Czas podsumowań vol. 1

[Gość: y]

Półmetek igrzysk za nami, rywalizacja w części dyscyplin zakończona. Czas
pobawić się w podsumowania występów Polaków.

1. Badminton - na miarę możliwości. Dyscyplinowana na świecie zdominowana
przez Azjatów, w Europie przez Duńczyków. Więcej ugrać raczej nie było można.

2. Gimnastyka sportowa - król Leszek I Blanik i to wszystko. Następców nie
widać, baza treningowa w rozsypce, młodzieży gimnastyka nie ciągnie (i trudno
się dziwić, jeśli w szkołach króluje nieśmiertelny skok przez skrzynię).
Trafił nam się diament, udało się zrobić z niego brylant, ale w następnych
latach interesować się gimnastyką niestety nie będzie powodu. Może wyślemy
kogoś do Londynu, kogoś, dla kogo sukcesem będzie 30 miejsce.

3. Jeździectwo - występ na miarę skromnych możliwości, odległe miejsca
zawodników w niszowym w Polsce sporcie. Ostatni sukces w tej dycyplinie to
1988r.- 4 miejsce drużynowo w WKKW w Seulu. Na następny pewnie jeszcze poczekamy.

4. Judo - kryzysu ciąg dalszy. Dyscyplina, która przynosiła Polsce medale od
Atlanty podupada. Najgorsze, że oznak poprawy nie widać. W Atenach mogliśmy
się łudzić, co by było, gdyby walka była kilka sekund krótsza. W Pekinie już
bez złudzeń. Co jeszcze gorsze nie można mieć pretensji do zawodników- spisali
się na miarę skromnych możliwości.

5. Kajakarstwo górskie- całkiem przyzwoity występ, bez fanfar, ale i bez
rozczarowań.

6. Kolarstwo szosowe- kryzys trwa i oznak poprawy nie widać. Upadku dyscypliny
nie powinno przesłonić 8 miejsce Pauliny Brzeźnej. Najgorsze, ze bez
niedozwolonego wspomagania raczej nie ma szans dogonić światowej czołówki.
Trenować w Polsce też nie bardzo jest gdzie- najwyższe trasy ledwo
przekraczają 1000m.

7. Kolarstwo torowe- ktoś pamięta sukces olimpijski w tej dyscyplinie? Występ
w Pekinie na miarę skromnych możliwości. Brak torów, brak funduszy, mała
popularność- w Londynie raczej lepiej nie będzie. A szkoda, bo ta dyscyplina
dofinansowana mogłaby przynosić sukcesy...

8. Łucznictwo- występ, choć przyzwoity, rozczarował. W turniejach
indywidualnych szans medalowych nie było. Kobiety w drużynie zawiodły (znowu),
mężczyźni pechowo trafili w ćwierćfinale na Koreę. Miejsca w ósemce niby nie
są złe, ale drużyny stać było na więcej.

9. Pływanie- kryzys. Pojedyncze miejsca w finałach, brak medalu- liczyliśmy na
dużo więcej. Zginęli gdzieś żabkarze, zniknęła czwarta 4 lata temu Paulina
Barzycka, młodzi (podobno) zdolni nie zdobyli minimów. Zawodnicy drugiego
szeregu zajmowali miejsca w II i III dziesiątce. Być może, jak wieść niesie, w
pływackim światku pojawił się nowy specyfik. Ale mimo wszystko nasi zawodnicy
powinni zbliżyć się do rekordów życiowych. A z tym był kłopot.
Dodajmy do tego próby centralizacji szkolenia, brak bazy treningowej (kryty
basen 50-metrowy to w PL ewenement)... Jeśli szybko coś się nie zmieni,
będziemy światową czołówkę gonić latami.

10. Szermierka- słabo- z 5 szans medalowych (drużyny, szabla kobiet i floret
kobiet indywidualnie) wykorzystano zaledwie jedną. Pozostali przegrali - i to
w dość marnym stylu. Po porażce przystąpiono do wzajemnego obrzucania się
błotem- co wbrew pozorom jest objawem pozytywnym. Niezadowolenie i frustracja
zawodników może wymusi zmiany. Jeśli to prawda, że przeciwnicy nie byli
rozpracowani pod względem taktycznym- to kompromitacja związku- wyobrażacie
sobie, że taktyki drużyny przeciwnej nie mają rozpracowanej piłkarze czy
siatkarze?

11. Strzelectwo- też klapa- dwa miejsca w finałach to jeden z gorszych
występów. Niestety- na miarę możliwości. Zawodników, których stać na medal
olimpijski niestety już nie mamy.

12. Tenis ziemny- wynik na miarę możliwości. idiotyczny system kwalifikacji
wymusił ciułanie punktów w turniejach- nawet jakby ktoś chciał przygotować się
tylko do olimpiady, nie miał na to szans. Nie mamy zawodników regularnie
grających w półfinałach wielkich turniejów, więc każdy medal byłby fuksem.

13. Wioślarstwo- sukces w postaci dwóch medali. Warto jednak popatrzeć
szerzej- zaledwie 5 osad na igrzyskach, z czego jedna kobieca. Mało.

14. Zapasy- styl klasyczny- chyba nikt nie liczył na medale, ale styl porażek
był dobijający. Kryzys, który zaczął się w Sydney trwa i pogłębia się.
Myślałem, że w Atenach osiągnęliśmy dno. Niestety, myliłem się.

Vol. 2

[Gość: y]

Kolejny dzień igrzysk i kolejne dyscypliny się już dla Polski
zakończyły.

1. Podnoszenie ciężarów- srebrny medal Kołeckiego i kilka miejsc w
czołówce to sukces. Warto zwrócić jednak uwagę, że po raz kolejny
nie mieliśmy przedstawicieli w niższych kategoriach wagowych. Wśród
kobiet świat uciekł bardzo daleko- kto chce niech wierzy, że dzięki
uczciwemu treningowi.

2. Triathlon- nie liczymy sie w tej dyscyplinie na świecie (chyba
nawet w Polsce bardziej popularny jest stary dobry pięciobój
nowoczesny). Udało się wysłać troje zawodników, którzy zgodnie z
przewidywaniami nie odnieśli żadnego sukcesu.

3. Boks- ta dyscyplina w Polsce dogorywa. Na mistrzostwach Polski
marzeniem organizatowów jest obsadzenie we wszystkich wagach
ćwierćfinałów (a ostatnio był problem nawet z półfinałami). Każdy,
kto potrafi przetrwać 4 rundy szybko przechodzi do jednej z grup
zawodowych, gdzie walczy o kolejny tytuł "międzynarodowego mistrza
polski" na kolejnej "gali boksu zawodowego" zorgaznizowanej w Pcimiu
czy Wąchocku, za to transmitowanej przez telewizję.
Wysłaliśmy na igrzyska dwóch bokserów- to i tak niestety ponad stan-
którzy wrócili bez sukcesu. Obiektywnie patrząc- jakikolwiek sukces
tylko zafałszowałby upadek boksu amatorskiego w Polsce. Zawodnicy
startowali w najniższych kategoriach- czyli tych najmniej poważanych
w boksie zawodowym.
Bez zmiany w systemie szkolenia, bez stypendiów dla zawodników nic
się ne zmieni. Jeśli jednego boksera wyślemy do Londynu, to będzie
nieźle.

[Gość: Jojo]

Boks amatorski wogole dogorywa ,likwidacja na olimpiadzie tuz,tuz.

[Gość: y]

A ja obstawiam, że żadnego usunięcia boksu z igrzysk nie będzie.
Więcej, za kilka lat zobaczymy boks w wersji kobiecej.

Powód? Amerykańskie stacje telewizyjne.

Vol. 3

[Gość: y]

Siatkówka

1. Kobiety- wynik nieco poniżej możliwości. Można było liczyć na ćwierćfinał, do
którego zabrakło niewiele. Wyrównane mecze z Japonią, USA, a nawet z Chinami
można było wygrać. Czegoś zabrakło- zmysłu taktycznego trenera? wiary we własne
siły? dobrej atmosfery w drużynie? umiejętności?- a może wszystkiego naraz. Czas
na zmiany. Nie tylko trenera, ale też wśród zawodniczek. Zbyt dużo w grze
zespołu zależało od dobrej formy Glinki.

2. Mężczyźni- po przegraniu przez naszą reprezentację w ostatnich miesiącach
niemal wszystkiego, co było do przegrania, o awans do ćwierćfinału miałem obawy.
Po dobrej grze w grupie można było liczyć na więcej niż 5 miejsce w turnieju. W
ćwierćfinale zagrały dwie równe drużyny- szkoda, że jedna musiała przegrać.
Zresztą i tak przy takim rozstawieniu półfinałów złoto i srebro było poza naszym
zasięgiem. Brązu jednak szkoda i to bardzo, bo był w naszym zasięgu.

[Gość: Linka]

Siatkówka kobiet - uważam, że oczywiście nasza reprezentacja wypadła
słabo, to fakt, ale spójrzmy szerzej, niestety Europa nie liczyła
się w ogóle. Ostatnie europejskie drużyny odpadły w ćwierćfinałach,
walkę o medale pozostawiając siatkarkom z Azji i obu Ameryk. Po co
więc nam były te wszystkie sparingi przed IO z Rosją, czy Serbią?
Obie drużyny nie liczyły się w ćwierćfinałach, troszkę lepiej
Włoszki, ale i tak odpadły. Wniosek? Może uczmy się od najlepszych,
czyli od Brazylii(techniki), od USA(mentalności zwycięzców), od Kuby
(przygotowania fizycznego, siły i skoczności), od Chin(spokoju,
taktyki)..Nasze europejskie podwórko w przypadku kobiecej siatkówki
się po prostu nie liczy..smutne.

Vol.4

[Gość: y]

I kolejne dyscypliny mamy już za sobą:

1. Tenis stołowy- Europa w tym sporcie już się nie liczy, my nie jesteśmy
wyjątkiem. Nasza reprezentacja wraca bez żadnych sukcesów, czemu chyba nikt się
nie dziwi. Martwi tylko kiepski styl, w jakim odpadły nasze zawodniczki.

2. Zapasy- styl wolny - całkiem przyzwoity występ kobiet z brązowym medalem
(szkoda, że zdołaliśmy zakwalifikować zawodniczki tylko w dwóch wagach). Bardzo
słaby występ mężczyzn (i tej opinii nie poprawia, że sędziowie uczyli się chyba
fachu od Howarda Webba). Kryzys trwa, oznak poprawy nie widać, w świecie się nie
liczymy. Jeśli do Londynu pojedzie dwóch zapaśników będzie nieźle.

3. Żeglarstwo- ta dyscyplina walczy z pływaniem o miano największego
rozczarowania igrzysk i wcale w tej walce nie znajduje się na straconej pozycji.
Mieliśmy 3 załogi, które powinny walczyć nawet o złoty medal. Skończyło się na
jednym czwartym miejscu i narzekaniach na brudną wodę oraz słaby wiatr (jakby
warunki nie były jednakowe dla wszystkich). Nadzieją jest to, że w Londynie za
cztery lata grozi żeglarzom raczej sztorm niż flauta. Może będzie lepiej.
Szkoda, że nie ma zaplecza dla olimpijskich załóg. W niektórych klasach
olimpijskich w Polsce nie ma nawet jednej... łódki.

[Gość: maz45]

We wszystkich niemal dyscyplinach potrzebne są niezbędne reformy. Tylko
radykalne zmiany w sposobie zarządzania związkami mogą coś zmienić. Tymczasem
trwa marnotrawienie publicznych pieniędzy, a efektów nie ma. Jest coraz gorzej.
Minister Drzewiecki zapowiada reformy, zobaczymy co z tego wyjdzie. Pewnie tylko
na gadaniu się skończy...

[Gość: y]

> We wszystkich niemal dyscyplinach potrzebne są niezbędne reformy.
> Tylko radykalne zmiany w sposobie zarządzania związkami mogą coś
> zmienić.

Zaryzykuję stwierdzenie, ze nic to nie zmieni. Związki to tylko jeden z objawów
choroby. Podstawą każdego sportu wyczynowego jest sport dzieci i młodzieży.
Część dzieciaków stanie się wyczynowymi sportowcami, reszta będzie trenować coś
dla przyjemności, albo potraktuje sport jako metodę spędzania wolnego czasu.

A teraz popatrzmy jak to wygląda w szkołach.
Owszem, zwiększono liczbę godzin WF. Tylko czemu wszyscy się dziwią, że z tego
WF wieje kto może, a osoby z całkowitym zwolnieniem z WF grają przed szkołą w
piłkę nożną.
Na WF dalej króluje ogólnorozwojowa gimnastyka, nieśmiertelny skok przez
skrzynię i rzut piłką lekarską. Z gier zespołowych do wyboru siatkówka lub
koszykówka (piłka ręczna jest wyjątkiem)- jak komuś Bozia wzrostu nie dała, to
kompleksy gotowe. Oczywiście wszystko na ocenę, liczoną oczywiście do średniej.
Znakomity skoczek wzwyż po otrzymaniu ndst z rzutu piłką lekarską i biegu na 1
km grzecznie podziękuje za uczestnictwo w dalszych lekcjach...
O tym, żeby w ramach WF spróbować np. rzutu dyskiem, dżudo, zapasów, szermierki,
skoku w dal w większości szkół nie ma mowy.
Podobnie jak o tym, zeby oceniać postępy wyników, albo brać pod uwagę tylko
najlepszą konkurencję. Bo próby zlikwidowania ocen z WF spotykają się z
histerycznym sprzeciwem nauczycieli od fikołków.

Załóżmy, że mamy już dzieciaka pasjonującego się sportem. Rodzice chcą go
zapisać do klubu sportowego. Co to oznacza? Po pierwsze wydatki- na sprzęt.
Kluby klepią biedę i nieraz nie stać ich nawet na zakup jednakowych koszulek czy
piłek w ilości wystarczającej dla wszystkich chętnych. W miastach dochodzi
dojazd przez uliczne korki na ich drugi koniec. Na wsi tego problemu nie ma-
jeśli przetrwał LZS to ma najczęściej sekcję piłki nożnej, jak bardzo ambitny to
może jeszcze biegów lub koszykówki. Dołóżmy do tego trenera pracującego za
pensję minimalną, użerającego się z ciągłym brakiem sprzętu, godziny treningów
bladym świtem lub późną nocą (bo w innych godzinach hala/ basen/ siłownia muszą
na siebie zarabiać). Zniechęciłby się najambitniejszy.

A jeśli już mamy młodego zdolnego zawodnika, to musi on odnosić sukcesy. Jeśli
późno wchodzi w okres dojrzewania, późno nabiera masy mięśniowej, zostaje
natychmiast skreślony (takim zawodnikiem był np. Artur Partyka- do tej pory
twierdzi, że ma szczęście, ze trafił w ŁKS na trenera Hatalę, któremu na
młodzieżowych sukcesach niezbyt zależało).

Na koniec mamy dorosłego zawodnika, który staje przed dylematem: "z czego, do
cholery, żyć". Stypendia olimpijskie są przeznaczone dla sportowców z dużymi
osiągnięciami (miejsce poza finałem MŚ lub ME- i po stypendium). Stypendia
klubowe i samorządowe są jak yeti- podobno kiedyś je widziano. Sponsorów nie
interesują sporty niszowe- zapasy, boks amatorski, dżudo, szermierka, pięciobój
nowoczesny, kajakarstwo- jaki pech, że akurat w tych dyscyplinach można zdobyć
sporo medali olimpijskich. Sytuacja, w której o medal mistrzostw świata z
zawodowcami z Europy Zachodniej czy Rosji walczy Polak utrzymujący się głównie z
zawodu kucharza, ślusarza czy policjanta jest zwyczajnie i śmieszna, i żałosna.

Ale zawsze najłatwiej zmienić prezesa czy działaczy. Potem przeczekać 4 lata i
płakać w Londynie w 2012 r., ze wracamy z 4 czy sześcioma medalami.
To nie zawodnicy zawalili pekińskie igrzyska- w większości dyscyplin osiągnęli
wyniki na miarę możliwości. To nie działacze- oni wybrali najlepszych jakich
mieli i przygotowali ich najlepiej jak potrafili. Winny jest system, a raczej
jego brak.

Wychowanie mistrza olimpijskiego to co najmniej 8-10 lat. Igrzyska londyńskie
już przegraliśmy- kolejna klęska jest już prawie pewna. Postarajmy się, żeby nie
przegrać haniebnie igrzysk w 2016 i 2020 roku. W 2012 r. jakieś medale siłą
rozpędu pewnie jeszcze Polska zdobędzie. Ale igrzyska w 2016r. możemy oglądać
tak, jak kiedyś oglądaliśmy igrzyska zimowe- skacząc pod sufit z radości, gdy
jakiś zawodnik zmieści się w pierwszej dziesiątce.

Vol.5

[Gość: y]

I następne:

1. Gimnastyka artystyczna- nie liczymy się na świecie, nie liczyliśmy się w
Pekinie.

2. Pięciobój nowoczesny- gdzie te czasy, gdy Polki zajmowały w mistrzostwach
świata miejsca 1, 2 i 4? Obecnie mężczyźni znaleźli się w najlepszym razie w II
dziesiątce, kobiety w połowie pierwszej dziesiątki. Miejsca te wstydu nie
przynoszą, ale liczyliśmy na więcej.
Wygląda, ze "polska szkoła pięcioboju nowoczesnego" dołączyła do "polskich
szkół" zapasów, dżudo, pływania i skoków narciarskich... Od igrzysk w Barcelonie
występy pięcioboistów są niby przyzwoite, ale bez jakiegokolwiek sukcesu.

3. Lekkoatletyka- cz. I

a) skoki- słaby występ. Skoczków w dal ani trójskoczków nie mamy. Michał Starzak
skacząc nieco powyżej 8.20 miałby medal olimpijski- na treningach podobno się
zdarzało, na zawodach jakoś się nie udało- brak awansu do finału to spore
rozczarowanie. Skoczkowie wzwyż gdzieś zaginęli- pojechał jeden, skoczył na
poziomie zawodów powiatowych i odpadł w eliminacjach. Jakoś trzyma się tyczka,
choć liczyliśmy na więcej niż 5 miejsce Moniki Pyrek.

b) sprinty- sprinterów nie mamy. A gdybyśmy nawet mieli, to z zawodnikami z
Karaibów i USA nie mieliby szans (kto chce niech wierzy, że taki rekord świata
można osiągnąć dzięki przysłowiowej "bułce z bananem").

c) płotki - jest nieźle. Trzy miejsca w finałach na 4 biegi i objawienie w
postaci Artura Nogi. Za 4 lata może być faworytem do medalu, oczywiście jeśli
ominą go kontuzje, które są zmorą naszych płotkarzy.

d) biegi średnie - nie istniejemy. Do finału nie awansował nikt, co jednak jest
sporym rozczarowaniem.

e) chód sportowy- następców Roberta Korzeniowskiego na razie nie widać. Miejsce
w I dziesiątce wydaje się szczytem marzeń i możliwości.

f) wielobój- "ostatnim, co tak w dziesięcioboju startował" był Sebastian Chmara.
Ciekawie zapowiada się za to siedmiobój. Miejsce w czołówce daje nadzieję, że za
4 lata będziemy mieli zawodniczkę klasy Uli Włodarczyk.

g) rzuty- dwie eksplozje formy które dały dwa niespodziewane medale. Pozostaje
mieć nadzieję, ze nie jednorazowe i że Tomka Majewskiego i Piotra Małachowskiego
jeszcze nie raz obejrzymy na podium (nieuleczalnym optymistom przypomnę, że po
igrzyskach w Sydney mieliśmy być potęgą w rzucie młotem). Reszta zawodników
startowała na miarą możliwości, słabo, albo wręcz beznadziejnie. Nadzieję na
przyszłość daje jedynie 6 miejsce Anity Włodarczyk. Niestety wygląda, że sukcesy
Kamili Skolimowskiej i Szymona Ziółkowskiego należą już do przeszłości.
Oszczepnik Igor Janik chyba do końca życia pozostanie wielkim niespełnionym
talentem.

Z podsumowaniem występu w sztafetach i biegach długich na razie się wstrzymam.
Cuda się czasami zdarzają, a od kiedy niedoceniana Justyna Kowalczyk zdobyła
medal tuż po otrąbieniu olimpijskiej klęski (a wkrótce potem igrzyska w Turynie
stały się jednymi z najlepszych dla nas zimowych igrzysk w historii), wolę
zachować ostrożność. :)

[babalu]

Gość portalu: y napisał(a):


> 2. Pięciobój nowoczesny- gdzie te czasy, gdy Polki zajmowały w mistrzostwach
> świata miejsca 1, 2 i 4?

Mistrzostwo świata nie odpowiada mistrzostwu olimpijskiemu. Ergo: możemy znowu
być w następnych latach w czołówce pięcioboju, ale nie będzie miało to
przełożenia na IO.

> c) płotki - jest nieźle. Trzy miejsca w finałach na 4 biegi i objawienie w
> postaci Artura Nogi. Za 4 lata może być faworytem do medalu, oczywiście jeśli
> ominą go kontuzje, które są zmorą naszych płotkarzy.

Fajny jest ten Noga, ale ja obawiam się, że może być takim Plawgą - niby zawsze
w czołówce,lecz zawsze bez najważniejszego medalu.

> g) rzuty- dwie eksplozje formy które dały dwa niespodziewane medale. Pozostaje
> mieć nadzieję, ze nie jednorazowe i że Tomka Majewskiego i Piotra Małachowskieg

Nie nazwałbym tego "eksplozją formy". Po wynikach obu medalistów na przestrzeni
sezonu, widać było, że ich forma stopniowa szła w górę. Medali można było się
spodziewać. O wyniki tych zawodników w przyszłości byłbym raczej spokojny.

Jeśli chodzi o spostrzeżenia natury ogólniejszej, to odpuściłym sobie
konkurencje biegowe i sprinty. Jak słusznie zauważyłeś - o dogonieniu biegaczy z
USA i Karaibów mozemy zapomniec, podobnie jak w biegach długodystansowych -
Afrykanerów. Różnice w wynikach, biorą się zapewne z dwóch powodów, których nie
uda nam się tak po prostu zlikwidować: po pierwsze chodzi tu o naturalne
predyspozycje, po drugie sprawy dopingu, czy jak kto woli - wspomagania
farmakologicznego mniej lub bardziej dozwolonego. Dlatego w lekkiej atletyce
postawiłbym na kokurencje techniczne, w których jak pokazują kolejne przykłady,
nie brak nam talentów (a też wyniki pokazują, że Europa Środkowowschodnia oraz
Rosja są jakby dwa kroki przed resztą świata).
Co do występu naszych olimpijczyków w Pekinie, to nie bałbym się surowych ocen
wystawianych juz w tym momencie: było beznadziejnie i nie zmienią tego nawet i 3
brązowe medale ostatniego dnia.

Vol. 6

[Gość: y]

Już niestety przedostatnia część podsumowania:

1. Lekkoatletyka cz II - sztafety- upadek. 7 miejsce męskiej
sztafety 4x400 metrów to rozczarowanie, nawet biorąc pod uwagę plagę
kontuzji i przepychanki ze składem. Pozostałe zespoły wypadły
jeszcze gorzej: rozczarowała gubiąc pałeczkę męska sztafeta 4x100 m.
Dziewczyny w sztafecie 4x100 m pozbawił dobrego miejsca drobny błąd
przy zmianie. W sztafecie 4x400 m zespół rozsypał się zupełnie-
plaga kontuzji gnębi polską lekkoatletykę- czyżby popełniany był
jakiś błąd w treningu??

2. Kolarstwo górskie- duży sukces Majki Włoszczowskiej, przyzwoite
miejsce Oli Dawidowicz i Marka Galińskiego. Jednym słowem: dobry
występ zawodników, powiedziałbym, że powyżej oczekiwań.

3. Kajakarstwo klasyczne- kolejne igrzyska i kolejne rozczarowanie.
Mamy mistrzów świata i Europy, którzy jakoś nie potrafią znaleźć się
na podium na igrzyskach olimpijskich. Srebrny medal i dwa czwarte
miejsca to niby trochę lepszy wynik niż w Atenach, ale liczyliśmy na
więcej i mieliśmy do tego podstawy. Zawiedli zwłaszcza kanadyjkarze.
Szkoda, bo ta dyscyplina odpowiednio wypromowana i dofinansowana
mogłaby się stać jedną z naszych olimpijskich specjalności. Na razie
mamy niewiele torów, niewiele ośrodków, a kajakarski mitrz świata ma
spore probnlemy ze znalezieniem się wśród 20 najpopularniejszych
sportowców Polski- przegrywa nawet z piłkarzami.

Vol. 7

[Gość: y]

To już końcówka podsumowań

1. Lekkoatletyka cz. III - biegi długie- nie istniejemy. I istnieć
prawdopodobnie nie będziemy. To konkurencje stworzone dla Etiopczyków i
Kenijczyków. Genetyki się (legalnie) nie pokona.

2. Piłka ręczna - wbrew pozorom 5 miejsce jest sukcesem. Jeszcze 4 lata temu
zespół miał spore kłopoty, by w ogóle znaleźć się w Mistrzostwach Europy. W
czołówce światowej znaleźliśmy się jakieś półtora roku temu.
Oczywiście, mogło być lepiej. Niestety, przekonaliśmy się, ile dla drużyny
znaczy dobra forma Karola Bieleckiego. Przegrany ćwierćfinał zamknął nam drogę
do medalu- może nie złotego, ale na srebro czy brąz można było liczyć.
Najgorsze, co teraz można zrobić, to ogłosić klęskę z powodu braku medalu i
próbować zmienić trenera.

Vol. 8 - ocena ogólna i perspektywy

[Gość: y]

Występ reprezentacji Polski w Pekinie należy ocenić, moim zdaniem, jako niezbyt
udany. Zawiedli zwłaszcza pływacy (nikt po tegorocznych wynikach na świecie nie
spodziewał się cudów, ale brak jakiegokolwiek medalu to jednak porażka),
żeglarze oraz, niestety już tradycyjnie, kajakarze. W dyscyplinach, które na
poprzednich igrzyskach przynosiły nam sporo medali, po raz kolejny, po Atenach i
Sydney, nie istnieliśmy. Nie mamy już zapaśników (wyjątkiem konkurencje kobiet),
dżudoków ani bokserów. Gdyby nie kilka mniej lub bardziej spodziewanych
eksplozji formy, wrócilibyśmy z 6, może 7 medalami.

Niestety perspektywy igrzysk w Londynie nie są najlepsze. Wychowanie mistrza
olimpijskiego to co najmniej 8 lat. Spośród tegorocznych i ateńskich złotych
medalistów w 2012r. startował będzie Tomek Majewski i połowa składu czwórki
podwójnej. Następców Leszka Blanika nie widać w ogóle, dalsza kariera i sukcesy
Otylii Jędrzejczak to spory znak zapytania. Może coś ciekawego pokaże się w
wioślarstwie, mimo małej jego popularności w Polsce (na igrzyskach mieliśmy
zaledwie 5 osad), może przebudzą się w angielskiej pogodzie żeglarze (jeśli będą
mieli na czym pływać- są klasy olimpijskie, w których mamy w kraju pojedyncze
łódki).
Zmiana szefa PKOl czy prezesów związków sportowych nie jest panaceum- z pustego
i Salomon nie naleje. Nawet najlepszy prezes nie wybierze medalisty spośród
kilkunastu zawodników, którzy w ogóle daną dyscypliną się zajmują. Potrzeba
całego systemu szkolenia. Inaczej za 8 lat wrócimy z 3-4 medalami zdobytymi
dzięki "iskrze bożej" lub pobytowi i treningowi za granicą.

Do usłyszenia za 2 lata w Vancouver. Oby w lepszych nastrojach.

[bazyliszek4]

a propos kolarstwa torowego - właśnie powstał w Pruszkowie tor, chyba
najnowocześniejszy w Europie na "wschód od Odry". jeszcze w tym roku będą tam
ME, w marcu 2009 MŚ. to spora szansa dla tej dyscypliny, choć obawiam się, że
bez dobrego systemu wyławiania talentów i pracy w klubach (a tu akurat nowy tor
nic nie pomoże) niewiele będzie z tego dobrego...