"Najoryginalniejsza" forma zerwania

[Gość: gocha]

Mój mąż, po kilkunastu latach małżeństwa, stwierdził,że odchodzi, bo musi w
życiu coś osiągnąć ( wspaniałe, uzdolnione dzieci to dla niego nie
osiągnięcie), zrobić coś dla siebie. Po czym zapytał czy może jeszcze
pomieszkać w domu, dopóki sobie czegoś nie znajdzie. Zabawne, co nie?

[zoe13]

Przykro się dowiedzieć, ze wybrało sie na meza kretyna. Na dodatek bezczelnego.
Zyczę powodzenia, silnych nerwów i optymizmu momo wszystko!!
Osobiscie odwaliłam jako starsza małolata numer mało oryginalny. Otóż wysłałam
brata, aby poinformował chłopaka w drzwiach, ze mnie nie ma..po czym bezczelnie
ukazałam sie za aknem. Chłopak był inteligentny, pojął w czym rzecz. Nie jestem
z tego dumna.

[framberg]

Zadzwoniła do mnie do pracy. Telefon był na podsłuchu a rozmowa nagrywana (dla
bezpieczeństwa firmy oczywiście) więc jej mówię, że nie mogę teraz rozmawiać;
- a później?
później też nie (miałem na myśli telefony do miejsca pracy)
- trzasnęła słuchawką i nie odezwała się więcej.

A mnie specjalnie nie zależało bo była dość głupia chociaż nimfomanka co jest
szalenie miłe w pewnych sytuacjach. Cóż, nie można mieć wszystkiego ;-)

jakie bzdury

[grzegorz.gajowniczek]

jakie bzdury

[margie]

noo, mialam kiedys chlopaka,mieszkalismy w inych miastach. Bylismy razem
ponad rok. Kiedys pojechalismy na wspolny grupowy wyjazd, akurat w moje
urodziny. W prezencie od niego dostalam text: To koniec, bo ja bym w koncu
chcial pojsc do lozka z kobieta, ktora bede kochal.
To sie nazywa zerwanie z wielkim stylu:))

---
zmienie se sygnaturke, a co?! tylko nie wiem,na jaka.... natlok mysli i
wrazen....

[Gość: joasia]

Klasy w tym nie było za grosz, z mojej strony również... Po 9 latach bycia
razem (ślubu nie było)...
Chciałam przyjechać do niego do miejscowości gdzie pracował i miał wynajęte
mieszkanie. Wiedziałam, że ma jakieś spotkania w pracy. Nie chciałam mu
przeszkadzać. Po prostu chciałam się wyrwac z domu, zmienić otoczenie. A on
zdecydowanie, że nie. Napisałam mu sms "no to spadaj". On mi to samo.
Odpowiedziałam "no to spadam".
Przesyła mi smsowe życzenia na imieniny, urodziny i święta. Ja mu również. Poza
tym nie ma między nami kontaktu.
Rzecz miała miejsce 3 lata temu.
No i co Wy na to?

[majeczka_ka]

Bylam z facetem 3 miesiace, to byl zwiazek na odlglosc, jakies 200 km. Glownie
ja jezdzilam do niego, on unikal przyjazdow do mnie jak mogl (oboje
mieszkalismy z rodzicami), niby bylo wszystko ok, choc tlamsil mnie, teraz
zdaje sobie z tego sprawe. Dzwonil codziennie, zapewnial ze kocha itp, bylismy
umowieni ze na weekend przyjezdzam do niego do domku pod miastem (jego rodzice
wyjezdzali na wakacje) i nagle w czwartek nie zadzwonil. Kiedy ja zadzwonilam
nie chcial rozmawiac, niby nie mogl. W piatek ja znowu zadzwonilam, a on z
wielka laska rozmawial ze mna a na temat wspolnego weekendu - zaczal mowic ze
moze w sobote bym przyjechala i jeszcze zadzwoni. (fakt narzucalam mu sie , ale
bylam potwornie zakochana, wszystko bylo cudownie i nagle zaczal sie inaczej
zachowywac tak nagle). W sobote znoawu ja zadzwonilam, on stwierdzil ze wlasnie
jedzie z kolezanka samochodem chora na raka i ona jest wspaniala, a poza tym
spedza weekend ze znajomymi itp. To co mowil i jak mowil bylo bardzo okrutne.
Kiedy zadalam sobie sprawe ze to koniec choc on nic takiego nie powiedzial,
myslalam ze umre, bylam zalamana, nawet moja mama myslala zeby wybrac sie ze
mna do psychiatry.
Po 2 dniach zadzwonil jak gdyby nigdy nic ze kolezanka pojechala do szpitala i
co clychac. Po paru dniach wyjechalam na wakacje i on zadzwonil zycza milej
podrozy. Codziennie chcialam dzwonc ale znajomi mnie powstrzymywali. nawet
znalazlam sie przypadkiem w jego miescie na pewniej imprezie i on wtedy
wyslalam mi sms co slychac, ja odpisalam gdzie jestem a on zamilkl.
Potem byl sms jaka ja niedobra jestem ze nawet nie chcialam wstapic...
Minal miesiac, ja wrocilam na studia, zaczela sie nauka, jakos dawalam sobie
rade i nagle wiadomosc od niego na gg, dlaczego sie odzywam i czy ma uwazac
nasz zwiazek za zakonczony!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
I ja glupia zadzwonilam do niego, rozmawialismy o bzdurach , o studiach itp.
Nagle wszystko wrocilo do normy, tzn. nie spotkalismy sie, ale dzwonil ,byl
milutki, kiedy zaczelam wspominac o imprezie docsc waznej na mojej uczelni, on
chyba wyczul ze chce go zaprosic i urwal kontakt,przestal dzwonic.
Raczej unikal przyjazdu do mnie.
Potem kogos innego poznalam, i znoawu po paru miesiacach zaczal dzwonic,
powiedzialam mu ze kogos juz mam, ale on nie dawal za wygrana, tzn. nie wiem
czy chciala wrocic. Mialam go juz dosc,zaczelam unikac tel., nieodbierac, ale
zaczal dzwonic do domu i koniecznie chcial zebym przyjechala do niego na wesele
znajomego (chcial sie pokazac pewnie ze mna na tym weselu gdyz rok wczesniej
wszyscy jego znajomi poznali mnie na innym weselu). Odmawialam bo juz go
znienawidzilam calkowiecie, nawet nie sadzilam ze to jest mozliwe.Kolejny tel
odebrala moja mama i powiedzila ze mnie nie ma i nie bedzie, i tak kontakt z
nim sie urwal.
Do dzis mam traume, pewne zachowania u mezczyzn zle na mnie dzialaja, nie moge
sobie darowac ze po tak krotkiej znajomosci, tak intensywnej tak sie
zaangazowalam.Nie da sie tu wszystkiego oddac i opisac, ale do dzis nienawidze
imienia Krzysztof. Byl to niesamowity palant i mial problemy psychoiczne. A
jeszcze w miedzy czasie rozmawialam z nim na gg podszywajac sie pod przypadkowa
dziewczyne i dowiedzialam sie o sobie cieawych rzeczy, zaczynajac od tego ze
bylam zwykla kolezanka....

[Gość: gość]

Współczuję, mam podobne traumatyczne doświadczenia, ale po pierwsze, pozwalają
one wyciągnąć wnioski na przyszłość, między innymi odnośnie tego jakie osoby
nas pociągają i jakich lepiej unikać, po drugie, nie wszyscy mężczyźni są tacy,
trzeba szukać tych, którzy, gdy dajemy serce na dłoni odpowiedzą tym samym, po
trzecie, trzeba odnaleźć swoją własną drogę, niezależnie od tego czy ktoś jest
obok czy nie ma. Do takich wniosków doszłam. Być może Twoje będą inne.
Powodzenia.

[Gość: ja:)]

Ja Cie kręcę...po pierwsze mam na imię tak jak Ty sie zalogowałaś:) Po drugie
mam słabośc do kolesi o imieniu Krzysiek...i powiem że większość z nich to
dranie...Kurcze musimy się zakolegować:P
Kobietko współczuję Ci...
Pamiętaj że jak to mówi moja koleżanka faceci są "Prosto skomlikowani" nigdy
nie wiadomo o co chodzi;/
POzdrawiam:)

[Gość: gość]

Po 9 latach bycia razem? To smutne.

[Gość: id/anna]

ja miałam kilku ciekawych, ale w zasadzie wszystko sprowadzało się do jednego:

w liceum byłam bardzo zakompleksiona, nei umiałąm się ubrać, byłam torszkę
grubsza i cholernie szybko się zakochiwałam, generalnie to ze mną wtedy faceci
zrywali, żonaci, niedojrzali emocjonalnie i zwykłe palanty, ale ja to wtedy
bardzo mocno przeżywałam, każde zerwanie wydawało mi się końcem swiata, bardzo
cierpiałam i jeszcze bardziej traciłam wiarę w siebie,

po liceum wyprowadziłam sie z miasta, wiadomo dieta studencka, praca itp.
odzyskałam wiarę w siebie

a każdemu z tych palantów daję nadzieję, że do nich wrócę (nagle jak schudłam to
mnie kochają wszyscy) a później traktuję ich jak najlepiej z buta umiem;))))

już 3 mi się udało tak załatwić:
-pierwszy żonaty zdecydował, że jednak chce ze mną być, że mnie przeprasza i, ze
wtedy byłam za młoda... spieprzyłam mu wyjazd za granicę, miałam mu załątwić
darmowy przejazd i kilka godzin przed wyjazdem przestałam się odzywać, a on nie
wiedział co i jak:))))) oczywiście nic nie załatwiłam, a on pewnie stracił pracę
za granicą, bo nie dojechał:))))
-drugiemu powiedziałam, ze bardzo chcę do niego wrócić, a że miał wtedy
dziewczynę, to że musi z nią zerwać co też usłużnie uczynił, a ja mu się
wyśmiałam w twarz, nigdy nie zapomnę tej zasmuconej miny...buhahahahhaa....
-trzeciemu odmówiłam noclegu u siebie w domu w ostatniej chwili, tak, że został
na noc w obcym mieście, sam jak paluch;]

i jestem dumna z siebie.....i mam nadzieję, że jeszcze kilku tak załatwię....

[ignatz]

I dobrze robisz.

[Gość: kobitka]

BRAWO BRAWO !!!!Tak trzymaj niech palnmty maja to na co zasługują!!! hehehehehe
dobra jesteś!!!wydaje mi sie że mogłabym sie od ciebie wielkee nauczyć WIELKI
BUZIAK BRAWO!!!

[inez69]

brawo brawo!
ja tez tak zrobię:)

jakie bzdury.

[grzegorz.gajowniczek]

jakie bzdury

[niemyliczoslem]

hehehe sam jestes bzdura

[arieska]

Czasem po "porzuceniu" mozna sie dowiedziec,ze sie rzekomo z kims bylo :)
Spotkalam sie kiedys pare razy z calkiem milym ktosiem, ale wylacznie
kolezensko-takie pogaduchy przy kawce. Nagle koles przepadl jak kamien w wode.
Zaniepokojona, czy cos mu sie nie przytrafilo wysylam smska i dostaje odpowiedz
typu: "przepraszam, musimy zakonczyc nasza znajomosc, bardzo cie skrzywdzilem".
Wybaluszylam galy i pytam, co on bredzi. Znow dramatyczna odpowiedz: "Zapomnij,
naprawde, tak bedzie lepiej dla nas obojga". Tu juz sie ze smiechu ledwo na
nogach trzymalam, wiec nie dociekalam dalej ;)))

[Gość: Małgosia]

O tak, tak, mnie też kiedys podobna historia spotkała, z drobną różnicą. Otóż
poznałam faceta, z którym zaczełam się spotykać. Spotkania były jednak rzadkie
i niezobowiązujące: kawa, kino, spacer, nawet za rękę mnie nie próbował wziąć,
o jakimkolwiek pocałunku już nawet nie wspomnę. Nie było nawet żadnych sugestii
odnośnie rodzącego się uczucia, po prostu chłód i nuda. W końcu po paru
miesiącach stwierdziłam, że nie iskrzy, nie ma, tego czegoś między nami i nie
ma sensu marnować młodości i urody na jakieś randki/nie randki :) Dlatego
któregoś razu gdy zadzwonił i coś zaproponował przeprosiłam, powiedziałam, ze
mam inne ważne zajęcie i nie mogę.
Nie odezwał się już.
Któregoś razu spotkałam w autobusie wspólnego znajomego, który zaczął ubolewać,
że taka tragedia, współczuje, przykro mu, wszyscy nie rozumieją dlaczego tak
się stało.. Z wybałuszonymi oczami pytam go: ale o co chodzi? On: No jak to?? O
ciebie i Piotra!
Ale się uśmiałam w domu ze swoją mamą..
I pointa: widuję czasem Piotra, ale on ostentacyjnie udaje że mnie nie zna..
Czasem rzeczywiście pojęcia o związku mogą być skrajnie różne i być może jedna
osoba myśli że ją porzucono, a tak naprawdę związek istniał tylko w jej
wyobraźni?

[remislanc]

Mój znajomy zabrał w te wakacje żonę z dziećmi do Grecji i tam poinformował
ich, że od roku ma kochankę ( 22 lata - 3 lata starszą od jego córki).
Stwierdził, że teraz czuje się wolny i nie zamierza z nowej d.u.p.y rezygnować.
To się nazywa tupecik !!!!!!!!!!!!!!

[ayla8]

Moja ówczesna dziewczyna - przyszła do mnie na kolację , obejrzeliśmy film , a
po tym jakby się nic nie stało powiedziała ,że mnie nie kocha i wyszła

[Gość: Ehhh]

Mój były facet zaręczył się z inną kobietą - to chyba najoryginalniejsza forma
zerwania prawda? To jest dopiero cios :(

[Gość: maciejka]

ja będe teraz zrywał przysyłając link do tej dyskusji... :))))

[praptica]

Sprawa dotyczyła moich znajomych, którzy byli małżeństwem od paru lat. Otóż, w
pewien sobotni wieczór mój znojomy usłyszał pukanie do drzwi. Otwiera, a tam
stoi przed nim postawny dwumetrowy mężczyzna, którego zdarzało mu się spotykać
przy okazji różnych oficjalnych spotkań. Ponieważ znajomy nie przekracza 170 cm
wzrostu od razu poczuł się nieswojo. Ale to nie koniec jego konsternacji.
Znajomy odzywa się "B.... była Twoją żoną, a teraz będzie moją". Znajomy
oniemiał, spojrzał na znajomą i wyszeptał "B...., czy między Wami coś zaszło?".
Znajoma na to "phi..." wzruszyła ramionami, spakowała walizkę i wyszła.

[domipe]

Osoby były dwie: moja siostra (chwilowo będąc na wakacjach w USA) oraz jej
kawalir (czekający z utęsknieniem w PL).
On: "Może po Twoim powrocie się zaręczymy?"
Ona: "A może rozstaniemy?"

No comment :|

[Gość: leeloo]

a moj powiedzial do mnie: "zostanmy przyjaciolmi"

[Gość: gość]

Według mnie ta formuła to zdecydowany "number one" wśród sposobów na rozstanie.
Ehhhhhh...

[Gość: bunny123]

Mialem kiedys dziewczyne, ktora bardzo kochalem. Prawie 3 lata razem, planowanie wspolnego zycia,
bylismy nawet zareczeni (oficjalna uroczystosc z rodzicami). Poszla na praktyke, do ktorej zreszta sam
ja namawialem, no i cos mi przestalo grac. Zachowalem sie jak ostatni palant, bo sprawdzilem jej maila
- no i wyszlo, ze ze soba sypiaja - ona i jej szef, przy okazji prezes tej firmy. Z smsow dowiedzialem
sie reszty. Nawet nie miala odwagi zaprzeczyc. Cholernie bolalo, prawie rok wyjety z zyciorysu, dopiero
obecna dziewczyna postawila mnie do pionu - gdyby nie ona, tobym chlal pewnie...
No i nauczylem sie jednego - samemu nigdy nie zrobic czegos takiego... Mozna sie rozstac, to
normalne ze ludzie sie schodza i rozstaja, ale nie tak!
A z poprzednia czasem jakis mily sms, kartka z wakacji, raz na pol roku sympatyczne spotkanie w
kawiarni, czasem wspolny rower. Przeprosila po dwoch latach i od tego czasu uznalem, ze jestesmy
kwita.

[Gość: Anka]

Byliśmy razem pół roku. Ja zakochana "na całego". Wybaczyłam zdradę, chociaż
przez całe życie powtarzałam wszystkim, że takich rzeczy się nie przebacza-
zrobiłam to. Długi czas nie żałowałam. Nie zauważyłam jednak momentu, w którym
nagle zaczęłam być jego sponsorem. Czas spędzaliśmy u mnie w mieszkaniu, to ja
płaciłam za kino, restauracje itp. jednym słowem-rozpieściłam faceta.
Pewnego dnia wyjechał ze znajomymi na tygodniowy wypad kajakami, była to jego
ogromna pasja, z którą nie śmiała konkurować żadna kobieta. W dniu planowanego
powrotu, przygotowałam romantyczną kolację, ze świecami i nastrojową muzyką.
Kiedy wszystko było gotowe. Dostałam smsa, że nie wraca jeszcze, że bawią się
dobrze i nie wie potrafi powiedzieć, kiedy wróci. Załamałam się. Nie wiedziałam
co robić. Ubrana w piękną sukienkę, otoczona świecami przy nakrytym stole…
usiadłam i płakałam. Zdałam sobie sprawę, ze facet mnie nie szanuje.
Powiedziałam mu o wszystkich przygotowaniach o jego ulubionym kurczaku, który
już czekał w piekarniku a on stwierdził- trudno, chłopaki zostają więc i on
zostanie.Wziął jeszcze urlop wiec mógł sobie pozwolic jeszcze na pare dni
szaleństwa. Potem zero kontaktu. Pisałam maile, dzwoniłam do pracy, na komórkę.
Kiedy udało mi się go złapać, na moje pytania odpowiadał tylko-„aha”, olał
sprawę. Pytałam czy skoro już wrócił to czy znajdzie czas na spotkanie ze mną a
on zbywał mnie mówiąc, że nie ma czasu, bo ma masę zaległości w pracy.
Zapytałam więc zapytałam od razu - to koniec? On odpowiedział, typowe dla
tchórza - NIE WIEM. O to właśnie mam do niego największy żal, że po tym
wszystkim co razem(choć w tak krótkim czasie) przeżyliśmy, nie potrafił się
przyznać, powiedzieć mi po prostu –tak, to koniec, odjeść „z klasą”.
Podobnie jak wielu z Was, nie życzę mu źle. Wierzę, jednak, że każdy zostanie
potraktowany tak, jak sam traktuje ludzi.
Wiele się nauczyłam. NIGDY nie będę chciała poświęcić życia dla faceta.
Ostatni raz chciałam charować na podyplomowe studia swojego mężczyzny. Ostatni
raz dałam się zaprosić do kawiarni, tak, że to ja za wszystko płaciłam.

On do tej pory milczy, więc także i ja nie znam powodu rozstania.
Nie będę jednak wiele wymagać od niedojrzałego tchórza.

cierpiałam i w pewnym sensie cierpię dalej. Lżej mi jednak z myślą, że ta
życiowa lekcja nie poszła na marne i już wiem, że w kolejnym związku nie dam z
siebie zrobić sponsorki:)

Pozdrawiam.

[lenchen]

Może nie oryginalnie, ale na dowód, że kobiety nie są nieskazitelne i nie
zawsze zrywają kulturalnie. Zerwałam po chamsku, aż mi wstyd: 2 tyg. przed
ślubem powiedziałam narzeczonemu przez telefon, że poznałam innego i się
zakochałam. Zwlekałam z tą informacją aż do tego momentu, bo to wyznanie było
dla mnie niewygodne, stchórzyłam. Dziś żałuję mego okrucieństwa- choć lata
minęły, ale z tym drugim jestem razem.

[Gość: 1987]

coraz rzadziej sie spotykalismy, az w koncu przestalismy... choc teraz po kilku
miesiacach dostaje oznaki zycia w postaci anonimowych listow milosnych, ale...
<placcz>

[rosenrot]

Może nie samo zerwanie, ale zachowanie się tuż po zaprzestaniu znajomości.
Powiedzmy, że mam na imię Kasia.
Kiedy miałam 14 - 15 lat spotykałam się z pewnym chłopakiem, metalem zresztą,
bardzo miłym i wesołym gościem. Do niczego między nami nie doszło, nawet się
nie całowaliśmy (!), spotkaliśmy się kilka razy i jakoś się rozmyło, wiecie,
jak to bywa. Żadnych deklaracji, wyznań, nic z tych rzeczy.
I po kilku tygodniach przychodzę ze szkoły do domu, a tam mama siedzi z dziwną
miną. Dzwonił ten chłopak i do mojej mamy w te słowa: "Proszę przekazać Kasi,
żeby mi oddała moje książki i że jest dziwką". Dłuuugo musiałam się z tego
tłumaczyć...
Do dziś nie wiem, czy byłam dziwką, bo mu nie wskoczyłam do łóżka, czy że
przetrzymałam książki :-)))))

[Gość: xe]

A ja mam za soba kilka "zerwan", z klasa i bez, i dziwnych.
Z takich ciekawszych, to rozstanie z pierwszym facetem na studiach - M. Bylismy
najpierw przyjaciolmi i chyba niepotrzebnie przerobilismy te przyjazn na
zwiazek. M zachowal sie z klasa chociaz bardzo bolalo jak mowil, ze chyba do
siebie nie pasujemy. Wtedy tego nie rozumialam, ale pamietam, ze staralam sie
nie plakac, bo faceci tego podobno nie lubia. Poza tym wiedzialam, ze jemu tez
jest ciezko. Chociaz to on zrywal, bolalo nas oboje.Po jakims czasie dotarlo i
do mnie, ze zupelnie nie pasowalismy do siebie. Ale jeszcze dlugo po rozstaniu
utrzymywalismy jakis kontakt. Moglam w kazdej chwili liczyc na jego pomoc.
Naprawde facet z klasa. Dzisiaj kazde ma swoje zycie, on zone, ja meza. I tylko
sie czasem zastanawiam, co slychac u M. Chcialabym, zebysmy sie jescze mogli
kiedys spotkac i pogadac jak przyjacie, jak dawniej.

Potem byl facet, ktory sam nie mial odwagi ze mna zerwac, wiec robil mi takie
swinstwa ze mnie zmusil do tego. Najdziwniejsze bylo to, ze zawsze prosil o
wybaczenie i zebysmy nie zrywali :)

Byl tez taki, co nagle zamilkl. Nie umarl, wiem ze zrodla :)

Ale chyba najdziwniejsze i jakies zaskakujace bylo dla mnie takie niby
zerwanie. Bo nie bylismy razem, tylko on mi sie trohce podobal, ja jemu tez.
Ale nie mial odwagi nic zaczac, wiec go troche osmielalam. Tylko ilez mozna?
Zaprosilam go na wesele, poszedl i wtedy zdecydowalam, ze nic z tego nie
bedzie. Nawet nie sprobowal mnie pocalowac (facet lat dwadziescia kilka!!!!!!).
Niestety pozniej mielismy jeszcze jedno wesele wspolnych znajomych. Zauwazyl
wreszcie wtedy, ze zaczelam go inaczej juz traktowac. Stal sie po prostu kolega
a ja wyraznie wytyczalam granice. I wreszcie zebral sie na odwage i zapytal,
czemu nie jestem juz dla niego taka mila jak wczesniej. Siedzielismy przy
stole, ludzie sie bawia, a on takie rozmowy. Niestety nie dal sobie
wytlumaczyc, zebysmy pogadali pozniej. W koncu powiedzialam, ze powinnismy
zostawic nasze uklady na takim poziomie jakim sa - kolezensko-przyjacielskim.
Ze nic wiekszego z tego nie bedzie. Spodziewalam sie ze uda, ze nic sie nie
stalo, powie ok, bawimy sie dalej, a pozniej bedzie myslal nad tym. Ze zachowa
pozory. Albo ze wstanie wsciekly i wyjdzie. Ale on sie niemal
rozplakal......!!!!!! łzy w oczach i pytania do mnie, dlaczego i zebym mu
wyjasnila.... Jak wyjasnic placzacemu facetowi, ze przez pol roku nie potrafil
sie okreslic z uczuciami, chociaz ja robilam to niemal glosno?
Bylam ogromnie zaskoczona. Rozumiem placz faceta, gdy sie rozpada zwiazek. Nie
jestem przeciwniczka placzacych facetow. Ale nie bez powodu!!!!!!!!! Przez te
pol roku nic miedzy nami nie bylo. Kazde sobie, tylko czasem wspolna impreza. I
to zawsze ja zapraszalam. Ani razu on.
Trudno okreslic czy zachowalam sie z klasa, czy nie. Bylam zbyt zaskoczona jego
reakcja. Wkurzylo mnie, ze nie potrafil zachowac chociaz pozorow.

A potem poznalam mojego meza :) Mam nadzieje, ze etap rozstan mam juz za
soba... Oby...

Na koniec jeszcze jedna uwaga.
Czesto osobie porzucajacej jak i osobie porzucanej, jest ciezko. Pewne rzeczy i
zachowania trzeba zrozumiec. Ale trzeba tez zachowac godnosc i miec troche
odwagi. Zrywanie przez smsy, znikniecie, znajomych itp jest zwyklym
tchorzostwem. Jesli ktos Was tak zostawil, to nie ma po co rozpaczac.
Chcialibyscie zyc z tchorzem? Bo ja nie. Dlatego z moich bylych tylko z M
moglabym czasem pogadac. Zachowal sie z honorem.
Reszta to tchorze :)

[Gość: NN]

Najgorsze, to nie wiedzieć dlaczego. I proszę mi tu nie ściemniać, że jak sobie
jedna strona myśli, że związek kwitnie, a druga przychodzi i mówi, że to
koniec, to znaczy, że ta pierwsza jest zapatrzona w siebie! Niestety, ludzie
często nie wiedzą, czego chcą. I to jest smutne.

[Gość: gość]

Ja się dowiedziałam po wielu latach. Powiedział, że uważał, iż nie sprostam
jego potrzebom, takim przyziemnym (mieć żonę, dzieci), a ja miałam cele wyższe
(niby, jego zdaniem). Oczywiście prawda była taka, że mnie po prostu nie kochał.

[laferme]

najpierw nie odzywał sie, a potem jak juz udało mi sie do niego dodzwonic
powiedział, ze uwaza, ze czas skonczyc nasza "znajomosc"
po roku chodzenia i postanowieniu mieszkania razem ehhh, brak słów

[a2030401]

moje pierwsze i jak dotąd ostatnie zerwanie wyglądało tak:

uznałem, że dziewczyna zasługuje na coś więcej niż zerwanie przez telefon czy
sms, więc specjalnie w celu zerwania pojechałem (a było to po 3 m-cach
chodzenia, z czego 1 m-c "na odległość) do niej do Warszawy, 350km ode mnie. W
pociągu ktoś na słuchawkach słuchał jej ulubionej piosenki (a jest ona
praktycznie nie puszczana w radiu). Uznałem to za znak dany "z góry" i
postanowiłem dać nam jeszcze szansę. Tak więc do zerwania nie doszło.

Jednak w następny weekend, gdy ona przyjechała do mojego miasta, zatrzymała się
u swojej przyjaciółki, zaprosiła mnie do niej na obiad. Czułem, że z tego jednak
nic nie będzie. Przyjechałem na ten obiad, ale nie wchodziłem już nawet do góry
- tylko pod blokiem powiedziałem jej co czuję a raczej czego nie czuję. Było mi
smutno, ale co robic...

[Gość: stella]

Związke był od początku trochę dziwny, nie czulam się w nim dobrze, ale bardzo
zależało mi na nim, więc próbowałam rozmawiać, wyjasnić co się dzieje.
Usłysząłam wywód o 3 wymiarach, właściwie nie na temat. Potem było różnie, raz
lepie, raz gorzej. Gdy wydawalo mi się, że zaczynamy się do siebie zbliżać,
zniknął na 3 tygodnie. Martwiłam się, pisałam sms'y , że jeśli to koniec, to w
porządku, chcę jedynie, żeby mi powiedział to prosto w oczy, szczerze i bez
owijania w bawełnę. Chciałam znać odpowiedź na pytanie dlaczego. W końcu się do
niego dodzwoniła, umówiliśmy się. Usłyszałam, że to koniec, bo wyjeżdża z
Polski i musi zerwać wszystkie kontakty, że zaczna nowy rozdział w książce
pt. "Życie". Stwierdziłam OK. Cierpiałam, ale jakoś się trzymałam. Nagle po
tygodniu napisał do mnie maila, potem następnego. Odpowiedziałam, że jeśli mnie
szanuje, to niech przestanie...ale nie przestał.W końcu po kolejnych 1,5 roku
przestaliśmy się ze sobą kontaktować. Miesiąc temu znów się odezwał....Ciekawa
jestem dlaczego? Może znów się poczuł samotny? Co Wy na to?

[niemyliczoslem]

jak to co? olej dupka i tyle, zero kontaktu

[Gość: krakowianka]

Mnie facet rzucil i wstapil do seminarium:(((

[zytka08]

"bardzo Cie kocham i zawsze będe kochał, ale musialm wybraci wracam do niej, tj.
byłej. Acha, znim to powiedział wział sobie wolne ode mnie na 40 dni , bo
musiał przemyślec żcyie, czyli pojednac sie z nia,

[nemii]

10 lat temu, przyszlam na "osiamnastke" faceta.....
.... z osoba towarzyszaca.

hehe

[allabamma]

JEMU sie wydawało, że to był sposób kulturalny i na poziomie - powiedział mi,
że za mało sie z nim kłócę (to fakt, głupia byłam i niedoświadczona i za bardzo
się z nim we wszystkim zgadzałam) i że w ogóle potraktował mnie inaczej niż
wszystkie poprzednie swoje byłe, bo zwykle robił to tak, że po prostu zaczynał
kręcić z inną laską i tak płynnie przechodził od jednej do drugiej, a mnie
potraktował z szacunkiem, zrywając ze mną bez takiego własnie zewnętrznego
powodu.
Potem jeszcze się trochę widywaliśmy, ale już bez chodzenia ze sobą.

Dwóch innych po rozstaniu oddało mi wszystkie rzeczy, które kiedykolwiek od
mnie dostali. Łącznie ze wspólnymi zdjęciami i talerzykami. Nie wiem, czy to
kulturalne czy nie, ale z pewnością bardzo demonstracyjne. Mnie jakoś nigdy nic
takiego do głowy nie przyszło, może dlatego, że umiem się godzić z przeszłością.

[Gość: Zrywacz do paznokc]

Ja zerwałem z niej ubranie, wystarczyło... Zębysmy byli razem:))))))))

[Gość: ottiss]

"kocham cie i dlatego nie mozemy byc razem.zniszcze Ci zycie" ha ha ha

ja nie musiałem nigdy z nikim zrywac -->

[jaroslaw_kaczynski]

Chyba że koalicję

[mjut.pszczeli]

Gość portalu: Małgosia napisał(a):


> poznałam faceta, z którym zaczełam się spotykać. Spotkania były jednak rzadkie
> i niezobowiązujące: kawa, kino, spacer, nawet za rękę mnie nie próbował wziąć,
> o jakimkolwiek pocałunku już nawet nie wspomnę. Nie było nawet żadnych sugestii
> odnośnie rodzącego się uczucia, po prostu chłód i nuda. W końcu po paru
> miesiącach stwierdziłam, że nie iskrzy, nie ma, tego czegoś między nami i nie
> ma sensu marnować młodości i urody na jakieś randki/nie randki :) Dlatego
> któregoś razu gdy zadzwonił i coś zaproponował przeprosiłam, powiedziałam, ze
> mam inne ważne zajęcie i nie mogę.
> Nie odezwał się już.
> Któregoś razu spotkałam w autobusie wspólnego znajomego, który zaczął ubolewać,
> że taka tragedia, współczuje, przykro mu, wszyscy nie rozumieją dlaczego tak
> się stało.. Z wybałuszonymi oczami pytam go: ale o co chodzi? On: No jak to?? O
> ciebie i Piotra!
> Ale się uśmiałam w domu ze swoją mamą..
> I pointa: widuję czasem Piotra, ale on ostentacyjnie udaje że mnie nie zna..
> Czasem rzeczywiście pojęcia o związku mogą być skrajnie różne i być może jedna
> osoba myśli że ją porzucono, a tak naprawdę związek istniał tylko w jej
> wyobraźni?

No ja też się uśmiałem po pachy.Nic tylko wyć ze śmiechu.A nie przyszło ci do głowy kobieto, że Piotr
mógł zostać przez inną kobietę zraniony i wobec ciebie zachowywał się z dystansem, bo zranienie było
zbyt głębokie i nie potrafił uzewnętrznić swoich uczuć?Potrzebował pomocy z twojej strony a ty nie
dostrzegłaś tego.Trzeba było w dyplomatyczny sposób poruszyć kwestię.Nie żeby się narzucać, bo
mogłoby się okazać że to akurat nie to.Ale to było to, jak wynika ze spotkania ze wspólnym znajomym.
Ale najlepiej olać, wyśmiać i utwierdzić Piotra w przekonaniu, że wszystkie kobiety są po jednych
pieniądzach a samej myśleć że dobrze że nic z tego nie wyszło skoro jest fajtłapą. Nie generalizuję że
taka czy taka płeć jest gorsza a druga lepsza, ale nie dziwię się, że może on tak może myśleć.I nie
dziwię się, że Piotr udaje że cię nie zna, bo został znowu skrzywdzony.Możesz się śmiać teraz do woli.
Ale uważaj, żeby i ciebie ktoś tak nie potraktował, kiedy to tobie będzie zależeć. Powodzenia.

[kaja86]

No ja byłam kiedyś z takim jednym. Spotykaliśmy się przez miesiąc. Ostatni raz
widzieliśmy się w Walentynki 2 lata temu. Po kilku dniach on mi pisze na gg, że
chyba nie mamy o czym rozmawiac i on nie wie, czy nasze spotkania mają sens. To
ja się pytam, czy chce ze mną zerwać. Powiedział, że nie i ze musimy pogadac na
zywo. Umówilismy się na jakiś tam piątek, a on 2 dni wczesniej mi napisał, że go
nie bedzie, bo jest chory. I tyle. Poczekałam jeszcze trochę, potem w końcu się
zdenrwowałam i napisałam mu smsa, żeby szedł do Diabla. On mi napisal, ze szkoda.

[rudi_ruda]

...ja wtedy na pierwszym roku studiów on na czwartym (psychologia).Miał
strasznie złą opinię, jeżeli chodzi o związki, ale ja się strasznie zakochałam
i wymyśliłam, że mogę go zmienić (ha, ha)Co tu dużo mówić, dobry psycholog z
niego wiedział co mówić i jak mówić, co robić...Taka moja wielka miłość i chyba
najbardziej chory i patologiczny związek w moim życiu.
A skończyło się tak, że pojechałam do niego do akademika a on mnie zerżnął - bo
inaczej nie da się tego nazwać i zanim zdążył nałożyć spodnie powiedział. Już
nie będziemy razem. Do dziś się dziwię jak to możliwe że byłam z kimś takim.
Pozdrawiam wszystkie babeczki, które się z nim zetknęły - te przede mną i po
mnie i te w trakcie też - bo wiem, że były bo mnie o tym informował A najlepsze
było to, że nie pozwalał mi okazywać smutku z tego powodu i mówił "nie
dramatyzuj zdędnie"
Teraz z perspektywy czasu i doświadczenia zawodowego zdjagnozowałabym go jako
osobowość psychopatyczną