wierszyki na nowy tydzień

[braineater]

może się tu będa pojawiać, co tydzień
a może się skończy tylko na tym.
nie wiem.

Dariusz Foks
Henry na asfalcie


Henry'ego przejechał walec. Henry'ego
przejechał walec z metalu.
Ciężki walec. Walec z żelaza, stali i smaru.
Przejechał dokładnie. Walec,
któremu nic nie brakowało.
Henry czytał o walcach. Sporo o walcach

napisano. Henry nie tylko o walcach
czytał. Czytał też sporo
o rozmnażaniu. Czytał o rozmnażaniu
przez pączkowanie. Nie znalazł potrzebnego zdania
o powiększaniu przez rozgniatanie.
Zdania o rzeczach przyziemnych. Zdania

o twardych facetach. Zdania o walcach
uszkodzonych. I brzydkich wyrazach
w warsztatach. Znalazł dwa zdania na swój temat.
„Powinien być jakiś walec dla Henry'ego".
I był. „Henry
powinien się zwijać". I zwijamy Henry'ego.


P:)

[obly]

Bob Ły De Krąg
"do Walca"

walił walec walenia po głowie:
- "walą mnie mój drogi rafy kolorowe
ja walcem jestem i wszystkto rozpłaszczam"
tu rozpiał prochowiec i z kieszeni płaszcza

wyjął wałek do ciasta, zrobił groźną minę,
waleń nonszalancko splunał przez fiszbinę
powiedział - "walec ty sie wylecz, masz, oto szmata
podetrzyj sobie tłoki bo ci smar wylata

machnał waleń ogonem, mlasnął, poszła fala
- "niech kolega walec, lepiej stąd ... ucieka
i spojrzy sobie w lustro" - szepcze głos anielski
- "tyś raczej nie walec, ale walc angielski"

[au.lait]

Ode mnie Foksa "Próbowałem opiewać okaleczony świat"

Próbowałem opiewać okaleczony świat.
Pamiętałem o długich nożach sierpnia
i o truskawkach przeszłości. Znaczy się,
o jabolach. O marihuanie, która daje zarobić
opuszczonym mieszkańcom PGR-ów.
Wcale nie musiałem opiewać okaleczonego świata.
Jak biały człowiek patrzyłem na wypasione okręty
podwodne: jeden z nich miał przed sobą przygodę medialną,
o innym można poczytać w wycofanym podręczniku.
Widziałem Rumunów, którzy nie kasowali biletów,
słyszałem nazistów, którzy wyręczali kanara.
Nie powinienem opiewać okaleczonego świata.
Kiedy ostatnio byłem z kimś w białym pokoju,
przyszedł policjant i straszył przedsiębiorcą budowlanym.
Byłem na koncercie, ale nic nie wybuchło,
bo wstęp wolny był. Jesienią dzieci zbierają żołędzie
w parku, gdzie grasuje zamorski zboczeniec
z dynamitem w zębach. Próbowałem opiewać okaleczony świat,
ale skończyło się na tym, że wetknąłem mu w tyłek
szare piórko, zgubione przez drozda,
i patrzyłem, jak się męczy.



(bo wierszyk przewrotny oraz bo prywatnie Daro to wery sympatyczna persona
jest ;)

[obly]

bardzo mi się podobają wiersze te ;))

[obly]

głowa sie nigdy nie chowa
a powinna
jak tygrysi pazur
miekko
miedzy uda

glowa sie nigdy nie urywa
a powinna
jak czeresnie
i rosnac calkiem nowa

glowa sie nigdy nie widzi
a powinna
jak cyfra dwa czy piec
wiedziec co dodac co ujac
aby bylo jej ni mniej ni wiecej

[au.lait]

prozą wiersz więc :)

Eine kleine Prosa / Craig Raine /

Winem i papierosami rozwiązaliśmy problem. Wiersz prozą może być niepoetycki -
może być wszystkim, co jest za krótkie na krótkie opowiadanie. Niemcy mówią na
to eine kleine Prosa. Na przykład. Basen pod gołym niebem. Mojego syna,
jedenastolatka, pozdrawia młodszy od niego chłopiec, który uśmiecha się i
mówi: "Cześć, Isaac, to ja, tylko bez włosów." Przez całe popołudnie chłopcy
bawią się razem. A Isaac próbuje zapanować nad drżeniem swego głosu. Chłopczyk,
który nie musi zakładać czepka kąpielowego.


dla odmiany.. ;)

[braineater]

jak proza, to proza:

Andrzej Sosnowski

IX. Alpinista podziwiający widok z krawędzi wyniosłego punktu (postawa
wyrażająca zachwyt)

W dzieciństwie chodzimy na szczudłach, dorośli mają ciche wrotki. Z aniołów
wymieniłbym gosposie: za tranzystory na umorusanych kolanach, za czosnek i
tran, za mroczne włoskie binokle i krzykliwe spódniczki odsłaniające sinoróżowe
nogi - tak ciepłe w poranki, kiedy wygnani z łóżka przez półsenne zmory (ach,
niewinne preteksty), wsuwaliśmy się pod inną kołdrę, powierniczkę westchnień
jakże innych niż nasze. Te nogi, dobrze znane pewnemu żołnierzowi (czy wciąż
stoi na warcie?), zawsze wprawiały nas w świąteczny nastrój. Nogi, fikcje
dzieciństwa. Właściwie uniknąłem większości fikcji dzieciństwa. Piliśmy Vino
Bianco di Torino (lata sześćdziesiąte) w kuchni podczas rodzinnych przyjęć i
śmialiśmy się ze szkolnych kokietek, wpatrzonych w rozporek ucznia przy
tablicy. Fort! Da! Moje dzieciństwo nie zagubiło się w gąszczu nóg i
metonimicznych ust. (Czy mieliśmy świat w małym palcu? Tak, ale dzięki
modlitwie: żadnych fikcji uwierających jak włoskie lakierki, żadnych
fantastycznych geografii dziewczęcego ciała, jak średniowieczna mapa - odrobinę
miękkiej precyzji i żadnych zniewalających luster.) Dzieciństwo jest jak żucie
szkła pośród tych, którzy żują gumę.

Ale skończyło się. Pewnego ranka gosposia wyniosła mnie na balkon i przerzuciła
przez poręcz, jedną ręką trzymając za kołnierz, a drugą przysuwając małe
lusterko do mojej twarzy. Fora ze dwora. Och, cywilizacja! Z tym wyrazem twarzy
pozostaję do dzisiaj. Nie kłaniam się, z uwagi na lęk wysokości. Natomiast
chętnie patrzę w górę na księżyc: w nim odbija się całkiem odmienne
dzieciństwo. Wszystko furda.

P:)

[obly]

to wielościany?
i czy to ten sosnkowski?

[obly]

aaa nie
tamten to Jerzy Sosnkowski ;))) któego bardzo lubię za proze.

Sosnowski

[braineater]

To andrzej sosnowski. Rewelacyjny tłumacz - pani Bowles szczególnie, ale tez
Raymonda Firbanka, niezły prozaik - tekscik wyzej z tomiku Nouvelles impresions
de Amerique, no i przede wszystkim, jak dla mnie najlepszy z wspolczesnych
polskich poetów. Prywatny nobel za frazę:

"Embargo, telefonio i wy, digitale,
sam sobie siecią, myszą i portalem.
Kody dostępu, Klaudio Terminale."

Tu masz linek do jeszcze jednego z jego tekstów, co kiedys propagowałem:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=20302659&a=22118429
P:)

[au.lait]

taka rozmowa..
/Dyduch vs Pióro/

Dyduch: Dlaczego poezja jest ważniejsza niż proza?
Pióro: Ja:Kafka
D: Czy pamięta Pan pierwszy własny wiersz, jeśli tak, to jak brzmiał jego tytuł
albo incipit?
P: Tryumfujące włosy: odgadły, że mózgu nie ma gdyż - szczury zjadły
D: Kto po raz pierwszy boleśnie odmówił Panu talentu i dlaczego nie wziął Pan
sobie tego do serca?
P: W piątej recenzje opinie które by się pośmiać czyta kiedy jest melancholijna
D: Czy udało się kiedyś Panu zdobyć choćby na chwilę partnera dzięki własnej
poezji?
P: Poeta pisze (czysta wódka) sztukę robi
D: Jaka jest Pana ulubiona potrawa? Jeśli poezja to artykuły spożywcze, to jaki
artykuł reprezentują Pana liryki?
P: To jest kiełbasa. To jest moja matka jadalna
D: Który z żyjących polskich poetów zasługuje na Nobla?
P: A ostatecznie dać mi choć wódki żebym pił i potem rzygał bo poetów trzeba
używać
D: Jeżeli rację miał Gombrowicz pisząc, że "poeci lęgną się wszędzie jak
robactwo", to dlaczego?
P: Robaki są aniołami

[braineater]

jak dalej tak pojdzie to przekleimy za chwile całe Biuro Literackie:)

P:)

[au.lait]

a bo bardzo je lubię;)
sętyment..

[obly]

braineater napisał:

> jak dalej tak pojdzie to przekleimy za chwile całe Biuro Literackie:)
>
> P:)

?!?dlaczego
by...
//nie?

...

()wiersz współczesny ;))

tak jak sosnowskiego polubiłem z wejżenia
a foksa mam za kumpla z sąsiedztwa
to jeśli chodzi o pióro
to rozumiem
że to te piórko
że to tego drozda
że w tej dupie
temu okaleczonemu światu
dokucza

[ydorius]

to ja obniżę poziom :-)

m,
.y.

jak tu się nie śmiać
z tych wszystkich małych starań
zajęcia
odebrania
strzelania
wyrywania
duszenia
kłucia
cięcia
rwania

dorośli się bawią jak dzieci
a dzieci się bawią jak zwykle
wylatując w powietrze całymi autobusami
z nudów i dla rozrywki

zmyj, bardzo cię proszę
krew z telewizora
znów masakra w Jemenie
czy gdzieś tam
a zaraz będzie dobranocka

czy to nie zabawne?
można uderzyć kamieniem bez winy
żeby nie leciała krew
a uderza się tak
by nie leciał oddech

----------------------------------
What is home without Pinezka's Potted Meat?
Incomplete.
Pošto ja ne znam puno o sovama, pisaću o životinji koju znam. To je krava.