Do "yeti" o ... yeti :))))

[Gość: www]

Legendarny Yeti to jednak niedźwiedź

pi, PAP 19-09-2003


Tajemniczy człowiek śniegu, słynny himalajski yeti, jest zwykłym
niedźwiedziem - dowodzą badania przeprowadzone przez japońskiego himalaistę.

Himalaista Makoto Nebuka zdradził w piątek wyniki dwunastoletnich badań,
które przeprowadził w Nepalu, Tybecie i Bhutanie.

"Na szczęście lub nie moje romantyczne poszukiwania yeti zakończyły się.
Jestem przekonany, że udało mi się przekształcić mit w rzeczywistość". Yeti
jest pospolitym niedźwiedziem brunatnym, Ursus arctos - ogłosił Nebuka.

Zdaniem badacza, "yeti" to fonetyczna deformacja tybetańskiego "meti", słowa
oznaczającego czczonego przez Tybetańczyków niedźwiedzia brunatnego.

Himalaiście udało się kilka lat temu sfotografować łapy i głowę "meti",
zachowane przez Szerpę jako talizman.

Historia yeti, człekokształtnego stwora zamieszkującego Himalaje, sięga
dziewiętnastego wieku. Opowieść o człowieku śniegu zyskała na rozgłosie na
początku lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku, gdy odkryto ślady wielkich
stóp na jednym z himalajskich lodowców.

a to ciekawe

[Gość: duch olabogi]

Patrzcie co dzisiaj na Papie wypatrzylem:


- Renesansowy półmisek, na którym artysta namalował 50 fallusów splatających
się w kształt męskiej głowy, zakupiło za 240 tys. funtów brytyjskie Muzeum
Ashmolean w Oksfordzie - doniósł w piątek Reuter.
Sporządzona z penisów głowa opleciona jest girlandą z napisem: "Ogni homo me
guarda come fosse una testa de cazi" ("Każdy spogląda ma mnie, jakbym był
sukinsynem") - po dziś dzień popularnym włoskim wulgaryzmem.
Datowane na XVI wiek dzieło przypisuje się włoskiemu ceramikowi Francesco
Urbiniemu.
"To jedno z najbardziej niesamowitych i fascynujących arcydzieł włoskiej
majoliki (styl renesansowej ceramiki), jakie kiedykolwiek odkryto. Stworzył je
artysta o wyjątkowym umyśle" - zachwycają się władze muzeum.
Półmisek jest rzadkim przykładem bezpruderyjnej sztuki renesansowej wypartej
pod naciskiem późniejszych, bardziej wstydliwych pokoleń - wtórują eksperci.

[Gość: www]

A ja wypatrzyłem to na wislakrakow.com:

"...pochodzi z książki wydanej w 1966 pod znamiennym tytułem "Dbaj o siebie -
praktyczne rady dla kobiet żyjących na wsi". Polecam wszystkim, którzy chcą
poszerzyć swoją wiedzę na temat higienym zdrowego odżywiania i zdrowego seksu.
Z góry zaznaczam, że niektóre fragmenty są drastyczne - Konopielka Redlińskiego
przy tym to baśń. Więc zaczynamy":

"Rozpowszechniło się obecnie noszenie butów gumowych - gumiaków. Są one
niedrogie, łatwe do utrzymania w czystości i praktyczne na błoto".

"Regularne oddawanie stolca, częste opróżnianie pęcherza też dodatnio wpływają
na samopoczucie kobiety".
"Trzeba koniecznie i obowiązkowo mieć w domu oddzielną dużą miednicę do mycia
się i mniejszą miedniczkę do podmywania[...] Karmienie w miednicy prosiąt,
cieląt lub kur jest niedopuszczalne".
"Do wycierania nóg powinno się mieć ręcznik lub czystą ściereczkę. Nie można
używać do tego celu ścierek do garnków [...]"

"W zasadzie powinno się chodzić jak najwięcej z gołą głową[...] Jednak do
przyrządzania posiłków i dojenia krów należy zakładać na głowę cienką
chusteczkę".

"Pończochy i skarpety powinny być czyste, aby nie cuchnęły potem. Gdy się drą,
trzeba je wycerować albo wprawić całe pięty, a nawet stopy z cholewki starej
pończochy".

"Częstość zbliżeń małżeńskich jest zależna od wieku, temperamentu,
stanu zdrowia, wykonywanej pracy itp. Nie ma co do tego jakichś szczególnych
zaleceń poza tym, że najodpowiedniejsze są godziny wieczorne przed snem, aby
małżonkowie mogli wypocząć do rana. Stroną kierującą w intymnym życiu
małżeńskim jest mężczyzna, bo tak jest zbudowany i takie już jest prawo
przyrody".

"Do obowiązków małżeńskich kobiety należy współuczestniczenie w zbliżeniu
płciowym, a nawet troska o nadanie mu atrakcyjniejszej, bardziej estetycznej i
higienicznej oprawy".

"Srodki zapobiegające ciąży (srodki antykoncepcyjne) można nabyć w każdej
aptece bez recepty, inne dla mężczyzn, a inne dla kobiet. Dla mężczyzn są
osłonki gumowe czy nylonowe, tak zwane "prezerwatywy" [...] Lecz i ten środek
nie jest całkowicie pewny, bo osłonka może pęknąć".

"Jak może mąż dbać o żonę? Po pierwsze: nie ciągać żony bez nadzwyczajnej
potrzeby do ciężkich prac w polu i w obejściu. Weźmy przykładowo nakładanie na
wóz gnoju lub rozrzucanie go po polu".

"Majtki powinna nosić w zimie i w lecie każda kobieta, młoda czy stara. Chronią
one organy rodne kobiety przed przeziębieniem i przed dostaniem się do nich
kurzu z różnymi zarazkami [...] Można sobie u kupnych majtek podłużyć nogawki
doszywając kawałki ze starych tegoż koloru lub dorobić szydełkiem czy na
drutach [...] Majtki powinny być zawsze czyste. Aby się w kroku szybko nie
zabrudziły i nie cuchnęły moczem, nie trzeba po oddaniu moczu podrywać się za
prędko, ale osuszyć krocze specjalnym papierem higienicznym, ligniną czy
kawałkiem starej, czystej szmatki".

"Podajemy jeszcze jeden prosty i wygodny sposób urządzenia sobie kąpieli,
mianowicie w mocnym plastykowym worku przeciwmolowym. W kąciku do mycia albo
wprost w izbie, a w lecie nawet w jakiejś zamkniętej sieni, drewutni czy
stodole rozebrać się i wejść do tego plastykowego worka ustawionego dnem na
podłodze lub na ziemi i zawiniętego jak do wsypania do worka pierwszego koszyka
ziemniaków".

"Bardzo zalecane jest np. stosowanie zamiast kremu świeżo wytopionego smalcu
(nie solonego!). Podobno w wielu krajach kobiety używają go z powodzeniem".

"Praktyczne mężatki przygotowują sobie czyściutką szmatkę lub specjalny miękki
ręcznik do wytarcia się od dołu zaraz po stosunku z mężem (ruchem w tył ciała),
by nie wycierać się koszulą i nie brudzić pościeli".

"Po umyciu twarzy należy oczy tylko wysuszyć ręcznikiem, przykładając go lekko
do oczu. Nie wolno ich trzeć ręcznikiem czy wgniatać". "[...]

"Podpaski można nabyć gotowe, ale każda kobieta może sobie także je bez żadnego
kosztu sama uszyć [...] Podpaski trzeba często zmieniać - bardzo niezdrowo i
nieprzyjemnie jest nosić zbyt mokre czy zaschnięte. Zdjęte podpaski moczy się w
zimnej wodzie przez kilka godzin, potem płucze, pierze mydłem w gorącej wodzie
i wygotowuje. Idąc w gości lub w drogę, trzeba
wziąć z sobą podpaskę na zmianę. Aby brudnej nie nosić ze sobą, zrobić na drogę
taką, którą można by zakopać lub wyrzucić do ustępu".

"Głowę należy myć przynajmniej co 2-3 tygodnie specjalnym szamponem do włosów
lub delikatnym mydłem [...] Gnidy - bardzo szpecą kobietę, bo są jakby
szyldzikiem z napisem, że we włosach jest albo było robactwo".

"Nie powinno się trzymać w jamie ustnej zepsutych zębów ani korzeni - trzeba je
usunąć [...] Gdy nie ma własnych zębów, powinno się wstawić zęby sztuczne".

"W lecie dobrze jest zwilżyć piasek czy trociny wrzątkiem odchody drobiu wnosi
się potem do sieni i do izby. W dodatku w lecie ściągają do tych resztek chmary
much z całej okolicy, cisnąc się drzwiami i oknami do kuchni, gdzie z nogami
umazanymi w kurzym pomiocie łażą po naszym jedzeniu i wpadają w garnki [...]
Nie można pozwolić na to, by tuż przed progiem dzieci załatwiały swoje potrzeby
naturalne".

"Ustęp w obejściu potrzebny jest bardzo domownikom, a przede wszystkim
kobietom, które bardziej narażone są na zaziębienie przy załatwianiu swojej
potrzeby na dworze. Brak ustępu źle działa także na samopoczucie kobiety, bo
zamiast wygodnie usiąść w ustępie, musi się rozglądać, aby jej kucającej ktoś
nie naszedł. A i muchy przylatujące wprost z ludzkich, nie zakrytych, odchodów -
najpierw kobiecie przy garnkach dokuczają. Kobieta, czując się odpowiedzialna
za zdrowie rodziny i swoje, powinna być stanowcza w domaganiu się, żeby przy
jej obejściu stał odpowiedni, szczelnie zbudowany ustęp zamykany, zakryty od
dołu, aby wiatr nie podwiewał i muchy nie miały dostępu".

"Dorosłej, zdrowej osobie można zrobić lewatywę nawet w pozycji zgiętej jak do
kopania ziemniaków. Po mniej więcej 5 minutach chory oddaje stolec".

"Wesz lonowa zwana "mendewesz", oblepia skórę owłosioną w dolnej części ciała;
łatwo ją skądś przywlec do domu, ale i łatwo wytępić, posypując miejsca przez
nią zaatakowan azotoksem lub nacierając octem sabadylowym".

[Gość: SEVEN]

lol, to juz jakas obsesja? wiecej czasu spedzasz na stronach klubow,
ktorym kibicujesz i na ich opluwaniu niz na sprawach zwiazanych z legia

[Gość: www]

Opluwaniu????
A strony internetowe są po to by je przeglądać

[mihal_04]

Gość portalu: www napisał(a):

) "Wesz lonowa zwana "mendewesz", oblepia skórę owłosioną w dolnej części
ciała;
) łatwo ją skądś przywlec do domu, ale i łatwo wytępić, posypując miejsca przez
) nią zaatakowan azotoksem lub nacierając octem sabadylowym".

problem nie taki znowu archaicznuy

"Pewnego kwietniowego wieczoru roku 1995, wypoczywałem po wielu
ekscytujących wydarzeniach jakie stały się moim udziałem w tym dniu. Może
wymienię je po kolei, a miało to miejsce w zakładzie karnym na Białołęce. Niech
kogoś nie zmyli nazwa zakład karny. Wówczas jeszcze egzystowałem na zasadzie
tymczasowo aresztowanego. Dlaczego nie umieszczono mnie w areszcie śledczym
mieszczącym się za miedzą, nie wiem? Przyczyny być może powinno się szukać w
dużym "zagęszczeniu" i rejonizacji określonej przez system. Powracając do
zajęć: pobudka, apel, śniadanie, spacer, obiad, kolacja, apel, cisza nocna. A
między "filarami" porządku dnia pojawiał się wypełniacz. Lecz w odróżnieniu
do "filarów" ten element życia więziennego miał dla każdego inny koloryt,
osobisty wymiar. Różnica między na przykład moim wypełniaczem, a sąsiada z
górnej pryczy wynikała z wielu czynników wymienię: wykształcenie, kultura
osobista, wychowanie, siła charakteru, stopień demoralizacji, sąsiedztwo
podobnych indywiduów, a przede wszystkim od ducha dnia.
Moje ciało leżało sobie spokojnie, a wręcz leniwie na pryczy. Wyłącznie
umysł próbował walczyć z mijającym otępieniem, powtarzając wyuczony dialog w
języku niemieckim. Trochę przeszkadzało mu w tym "grające" nieustannie "okno na
świat". Ale od czego ma się silną wolę i umiejętność wyłączania odpowiednich
receptorów odpowiedzialnych za niektóre zmysły. Lata praktyki. Nagle opuściło
mnie lenistwo. Ciało zbudził do aktywności silny nieustępliwy bodziec. Czuję,
że coś mnie swędzi w "rejonie" wiadomo czego, jeśli nie wiadomo, to wiadomo.
Czy już wiadomo, jeśli jeszcze nie wiadomo to w okolicy, gdzie faceci mają
swe "klejnoty". Swędzi i swędzi. Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie podrapać
źródła, z którego tryskał na całego mnie zakłócacz świętego spokoju. Miejsce
wiadomo intymne. Co z tego? Nieważne, że mama, gdy byłem przedszkolakiem i
okazywałem zbyt duże zainteresowanie swoimi męskim zwisem, przestrzegała mnie,
że służy owo urządzenie do siusiania, a nie do zabawy. Nie powiem, nawet czasem
jej posłuchałem, ale tylko czasem. Z wiekiem uznałem, że miała rację. Nieładnie
i nieestetycznie jest gdy mężczyzna drapie się po pewnych miejscach. Tym razem
wszystkie rady wzięły w łeb. Nie potrafiłem się pohamować przed jakże
niekulturalną czynnością. Coś mnie tam dosłownie żarło. "Wiederholung Übungen"
nie miał dalszego sensu. Umysł odmówił współpracy w powtarzaniu rozmówek,
koncentrując się na zrozumieniu przyczyny zrodzonego niepokoju i słabości do
czochrania fragmentu ciała pokrytego twardą "sierścią" Znów stałem się
jednością, ciało i umysł postanowiło współpracować. Rozpaczliwe,
próby "zaspokojenia" potrzeby wtedy nieznanego mi zjawiska pełzły na niczym.
Nadal moja skóra domagała się nieustannych "pieszczot". Mnie nic innego nie
pozostało, jak czochrać się, drapać, wiercić. W ten prymitywny sposób acz
skuteczny, przytępić choć na moment nieznane zjawisko. Swym nietypowym
zachowaniem wzbudziłem zainteresowanie, pozostałych mieszkańców celi. Wreszcie,
ktoś delikatnie zwrócił mi uwagę, że jeśli mi się zebrało na wspomnienia,
szczególne obrazy z przeszłości, to powinienem udać się w kierunku kącika
sanitarnego, ogłosić wszystkim co chcę za chwilę uczynić z samym sobą i dokonać
aktu potępianego przez wielu. Moje wyjaśnienia trafiły w próżnię. Jak to w
starym porzekadle - tłumaczy się tylko winny. Spróbowałem jednak przetrzymać
narastający PROBLEM!! Nie drapać się tu i tam. Nie dziwię im się, gdyż
moje "działania wojenne" nie wyglądały delikatnie mówiąc najlepiej.
Wyobraźmy sobie, że widzimy faceta (przebywającego ponad dwa lata w
więzieniu), leżącego wieczorem pod kocem i dokonującego rękoma dziwnych
zabiegów. Koc unosi się to w górę to w dół. A ludzie obserwują, zastanawiają
się, "dokonują analizy", materializują, wyobrażają sobie, dopowiadają i
komentują.
Postanowiłem nie ulegać i siłą woli przetrzymać problem, a tu nic. Jak
żarło tak żarło. I nagle, następuje wyczekiwana "wyśniona" cisza. Odetchnąłem z
ulgą. Gdy już odpocząłem, uznałem za stosowne powrócić do powtarzanego dialogu.
Przecież nie wykonałem planu dnia. Z całą stanowczością realizowanego co dnia.
W myśl zasady, każdy dzień bez nauki to dzień zmarnowany. Telewizor
cicho "karmi" dwóch smakoszy złaknionych łykowatej strawy. Ja coś tam sobie pod
nosem mamroczę. Pozostałych trzech z naszej wspólnoty, komentuje minuta po
minucie moje dziwne zachowanie. Sielanka. W tym czasie moje ręce powoli
przemieszczają się w wiadomym kierunku. W dół, poniżej pępka. Niżej i wreszcie,
palce odnajdują naturalny zarost. Natrafiają tam na jakieś niewielkie
zgrubienie, jakby krostkę tylko trochę z grubszym "pancerzem". Próbują ją
oderwać. Palce mocna naciskają, cel jeden - zerwać strup. Robię to oczywiście w
taki sposób aby nie zauważyli członkowie wspólnoty. Nie mam już ochoty narażać
się na kolejne uwagi "kolegów". Udaje się. Sukces. Strup oderwany. Postanawiam
go, wiem, wiem, że to co zrobiłem później jest niekulturalne, prostackie,
chamskie, i wystawia mi notę niedostateczną z etyki, kultury, czy higieny.
Przyznaję się, zachowałem się jak "chomąto kulturalne" dla niewtajemniczonych,
chomąto nosi koń, do niego przymocowane są "urządzenia" umożliwiające
zwierzęciu ciągnięcie co mu tam podczepią. Dobrze dajmy już spokój mojemu
posypywaniu głowy popiołem. Pragnienie oderwania strupa było silniejsze niż
konwenanse. Zaspokoić ciekawość. Odezwała się we mnie pierwotność. Dobra
przestaję już nudzić. Dłoń wędruje ku górze, wyciągam ją nad koc. Na końcu
palca mam oderwany strup. Wystawiam go pod źródło światła "płynące" z
telewizora i oglądam z ciekawością obiekt. Nagle moje oczy ogarnia panika,
strup zaczyna się ruszać. Przebiera kilkoma parami "nóg". Zrywam się i biegnę
do sanitariatu. Tam zapalam lampę i nie mogę uwierzyć. To jest jakiś
robal. "Wołam" pomocy. Wszyscy zrywają się i po kolei dokonują
oceny "znaleziska". Wreszcie podchodzi starszy człowiek i stwierdza fachowo, że
nie mam się czego bać, bo to tylko menda. Poza nim nikt w celi nie widział z
bliska wszy łonowej. O sobie nawet nie będę wspominał. W taki to sposób
pierwszy raz w życiu, miałem okazję oswoić taakiego "zwierzaka". Ona mnie
tylko, delikatnie podgryzała, dając znać, że jest i oczekuje jakieś współpracy.
Chciała się być może zaprzyjaźnić ze mną. Tylko w jaki sposób mnie odnalazła
mimo stosowanej przeze mnie codziennej, dokładnej higieny. Tego nie wiem.
Przechytrzyła mnie, a ściślej przechytrzyły mnie, bo była tam cała kolonia. Do
mnie należała decyzja, czy zaakceptować powyższy stan, czy też radykalnymi
środkami przekonać intruzów do opuszczenia pewnych obszarów mego ciała.
Postanowiłem działać. Wbrew nowym "przyjaciołom" doszedłem do wniosku, że
do mego ciała mam prawo tylko ja, a mendy naruszyły je, nie pytając mnie o
zdanie próbowały załapać się na tzw. "krzywy ryj". Być może bym im darował tę
noc i pozwolił "przenocować", ale ich nieprzystojne działanie spowodowało, że
stałem się wieczorem przedmiotem "męskich" drwin. To przelało czarę
wątpliwości. Tu powstał problem, jak usunąć paskudztwo? Mendy to cwane bestie
wiedziały kogo sobie wybrać za obiekt pożądania. Indywiduum takie jak ja nie
umiejące się bronić przed nimi. Zapomniały o jednym, więzień czasem też myśli.
Wokół siebie znajdzie choć jednego specjalistę mającego doświadczenie z
obermendą i jej ziomkami.. Wśród nas był jeden "specjalista", co tak sądzę miał
nieraz bliskie spotkanie i niekoniecznie trzeciego stopnia, ważne ze z tym
paskudztwem..
"Konsylium l

[mihal_04]

"...Konsylium lekarskie" oceniło zaistniałą sytuację. Następnie poradziło mi
szanowne gremium, że najpierw muszę się pozbyć zbędnego owłosienia. Dzięki temu
będę miał przegląd sytuacji i łatwiejszy dostęp do nieprzyjaciół.
Mendy "dekretem" nadzwyczajnym (pełnia nocy) określone zostały wrogiem
nr "Jeden". Wojna została wypowiedziana. Trzeba działać natychmiast-
Podkreślono. Te słowa płynęły ze wszystkich ust, tylko nie z moich. Wahałem
się. Próbowano przekonać mnie, podtrzymać na duchu. Oczywiście wybór należał do
mnie. Czekać czy działać? I nagle impuls. Działać Wojna rozgorzała ze
wszystkimi konsekwencjami. Świadomość że mogą się ponownie cholery zbudzić i
zacząć mnie żreć. Nie, tego już nie zniosę. Pomyślałem.
Wprowadziłem plan w życie. Wstępną strategię opracował sztab kryzysowy,
mnie pozostało jedynie zastosować się do wskazówek Trwało to jakiś czas.
Dokonałem "wyrębu lasu". Ale co dalej? I tu zdania były podzielone. Trzeba je
czymś podtruć. Nazwijmy to po imieniu. Zamordować. Jedni skłaniali się ku
paście do podłogi, inni paście do zębów. Ktoś tam wpadł na pomysł aby je
opalić. Wszyscy postanowili się włączyć do działań wojennych.. Dosłownie praca
zespołowa. Tak rzadko spotykana w tym miejscu i nietylko. Padła propozycja aby
nawet sparzyć pewne miejsca gorącą wodą. Nie żartuję. Musiałem wybrać szybko
podsunięte możliwości. Pasta do zębów wydała mi się właściwa, toteż cała
zawartość tubki wylądowała w okolicach krocza. Po zakończeniu operacji, ekspert
obejrzał mnie wnikliwie i tylko cmoknął. Być może wyraził podziw dla odważnie i
sprawnie przeprowadzonej akcji, a może z troski o robale. Nie wiem i nie
ukrywam, że w tym momencie mnie to nie obchodziło. Założyłem spodnie od piżamy
i ruszyłem w kierunku pryczy. Nie wykonując gwałtownych ruchów wsunąłem się pod
koc. I nie z powodu obserwatorów, a użytej ilości pasty. Wydawało mi się, że
noc wreszcie "zabierze" mnie w odległe przestrzenie. A w tym czasie mendy
polegną. Czyściutko się to odbędzie, a do tego spokojnie. Niech żyje chemia!!
Naiwnych nie sieją tylko się rodzą. Nie wziąłem pod uwagę jednego, że
pasta będzie wysychać, silne związki chemiczne w niej zawarte zaczną niebawem
działać. Producent pasty nie przewidział w jak niekonwencjonalny sposób będzie
ich produkt wykorzystywany. A jednak, ludzka głupota nie zna granic. Nie
dziwcie się, nie mówimy tu o pełnowartościowym członku społeczeństwa myślącym
racjonalnie, a o więźniu istocie z natury niższej.
Noc miałem z głowy, gdyż kilka godzin zajęło mi zmywanie dziadostwa jakim
bezmyślnie się wysmarowałem. Pewnie w normalnych warunkach wykonałbym tę
czynność szybciej. Tu w więzieniu, trzeba najpierw nagrzać wody, grzałką, (małą
grzałką pobierającą niewielki pobór prądu tylko na takie dawali zezwolenie,
żadnych tam jakiś fanaberii pod hasłem czajnik bezprzewodowy), buzałę
straciliśmy na ostatnim przeszukaniu. Oddziałowy wykrył nielegalny przedmiot
wykonany z legalnych elementów. A powinienem tu wyjaśnić co nazywamy w
więzieniu buzałą. To takie "magiczne" urządzenie powodujące, że w niecałe 25
minut mamy wrzącą wodę w wiadrze o pojemności 10 litrów. Między dwoma kawałkami
żelaza podłączonymi kabelkiem do kontaktu płynie prąd, oczywiście wspomniane
elementy zanurzone są w wodzie. Woda stawia opór wobec prądu elektrycznego,
który przepływa między tymi elektrodami, wytwarzając ciepło. Nie będę tu
poruszał ilości zużytego prądu. Niewyobrażalne. A mając bezprzewodowy czajnik
energooszczędny, nie trzeba by było stosować wyżej wymienionych zabiegów. Jak
widać więźniowie czasem są niezwykle zaradnymi istotami. Niestety na kolejną
buzałę zmuszony byłem poczekać. Producent jeszcze nie zrealizował wcześniej
podjętych zamówień. Stąd grzałka musiała mi wystarczyć tej szczególnej nocy. W
oczekiwaniu na ciepłą wodę, urozmaicałem sobie czas odrywając zaschniętą pastę
z różnych niekoniecznie intymnych miejsc. Raz chciałem płakać, a zaraz potem
nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. Jakby ktoś mnie w tej chwili zobaczył,
pewnie bym wygrał wszystkie nagrody w programach z cyklu "Ukryta kamera". Nie
byłem już w stanie określić czy to żrą mnie mendy, czy ból sprawia zaschnięta
pasta "położona" na podrażnione goleniem miejsce. A śmiech, no bo jak tu się
nie śmiać z takiego idioty jakim się niewątpliwie okazałem. I tak sobie
kontemplując oczekiwałem na wrzątek. Przed apelem wszystko już było w normie.
To znaczy mendy na swoim miejscu, a lepiej na moim. Pasta do zębów gdzieś w
okolicach Wisły, pewnie już spłynęła kanałami, do największego z największych
ścieków, a mnie pozostało gołe miejsce po zaroście.
Sprawy z mendami miał zakończyć specjalny preparat otrzymany od służby
zdrowia. Musiałem buteleczki z zawartością pilnować, gdyż był wykonany na
jakimś tam alkoholu nie koniecznie spożywczym. Dwóch "degustatorów" podobnych
paskudztw, wodziło tylko niemo wzrokiem za mną. Zdaję sobie sprawę, że w
mgnieniu oka, płyn przeciwko wszom łonowym znalazłby się w ich żołądkach.
Uznali by z pewnością ów dzień za niecodzienne wydarzenie i jeszcze długo
wspominali. Nie przyszło mi do głowy, że ktoś mógłby pić takie okropieństwo. A
jednak. Moją uwagę zwróciło ich nienaturalne zainteresowanie składem i chęcią
popróbowania. Nie udało im się uzyskać "legalnie" zgody, toteż postanowili
wykorzystać, być może moją nieuwagę. Jednym z nich był właśnie ten, który
zasugerował mi wysmarowanie się pastą. Teraz przestraszony leżał obserwując
mnie zza przymkniętych powiek. W jakimś stopniu intuicja podpowiadała mi, ze on
mnie obdarzył mendami. Eee. Nie współżyłem z nim. Bardzo brzydki.(żartuję
oczywiście o spółkowaniu, lecz co do brzydoty mało powiedziane). Wówczas
jeszcze nie mogłem pojąć, jak mogłem złapać te wstrętne pasożyty. Przecież
obiegowa opinia mówi, że wyłącznie podczas bliskiego spotkania można zasmakować
uroku parszywców. "Oświecenia" doznałem po przeczytaniu fachowej książki
medycznej, w której dowodzono, że menda potrafi przeleżeć w brudzie, w kurzu
nawet 2 lata, a gdy znajdzie godne środowisko, budzi się do życia. Trochę mi to
przypomina niedźwiedzie, ich sen zimowy.
Kto by pomyślał? I nie trzeba koniecznie być bardzo blisko, nawet jeszcze
bliżej żeby pasożyt uznał za stosowne przerzucić "kładkę" na kolejną osobę.
Mendę można otrzymać w "prezencie" jadąc na przykład środkiem komunikacji
miejskiej. Bogaty w wiedzę teoretyczną, przekonany o skuteczności otrzymanego
specyfiku, patrzyłem w przyszłość z radością. Kuracja minęła, obroniłem płyn,
nie został wypity. Kilka razy dziennie podtruwałem cholery, dając im
alternatywę albo śmierć albo wyszukanie sobie nowego obiektu. Lecz i tu mendom
postawiłem warunek. Nie w tej celi.
Minął tydzień, byłem po kuracji. Włosy powoli kiełkowały przypominając że
jestem dorosłym mężczyzną. I nagle po kilku dniach od ostatniej akcji "menda",
ponownie coś mnie zaczęło żreć. Znałem ów specyficzny i niepowtarzalny bodziec.
Nie czekając na następny, podjąłem niezbędne kroki. Oględziny wszystkich
narażonych miejsc. Ku mojemu zaskoczeniu. Mendy nie wyniosły się, postanowiły
pozostać, mimo że poczyniłem wiele aby im uprzykrzyć życie. Zadałem sobie
pytanie dlaczego nie dałem rady, gdzie popełniłem błąd w mendoterapii. ?
Płyn nieprzeterminowany, miejsca smarowane regularnie, przy tym
pozbawione owłosienia. Dlaczego nie odniosłem zwycięstwa, czy już na zawsze, a
przynajmniej na czas więzienia będę zmuszony "pokochać" drani? Nie, jeszcze raz
nie. To, że żyję w kloace społecznej, w poczekalni ludzkich popłuczyn, nie
znaczy że mam stać się wielką mendą. A poza tym, nigdzie w postanowieniu o
tymczasowym aresztowaniu nie napisano, że mam akceptować dzielenie swego ciała
z rozrastającą się kolonią wesz łonowych.
Kolejny raz udałem się do odpowiedzialnych za moją kurację. Tu niestety
dermatolog nie mógł mnie przyjąć, a i owszem za

[mihal_04]

"...Kolejny raz udałem się do odpowiedzialnych za moją kurację. Tu niestety
dermatolog nie mógł mnie przyjąć, a i owszem zapisała mnie pani pielęgniarka,
lecz stwierdziła z uśmiechem, że przybędzie do nas pod koniec miesiąca. Pewnie
na miotle. Taki był mój komentarz. Nie odpowiedziała na moją niewątpliwą
zaczepkę. Bardzo dziwne dla osoby niezwykle pobudliwej, dającej niejeden raz
wyraz swego niezwykłego temperamentu, wręczyła tylko kolejną buteleczkę
eliksiru i pożegnała.
Tym razem zastosowałem wraz z jednym kolegą prowokację w stosunku do
mend. Zerwałem jej "więź" fizyczną, a być może i emocjonalną ze mną. Postąpiłem
okrutnie, lecz nie pozostawiła mi wyboru. Na niej przeprowadziliśmy
eksperyment, polegający na umieszczeniu wyżej wymienionej wybranki, bądź
wybranka w naszym prywatnym więzieniu. Ściślej, w zbudowanej dla niej celi.
Paranoja, my w celi, menda również w celi.
Za więzienie posłużyła nam malutka buteleczka. Po umieszczeniu w niej
aresztanta, dokonaliśmy fachowo oględzin czy przypadkiem nie zdechła. Uspokoiło
nas widok ruszających "kończyn". To jeszcze nie koniec. Zalaliśmy
jej "pomieszczenie" "trunkiem" otrzymanym od przedstawicielki służby zdrowia.
Zakorkowaliśmy dla pewności. "mendzią klatkę" i odstawiliśmy na dwie doby.
Pozbawiliśmy mendę wolności, powietrza, swobodnego przemieszczania, przyjaciół,
rodziny. Tu nasuwa mi się pewna analogia, a zostawmy tę kwestię otwartą, a
zapomniałem dodać, że nie mieliśmy do tego prawa. Czysty spontan.
Po dwóch dniach dokonaliśmy otwarcia "mendziej celi" komisyjnie. Płyn
został odlany, a cholera przełożona na papier w celu dokładnych oględzin. Mija
kilka godzin, w nas rośnie euforia, że zdechło się gryzoniowi. Już byliśmy
gotowi jej wyprawić pogrzeb z honorami, zaprosić jej ziomków, a tu następuje
cud. Menda rezolutnie zaczęła przebierać nóżkami. Nic innego nam nie pozostało
jak wypuścić "zwierzę" na wolności. Co też uczyniliśmy wyrzucając ją przez okno.
Doszliśmy do wniosku, że ów specyfik ma zadanie upić mendy a następnie
wykorzystać ich stan wskazujący na spożycie alkoholu i pozbyć się ich z siebie.
Menda pijana nie będzie sobie zdawać sprawy z tego co się z nią dzieje. Nie
mogę zrozumieć jednego, dlaczego "Twórca" napitki dla wesz łonowych nie
dołączył odpowiedniej instrukcji obsługi. Dzięki temu zaoszczędzonoby z
pewnością pieniędzy podatnika łożącego na każde znajdujące się w więzieniu
indywiduum. Przypominam, zużyłem dwa opakowania, a i tak ręcznie zmuszony byłem
dokonać zerwania więzi zrodzonych przez tych kilka dni. Od tego czasu nie
miałem już kontaktu z nimi.
Zapomniałbym dodać, że pod koniec miesiąca zostałem doprowadzony do
dermatologa, który stwierdził z całą powagą, że nie mam mend. To ci odkrył
Amerykę. W książeczce zdrowia odnotował wizytę, wpisując: pacjent skarży się na
wszy łonowe, których nie stwierdzono w miejscach wymienianych. Jedynie co
zauważyła pani dermatolog to wygolone miejsca na których już od ponad dwóch
tygodni rosną włosy. Jaka była korzyść z mend, to fakt, że mogłem się
oficjalnie obnażyć przed kobietą. I nic mi za to nie groziło. Nawet było
wskazane, przy dokonywanych oględzinach. Zrobiło się jednym słowem bardzo
swojsko. Nie powiem, ale streaptease w obecności trzech młodych kobiet, był nie
lada wyczynem, lecz nie mam kompleksów.
Pokonałem kolejny próg w poznawaniu świata, a przede wszystkim samego
siebie. Tu dziękuję wszystkim mendom za to, że co dnia czają się do skoku,
dzięki temu inni być może głębiej i wnikliwiej doświadczą... Co ja bredzę!!"

[mihal_04]

Gość portalu: duch olabogi napisał(a):

> Patrzcie co dzisiaj na Papie wypatrzylem:
>
>
> - Renesansowy półmisek, na którym artysta namalował 50 fallusów splatających
> się w kształt męskiej głowy, zakupiło za 240 tys. funtów brytyjskie Muzeum
> Ashmolean w Oksfordzie - doniósł w piątek Reuter.
> Sporządzona z penisów głowa opleciona jest girlandą z napisem: "Ogni homo me
> guarda come fosse una testa de cazi" ("Każdy spogląda ma mnie, jakbym był
> sukinsynem") - po dziś dzień popularnym włoskim wulgaryzmem.
> Datowane na XVI wiek dzieło przypisuje się włoskiemu ceramikowi Francesco
> Urbiniemu.
> "To jedno z najbardziej niesamowitych i fascynujących arcydzieł włoskiej
> majoliki (styl renesansowej ceramiki), jakie kiedykolwiek odkryto. Stworzył
je
> artysta o wyjątkowym umyśle" - zachwycają się władze muzeum.
> Półmisek jest rzadkim przykładem bezpruderyjnej sztuki renesansowej wypartej
> pod naciskiem późniejszych, bardziej wstydliwych pokoleń - wtórują eksperci.


A u nas za takie rzeczy na roboty publiczne zsylaja

[Gość: yeti]

Wcale nie jestem zwykłym niedźwiedziem , lecz Tajemniczym Człowiekiem Śniegu.
Każdy kto sądzi inaczej ,zobaczy odcisk mojej wielkiej łapy na własnym tyłku.
pzdr.

[Gość: Porter]

Pieszczoch!

[Gość: yeti]

Miałem na myśli dolną łapę oczywiście.pzdr.

[Gość: Porter]

A na dodatek brutal!

[Gość: yeti]

No bo przecież jestem bardzo groźnym człowiekiem śniegu. Nie wiedziałeś?