Dlaczego już nie ma półkotapczanów?

[joanna.gr]

Bo się źle kojarzą? To był taki cudny wynalazek - i spać można było, i lekcje
odrabiać i ksiązki trzymać. I do dziury wpaść w nocy...

[Gość: lola]

Jak to nie ma, ja mam taki "wynalazek" w domu, śpi na nim mój brat, który za nic
go nie zmieni, bo nie ma kłopotu ze ścielaniem, a książki sprzed 3 lat trzyma na
półkach.A do jakiej "dziury" można wpaść?

[Gość: Tereska]

Są! Można kupić np.tu:
www.taniemeble.win.pl/eshop/view_product.php?product=22

[Gość: lu]

Sa takze w "normalnych" sklepach, np. w warszawskiej Emilii.

[Gość: lucusia]

I w IKEI też takie coś widziałam.

[joanna.gr]

No,między tapaczanem a ścianką była dziura i jak byłam mała,czasami w nią
wpadałam w nocy. Ale to był taki typowy, stary mebel z 2 składanymi
stolikami,teraz są już trochę inne...

[lilarose]

Moi pomysłowi rodzice przecięli tenże mebel na pół, w wyniku czego powstały dwa
nowe meble: składany tapczan, który służy jako dodatkowe miejsce sypialne w
razie inwazji gości oraz coś między regałem a półką na książki - ten ostatni
twór stoi w piwnicy jako składowisko starych gazet i win domowej roboty mojego
taty.

Jak to nie ma, jak są i straszą...

[cannella]

Niechcący odziedziczyłam takie coś po młodszej siostrze, bo wyjechałam na
studia, a ona wolała mój pokój, więc sobie zamieniła. Po przeprowadzce do nowego
domu MEBEL wylądował w moim pokoju, bo wszystkim się kojarzyło, że mój. Dla
świętego spokoju nie upierałam się, żeby go wyrzucić, bo i tak rzadko
przyjeżdżałam, to niech parę książek ma na czym stać. Ostatnio jednak przeżyłam
szok - po przyjeździe do domu MEBEL powitał mnie pustymi półkami. Przyciśnięta
pytaniami, moja mama wyjaśniła, że właśnie go przygotowała do przewiezienia do
m o j e g o n o w i u t k i e g o m i e s z k a n i a. Nie będę opisywać, co
się działo dalej, ale możecie sobie wyobrazić. Na zakończenie powiem krótko:
n i e n a w i d z ę półko-tapczanów!

[...]

[yardley]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[jim01]

W mieszkaniu moich rodziców były dwa takie wynalazki - dla mnie i dla siostry.
Właściwie to się ich nie składało, co zasadniczo podważa ich teoretyczną
podstawową zaletę, ale nikomu się nie chciało. Wspominam je nostalgicznie i
ciepło - wg mnie były wygodne i że tak powiem "pakowne" w tych półkach
trzymałem dosłownie wszystkie manele. Piękne to te półkotapczany nie były, fakt.
Moja śp babcia nazywała je na odwrót : "tapczopółkan" - co nas dokumentnie
rozwalało:-)

[Gość: tapczanopolka]

o kurcze, smiejcie sie, ale ja myslalam ze to sie na prawde
nazywa "tapczanopółka"!! W moim domu rodzinnym byly dwie takie, potem jedna
wyemigrowala (do babci) i zastapila ja "nowoczesniejsza" (taka z deseczka,
uniemozliwiajaca slynne wpadanie do dziury). cala rodzina jak jeden maz
nazywala te sprzety "tapczanopolkami" :)) a w ogole to nie bylam swiadoma, ze
te "oryginalne" mialy jeszcze jakies stoliki! czego to sie czlowiek nie dowie!

[Gość: madzik]

ja miałam taki z 2 stolikami.A do dziury wpadałam regularnie,wiec mama zrobiła
u tapicera takie poduchy na wymiar dziury.Naprawde ekstra wynalazek!!

[soulworm]

uwielbialem spac w tej dziurze :D

[Gość: ;o)]

ach ta "dziura";o)

fenomenalna rzecz

[zwierz.alpuhary]

szkoda że teraz takich juz nie ma

[Gość: GTa]

Witam,
Rzeczywiścia można było i wpaść do dziury :).
Za młodu taki posiadałem, brat również. Było to wygodne, bo nie trzeba było ścielić, a do tego nie miałem drugiego tak wygodnego materaca w łóżku.
Pozdr //GTa

[tewi]

Coś takiego wyjechalo z mojego pokoju dawno temu do mojej ciotki, ktora ma b.
liczną progeniturę ;-) zamienili mi na taki badziewny tapczanik, od ktorego
bolały plecy. Tęsknię za tamtym, a jak odwiedzam ciotkę zawsze śpię na "moim"
półkotapczanie.Wypaczył się ździebko i otwiera sie z kopa, a w dzień musi miec
rozłozony stolik bo grozi otwarciem znienacka.Stolik miał podpierany ba takie
straszne bolce - cudowny wynalazek nawet piecio osobowy...
Pozdrawiam

Nie bylo, wiec zrobilem półkotapczan

[Gość: Mack]

Kiedys tez mialem cos takiego, oprocz wielu zalet mialo tylko jedna wade, ze
skrzypialo, w koncu dalismy ogloszenie i zabrali go natychmiast studenci.
Jednakze idac wspomnieniami, zrobilem cos podobnego dla syna i corki,
oczywiscie duzo bardziej wygodne i ladniejsze, ale juz bez rozkladanych stolow.
Jest to po prostu tapcza, ktory sklada sie stawiany do pionu, wchodzi w polke.
Zamocowany jest na stale do sciany, obraca sie na lozyskach. Po zlozeniu jest
to polka-szafka o grubosci 20 cm, dlugosc=180 cm,wysokosc=ok.80 cm.Calosc
wykonana jest z plyty wiorowej w okleinie, ladne. Teraz stoja niepotrzebne, syn
wyjechal do innego kraju , zaraz po studiach , a corka pojechala studiowac,
wiec rzadko na nim spi. Ale przynajmniej zajmuja bardzo malo miejsca.
Zainteresowanym, moge przeslac zdjecia

[banner3]

Witam,
poproszę o fotki i ewentualny kontakt (na priv), gdyby były niepotrzebne...

[setorika]

Boże jak ja zazdrościłam koleżance mieszkania w bloku i tegoż wynalazku!!! A
sama mieszkałam w starej kamienicy i miałam taki pokój, gdzie mieściło sie i
biurko i tapczan i nawet szafa trzydrzwiowa!
:D

CENZURA CZY GŁUPOTA ?

[yardley]

Ciekawe, dlaczego mój post został usunięty? Czyżby GW zaczęła stosować cenzurę
i usuwa posty krytykujące poprzednie wypowiedzi (NIE łamiące ani prawa, ani
regulaminu), czy pozwala moderować forum kretynom?

Dzisiaj po raz ostatni kupiłam GW. Kupowałam ją codziennie od wielu, wielu lat,
ale jutro już jej nie kupię. Będę też do tego namawiała wszystkich moich
znajomych. Z prenumeraty zrezygnuje również moja firma.
To mój protest przeciwko głupocie moderatora!

[Gość: anty-anty-anty]

no to zobacz czlowieku jakie artykuly wymagaja logowania a jakie nie. Nie
loguje sie i nie mam zamiaru tego robic ale ,ze w Wyborczej szaleje cenzura to
fakt. Zwlaszcza jesli art. dotyczy pejsiatych. Naczelny pejsiak trzyma reke na
pulsie.

[mathyy]

"szaleje cenzura" - szczyt idiotyzmu, chyba nie wiesz co to cenzura. cenzura to
jest na srtonach gdzie nie ma takich forow czyli w kazdym innym dzienniku....

[Gość: icek gromowładny]

bwahahahaha ale im dałeś lol ale daun

[Gość: YAGA]

i zamielić głową w tę półkę nad tapczanem, gdy rano zbyt raźno zrywałam się z
łóżka...

[butters77]

Hahaha, tak, to bylo najlepsze!:) Pamietam do dzis!

[un-j]

>>I do dziury wpaść w nocy

Bylo zapinac pasy.

[Gość: MAgda]

tez spałam na półkotapczanie, ale stoliki dzieliłam z bratem, najgorzej było
gdy robiliśmy wycinanki lub inne malunki i nie chciało nam sie sprzątać potem,
wtedy musiałam sobie szukać innego miejsca do spania.... a ile raze huknęłam
głową w półkę albo spałam w dziurze albo złożyło mi się wyrko jeśli nóżki były
krzywo postawione na podłodze...;)...szkoda, że go się tak łatwo pozbyłam,
wzięło mnie na wspominki jak zobaczyłam ten temat na forum....
pozdrawiem wszystkich półkotapczanowców
ps. a te nowe to już jednak nie to

[tytus5]

dzieliłem z bratem pokój , w którym stały dwa półkotapczany. Mój był bez
stolika, brata miał dwa stoliki,które składały się w najmniej oczekiwanych
momentach. Mój miał natomiast tę zaletę,że przy odrobinie wprawy mozna było
samodzielnie zamknąć się w środku. Idealna kryjówka, nigdy nie "wyczajona" przez
rodziców.
pzdrw wszystkich byłych i obecnych użytkowników:)))
tytus

[Gość: justyna]

U mojej mamy jeszcze stoi :-) czasami na nim śpie :-)

[Gość: alicia]

Cudny wątek! I ile wspomnień!
Ja też byłam szczęsliwą posiadaczką półkotapczanu! Lakierowanego - "na wysoki
połysk", oczywiście. Moj brat tez miał ale juz taki zwyklejszy - oklejony
zóltwą okleiną. MOj był "wypasionY' jak na tamte czasu - miał dwa stoliki(co
prawda dało sie rozłożyc tylko jeden, ale to drobiazg). Nie miał też dziury
miedzy łozkiem a ścianką tylko taka specjlną deseczkę, ładnie obitą takim samym
materiałem jak materac. Pamietam jednak ze zarówno ja jak i mój brat
nadzwyzczaj zadko go skaładalismy te cuda. Pamietam zreszta ze ten moj wymagał
sporej wprawy i siły przy składaniu.
Miło powsmonica "egoztycze" czasy, no nie?
alicia

[Gość: slonko]

W domu moich rodziców były takie trzy, mieli je bracia, potem jeden
odziedziczyłam ja, nie miał stolika, ale za to pomiętam jak bawiliśmy się w
chowanego i mój brat przypiął mnie w nimpasami i ZAMKNĄŁ!! , a potem o mnie
zapomniał... Jezu! Ale to były czasy!!

[mesmeredia]

Piękne czasy. Wraz z bratem mieliśmy po takim wynalazku ale niestety wersje
uboższe bo bez stolików. Mój był na wysoki połysk i zamykany na kluczyk, który
wiecznie ginął albo się urywał. Ale świetna była zabawa w "kalejdoskop", kiedy
był otworzony. Gładka powierzchnia tegoż cuda odbijała np. podłogę albo to co
się dało włożyć pom. tapczan a podłogę. Mój brat natomiast za półkotapczan
wyrzucał nadgryzione, niedobre cukierki z paczek świątecznych. Czekolada "Pani
Twardowska" w całości lądowała na chodniku przed blokiem natomiast cukierki
odnalazły się po latach, przy okazji przeprowadzki, przylepione do ściany za
półkotapczanem :-D W moim półkotapczanie znalazły się pastylki witaminy C
wylizane z żółtej polewy, dalej robiło się kwaśne i z jakiegoś powodu już mi nie
smakowało więc wrzucałam się je do "dziury". Nic dziwnego, że w bloku pojawiły
się mrówki...
Ale fakt faktem, mebel pojemny był i sprzątnie w postaci zamykania tapczanu
razem z nieporządkiem odbywało się błyskawicznie.
I.

[Gość: miśka]

Ja tez miałam taki półkotapczan- na łóżkiem była półka, a nad nią jeszcze dwie
półki ze szkłem. Gdy łózko było zamkniete ( to znaczy pościelone) można było
stworzyc sobie dwa stoliki. Do tego kompletu należała równiez szafa i komoda,
która miała nad soba jeszcze dwie półeczki. Ale i tak najlepsza była dziura-
fajna sprawa:-) Och te wspomnienia.

[Gość: sabian]

Właśnie takowy ode mnie wywieźli, jakieś 3 minuty temu, ale jeszcze przyda się
studentom, na ich kwaterze. A drugi, już ze stołami jeszcze stoi. Pamiętam jak z
bratem graliśmy na tych stołach w ping-ponga, a pomiędzy zamiast siatki w szparę
włożona była tektura. Świetna sprawa...

[falochronka]

Nigdy sie tak dobrze nie wysypialam, jak na moim starym polkotapczanie. Urody
moze nie mial, bolec zaginal, ale takiego spanka nigdzie juz nie
doswiadczylam...

[Gość: tom23]

a ja jeszcze mam!!! juz go nie uzywam, ale stoi dumnie w moim pokoju, jednal
planuje sie go pozbyc:)ale spalo sie super i birko tez sie przydawalo przez
lata, a i do dziury wpadalo sie przynajmnie raz na tydzień;)

[Gość: MAgda]

a ze stolików budowało sie super domki no oczywiście używając kocy, poduszek
itp.... a ile tam było miejsca w środku !

[ivek]

rozmieszyliscie mnie "ta dziura".

i tym "bylo zapinac pasy".

W sumie darze teraz ten mebel sentymentem, chociaz go przeklinalem kiedy mimo
zamknietego zamka sie otwieral sam i przez to pozniej wyginaly sie nogi stolika,
zreszta po urwaniu taka metalowa ciezka noga miala wiele zastosowan w zabawach
(przypominala a to miecz z gwiezdny wojen a to robila za dwururke...)

:)
ajwek.

[Gość: letalin]

Też mam taki na wysoki połysk w domu rodziców, tam się czas zatrzymał jakieś 20
lat temu...I pewnie będzie tam stał jeszcze długo. Wrósł jakby we wnękę...Ja do
dziury nie wpadałem , bo miałem tę deseczkę bezpieczeństwa:) Miałem tam
natomiast skrytkę na tajne/poufne . No i pierwsza dziewczyna mi go
podpisała : "Byłam tu, spałem tu i ..."

[Gość: hubert]

Miałem i ja ten mebel w pokoju. Widać wczesną wersję, bez opcji "deseczka
bezpieczeństwa", więc w dziurze lądowałem nie raz. Po mnie pokój z
półkotapczanem (zwanym u nas tapczanpółką) przejęła młodsza siostra. Muszę
spytać, jakie ona ma wspomnienia, bo ja mam same pozytywne. Szczególnie mile
wspominam możliwość zapięcia pościeli na trzy parciane pasy i złożenia tapczanu
bez ścielenia.
Dzięki za ten wątek.

[Gość: Majka]

Popieram Huberta, też składałam bez ścielenia :)) A ja mam jedno troche bolesne
wspomnienie z półkotapczanem, bardzo często gdy nagle wstawałam..waliłam głową o
tą półkę nad głową :-/ Ajjjj. Nie wiem czy te wstrząsy wywarły jakiś skutek
trwały :D

[iza-bel]

OJ ja też miałam to cudo ( zresztą stoi nadal u mojej mamy w kuchniojadalni,
jako szafka na szkło a i awaryjnie do spania się przydaje).
Ja miałam ten z dwoma stolikami, czasem odrabiałam przy nich lekcje, ale raczej
rzadko go składałam. Spało się na tym bardzo wygodnie , poza kilkoma guzami
nabitymi przy szybkim wstawaniu. Miał jedną wadę - szyby hałasowały przy
najlżejszym ruchu. Trzeba było zawsze coś między nie wkładać, żeby były cicho:)
A dziura była śweitna jako kryjówka na ksiązki czytane po nocach:)

Sprzedam półkotapczan

[jadwiga_r]

Chętnie odsprzedam półkotapczan, jasny, na wysoki połysk z deseczką
bezpieczeństwa, bez stołów do odrabiania lekcji.

[inezz_a]

też na takim spałam. miał deseczkę bezpieczeństwa i biurko (taka deska na bolce
i do tego jeszcze mały stoliczek. W tym stoliczku (z dwiema półeczkami) przez
pewien czas miałam domek dla takich małych ludzików plastikowych.

[Gość: julita3-]

Ja równiez miałam to cudo:-)Mój był jasny, na wysoki połysk:-)nie miał
stolika,tylko 2 półki i po bokach dwie szafki zamykane na kluczykiStoi teraz w
domku letnim..

[kwiat_paproci]

hehe, u mnie w domu takie cudo stoi gdzieś chyba od 25 lat i nikt nie myśli
nawet o tym, żeby je wyrzucić, bo mam "chomiczą", sentymentalną rodzinę. Mamy
wersję uboższą, bez stolika, ciemny brąz, lakierowany na wysoki połysk,
obowiązkowo z dziurą i pasami ;DDDD Jak byłam mała, to strasznie lubiłam w tej
dziurze spać ;) Stoi u nas cały czas otwarty, bo się rozklekotał i sam się
otwiera, więc mógłby kogoś niechcący przytrzasnąć i zabić, a na co to komu ;)
Następnym razem recenzujemy meblościankę a'la późny Gierek :D

[Gość: paweł]

Też miałem coś takiego do 15 roku życia. Przy przeprowadzce komuś go wydaliśmy,
ale teraz nie pamiętam komu. Mój był zrobiony przez więżniów, o czym świadczyła
przklejona z tyłu kartka (sic!). Solidny, bez stolików, za to z tapicerowaną
deską zakrywającą dziurę, szafkami i półkami bez szyb. Trzeba było mieć siłę i
spryt, zeby go zamknąć i otworzyć. Wszystko trzymało się na takim wątłym
zameczku i zawsze bałem się, że się na mnie otworzy, kiedy będę się pod nim
bawił.

[max39]

zeby z nich nie spasc w nocy z wielkim hukiem:)