Lubański najlepszym polskim piłkarzem 50-lecia ...

[Gość: kris jest dziwką i gejem]

Hej kris ty dziwko lalalalalala!!!

[Gość: Eugeniusz]

Jestem rocznik 1951 i dla mnie nasze piłkarstwo to Lubański.
Gratuluję i cieszę się z Jego sukcesu. Och te mecze Górnika z
Romą, ten karny a Olimpiada! Dziękuję za wzruszenia.

[Gość: pele84]

Jestem rocznik 1984 i choc nie pamietam Jego gry, bo pamietac
nie moglem, to dla mnie zwycięzcą jest Kazimierz Deyna. Z
opowiadan tylko slyszalem o Jego wspanialej grze. W telewizji
ogladalem Jego wspaniale gole. Wygral Lubanski. Ciekaw jestem
kto wygra plebiscyt np.: za 7 lat z okazji najlepszego PL
pilkarza 10-lecia XXI wieku. Czyzby Jerzy Dudek?

[dafffy]

Gość portalu: pele84 napisał(a):

> Ciekaw jestem kto wygra plebiscyt np.: za 7 lat z
okazji > najlepszego PL pilkarza 10-lecia XXI wieku.
Czyzby Jerzy > Dudek?

Jeśli polska piłka dalej będzie wyglądać tak, jak wygląda
(a wiele na to wskazuje), to jeśli mają choć trochę
przyzwoitości, nie zrobią takiego plebiscytu... :)))

[Gość: Vieri]

kto wygra plebiscyt np.: za 7 lat z okazji najlepszego PL
> pilkarza 10-lecia XXI wieku. Czyzby Jerzy Dudek?


Miejmy nadzieję, że do tego czasu pseudoliga i pseudoreprezenatacja zostną
rozwiązane.

Pomysł

[Gość: Misio]

Ja za to jestem ze szczęśliwego dla polskiej piłki rocznika 1974. Przyszło żyć
w gorszych przeważnie czasach, dlatego rzucam pomysł. Może "GW" wyda CD-ROM z
mniej niż Wembley celebrowanymi przez telewizję meczami reprezentacji i klubów -
fragmentami spotkań Górnika z Romą, meczem Polska-Anglia w Chorzowie (1973
oczywiście :)), olimpiadą w Monachium etc. Byłoby mnóstwo uciechy, a może
idzieciaki mogłyby przyjrzeć się prawdziwym asom - zamiast dzisiejszej mizerii?

[dafffy]

Gość portalu: Eugeniusz napisał(a):

> Jestem rocznik 1951 i dla mnie nasze piłkarstwo to
> Lubański. Gratuluję i cieszę się z Jego sukcesu. Och te
> mecze Górnika z Romą, ten karny a Olimpiada! Dziękuję
za > wzruszenia.

50 bramek w reprezentacji! Kto ten wynik kiedykolwiek
poprawi??!!
Deyna był blisko (48), ale też - o ile dłużej Deyna grał
w reprezentacji!
Lubański i Deyna byli nieporównywalni - obaj wielcy,
każdy na swój sposób. Ja bym przyznał im ten tytuł ex aequo.

[Gość: Darry]

Nie przesadzajmy z tym "o ile dłużej". Czasowo na pewno
Lubański - zadebiutowal w 1963, zakonczyl w 1980 (odpowiednio
Deyna debiut 1968, ostatni mecz 1978). Wystepow faktycznie
wiecej mial Deyna - 102 przy 80 Lubanskiego. Jendak i tak 45
goli Deyny jest wynikiem imponujacym, bo przeciez byl on
srodkowym pomocnikiem i strzelanie goli nie bylo jego
podstawowym zadaniem.

Ja osobiscie glosowal bym na Deyne - za wspaniala technike i
niezwykla inteligencje na boisku. Lubanski byl przede wszystkim
bardzo szybkim napastnikiem, potrafiacym sie swietnie znalezc w
polu karnym. Ale to Deyna byl na boisku niepowtarzalna
osobowoscia.

Choc oczywiscie nie wybrzydzal bym, gdyby taki Lubanski mial
sie teraz pojawic w polskiej reprezentacji:-)

[dafffy]

Gość portalu: Darry napisał(a):

> Nie przesadzajmy z tym "o ile dłużej". Czasowo na pewno
> Lubański - zadebiutowal w 1963, zakonczyl w 1980
> (odpowiednio Deyna debiut 1968, ostatni mecz 1978).
> Wystepow faktycznie wiecej mial Deyna - 102 przy 80
> Lubanskiego.

Zgadzam się, ale z małymi uwagami. Po pierwsze pierwsza
część kariery Lubańskiego przypadła na czas, gdy
reprezentacja nie osiagała spektakularnych sukcesów (i, w
związku z tym grała o wiele rzadziej):
1963 - 1971, a więc jest to 8 lat, przy 3 latach Deyny
(1968-1971); po drugie - karierę Lubańskiego na dobrą
sprawę należy liczyć do 1973 roku (do kontuzji którą
odniósł w meczu z Anglią), później bardzo długo leczył
kolano, a gdy znów zaczął grać w reprezentacji, był już
właściwie cieniem dawnego siebie.

Deyna gros swojej kariery (1972-1978) spędził we
wspaniale grającej polskiej reprezentacji, przed którą
drżeli najbardziej klasowi przeciwnicy i było mu o tyle
łatwiej błyszczeć. Gdyby Kaziu grał w dzisiejszej reprze,
na pewno jego gwiazda nie lśniłaby aż takim blaskiem.

> Jendak i tak 45 goli Deyny jest wynikiem imponujacym,
> bo przeciez byl on srodkowym pomocnikiem i strzelanie
> goli nie bylo jego podstawowym zadaniem.

Tu jest pełna zgoda, kapelusze z głów przed Deyną. To, z
pewnością jeden z dwóch najlepszych polskich piłkarzy
wszechczasów.

> Ja osobiscie glosowal bym na Deyne - za wspaniala
> technike i niezwykla inteligencje na boisku. Lubanski
> byl przede wszystkim bardzo szybkim napastnikiem,
> potrafiacym sie swietnie znalezc w polu karnym.

Nie tylko. Potrafił zmobilizować cały zespół do walki,
potrafił porwać kolegów swoim przykładem. Potrafił
wypracowywań sobie sytuacje, nie był tylko egzekutorem
typu chocby Gerda Muellera.
Nie zapominaj też, że, dopóki grał (olimpiada), to
Lubański był kapitanem drużyny. Kaziu Deyna został nim
dopiero po kontuzji Włodka. Nie wybiera się na kapitana
zawodnika, który nie jest osobowością.

> Choc oczywiscie nie wybrzydzal bym, gdyby taki Lubanski
> mial sie teraz pojawic w polskiej reprezentacji:-)

Ba! A kto by wybrzydzał?! Żeby tak jeszcze pojawili się
Deyna i Gadocha... (czemu Gadocha tak nisko w tym
plebiscycie???) Zaraz byłoby inaczej...

Pozdrawiam.

[Gość: camillo]

> Tu jest pełna zgoda, kapelusze z głów przed Deyną. To, z
> pewnością jeden z dwóch najlepszych polskich piłkarzy
> wszechczasów.

A Lato, a Boniek, a Wilimowski? Nie wiem, skąd to "z pewnością". Obiektywnie
licząc sukcesy, Lato i Boniek przewyższają zarówno Lubańskiego, jak i Deynę.
Ale to wokół tych dwóch ostatnich wytworzyła się legenda.
Ja wolę mówić o "wielkiej piątce" polskich piłkarzy - a w jej ramach każda
kolejność jest możliwa.

Lubański... Deyna... Lato... Boniek...

[dafffy]

Gość portalu: camillo napisał(a):


> A Lato, a Boniek, a Wilimowski? Nie wiem, skąd to "z
> pewnością".

Na przykład z opinii trenera Górskiego, który tych
wszystkich zawodników znał najlepiej. A Górski mówi:

o Lubańskim:

"Włodek do czasu kontuzji to była postać numer jeden w
polskiej piłce. Nie było nawet dyskusji, kto jest
najlepszy, nikt nie ośmieliłby się zapytać: "Lubański,
Deyna czy Gadocha?". Lubański był poza konkurencją."

i jeszcze:

"Lubański był najwszechstronniejszym graczem w drużynie..."

O Lacie mówi już dużo spokojniej:

"[Lato]...był tak szybki, że nie musiał robić zwodu, żeby
uciec obrońcom.

A o Bońku nawet z lekką nutą krytycyzmu:

"[Boniek] Ale gdyby wziąć pod uwagę umiejętności, to i
dla mnie nie był najlepszy. To był raczej taki
przebojowiec - silny, zdecydowany."

Choćby z tych krótkich opinni trenera-legendy widać
różnicę między tymi piłkarzami.


> Obiektywnie licząc sukcesy, Lato i Boniek
> przewyższają zarówno Lubańskiego, jak i Deynę.


To nie jest obiektywnie. Obiektywnie byłoby, gdyby
Lybański, Deyna i Boniek grali w tym samym czasie i mieli
te same warunki do robienia kariery. Zresztą Lubański był
dwa razy powoływany przez światowe znakomitości do
reprezentacji gwiazd światowego futbolu: raz przez
legendarnego bramkarza Lwa Jaszyna na jego pożegnalny
mecz: Dynamo Moskwa - "Reszta świata" i drugi raz, do
reprezentacji Europy w meczu z Ameryką Południową.
Gdyby kariery Lubańskiego i Deyny przebiegały w czasach
Bońka, ich dokonania zapewne przewyższyłyby sukcesy Zibiego.

> Ale to wokół tych dwóch ostatnich wytworzyła się
> legenda.

Legendy nie tworzą się bez przyczyny. Ilu mamy
legendarnych piłkarzy na swiecie: Ricardo Zamora, Lew
Jaszyn, Pele, Eusebio, Bobby Charlton i jeszcze może
kilkunastu...? A bardzo dobrych i nawet świetnych były
przecież tłumy.

> Ja wolę mówić o "wielkiej piątce" polskich piłkarzy - a
> w jej ramach każda kolejność jest możliwa.

Zgadzam się że można mówić o "wielkiej piątce", ale
kolejność w jej wnętrzu jest jednak istotna.

[Gość: camillo]

> Choćby z tych krótkich opinni trenera-legendy widać
> różnicę między tymi piłkarzami.

To są jego _subiektywne_ opinie. Trener Piechniczek pewnie miałby inne.

Zresztą Lubański był
> dwa razy powoływany przez światowe znakomitości do
> reprezentacji gwiazd światowego futbolu: raz przez
> legendarnego bramkarza Lwa Jaszyna na jego pożegnalny
> mecz: Dynamo Moskwa - "Reszta świata" i drugi raz, do
> reprezentacji Europy w meczu z Ameryką Południową.

Boniek _też_ był powoływany na takie mecze. I to także w czasach, kiedy nie
grał jeszcze w Juventusie i Romie.

[dafffy]

Gość portalu: camillo napisał(a):

> To są jego _subiektywne_ opinie.

W ten sposób można podważyć wszystko, gdyż na dobrą
sprawę, wszystko jest subiektywne.

> Trener Piechniczek pewnie miałby inne.

Antoni Piechniczek nie jest aż tak uprawniony do oceny
tych piłkarzy jak Kazimierz Górski. Nie trenował ani
Deyny, ani Lubańskiego, więc znał ich stosunkowo słabo,
tyle, co i my - z telewizji głównie.

[Gość: camillo]

> > Trener Piechniczek pewnie miałby inne.
>
> Antoni Piechniczek nie jest aż tak uprawniony do oceny
> tych piłkarzy jak Kazimierz Górski. Nie trenował ani
> Deyny, ani Lubańskiego, więc znał ich stosunkowo słabo, tyle, co i my - z
telewizji głównie.

No weź nie żartuj. Piechniczek zna Deynę i Lubańskiego jeszcze z boiska
piłkarskiego choćby - przecież sam był ich reprezentacyjnym kolegą,
wielokrotnie grał przeciw nim w lidze.
A trener Górski też nie trenował Bońka (no, wziął go na parę meczów do kadry w
1976 roku, ale przecież Boniek wtedy tylko zaczynał wielką karierę).

Pewnie, że wszystko jest subiektywne. Ale wydaje się chyba naturalne, że Górski
czuje się osobiście bardziej związany z takimi piłkarzami, którzy byli z nim od
początku i z którymi osiągał pierwsze wielkie sukcesy - i stąd szczególny ton,
z jakim mówi o Lubańskim. I trudno, żeby jego subiektywna opinia miała
przesądzać o mojej.

Generalnie odnoszę wrażenie, że sukcesy reprezentacji i klubów z lat 70. ceni
się w Polsce bardziej niż sukcesy z lat 80. - mimo że patrząc obiektywnie, są
one zupełnie porównywalne. Może to efekt "pierwszego razu" jest?

generalnie...

[Gość: jaloff]

> Generalnie odnoszę wrażenie, że sukcesy reprezentacji i
klubów z lat 70. ceni
> się w Polsce bardziej niż sukcesy z lat 80. - mimo że patrząc
obiektywnie, są
> one zupełnie porównywalne. Może to efekt "pierwszego razu"
jest?
generalnie to przypomnij sobie jak grała reprezentacja na
mistrzostwach w 74r(do feralnego meczu z Niemcami bez porażki),
z polotem, a jak ta "bońkowa"(choć i z Latą) w 82(bezbramkowe
remisy ze ZSRR I Kamerunem...)

[Gość: camillo]

No dobrze, rozumiem samą reprezentację, wiem, że w 1974 roku graliśmy
efektowniej. Ale tak samo jest gdy mowa o sukcesach drużyn klubowych! Widzew,
który grał w półfinale PMK, który wyeliminował Liverpool (który wtedy był w
światowej piłce tym, czym dziś jest Real Madryt), który pokonywał Juventus i
oba Manchestery, jest wspominany tak jakoś mimochodem, za to ciągle się trąbi o
wielkich meczach Legii i Górnika w latach 60. i 70. (gdy tak naprawdę
tych "wielkich meczów" wcale nie było aż tak dużo, a przeważnie Górnik odpadał
z drużynami z Czech czy Bułgarii).

[Gość: Porter]

W latach 70. mielismy naprawde swietna druzyne, jedna z najlepszych na swiecie.
W 1982. trzecie miejsce na Mundialu wynikalo po trosze z szczesliwego losowania
(nic nie ujmujac reprezentacji ZSRR i Belgii, byly one slabsze np. od Brazylii
Argentyny, Francji, Anglii, Hiszpanii, Jugoslawii, Wloch, czy Niemiec).

[Gość: camillo]

> (nic nie ujmujac reprezentacji ZSRR i Belgii, byly one slabsze np. od
Brazylii, Argentyny, Francji, Anglii, Hiszpanii, Jugoslawii, Wloch, czy
Niemiec).

Belgia wygrała grupę przed Argentyną i pokonała ją w meczu bezpośrednim, więc
taka słaba nie była. (Belgia to był zresztą aktualny wicemistrz Europy). Co do
tej Hiszpanii i Jugosławii - sprawdź "osiągnięcia" tych drużyn na tych
mistrzostwach, a potem porozmawiamy.
Aha - to nie była zasługa losowania, żeśmy nie trafili na Brazylię i Argentynę,
tylko zasługa tego, że ciężką walką wywalczyliśmy pierwsze miejsce w grupie.

[Gość: vip]

mimo zdobycia 3 miejsca w Hiszpanii nie jest on porównywalny
sportowo z sukcesem z RFN w 1974 r., gdyż został zdobyty w wiele
gorszym stylu i w dużej mierze przy pomocy szczęsliwych trafów(
trafienie do słabej grupy z Belgią i ZSRR; mecz o 3 miejsce z
rezerwowa zdziesiatkowaną Francją)

Czemu tak nisko ?

[Gość: Janek]

Gadocha,Szarmach,Żmuda,Młynarczyk,Szymanowski,Smolarek. Powinni
być w pierwszej 15-ce.

[Gość: camillo]

> Nie przesadzajmy z tym "o ile dłużej". Czasowo na pewno
> Lubański - zadebiutowal w 1963, zakonczyl w 1980 (odpowiednio
> Deyna debiut 1968, ostatni mecz 1978). Wystepow faktycznie
> wiecej mial Deyna - 102 przy 80 Lubanskiego.

Dlaczego ciągle pojawia się ta liczba 102? Z lenistwa czy przyzwyczajenia?
W zależności od tego, czy liczyć mecze z drużynami "olimpijskimi" czy nie,
liczba meczów Deyny w reprezentacji wynosi 103 albo 97.

102

[Gość: stary]

Gość portalu: camillo napisał(a):
> Dlaczego ciągle pojawia się ta liczba 102? Z lenistwa czy
przyzwyczajenia?
> W zależności od tego, czy liczyć mecze z
drużynami "olimpijskimi" czy nie,
> liczba meczów Deyny w reprezentacji wynosi 103 albo 97.

Bo tyle ich rozegrał!
Setny (chyba najbardziej dla Niego pechowy) mecz z Argentyną 0:2
101 - z Peru 1:0
102 - z Brazylią 1:3.

Pożegnalnym meczem było spotkanie Legia - Manchester City 2-1.

103 mecze rozegrał Lato.

Oczywiście, później FIFA to wszystko zweryfikowała.

[Gość: camillo]

> Bo tyle ich rozegrał!
> Setny (chyba najbardziej dla Niego pechowy) mecz z Argentyną 0:2
> 101 - z Peru 1:0
> 102 - z Brazylią 1:3.

Proponuję sięgnąć do jakiegoś poważnego i aktualnego źródła poświęconego
historii reprezentacji Polski. Bo w zasadzie wszyscy poważni autorzy się
zgadzają, że tych występów było 103 (w tym 6 "olimpijskich"). Punktem
rozbieżności jest mecz z Argentyną w 1968 roku, którego z niewiadomych przyczyn
nie wliczano przedtem do statystyk.

> Pożegnalnym meczem było spotkanie Legia - Manchester City 2-1.

A to był mecz reprezentacji?

> 103 mecze rozegrał Lato.

A to też nieprawda. 104, w tym 4 "olimpijskie".

[Gość: Niegramotny]

Gość portalu: kris jest dziwką i gejem napisał(a):

> Hej kris ty dziwko lalalalalala!!!
Mozesz mi palancie wytlumaczyc, o co chodzi w tym Twoim
kretynskim wykrzykniku i jaki to ma zwiazek z plebiscytem? Kto
to jest ten "Kris"? Poza tym nie sil sie na te niby
angielszczyzny, bo od razu widac, ze jestes palant i ani w zab
angielskiego.

NAGRODY SPECJALNE

[Gość: Misio]

Brawo Lubański, ale większe brawa dla Deyny. Zgaduję też, że
sznowni lokalni patrioci przyznali specjalne wyróżnienia w
następujących kategoriach:
I. Podnoszenie płynnych ciężarów (Wojciech Kowalczyk)
II. Pogoń za pieszymi (Dariusz Dziekanowski)
III. Kreatywna synteza futbolu i szczypiorniaka w obliczu
europejskich potęg piłkarskich (Jan Furtok)
IV. Topless mimo wszystko (Roman Kosecki)
V. Skrupulatne marnowanie talentu (Andrzej Juskowiak)
Doprawdy nie wiem, jak inaczej tłumaczyć obecność tych
piłkarskich olbrzymów w klasyfikacji

[Gość: Andrzej Kornak]

Nie wiem tylko jak Olisadebe dostal sie przed Szarmacha.

Do mlodziezy

[Gość: leszek]

Lubanski wygral jak najbardziej zasluzenie,
byl wielka gwiazda i nigdy nie zawiodl, jego gole
przeciwko Romie (karny - myslalem, ze siatka peknie)
i Anglii w Chorzowie byly najwyzszej klasy. A Deyna
coz, nie strzelil karnego w Argentynie przeciwko
Agrentynczykom i kibice nigdy mu tego nie zapomnieli.
Byl nagminnie wygwizdywany przed meczami w Polsce,
rowniez za to ze bez formy byl caly czas powolywany
do kadry. Lubanski nigdy nie byl bez formy, to on
glownie wprowadzil Polske do MS '74. Gdyby mogl tam
zagrac pewnie zaszlismy bysmy dalej, chociaz Gadocha
i Szarmach tez grali doskonale.

[Gość: lolek]

prawda o najlepszych jest zawsze subiektywna.
tu szarmach obija sie gdzies na szarym koncu tabeli. a przeciez diabel byl
rownie rasowym srodkowym napastnikiem co lubanski. zeby nie kontuzja
lubanskiego to moze szarmach nie blysnal by na mistrzostwach, albo mielibysmy
nadmiar bogactwa i kazdy by gral po polowce. ale kiedy byl w formie, a bywal
czesto, bramki padaly az furczalo.
osobiscie uwazam ze najbardziej wszechstronnym zawodnikiem w pamietanej przeze
mnie historii polskiej pilki byl boniek: mogl grac na obronie, mogl dowodzic
druzyna w pomocy mogl grac jako srodkowy napastnik. mial strasznego kopa:
strzelal gole z 35 metrow, strzelal glowa, swietnie kiwal na pelnej szybkosci,
dobry przeglad pola. czegos brakuje?
chyba najlepszy w przegranym meczu z argentyna. oczywiscie ze on powinien byl
strzelac karnego, wiedzieli o tym wszyscy.
gadocha wspaniale krecil i centrowal co do milimetra, deyna kiwal, strzelal,
ale te nerwy mu puscily. senator lato biegal chyba 100 metrow w 9 sekund i
wspaniale kradl bramki (jak paolo rossi) ale nie mial strzalu.

najpopularniejszy

[Gość: ree]

moim zdaniem lepiej , gdyby w plebiscytach uzywano
okreslenia "najpopularniejszy" zamiast "najlepszy"
jakby nie oceniac Tomaszewskiego jako bramkarza, to najwiecej wrogow zarobil po
jego kontrowersyjnych wypowiedziach w ostatnim czasie. Boniek zblaznil sie jako
trener i działacz, zas Kasperczak chyba wlasnie trenerskim dokonaniom
zawdziecza miejsce na liscie.
co do koseckich, dziekanowskich to faktycznie nie wiem co tu robia.

Szymanowski

[Gość: marekk15]

zdumiewajace, ze Szymanowski, jeden z najlepszych prawych obroncow w
historii polskiego futbolu nie dostal ani jednego glosu!!!!! Gorzej nawet niz
Kowalczyk, ktorego dokonania sportowe sa nieporownywalnie mniejsze. To
najlepszy dowod, ze takie plebiscyty sa bez sensu.
Co do Kasperczaka, to byl on znakomitym pomocnikiem i z cala pewnoscia
zasluguje na wdzieczna pamiec kibicow, ktorzy mieli przyjemnosc widziec go
w akcjach.

Moja klasyfikacja-top5

[Gość: spec-pionek88]

1.Jan Furtok -lis pola karnego -autor wielu goli
2.Jacek Ziober -niezapomniany technik
3.Zbigniew Boniek- piekne bramki -swietny trener
4.Jozef Wandzik -chyba najlepszy polski bramkarz
5.Ernest Pol - jak mawiali golleador

[gloom]

Brawo, brawo.
1. Jan Furtok - mistrz piłki ręcznej w grze przeciwko San Marino. Takie
zagrania nie przyćmiewają wprawdzie geniusza Maradony, ale Furtok geniuszem
nie był, więc pozostaje w ich cieniu.
2. Jacek Ziober - był, jak Lato, szybszy od piłki, która zostawała daleko,
daleko w tyle...
4. Józef Wandzik - piękny gol w meczu z Rumunią, szkoda, że do własnej bramki.
Za to ręką, więc w jednej kategorii z Furtokiem. Symbol największych sukcesów
polskiej piłki lat 80-tych i 90-tych
Ciao.

[Gość: tomson z dabrowy t]

Moim ulubieńcem jest Grzesiu Lato,ale i Lubański i Deyna i
Boniek byli wspaniali i każdy z nich mógłby być pierwszy.Ja
stawiałbym na Late.W ogóle cała drużyna Wielkiego Kazimierza
Górskiego,na kazdej pozycji to byli wówczas jedni z najlepszych
piłkarzy na świecie.Z bramkarzy najlepszy moim zdaniem był
Młynarczyk.Gdyby Lubański grał w 74 na mundialu to myśle ,że
mielibyśmy złoto...Szkoda że teraz mamy takich przeciętnych
piłkarzy,i nie ma sie co łudzić ,że w najbliższym czasie wyłoni
sie nowy Lubański,Deyna czy Lato.To byli geniusze i artyści
futbolu,a tacy rodza sie raz na kilkadziesiat lat;teraz mamy
słabiutka reprezentacje,która jak sie oglada to żołądek od razu
boli...No ale mamy to co mamy i trudno,trzeba sie z tym
pogodzić,bo w najbliższych 10 latach pewnie nic nie zdziałamy
na arenie miedzynarodowej....!!!Dobrze że mamy tyle wspaniałych
wspomnień z lat 70 tych i poczatku 80 tych na otarcie łez...

co do tego zlota z lubanskim

[Gość: lolek]

pamietam jak wczoraj. niekoniecznie potrzebny byl lubanski. w meczu z
jugoslawia faulowany bez pilki byl szarmach i to tak brutalnie ze nie mogl grac
z niemcami. wystarczylo zeby zagral szarmach a bylibysmy o wiele grozniejsza
druzyna. a wowczas wszystko bylo mozliwe:lato nie byl by krolem strzelcow, my
mielibysmy zloto itp. lubanski zalatwil awans do mistrzostw w niemczech i tyle.
tak samo mozemy mowic o adamie nawalce, ktory w argentynie obok bonka byl
najwiekszym talentem. kontuzja po mistrzostwach w pieknym wieku lat 21 czy 22 i
koniec rozmowy. niespelniony talent pozostaje nieodzalowanym niespelnionym
talentem. takim byl lubanski. szkoda ze boniek nie urodzil sie pare lat
wczesniej i nie gral w 74. i tak dalej...
za malo mielismy wielkich by wygrywac bezwzglednie.

[Gość: Porter]

Szarmach w meczu z Jugoslawia zlamal nos, a faul, za ktory podyktowano karny
nie mial z tym nic wspolnego.

[Gość: Skrzydlowy]

Pilkarzem Lubanski byl naprawde dobrym, jednak talent mozna miec
tylko w jednej dziedzinie i dlatego jest slabym menadzerem
pilkarskim