjatkowo wyglodniale sepy, nawet kruki omijaja go z daleka. Tym razem udalo mi sie przetrwac dzien. Po calym dniu chodzenia po pustyni w poszukiwaniu przydatnych rzeczy wrocilem do miasta. Widzialem, jak mieszkancy wznosza jakies budowle. Nad miastem pojawil sie zarys strazniczej wiezy, na ktora szybko wszedlem. Zanotowalem, ile dziwacznych postaci majaczy mi na horyzoncie, zobaczylem jeszcze, ze w brame wstawili wlasnie jakis dziwaczny zamek i polozylem sie spac.
Dzien 3.
Nastepnego dnia rano zobaczylem, ze po miescie krzata sie jakby mniej ludzi. Wielu nie wrocilo na noc. Brama nie wytrzymala i kilka potworow dostalo sie do miasta. Pamietalem goscia, ktorego zwloki wlasnie wynosili na pustkowie. Poprzedniego dnia naskrobal na tablicy kartke z pytaniem, czy ktos jest z jego okolic. Ja bylem, ale nie zdazylem mu odpisac. Nabijalismy sie, ze odpowiedzi przybijemy po drugiej stronie bramy, bo gosc i tak wroci jutro w nocy, to bedzie mogl przeczytac.
Miescina zaczela mi sie podobac. Ludzie jacys tacy sympatyczni, chociaz chyba bez wiekszego pojecia o tym, jak przetrwac. Sporo rozmawiamy, ale tylko przez kartki poprzybijane na scianie. Z imienia nie kojarze jeszcze nikogo. Na srodku ogrodzonego terenu, pod plandekami, rosnie stos materialow. Przegladam je szukajac czegos, co mogloby sie przydac, ale to glownie bale spruchnialego drewna i jakies smieci. Nic sie z tym nie da zrobic, dziwne. Moze przyda sie pozniej.
Znow spedzilem dzien na pustyni, tym razem z jakims innym gosciem. Ruszylismy mniej wiecej w tym samym kierunku. Przeszukiwalismy ramie w ramie strefe, w ktorej procz nas byly jakies zombie, ale na szczescie nie odwazyly sie zaatakowac po tym, jak rozsiekalismy dwoch ich kumpli nozami. Po calym dniu, skrajnie wyczerpany, wrocilem do miasta. Po raz ostatni, jak sie mialo okazac. Ten nocy horda byla naprawde wielka. Prawie polowa przebila sie przez nasze watle zabezpieczenia i wyrznela w pien pol miasta. Miedzy innymi mnie. Musze pamietac, zeby rozbijac namiot dalej od bramy...
Dzien 4.
Nowe miasto, nowi ludzie. Od razu zauwazylem mnostwo notatek poprzybijanych w okolicach bramy. W grupie od razu pojawilo sie dwoje przywodcow i porozstawiali ludzi po katach. Ja sie tam nie kloce, wole przezyc niz zachowac honor. Czegos sie juz nauczylem. Mamy miejsce spotkan, w ktorym mozna pogadac bez tych beznadziejnych notatek. Na scianie jest przybita mapa, na ktorej mamy zaznaczac, gdzie i co zostawilismy, jesli nie bylismy tego w stanie przyniesc. W sumie nie wyglada to zle.
Znow spedzilem cala noc i prawie caly dzien na pustyni. Uratowalem dwoch naszych, ktorych zombiaki przygwozdzily gdzies niedaleko miasta. Na dwoch juz nie byly takie mocarne. Opuscilismy strefe na dlugo przed koncem 30-minutowego okienka, ktore sobie wywalczylismy. Po powrocie zobaczylem ogromna sterte materialow na srodku miasta. W rownych kupkach lezaly poukladane deski, jakies stalowe elementy, radia, komponenty elektroniczne, nawet dwa worki z cementem i kilka kanistrow z woda smierdzaca trupem. Jako pierwszy powstal warsztat, do ktorego od razu zagoniono czesc ludnosci. Kilka godzin pozniej znana mi juz skadinad wieza wartownicza stanela dumnie za murami. Na wiezy zamontowali jakies dziwne cacko, dzieki ktoremu wiemy dokladnie, ile jest zombiech w jakiej strefie. Przed noca zdazylismy jeszcze postawic czesc fabryki i dorzucic troche sprzetu do warsztatu, zeby sie latwiej pracowalo przy innych konstrukcjach.
Przez caly dzien dwoje przywodcow, o ktorych wczesniej wspomnialem, toczylo klotnie o to, ktore z nich powinno dowodzic. Kobieta obstawala przy demokracji, a mezczyzna przy dyktaturze. Niesmialo stanalem po stronie demokracji. Osmieleni moja postawa mieszkancy jeden za drugim opowiadali sie za propozycja kobiety. W koncu mezczyzna musial odejsc niepyszny. Tuz przed zmrokiem zamknelismy bramy. Ulozylem sie spokojnie w namiocie bedac pewnym, ze dzisiaj zaden potwor sie przez mury nie przedostanie. Mialbym racje, gdyby nie to, ze ow mezczyzna, ktory chcial nami rzadzic, otworzyl bramy tuz przed atakiem. Tak ze zwyczajnej, ludzkiej zlosliwosci.
Dzien 5.
Rece wciaz mi sie trzesa. Trupa zombiaka, ktorego zadusilem wlasnymi rekami we wlasnym namiocie musial wyniesc ktos inny. Nie moge patrzec na te potwory. Nie potrafie sklecic trzech zdan bez jakania sie i przerywania, by rozejrzec sie w panice. Nie moge wyjsc na zewnatrz. Pustynia napawa mnie przerazeniem, bezgranicznym strachem. Naszego niedoszlego przywodce wygnalismy, odebralismy mu wszystkie prawa, ale zanim zdazylismy to zrobic zabral z magazynu jakies bardzo wazne rzeczy i wyszedl na pustynie. Z wiezy widze go ukrytego w wykrocie, trzesacego sie ze strachu. Widze, jak zblizaja sie do niego zombie. W koncu go dorwa, jestem tego pewien. Z przyjemnoscia popatrze, jak wygryzaja mu zywcem flaki.
W zwiazku z moja nowa fobia przydzielono mnie do pracy w miescie. Ukonczylismy fabryke, pol dnia przerabialismy materialy w warsztacie z bali robiac deski, ze skrawkow metalu stalowe konstrukcje. Wstawilismy zamek w brame, ulepszylismy mur, wykopalismy wilcze doly wokol muru. Dzisiaj bedziemy bezpieczni, przysiegam to sobie. Podobno na pustyni sa cudowne leki, ktore moga mnie wyleczyc z mojego strachu, ale dzisiaj nie mamy ich pod reka, a w podobnej sytuacji jest jeszcze czternastu mieszkancow, w tym jeden, o ktorym cos slyszalem, ze jest bardzo slawny i ze jego specjaloscia jest wlasnie szukanie roznych ciekawych rzeczy na pustyni. To on mial dowodzic moja sekcja, mial nas prowadzic w dzicz na poszukiwania. Teraz cala jego sekcja drzy z przerazenia i poslusznie pracuje w warsztatach wdzieczna za to, ze nie musi wychodzic na zewnatrz. Poczekam na swoja kolej, na razie jestem bezpieczny za murami.
Widze, ze to silni ludzie, podniosa sie z tego. Moze nie dzis, moze nie jutro, ale staniemy na nogi. Miasto rozwija sie szybko, co i rusz pojawiaja sie nowe konstrukcje, magazyny wciaz sa pelne materialow, na pustyni widze kilkunastu naszych przeszukujacych kazdy wykrot, kazda kepe poskrecanych, wyschnietych drzew. Damy sobie rade.