czapla siwa

[piasia]

Wprawdzie to może nie jest temat ogrodowy, ale znam parę takich osób, które
się ucieszą, że ktoś pisze o ptakach.

Widziałam to cudo wczoraj - po raz pierwzy w życiu. Ależ ona jest
ogromniasta!!! Tylko dlaczego, dlaczego do cholery nie chciała posiedzieć na
gałęzi przynajmniej 2 sekundy dłużej, żebym zdążyła ustawić ostrość w
aparacie? Przedzierałam się przez krzaki ze trzy minuty, ona siedziała na
czubku brzozy, a jak stanęłam i podniosłam aparat do oczu, to frrrrr i tyle
ją widziałam....

[petro5]

Ten jakże piękny i dostojny ptak w lecie prawie codziennie perzelatuje nad
moją chałupką. Szum skrzydeł jest fantastyczny. Podobno gniazduje gdzieś na
obrzeżach Puszczy Kampinoskiej. Jesienią wykopałam oczko wodne może któregoś
dnia do mnie zaleci na śniadanko. Uprzejmie również donoszę ,że dotarł do mnie
mój stary przyjaciel-kopciuszek. A więc wiosna mości Panie i Panowie.Pozdrawiam

[elaos]

Rozumiem Cię doskonale. Jak pierwszy raz zobaczyłam czaple, brodzące po
mokradłach w lesie,z odległości paru metrów to na chwilę zapomniałam
oddychać.Podobnie wyglądało moje spotkanie pierwszego stopnia z żurawiem -
zastygłam w niewygodnej pozycji, zeby tylko nie drgnąć i zachwycać się jak
najdłużej. A swoją drogą to chyba szczęście, że nie staliśmy się jeszcze tak
strasznymi mieszczuchami, żeby zobojętnieć na bogactwo Matki Natury. Zupełnie
nie rozumiem ludzi,którzy nie potrafią reagować na to co jest wokół nich.Ich
reakcja na np. taką czaplę to sekundowy, obojętny rzut oka i po całym
zachwycie.Czasem odnoszę wrażenie, że ludzie dzielą się na kilka gatunków - tak
wielkie są różnice w odczuwaniu tych samych rzeczy.

[mjot1]

Widziałem ją wczoraj.
Gdy raniutko jak zwykle wędrowałem na przystanek zauważyłem ją na pięknym
bezchmurnym niebie.
Początkowo dreszczyk; bocian!
Ale po chwili zauważyłem charakterystycznie złożoną szyję. Nadlatywała z
kierunku SSE.
Po pewnym czasie zaczęła zniżać lot zataczając kręgi nad wiejskim stawem.
Zmniejszała pułap coraz niżej i niżej wykonując pięć coraz ciaśniejszych
spiralnych okrążeń. Rozłożyła szyję, rozcapierzyła skrzydła, włączyła hamulce
i...
I szybko zaczęła wzbijać się ponownie nabierając wysokości. Pewnie stwierdziła,
że prawie całkowicie jeszcze pokryty lodem staw nie jest godzien jej uwagi.
Nabrawszy wysokości pomachała skrzydłami na uprzednim kursie w kierunku do
rozlewisk bobrzych.
Obserwowałem ją chciwym okiem przez około czterysta metrów swego marszu....
Po czym wsiadłem w autobus i niechętnie udałem się do pracy -marzenia
milionów...

Taaak czapla...
Kilkanaście lat temu siedząc na piaszczystej łasze na środku Sanu czuwałem
zawzięcie nad kijami w nadziei, że a nóż?
Na wschodnim horyzoncie nieboskłon zaczął różowić się przedświtem a ja
zdrętwiały z chłodu, bezruchu i wilgoci marzyłem o słoneczku...
Z tej „czujnej” drzemki wyrwał mnie nagle i postawił na równe nogi niesamowity
szum i gwałtowny powiew wiatru!
Tuż nad mą głową gwałtownymi wymachiwaniami skrzydeł wzbijała się właśnie
czapla.
Widać lotem szybowym schodziła do lądowania na tę właśnie łachę w ostatniej
chwili dostrzegła w mroku mnie i wystraszona równie jak ja salwowała się
ucieczką. Omal nie siadła mi na czochradle!
Właśnie dla takich chwil warto siedzieć samotnie nocą na środku rzeki jak jakiś
kompletny idiota! Takich chwil nigdy się nie zapomni...

Najniższe ukłony!
Wachlowany czaplim skrzydłem M.J.

[jerzy.wozniak]

Witam na forum Gazety!
Z czapli tak naprawdę lubię tylko bąkowce czyli bąka i bączka. Nie pytajcie
dlaczego – tak mam. Te dwa czapliska mnie po prostu zaczarowały. Raz, dlatego
że kilka razy miałem z nimi bliskie spotkanie, a dwa dlatego ze obydwa wydają
glosy zaprzeczające ptasiemu artykułowaniu dźwięków pięknie nazywanego przez
nas śpiewem. Nigdy zresztą nie próbowałem i fotografować po co! Dobre zdjęcie
wychodzi tylko wtedy, gdy zaczaimy się na ptaszysko w namiociku i wyczekamy.
Takie z podejścia pokazują zwykle przerażone dziobisko szykujące się do
ucieczki. Tak zresztą wyglądają ptaki na większości zdjęć. Aby zdjęcie było coś
warte ptak nie może się bać- to strasznie trudne i czasochłonne. Na ale
wracajmy do czapli, ta siwa nie jest lubiana bo wygląda z bliska jak czekający
na okazję cwaniaczek łypiący ślepiem co by tu. Natomiast, gdy leci jest
śliczna, parę razy na mazurach przeleciała jakby nigdy nic koło mego pontonu
tak na odległość wiosła - co z majestat nie spodziewałem się, że tak lekko może
szybować tuż nad wodą. Z daleka tego nie widać, ale jej zgięta szyja wygląda
wspaniale i jakoś tak pasuje do jej postury. Nie mogę wyobrazić sobie czapli z
wyprostowana szyją. A teraz czekam na bączka, może znów w tym roku w łozach
zobaczę jego pstrokate ciałko i usłyszę ten szczekliwy przepraszam za wyrażenie
śpiew.
Jerzy Woźniak