"...z punktu widzenia strategicznego..."

[stix]

www.ceeol.com/aspx/getdocument.aspx?logid=5&id=6390ea44-eb58-4a84-a6fb-c0d65b829ba7
Kwestia granicy zachodniej bardzo często pojawiała się w publicystyce
polskiej okresu okupacji. Dobrym tego przykładem mogą być broszury opracowane
w środowisku działaczy organizacji "Ojczyzna", działającej w Wielkopolsce już
od końca września 1939 r.
Omawiały one kwestię granicy polsko-niemieckiej w szerszym kontekście
polityki europejskiej. Zawierały nie tylko argumenty natury historycznej i
etnicznej, ale także program odbudowy państwowości polskiej na ziemiach
zachodnich. Decydujący wpływ na treść poniżej przedstawionych tekstów miał
niewątpliwie Zygmunt Wojciechowski, działacz "Ojczyzny" i twórca Instytutu
Zachodniego. Dokumenty, których fragmenty cytujemy poniżej, zostały
opracowane przez Zbigniewa Mazura i Aleksandrę Pietrowicz i opublikowane w
tomie "Ojczyzna" 1939–1945. Dokumenty. Wspomnienia. Publicystyka, wydanym w
Poznaniu w 2004 roku. Zachowano oryginalną pisownię dokumentów.

Problem granicy polsko-niemieckiej

Dotychczasowe wojny całego świata z potęgą niemiecką, następowały
na tle dążeń Niemiec do uzyskania hegemonii w Europie. W dążeniu do realizacji
tego celu, Niemcy szły zawsze jedną i tą samą drogą – najpierw pokonanie
wschodu, by potym, zebrawszy dzięki opanowaniu tej części Europy
odpowiednie siły, uderzyć na zachód. Bezpieczeństwo Europy zależy tym samym
od bezpieczeństwa na wschodzie. Tutaj zaś na plan pierwszy wysuwa
się kwestia bezpieczeństwa Polski. I to nie tylko dlatego, że pokonanie tego
państwa jest głównym celem polityki Niemiec na wschodzie, ale również
z tego powodu, że upadek Polski pociąga za sobą automatycznie poddanie
się Niemcom całej środkowej Europy. Państwo Polskie stanowi bowiem w tej
części starego kontynentu najsilniejszy punkt oporu. Gdy ta przeszkoda zostaje
pokonana, Niemcy uzyskują wolną drogę do dalszych zaborów.
Pierwszym więc warunkiem zabezpieczenia Europy przed ponownym
niebezpieczeństwem niemieckim, jest przyznanie Polsce przez przyszłe traktaty
pokojowe silnej pozycji w stosunku do Rzeszy. Na plan pierwszy wysuwa
się tutaj problem granicy polsko-niemieckiej. Granica wykreślona przez
Traktat Wersalski była dla Polski wybitnie niekorzystna. Wznawiała ona
bowiem niemieckie kleszcze, które już po raz drugi w dziejach, spowodowały
upadek Polski. Jak o tym była mowa w poprzednich rozdziałach,
jednym ramieniem tych kleszczy były posiadłości Niemiec nad Bałtykiem,
poprzez które Rzesza wywierała na Polskę nacisk od północy, usiłując ją
odeprzeć od morza, drugim zaś był klin niemiecki, wbity między Polskę
a Czechosłowację. W ten sposób zachodnie ziemie Polski były przez siły
niemieckie oskrzydlone od północy i od południa, co na wypadek wojny
stwarzało dla Państwa Polskiego pozycję strategiczną nie do utrzymania.
Ten kardynalny błąd Traktatu Wersalskiego musi być obecnie naprawiony.
Naturalną granicą między Niemcami a Polską jest linia biegnąca wzdłuż
Odry i Nissy Łużyckiej. Jest to granica, o którą walczyli Piastowie i którą
osiągnął Bolesław Chrobry. Linia ta stanowi granicę najkrótszą, najłatwiejszą
do obrony, która jednocześnie tworzy z Polski i Czech zwarty blok.
Przeprowadzenie granicy wzdłuż Odry i Nissy Łużyckiej likwidowałoby
następujące bardzo niebezpieczne pozycje niemieckie, które stanowiły zawsze
bazy wypadowe niemczyzny i były jej punktem wyjściowym do dalszych zaborów:
1) klin wbity między Polskę a Bałtyk od ujścia Odry, 2) klin wbity w ziemie
polskie u ujścia Warty do Odry, 3) klin wbity między Polskę a Czechy.
Granica powyższa byłaby więc z punktu widzenia strategicznego najlepszą.
Za takim rozgraniczeniem posiadłości Polski od posiadłości Niemiec,
przemawiają tak samo względy historyczne. Niemczyzna na ziemiach
położonych na wschód od Odry, jest stosunkowo świeżej daty. Są to ziemie
niewątpliwie słowiańskie, o czym świadczą zarówno nazwy poszczególnych
miejscowości, które dopiero w związku z akcją germanizacyjną Prus,
zostały zniemczone, świadczy o tym tak samo słowiańskie brzmienie nazwisk
ludzi, obszary te zamieszkujących.

"...z punktu widzenia strategicznego..."

[stix]

Pomorze Zachodnie weszło w skład Brandenburgii w roku 1648. Do tego
czasu przetrwało ono pod rządami miejscowej dynastii słowiańskiej. Germanizacja
Śląska zaczyna się z chwilą, gdy dzielnica ta dostaje się pod
panowanie pruskie, a więc w roku 1742. Do tego czasu Śląsk składał się
z szeregu partykularnych księstewek piastowskich. Wprawdzie już przed
tym, bo od początku XIII wieku została w tych dzielnicach zapoczątkowana
kolonizacja niemiecka, jednakowoż nie miała ona decydującego wpływu
na charakter narodowościowy tych prowincji. Polityka germanizacyjną
Prus prowadzona była na ziemiach nadodrzańskich z całą konsekwencją
i bezwzględnością. Pomimo to dała ona rezultaty tylko połowiczne. Górny
Śląsk, na przykład, pozostał ziemią polską. Kopalnie i fabryki śląskie zostały
stworzone rękami robotników polskich. W Niemcach śląskie rzesze
robotnicze widziały wyzyskiwaczy i wrogów. Wrzenie wśród tych mas robotniczych
było tak wielkie, że rząd pruski wznowił w roku 1898 Bismarckowską
politykę wysiedleń, wyrzucając masowo robotników przybyłych
do kopalń śląskich z innych zaborów, mniemając, że to oni krzewią zbytnią
polskość na Śląsku. Zarządzenie to w niczym jednakowoż nie wpłynęło
na charakter narodowy tej dzielnicy. Górny Śląsk pozostał polskim. Co
więcej, jego polskość krzepła coraz bardziej i coraz silniej się zaznaczała.
W roku 1903 lud górnośląski wybrał do parlamentu niemieckiego dwóch
posłów Polaków, oddając na ich kandydatury 44 175 głosów. W roku 1907
liczba posłów polskich ze Śląska wzrasta do 5-ciu, a liczba oddanych głosów
do 115 090.
Wcześniejsze od akcji germanizacyjnej na Pomorzu Zachodnim i na Śląsku,
były wysiłki zmierzające do zniemczenia Nowej Marchii. Powstała ona, jak
wiadomo, jako rezultat niemieckiego podboju w połowie wieku XIII i od
pierwszych lat swej historii zapoznała się z niemieckimi metodami
eksterminacyjnymi.
Również w Prusach Wschodnich jest niemczyzna tworem sztucznym i rezultatem
gwałtu. Kraj ten był zamieszkały przez pogańskie plemię Prusów, które
ciążyło ku Polsce, a nie ku Niemcom. W roku 1249 Prusacy oświadczyli Krzyżakom,
że chcą zaprowadzić u siebie "świeckie prawa i świeckie sądy Polaków".
Germanizacja Prus Wschodnich została zapoczątkowana ogniem i mieczem
przez Zakon Krzyżacki. W tym celu Zakon tępił tubylczą ludność pruską, w tym
też celu sprowadzał osadników z Niemiec. Rezultaty tej akcji nie były
jednakowoż dla Krzyżaków dodatnie. Ludność Prus Wschodnich uważała ich za
wrogich okupantów, przed którymi może ich obronić jedynie Polska. Jest przy tym
rzeczą ciekawą, że negatywny stosunek do Krzyżaków cechował nie tylko ludność
pruską, ale tak samo sprowadzony przez nich element niemiecki, jak
o tym świadczy powstanie w roku 1452 Związku Pruskiego, opartego głównie
o niemieckie miasta państwa krzyżackiego, który zwrócił się do króla polskiego
z prośbą o przyjęcie Prus w poddaństwo polskie.
Na charakter narodowościowy Prus wpłynął w dużym stopniu fakt, że
dzielnica ta był kolonizowana nie tylko siłami niemieckimi, ale również
polskimi. Rezerwuarem ludzkim, z którego czerpały Prusy, było Mazowsze.
Ludność pochodząca z tej dzielnicy skolonizowała południową część Prus
Wschodnich. By ten fakt zatuszować, wymyślili Niemcy w końcu XIX wieku
osobną „narodowość mazurską”. O ile kolonizacja niemiecka w Prusach
Wschodnich była czymś sztucznym, o tyle kolonizacja polska w tej dzielnicy
była procesem naturalnym. Naturalnym zapleczem Prus Wschodnich
jest bowiem Mazowsze Polskie, a nie zachodnie Niemcy. Ludność niemiecka
ma wyraźną tendencję do przesiedlania się ze wschodu na zachód,
a nie na odwrót. To też Prusy Wschodnie pod rządami niemieckimi zaczęły
się wyludniać, i zgermanizowana ich północ była coraz bardziej zasilana
przez mazurskie rolnicze południe. Niemcy zdawały sobie sprawę z
niebezpieczeństwa, jakie dla ich stanu posiadania w Prusach proces taki za
sobą pociągał. By mu zapobiec, zostały wszczęte rozmaite akcje w rodzaju
"Osthilfe", mające na celu wspieranie żywiołu niemieckiego w tej dzielnicy.
Wysiłki te nie dały jednakowoż zbyt wielkiego rezultatu. By Prusy
Wschodnie uratować przed wyludnieniem, trzeba połączyć je z macierzystym
korpusem geograficznym, czyli z Mazowszem polskim.
Pozbawienie Niemiec obszarów słowiańskich, położonych na wschód
od Odry, posiada wiec podwójne uzasadnienie – strategiczne i historyczne.
Za takim wykreśleniem granicy polsko-niemieckiej przemawiają ponadto
jeszcze względy inne, posiadające olbrzymie znaczenie nie tylko
dla Polski, ale dla całej Europy. Wspominaliśmy już powyżej o wysysaniu
demograficznym Prus Wschodnich przez przemysłowy zachód niemiecki.
To samo da się powiedzieć również o ziemiach nadodrzańskich. Ziemie te
stanowiły potencjał ludzki, z którego czerpały górnictwo i przemysł zachodnich
Niemiec. Bez tego rezerwuaru gigantyczny rozwój przemysłowy Rzeszy
byłby nie do pomyślenia, a to z kolei uniemożliwiłoby Niemcom realizację ich
zamierzeń imperialnych. Przyznanie ziem nadodrzańskich Polsce,
zmusi więc Niemcy do innej budowy swego gospodarstwa, a co za
tym idzie, do zaniechania swych dążeń zdobywczych.
Granica wzdłuż Odry jest więc jedynym logicznym, słusznym i trwałym
rozwiązaniem polsko-niemieckiego problemu terytorialnego. Wszystkie inne
linie graniczne, stanowiłyby rozwiązanie jedynie połowiczne, posiadające
charakter krótkotrwałego kompromisu, a więc rozwiązanie, kryjące w sobie
zarzewie przyszłych konfliktów. To samo da się powiedzieć o południowym
odcinku tej granicy wzdłuż Nissy Łużyckiej, której bieg stanowi proste
przedłużenie biegu Odry. Na tym odcinku mówi się często o możliwości
ustępstw na rzecz Niemiec i przesunięciu linii granicznej na wschód do biegu
Nissy Śląskiej. Rozwiązanie takie byłoby niesłuszne zarówno ze względów
historycznych, gdyż pozostawiałoby we władaniu Niemiec ziemie czysto
słowiańskie, byłoby ono tak samo błędne ze względów strategicznych,
gdyż nie likwidowałoby niemieckiego klina, wbitego między Polskę a Czechy.
Dzięki kompromisowości postanowień Traktatu Wersalskiego w sprawie
wschodnich granic Rzeszy, umożliwione zostały jej początkowe sukcesy
militarne w czasie drugiej wojny światowej. To też tym razem trzeba uniknąć
tych błędów i trzeba granicę polsko-niemiecką przeprowadzić tak, by
wschód Europy, skąd Niemcy zawsze czerpały swe siły, był przed ponowną
agresją niemiecką zabezpieczony możliwie jak najlepiej1.

"...z punktu widzenia strategicznego..."

[stix]

Problem ludnościowy

Jedyną poważną, ale za to istotną trudnością przy realizacji tego programu
granicznego na zachodzie jest problem ludnościowy. Jest faktem,
że te ziemie były polskimi, ale dziś są w dużej mierze niemieckie. Mówimy
to sobie całkiem szczerze. Podstawą politycznego realizmu – a w zagadnieniu
tej wagi realizm jest jedyną dopuszczalną postawą – jest spojrzenie
prawdzie w oczy, trzeźwa i spokojna ocena rzeczywistych przeszkód i trudności,
nie po to, by się przed nimi cofnąć, ale by przewidzieć możliwości
ich pokonania i zmobilizować potrzebne i stojące do dyspozycji środki.
Przy niewzruszalności zasady o polityczno-gospodarczej konieczności
granicy na Odrze i Nissie, nie wolno małodusznie cofnąć się przed problemem
ludności tych ziem, trzeba po starannym przeanalizowaniu go dojść
do wniosku, jak go rozwiązać – i rozwiązać – oto wszystko.
Ziemie postulowane nad Odrą i Prusy Wschodnie liczyły w roku 1939
9 738 000 ludności. Prusy Wschodnie liczą 2 508 000 mieszkańców i mają
ogólnie biorąc mały stopień zaludnienia. Średnia gęstość zaludnienia
wynosi 63,1 na km kw., podczas gdy w Rzeszy wynosi 130 na km kw. Pod
względem demograficznym charakteryzuje Prusy Wschodnie słabe zaludnienie
i brak wzrostu zaludnienia, mimo, że przyrost naturalny jest tam
większy (10,3) niż w Rzeszy (7 na 1000 mieszkańców). Ludność Prus Wschodnich
masowo emigrowała do Rzeszy przeludniając tam gęsto już zaludnione
okręgi przemysłowe. Wyludnianie się Prus Wschodnich "jedynej kolonii,
jaka Niemcom pozostała" spowodowane zastojem gospodarczym,
dowodzi, jak bardzo były one Niemcom zbędne.
Pogranicze (9 powiatów polskich z byłych Provinz Posen – Grenzmark-
Westpreussen, które Traktatem Wersalskim nie wróciły do Polski), liczące
345 000 mieszkańców wykazują podobną tendencję do wyludniania się
jak Prusy Wsch[odnie], z tych samych przyczyn.
Ziemia Koszalińska liczy 711 000 mieszkańców, przy czym średnia gęstość
zaludnienia jest nawet niższa niż w Prusach Wschodnich i wynosi
48,6 na km kw. Na Śląsku zaś zarówno Opolskim jak i Dolnym gęstość zaludnienia
jest przeciętnie wyższa niż w Rzeszy, osiąga 150 a nawet 200
mieszkańców na km kw. Oczywiście przyrost pochodzi głównie z imigracji
ludności z innych okręgów Rzeszy. Śląsk Polski i Dolny prawo- i lewobrzeżny
liczą razem 4 629 000 mieszkańców.
Przyodrze liczące 1 137 000 mieszk[ańców] ma charakter demograficzny
zbliżony do pogranicza i Ziemi Koszalińskiej.
Wśród tej prawie dziesięciomilionowej masy ludności nie wszyscy są
Niemcami. Trzeba przecież pamiętać, że ziemie te zasiedlone przez plemiona
polskie były pasem zmagań narodowości polskiej i niemieckiej,
i dopiero z chwilą załamania się granicy Chrobrego znalazły się one pod
germanizacyjnym oddziaływaniem obcej państwowości. Etnicznie wycofuje
się stamtąd Polska znacznie później niż politycznie. Germanizuje się
wcześniej szlachta, potem miasta, ale lud pozostaje bardzo długo polski.
Dopiero wynaradawiająca polityka Prus fryderycjańskich odnosi tu pierwsze
sukcesy. Powstają w rezultacie tereny narodowościowo mieszane, których
ludność jest często dwujęzyczna i nie potrafi ściśle określić, do jakiej
właściwie narodowości należy. Zachowuje często sentyment do języka
i obyczaju polskiego; związek z polskością ma więc charakter uczuciowy
i podświadomy, całą zaś świadomą stroną swego życia jest ona związani
już z Niemcami.
W rezultacie na terenach tych rozróżnić można cztery kategorie ludności:
1. Polaków o pełnej świadomości narodowej, biorących udział w zorganizowanej
pracy mniejszości polskiej w Niemczech. Jest ich 662 000.
2. Polaków znających język polski, lecz bez pełnej świadomości przynależności
do narodu polskiego i bez polskich ambicji narodowych. Jest ich
około 720 000.
3. Niemców pochodzenia polskiego (świadomość pochodzenia w nazwisku,
historii rodziny, itp.).
4. Niemców napływowych z Rzeszy.
Ilość ludności kategorii 3 i 4 trudno ściśle ustalić. Granica między nimi jest
bowiem bardzo płynna. Przyjąć w każdym razie można, że Niemców pochodzenia
polskiego jest co najmniej połowa. Reszta dopiero to Niemcy napływowi.

"...z punktu widzenia strategicznego..."

[stix]

Możliwości rozwiązania problemu ludnościowego

W stosunku do pierwszych trzech kategorii trzeba oczywiście przyjąć zasadę
całkowitej repolonizacji tej ludności za pomocą pewnej akcji wychowawczej,
odniemczającej (kat. II i III) przez odpowiednią politykę administracyjną
i kulturalno-oświatową (kościół, szkoła, prasa, itp.). Jesteśmy bowiem
narodem tak w gruncie rzeczy nielicznym, szczególnie w stosunku do stojących
przed nami zadań, że ani kropli polskiej krwi tracić nam nie wolna.
W ślad za rewindykacją polskiej ziemi musi pójść rewindykacja polskiej krwi.
W stosunku zaś do Niemców trzeba postawić zasadę: wysiedlanie. Rozmiary
i kolejność zależeć będzie od wymagań aktualnego interesu gospodarczego.
Wysiedlenie jako postulat postawić trzeba z dwóch względów:
1. Niemcy na tych ziemiach nie są autochtonami, lecz przybyszami. Większość
ich to koloniści, reszta zaś to elementy zgermanizowane pod wpływem
długotrwałym czynników germanizacyjnych.
2. Mniejszości niemieckie w obcych krajach związane z krajem macierzystym
i wykazujące pewną aktywność polityczną stanowią niebezpieczeństwo
dla całości i niepodległości państwa. Wielomilionowa ludność
pograniczna musiałaby się już wkrótce stać powodem nowych powikłań
państwowych. Granica nasza na zachodzie musi zaś zapewnić nam przecież
maksimum bezpieczeństwa.
Szczegółowiej rzecz biorąc wysiedlenie powinno objąć następujące
osoby:
1. wszystkie osoby aktywne politycznie na rzecz niemieckości, a więc:
a. czynnych członków partii,
b. kierowników wszelkich komórek organizacji związanych z partią,
c. kierowników władz administracyjnych na wszelkich szczeblach,
d. członków organizacji antypolskich,
e. członków redakcji pism niemieckich,
f. wszystkich, którzy w sposób czynny wykazali swój wrogi stosunek do
polskości.
Łącznie z rodzinami obejmie to około 500 000 osób.
2. z punktu widzenia społeczno-gospodarczego wysiedlenie musi objąć
wszystkie osoby, które mogłyby być aktywne politycznie, a więc:
a. cały aparat urzędniczy z wyj[ątkiem] urzędników najniższej kategorii,
b. profesorów szkół wyższych, pracowników naukowych, nauczycieli
wszystkich typów szkół,
c. samodzielnych kupców i przedsiębiorców, z wyj[ątkiem] zupełnie
drobnych,
d. właścicieli domów czynszowych w miastach;
e. wolne zawody i inteligencję pracującą,
f. właścicieli gospodarstw rolnych powyżej 10 wzgl. 20 ha zależnie od
jakości gleby.
W sumie cyfra osób do wysiedlenia wszystkich kategorii wyniesie około
5 milionów. Ze względów gospodarczych i technicznych musi być przewidziana
pewna kolejność wysiedleń. Na pierwsze miejsce muszą pójść
oczywiście wszyscy ci, którzy są przeznaczeni do wysiedleń ze względów
politycznych. W grupie drugiej kolejność winna być następująca:
1. aparat urzędniczy, profesorowie, nauczyciele, więksi właściciele ziemscy,
więksi przedsiębiorcy,
2. właściciele domów, wolne zawody, inteligencja pracująca, średni
rolnicy, średni przedsiębiorcy,
3. mniejsi przedsiębiorcy, lekarze, fachowcy z przemysłu i niektórzy
specjaliści.
Dla pozostałej na tych terenach ludności niemieckiej trzeba stworzyć
takie warunki, które by uniemożliwiały jej jakąkolwiek aktywność polityczną,
a więc: odebrać wszelkie prawa polityczne, przeciąć kontakty
z Rzeszą, uruchomić szkoły tylko najniższego typu, odebrać swobodę ruchów,
rozproszyć wśród ludności polskiej.
Na tym jednak się nie kończy. Jest to wstęp tylko do głębokiej akcji
asymilacyjnej.
Nie mają oni pozostać na stałe obywatelami drugiej klasy z poczuciem
krzywdy, ale trzeba wykorzystać ich duże naturalne skłonności asymilacyjne.
Jest przecież na naszych ziemiach zachodnich mnóstwo wspaniałych
Polaków, pochodzących ze spolonizowanych rodzin kolonistów niemieckich.
Umieliśmy jako naród polonizować w okresie niewoli, dlaczego mamy
wyrzekać się jako naród zwycięski we własnym państwie tej metody, mogąc
zużyć do tego celu wszystkie czynniki wpływu narodu i państwa. Przecież
Niemcy obawiają się właśnie naszej siły asymilacyjnej, popartej doświadczeniem
tysiąclecia.
Niebezpieczeństwa w tym nie widać żadnego. Będą to przecież elementy
politycznie bierne, powojenne zaś Niemcy upadłe, okryte hańbą w oczach
całego cywilizowanego świata, spływające własną krwią w bratobójczych
walkach, stracą wszelką siłę atrakcyjną. Doświadczenie zaś z mniejszością
niemiecką w Polsce nie znajduje tu zastosowania. Chodzi bowiem
właśnie o to, by tej pozostałej ludności niemieckiej w Polsce nie traktować
jako przedstawicieli drugiego narodu i podtrzymywać w nich poczucie
odrębności, ale właśnie jako własnych obywateli, przeznaczyć do wciągnięcia
w szeregi narodu – gospodarza.
Walnym środkiem rozwiązania problemu ludnościowego nowych terenów
na zachodzie będzie wreszcie biologiczna prężność narodu i jego rozrodczość.
Będzie to środek najbardziej niezawodny. Po kilku pokoleniach rozkrzewi
się tam polskość tak bujnie, że już jej żadna siła nie zdoła wyplenić2.

Lens culinaris0

[rybniker]

upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/Illustration_Lens_culinaris0.jpg/384px-Illustration_Lens_culinaris0.jpg
Soczewica jadalna (Lens culinaris Medik.) - gatunek rośliny jednorocznej lub
dwuletniej z rodziny bobowatych.

[edytuj] Charakterystyka

Łodyga
Dorasta do wysokości 0,4 m.

[edytuj] Zastosowanie

* Roślina uprawna: uprawiana na smaczne i pożywne nasiona.
* Jest też rośliną pastewną.

[edytuj] Ciekawostka

Nasiona były podstawą wyżywienia w Starożytnym Egipcie.
Commons
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Soczewica jadalna
Źródło: "pl.wikipedia.org/wiki/Soczewica_jadalna"

Kategorie: Bobowate • Warzywa

Dlo goroli niy trza planu

[pauulek]

Dlo goroli niy trza planu sami s...
praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,67738,3410728.html

[ballest]

Cytuje Daviesa- Mikrokosmos str.161:
„Z istotnym wyjatkiem waznych srodkow miejskich, wiekszosc niemiecka na Gornym
Slasku kurczyla sie na skutek polskie „rekolonizacji“.
Na przyklad niemiecka populacja Beuthen (Bytomia) pomiedzy rokiem 1350 a 1500
spadla do zaledwie 53%“
Zaznaczam, ze na Gornym Slasku mieszkalo wtedy duzo Czechow i Morawian !

Tak wiec na Slonsku nie bylo germanizacji, tylko POLONIZACJA!