foxal
13.11.04, 02:31
POLAKÓW PORTRET WŁASNY - autor:Marek A Jedrecki,Psychoanalityk
Zwrotu tego używano już wiele razy, jednak upierałbym się przy jego
autorstwie i mógłbym to dowodnie wykazać ( publikacje sprzed 20 lat z tym
sformułowaniem ). Jednak nie w tym rzecz.
W rozważaniach nad naszym charakterem można używać wielu bardziej lub mniej
naukowych określeń. Może jednak zdrowiej będzie - dla lepszego zrozumienia
zagadnienia - powiedzieć coś w formie bardziej strawnej, a także - dla
łatwiejszej percepcji - w punktach. Warto także podkreślić - bo Polakom to
czasem trudno zrozumieć - że mówiąc o charakterze podaje się cechy, a nie
epitety, który mogłyby sprawić, że ktoś poczuje się obrażony.
My, Polacy:
- lubimy międlić słowa, bić pianę ( w rozmowach
bywamy "inteligentni", "humorystyczni" - vide "Tygodnik polityczny Jedynki" ),
- lubimy rozwlekle dyskutować - lubimy "ciepłe" przemówienia, nie znosimy zaś
drętwej mowy,
- jesteśmy wrażliwi na poprawność języka ( czynimy nawet z tej poprawności
probierz wykształcenia lub nawet wartości osobistej ),
- wprawdzie dbamy o wykształcenie, ale nie umiemy z niego korzystać,
- mamy - jak twierdzimy - najpiękniejsze kobiety na świecie,
- całujemy w rękę kobiety od 15 r. życia wzwyż,
- mamy najbardziej patriotyczne kobiety na świecie ( tzw. "Matki-Polki" -
nawet jeśli jeszcze nie są matkami ),
- w mowie, stroju i poglądach jesteśmy indywidualistami dla siebie - ale nie
uznajemy indywidualizmu innych,
- jesteśmy bardzo solidarni w nieszczęściu, ale zupełnie niesolidarni, gdy go
nie ma,
- bijemy się zawsze "do upadłego", co raczej zaprzecza zdrowemu rozsądkowi,
- nie lubimy dokładnego wykonania - a porządek w naszym wykonaniu to
pozostawienie "artystycznego nieładu",
- nie znosimy przymusu,
- nie znosimy cenzury,
- ujmuje nas zawsze szczerość ( choćby nawet była tylko udawana ),
- jesteśmy demokratyczni "z natury" ( nie mamy stratyfikacji społecznej, a
gdy mamy, to nam górne warstwy nie imponują ),
- lubimy wszelki ceremoniał ( np. rektorzy w sobolach ),
- powieści uważamy za problem narodowy ( np. spory o "Trędowatą" ),
- lubimy mówić o dobrej organizacji, ale nie umiemy organizować,
- za karierę uważamy zajmowanie urzędów,
- nie dostrzegamy pustki w nadętych wielkościach,
- gdy nasi sportowcy przegrają z drużyną zagraniczną - uważamy to za
nieszczęście narodowe,
- drobne potyczki z naszej przeszłości uważamy za wielkie bitwy o
strategicznym znaczeniu,
- zdawkowe komplementy cudzoziemców bierzemy za dobrą monetę,
- jesteśmy przekonani, że kultura nasza wywarła ogromny wpływ na kulturę
światową i dziwimy się, że inni o tym nie wiedzą,
- jesteśmy przekonani, że nasze piętnastoletnie dzieci nie wiedzą, skąd się
biorą dzieci; wprawdzie my sami wiedzieliśmy już od ósmego roku życia, ale
byliśmy przecież wyjątkami,
- nie mamy pornografii krajowej, natomiast chętnie oglądamy zagraniczną -
naturalnie tylko po to, aby móc ją potępić,
- nie lubimy pomników, przynoszących dochód - ale akceptujemy, gdy przynoszą
straty,
- nie mamy urzędników załatwiających interesantów lecz urzędników, którzy
udzielają audiencji petentom,
- przepadamy za cudzoziemcami, którzy w przemówieniu powiedzą parę słów po
polsku - pod warunkiem, że wypowiedzą je bardzo nieporadnie,
- lubimy upiększać własną historię,
- nie znosimy "ptaków, kalających własne gniazdo",
- nie zwracamy pożyczonych nam książek,
- lubimy podróżować,
- nie cierpimy donosicieli,
- do opery nie chodzimy w wieczorowych strojach,
- kłócimy się o drobiazgi,
- kumoterstwo, nepotyzm uważamy za rzecz normalną, gdy przynosi korzyści nam
i naszym krewnym,
- nie lubimy wyrazów nieprzyzwoitych, ale gdy wykropkujemy parę liter
uważamy, że przestały być nieprzyzwoite,
- lubimy rzeczy niezwykłe, ale nie zauważamy rzeczy ważnych, ale codziennych,
- krytykę ze strony naszego podwładnego uważamy za "obrazę majestatu",
- mamy świetnych matematyków, ale nie potrafimy rachować,
- mamy szarmancki stosunek do kobiet ( szczególnie obcych ),
- podejmowanie decyzji uważamy za przywilej, a nie za rodzaj pracy,
- uważamy się zawsze za najbardziej kompetentnych,
- mamy emigrantów w każdym miejscu kuli ziemskiej,
ZAKOŃCZENIE
Pomimo, że powyższy konglomerat zachowań od wielu, wielu lat jest niezmienny -
co przemawia za tym, aby uznać go za przejaw charakteru narodowego,
egzostatycznego - to jego istnienia w ogóle się nie uznaje. I głupota każdej
ekipy rządzącej będzie najlepiej widoczna zawsze, gdy w swoich planach
rozwojowych istnienia charakteru narodowego nie uwzględni. Przeciwnie -
inteligencja ekipy rządzącej przejawiać się będzie w tym, że dostosuje plany
strategiczne oraz systemy zarządzania do istniejącego charakteru narodowego.
Inaczej - w Unii, a jeszcze bardziej poza nią - będziemy bezbronni.
