Adam i Ewa - znaczenie imion i nie tylko

Adam Hofman

[madohora]

Adam Hofman (ur. 23 maja 1980 w Kaliszu) – polski polityk, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji. Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Ignacego Paderewskiego w Kaliszu i politologię na Uniwersytecie Wrocławskim. Na studiach był członkiem NZS, założył i przewodniczył Forum Studentów Uniwersytetu Wrocławskiego. Był doradcą wiceprezydenta Wrocławia oraz pracował przy sejmowej komisji specjalnej ds. ustawy o lobbingu. W 2004 bez powodzenia kandydował z ramienia PiS do Parlamentu Europejskiego. W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu konińskim. 15 maja 2007 wybrano go na przewodniczącego sejmowej komisji śledczej ds. banków i nadzoru bankowego. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 15 824 głosy. W 2009 po raz drugi kandydował bezskutecznie do Parlamentu Europejskiego. W 2010 został rzecznikiem prasowym Prawa i Sprawiedliwości oraz klubu parlamentarnego tej partii. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 24 047 głosów. 26 listopada 2011 został wybrany przez radę polityczną PiS w skład komitetu politycznego tej partii.

Adam Hollanek

[madohora]

Adam Hollanek (ur. 4 października 1922 we Lwowie, zm. 28 lipca 1998 w Zakopanem) – polski pisarz i publicysta, autor utworów sensacyjnych i fantastycznonaukowych. Założyciel miesięcznika "Fantastyka" – pierwszego tego typu czasopisma w całym bloku wschodnim. Od urodzenia mieszkał we Lwowie, tam uczęszczał do III gimnazjum im. Stefana Batorego, gdzie angażował się w życie kulturalne szkoły: organizował koło literackie i teatralne, założył gazetkę szkolną "Nurtem Skamandra". W czasie okupacji Lwowa karmił wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. Po zdaniu matury studiował w Studiu Aktorskim Teatru Polskiego, także uczestniczył w konspiracyjnych wieczorach literackich. Gdy Lwów został zajęty przez ZSRR, współpracując z teatrem, zorganizował – pierwsze po wojnie – wystawienie Warszawianki Wyspiańskiego. Debiutował w "Żołnierzu Polskim". Po ekspatriacji do Krakowa, gdzie przybywała wówczas matka po powstaniu warszawskim, w którym zginęli ojciec i brat, studiował anglistykę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1945-46 pracował jako dyrektor programowy Polskiego Radia w Krakowie. W latach 1948-49 – praca w Głosie Anglii. Potem po odsunięciu od możliwości zarobkowania publikował pod licznymi pseudonimami m.in. w "Gazecie Krakowskiej" oraz Dzienniku Polskim. Po przeprowadzce do Warszawy w roku 1970 – w "Trybunie Ludu". Założyciel i redaktor naczelny w 1956 tygodnika "Zdarzenia", 1982 miesięcznika "Fantastyka", 1990 miesięcznika "Nie z tej ziemi". W roku 1990 odszedł ze stanowiska redaktora naczelnego "Fantastyki" (później: "Nowej Fantastyki"), lecz pozostał jej stałym felietonistą. Autor ponad 30 powieści i książek popularnonaukowych. Jako pisarz fantastycznonaukowy debiutował w 1958 powieścią Katastrofa na "Słońcu Antarktydy".
Pod koniec życia aktywnie wspierał i uczestniczył w działaniach Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich. Zmarł w wieku 75 lat na wakacjach w Zakopanem. Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie

Adam Jarzębski

[madohora]

Adam Jarzębski (ur. w Warce nad Pilicą prawdop. w ostatniej dekadzie XVI wieku, zm. prawd. w ostatnich dniach 1648 lub na początku 1649 w Warszawie) – kompozytor wczesnego baroku, muzyk kapeli królewskiej w Warszawie, także poeta epoki baroku, budowniczy i administrator królewski, wójt wsi Piaseczno. Pierwsze informacje o Jarzębskim pochodzą z września 1612, kiedy zostaje członkiem kapeli elektora brandenburskiego w Berlinie. 30 kwietnia 1615 otrzymuje od elektora zezwolenie na roczny pobyt we Włoszech, zapewne dla dalszego doskonalenia się jako kompozytor i dla lepszego poznania muzyki włoskiej. Do Berlina prawdopodobnie już nie wraca, trafia za to na dwór Zygmunta III Wazy w Warszawie, gdzie do końca życia będzie muzykiem kapeli królewskiej. Stało się to zapewne w 1616 lub 1617 (choć dawniejsze opracowania opowiadają się za rokiem 1619). Poza działalnością muzyczną Jarzębski uczy dzieci senatorów (u Stanisława Lubomirskiego prawdopodobnie pełni przez pewien czas funkcję nauczyciela muzyki jego synów, wśród których znajduje się późniejszy rokoszanin Jerzy Sebastian Lubomirski); w latach 30. XVII wieku dogląda budowy królewskiego pałacu w Ujazdowie. Zajęcia te czynią z Jarzębskiego osobę zamożną: poza licznymi kadukami, otrzymuje on prawo do dzierżawy różnych dóbr królewskich, a także wójtowstwo wsi Piaseczno (dzisiejsze województwo kujawsko-pomorskie). W 1630 żeni się z Elżbietą z majętnego rodu Siennickich, a w 1648 zostaje wpisany do rejestru patrycjuszy miasta Warszawy. Słyszymy o nim po raz ostatni 26 grudnia 1648, kiedy to w obliczu przybliżającej się śmierci spisuje ostatnia wolę. Umiera prawdopodobnie w kilka dni później; pochowany zostaje w podziemiach kościoła świętego Marcina w Warszawie. W historii literatury polskiej Jarzębski znany jest jako autor poematu Gościniec, abo krótkie opisanie Warszawy, wydanego w 1643, zapewne w drukarni Elerta, pod patronatem Adama Kazanowskiego) ("abo" w tytule to staropolska postać dzisiejszego spójnika "albo"). Jest to pierwszy w Polsce przewodnik po stolicy, na którego podstawie, na równi z obrazami Canaletta, rekonstruowano po II wojnie światowej wygląd Starego Miasta . Gościniec to zarazem barwna opowieść epicka o życiu miasta; zawiera opis słynnego teatru dworskiego króla Władysława IV. Jarzębski jako pierwszy użył słowa "koncert" do określenia utworów ściśle instrumentalnych, przedtem bowiem nazywano "koncertem" zespoły wokalno-instrumentalne o znamionach koncertowego współzawodniczenia. Jedyną kompozycją Jarzębskiego wydaną za jego życia był kanon More veterum, opublikowany w dziele Marka Scacchiego – Cribrum musicum w 1643 roku. W okresie powojennym, w trakcie badania zbiorów klasztornych i kościelnych, odnaleziono szereg nieznanych wcześniej pieśni i koncertów skomponowanych przez tego artystę, których odkrycie postawiło autora w gronie najwybitniejszych kompozytorów polskiej instrumentalnej muzyki barokowej.
Najbardziej znanym, zachowanym rękopisie, dziełem Jarzębskiego jest zbiór Canzoni e concerti z 1627 roku, zawierający 27 utworów (jest pośród nich popularna Tamburetta). Składa się nań 12 utworów na 2 instrumenty, 10 utworów na 3 instrumenty, i 5 utworów na 4 instrumenty. Melodie wszystkich utworów są bogato zdobione i interesujące harmonicznie.
Na Canzoni e concerti składa się pięć ksiąg (zeszytów głosowych):
prima vox
secunda vox
bassus sive vox tertia
basso continuo
basso continuo
Jarzębski przeważnie nie określa instrumentów, dla których przeznaczone są poszczególne głosy. Wymienione są tylko – sporadycznie – bastarda, trombone i fagotto.
Kompozycje dwugłosowe z incipitami łacińskimi wykorzystują materiał prekompozycyjny od twórców takich jak Giovanni Gabrieli, Orlando di Lasso, Merulo i Palestrina. Jarzębski ogranicza zapożyczenia do zarysu ogólnej konstrukcji i materiału tematycznego, który poddaje w swoich utworach przeobrażeniom za pomocą techniki wariacyjnej i dodając nowe elementy. Oryginalność i inwencja kompozycyjna czynią z Jarzębskiego twórcę o kluczowym znaczeniu dla rozwoju muzyki kameralnej w Europie środkowej.
Choć znamy jedną jego mszę, a w zasadzie tylko jej głos basowy, Jarzębski postrzegany jest głównie jako twórca muzyki kameralnej czy instrumentalnej. Jego canzony wykorzystują najnowsze ówcześnie zdobycze włoskie na tym gruncie.
Wszystkie kompozycje Jarzębskiego mają konstrukcję wielocząstkową. Owe cząstki możemy wyróżniać głównie dzięki technice wariacyjnej, kontrastom metrum czy charakteru poszczególnych cząstek.

Adam Konarski

[madohora]

Adam Konarski herbu Abdank (ur. 1526, zm. 2 grudnia 1574 w Ciążeniu) – biskup poznański i dyplomata. Jego rodzicami byli wojewoda kaliski Jerzy Konarski oraz Agnieszka z Kobylińskich. Studia rozpoczął w Akademii Lubrańskiego, następnie uczył się we Frankfurcie nad Odrą, od 1542 w Wittenberdza, a następnie w Padwie, skąd wrócił do kraju w 1547 roku. Starał się wówczas o koadiutorię prepozytury poznańskiej, której nie otrzymał jednak. W związku z tym wypełniając wolę swojego ojca rozpoczął karierę świecką. W 1548 roku został przyjęty na dwór królewski obejmując urząd sekretarza królewskiego, a od 1551 roku także podkomorzego poznańskiego. W tym samym roku zrzekł się jednak urzędu podkomorzego otrzymując poznańską prepozyturę. W latach 1552-1554 Zygmunt August wysłał go z misją dyplomatyczną do Rzymu. Po powrocie do kraju otrzymał godność kanonika krakowskiego i scholastyka łęczyckiego. W 1560 roku król ponownie wysłał go do Rzymu gdzie dostarczył obediencję dla nowego papieża Piusa IV oraz uzyskał zgodę na przeniesienie biskupa chełmskiego Jakuba Uchańskiego, pomimo wcześniejszych podejrzeń o herezję, na tron kujawski. Sukces ten sprawił, że Zygmunt August wysłał go ponownie do Rzymu i Neapolu w sprawie dochodzenia roszczeń polskiego króla do spadku po królowej Bonie. Zadowolony monarcha wystarał się dla Konarskiego o tron biskupi w Poznaniu zwalniając go jednocześnie w 1562 roku ze służby królewskiej, jednak nowo mianowany biskup powrócił dopiero z poselstwa w 1564 roku i dopiero wówczas objął urząd kościelny. Po powrocie do kraju Konarski sprzeciwił się Uchańskiemu, który był już wówczas prymasem w sprawie zwołania synodu narodowego i udzielenia rozwodu królowi. W 1565 podczas obrad Sejmu protestował przeciwko wprowadzaniu podatków dla chłopów na cele obronne, proponując w zamian przeznaczenie na ten cel dochodów z ceł. W latach 1566-1567 biskup opuścił kraj i udał się do Padwy. Po powrocie do Polski, na Sejmie w 1569 roku starał się o wcielenie województwa kijowskiego do Korony oraz zastąpienie pospolitego ruszenia obroną potoczną. W latach 1570-1571 król wysłał go dwukrotnie jako mediatora do Maksymiliana II Habsburga w sprawie jego traktatu z Janem II Zygmuntem Zápolyą. Po raz trzeci udał się w 1571 roku do cesarza Maksymiliana II w sprawie zakazu uczestnictwa poddanych cesarza w żegludze narewskiej poddanych Habsburga.
W czasie sejmu konwokacyjnego w 1573 roku wziął udział w układaniu konfederacji warszawskiej jednak nie podpisał jej. Podczas elekcji popierał początkowo arcyksięcia Ernesta Habsburga, jednak ostatecznie poparł Walezego. Został też przewodniczącym delegacji sejmowej wiozącym Henrykowi warunki koronacji, jednak przyjął tę funkcję niechętnie z powodu przyznania Andrzejowi II Górce - przywódcy protestantów roli jego zastępcy. Podczas pobytu w Paryżu złożył, 29 sierpnia 1573 roku, na ręce króla protest duchowieństwa przeciw konfederacji warszawskiej. Protest ten powtórzył podczas sejmu koronacyjnego. U schyłku życia, po ucieczce Walezego, naraził się szlachcie nawołując do cierpliwego oczekiwania na powrót króla lub abdykację, a nie przeprowadzanie kolejnej elekcji która może doprowadzić do dwuwładzy. jako biskup poznański zapisał się jako gorący zwolennik kontrreformacji. Starał się o poprawę obyczajów kleru, sprowadził do Poznania jezuitów doprowadził; do założenia przez nich w mieście kolegium. W walce z reformacją nie ograniczał się wyłącznie do mieszczan. Nie bał się także narazić potężnemu rodowi Górków zabraniając pochówku protestanta Łukasza III w rodzinnym grobowcu w poznańskiej katedrze. Za zasługi kapituła poznańska po śmierci ufundowała mu wystawny nagrobek dłuta Hieronima Canavasiego w poznańskiej katedrze.

Adam Komkol

[madohora]

Adam Michał Konkol[1] (ur. 23 grudnia 1975 w Rydułtowach) – polski gitarzysta, perkusista i kompozytor, lider grupy Łzy. Muzyk karierę muzyczną rozpoczynał w Pszowie.Występował m.in. w zespołach: The Pilators i Araka. W 1996 założył zespół Łzy. Jest jego liderem, kompozytorem i gitarzystą. Jego hobby to szachy. Poważnie chory (wrodzona wada serca). Twórca takich przebojów jak: "Narcyz", "Niebieska sukienka", "Anastazja, jestem", "Opowiem Wam jej historię", "Agnieszka już dawno...", "Oczy szeroko zamknięte". W styczniu 2006 założył zespół Boyler, w którym gra do dzisiaj razem z drugim gitarzystą Łez - Rafałem Trzaskalikiem.
W listopadzie 2007 wraz z Łukaszem Siedlaczkiem wprowadził na rynek nową wokalistkę - Paullę (Paulinę Ignasiak), pisząc muzykę i teksty na jej pierwszą płytę. Napisał także scenariusz do teledysku piosenki "Kolęda dla ciebie".

Adam Kopciowski

[madohora]

Adam Kopciowski (ur. 1974) - polski historyk specjalizujący się w historii Żydów polskich w XX wieku Pracownik naukowy (adiunkt), zatrudniony w Zakładzie Kultury i Historii Żydów przy Instytucie Kulturoznawstwa Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Marii Curie-Sklodowskiej w Lublinie. Stypendysta United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie (2005). członek Komisji Kontrolującej Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich[3] oraz Rady Państwowego Muzeum na Majdanku. Jest członkiem filii w Lublinie Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie

Adam Korol

[madohora]

Adam Korol (ur. 20 sierpnia 1974 r. w Gdańsku), polski wioślarz, czterokrotny mistrz świata, mistrz olimpijski z IO w Pekinie. Zawodnik klubu AZS AWFiS Gdańsk. Czterokrotny olimpijczyk (Atlanta 1996, Sydney 2000, Ateny 2004, Pekin 2008) . Czterokrotny mistrz świata w konkurencji czwórek podwójnych mężczyzn (2005, 2006, 2007, 2009), mistrz Europy (2010). Partnerami Korola w zwycięskich osadach byli: Konrad Wasielewski, Marek Kolbowicz, Michał Jeliński. Wcześniej był brązowym medalistą MŚ w dwójce podwójnej (z M. Kolbowiczem w 1998) oraz wicemistrzem świata (2002) i brązowym medalistą MŚ (2003) w czwórce podwójnej (z A. Bronikowskim, S. Kruszkowskim i M. Kolbowiczem).

Adam Królikiewicz

[madohora]

Adam Łukasz Królikiewicz (ur. 9 grudnia 1894 we Lwowie, zm. 4 maja 1966 w Konstancinie) – polski jeździec, major kawalerii Wojska Polskiego, pierwszy polski medalista olimpijski w konkurencji indywidualnej. Od 3 sierpnia 1914 służył w Legionach, od grudnia w I Brygadzie. Walczył pod Kunicami (23 czerwca 1914, za co otrzymał Order Virtuti Militari V kl). Następnie był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Kawalerii. Od 1918 był w Wojsku Polskim, gdzie doszedł do stopnia majora. W roku 1932 pełnił służbę w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, a w latach 1935-1939 był szefem nauki jazdy (ekwitacji) w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Był wybitnym jeźdźcem. Jego największym osiągnięciem sportowym było zdobycie brązowego medalu podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu 1924 w skokach przez przeszkody, który był pierwszym polskim medalem olimpijskim w konkurencji indywidualnej. Startował wówczas na koniu Picador. Był wśród laureatów pierwszej edycji Plebiscytu Przeglądu Sportowego w 1926. Zajął wówczas 7. miejsce. Po wojnie pracował jako trener i instruktor jeździecki. Opublikował m.in. wspomnienia Jasiek, Picador i ja (Kraków 1958). Adam Królikiewicz był też jednym z twórców polskiej odmiany naturalnej szkoły jazdy Federico Caprillego.
Wnukiem Królikiewicza jest scenarzysta Cezary Harasimowicz.

Adam Kryński

[madohora]

Adam Antoni Kryński (ur. 19 maja 1844 w Łukowie, zm. 10 grudnia 1932) - językoznawca polski, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Lwowskiego. Kryński kształcił się w Warszawie w gimnazjum; od r. 1862 w studiował w Szkole Głównej na wydziale matematyczno-fizycznym, potem na filologiczno-historycznym. Tytuł magistra uzyskał w 1869, po napisaniu rozprawy O dźwiękach nosowych w językach słowiańskich (druk. w 1870). Od r. 1871 do 1891 był nauczycielem języków starożytnych i obcych w gimnazjum II w Warszawie. W 1874 wyjechał do Lipska, gdzie kształcił się u G. Curtiusa i Leskiena; z owego czasu pochodzą jego Listy z Niemiec, drukowane w Opiekunie domowym (1874—5). W 1875 został członkiem komisji językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, a w 1889 członkiem korespondentem Akademii.

Adam Krzyżanowski

[madohora]

Adam Alojzy Krzyżanowski, pseud. Alojzy Dębno, Michał Strebejko (ur. 19 stycznia 1873 w Krakowie, zm. 29 stycznia 1963 w Krakowie) – ekonomista polski, teoretyk polskiego libertarianizmu, profesor i prorektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, prezes Polskiej Akademii Umiejętności, poseł na Sejm II RP II i III kadencji, do Krajowej Rady Narodowej oraz na powojenny Sejm Ustawodawczy.

Adam Lipiński

[madohora]

Adam Józef Lipiński (ur. 11 września 1956 w Głubczycach) – polski polityk, działacz Prawa i Sprawiedliwości, ekonomista, poseł na Sejm I, IV, V, VI i VII, były minister w KPRM. Syn Eugeniusza i Anieli Lipińskich. Ukończył w Liceum Ogólnokształcące nr 2 w Legnicy, następnie studia na Wydziale Gospodarki Narodowej Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Pracował m.in. w Zakładach Odzieżowych "Hanka" w Legnicy. Działał we wrocławskich strukturach NSZZ "Solidarność" oraz w innych organizacjach opozycyjnych (Studenckim Komitecie Solidarności we Wrocławiu i jako rzecznik legnickiego Komitetu Samoobrony Społecznej). W okresie stanu wojennego ukrywał się, działał w opozycji do 1989. Był m.in. szefem poligrafii Regionalnego Komitetu Strajkowego we Wrocławiu, współtwórcą organizacji Ruch Społeczny Solidarność, redaktorem kilku wydawnictw książkowych i czasopism (Wydawnictwo Kret, miesięczniki "Konkret", "Nowa Republika"). W 1989 był jednym z założycieli stowarzyszenia Centrum Demokratyczne i członkiem Komitetu Obywatelskiego we Wrocławiu. Organizował struktury Porozumienia Centrum na Dolnym Śląsku, w latach 1991–1993 z ramienia tej partii zasiadał w Sejmie I kadencji. Od 1999 był prezesem PC. W 2001 należał do twórców Prawa i Sprawiedliwości, doprowadził do rozwiązania PC. Od początku nieprzerwanie pełni funkcję wiceprezesa PiS. Od 2001 ponownie sprawuje mandat poselski. W IV kadencji był członkiem Komisji Skarbu i Komisji Mniejszości Narodowych i Etnicznych oraz wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy o działalności lobbingowej. Był redaktorem i wydawcą pisma "Nowe Państwo". 4 listopada 2005 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów odpowiedzialnego za współpracę rządu z parlamentem. 14 lipca 2006 został szefem gabinetu politycznego premiera Jarosława Kaczyńskiego. Z obu stanowisk odwołano go 16 listopada 2007. 26 września 2006 w programie Teraz my! na antenie TVN wyemitowano nagranie rozmowy ministra z Renatą Beger, w której Adam Lipiński ustalał warunki przejścia posłanki Samoobrony do klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości. W zamian za to Renata Beger chciała objąć stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa. Dodatkowo otrzymać miała pomoc prawną w rozwiązaniu jej spraw sądowych, stanowiska dla członków swojej rodziny oraz zabezpieczenie finansowe na pokrycie weksli wypełnianych przez posłów Samoobrony. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat poselski, startując z 1. miejsca listy PiS w okręgu legnickim. Otrzymał 32 303 głosy, co dało mu pierwsze miejsce wśród kandydatów swojej partii i trzecie w całym okręgu. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał tym razem 25 523 głosy

Adam Macura

[madohora]

Adam Macura (ur. 22 sierpnia 1848 w Dziegielowie, zm. grudzień 1912 w Końskiej) - polski nauczyciel i redaktor "Posła Ewangelickiego". Ukończył szkołę ludową w Puńcowie, gimnazjum ewangelickie w Cieszynie, a w 1867 seminarium nauczycielskie w tym samym mieście. Następnie przez rok pracował w kancelarii adwokackiej Ludwika Kluckiego. Później znalazł zatrudnienie w wyuczonym zawodzie. Przez dwa lata był nauczycielem w Ustroniu-Polanie. Po przeniesieniu się do Końskiej został kierownikiem miejscowej szkoły. Od 1910 był redaktorem "Posła Ewangelickiego".

Adam Małysz

[madohora]

Adam Henryk Małysz (ur. 3 grudnia 1977 roku w Wiśle) – były polski skoczek narciarski, multimedalista olimpijski, najbardziej utytułowany skoczek w historii indywidualnych konkursów mistrzostw świata w skokach narciarskich. Czterokrotny medalista olimpijski, czterokrotny indywidualny mistrz świata, czterokrotny (w tym trzykrotny z rzędu) zdobywca Pucharu Świata, triumfator Turnieju Czterech Skoczni, trzykrotny zwycięzca Turnieju Nordyckiego, trzykrotny triumfator Letniego Grand Prix, zwycięzca Turnieju Czterech Narodów, zdobywca Pucharu KOP, dwudziestojednokrotny zimowy mistrz Polski osiemnastokrotny letni mistrz Polski, rekordzista Polski (230,5 m) i były współrekordzista świata w długości skoku narciarskiego (225 m). Czterokrotnie wybierany najlepszym sportowcem Polski. 3 marca 2011 zapowiedział koniec sportowej kariery po zakończeniu sezonu Pucharu Świata. 26 marca 2011 o godzinie 19:12 podczas benefisu Skoki do Celu w Zakopanem oddał ostatni skok w zawodowej karierze. Odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne osiągnięcia sportowe Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim OOP i Krzyżem Oficerskim OOP. Honorowy obywatel miasta Zakopanego. We wszystkich 349 startach w Pucharze Świata zdobył łącznie 13070 punktów, punktując 307 razy, a 198 razy plasując się w pierwszej dziesiątce Zawodnika tego cechowało mocne odbicie w progu i bardzo niska pozycja po przejściu progu.

[madohora]

Adam Michnik (ur. 17 października 1946 w Warszawie) – polski publicysta, eseista, pisarz, historyk i działacz polityczny. Od 1989 redaktor naczelny „Gazety Wyborczej”. W latach 1968–1989 należał do głównych organizatorów antykomunistycznej opozycji w PRL[1]. Był uczestnikiem wydarzeń marcowych w 1968, działaczem Komitetu Obrony Robotników i „Solidarności”, więziono go i represjonowano z powodów politycznych. Od 1989 do 1991 był posłem na Sejm kontraktowy. Jest kawalerem najwyższych odznaczeń państwowych: polskiego Orderu Orła Białego i francuskiej Legii Honorowej.

Adam Mickiewicz

[madohora]

Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek stowarzyszenia Filomatów, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce zarówno w ojczyźnie jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu "Dziady" oraz epopei narodowej "Pan Tadeusz" uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Adam Musiał

[madohora]

Adam Musiał (ur. 18 grudnia 1948 w Wieliczce), polski piłkarz, lewy obrońca. W reprezentacji Polski w latach 1968-1974 rozegrał 34 mecze. Zdobywca trzeciego miejsca na MŚ 74. Trener Roku w Plebiscycie Piłki Nożnej (1991). Wychowanek Górnika Wieliczka, od 1967 do 1977 grał w Wiśle Kraków. W barwach tego klubu Mistrz Polski '78. Potem w Arce Gdynia (1978-1980), z którą w 1979 roku zdobył Puchar Polski, angielskim Hereford United i amerykańskim Eagles Yonkers New York, gdzie zakończył karierę w 1987. Solidny, niezwykle waleczny i nieustępliwy obrońca. Mimo nadmiernej pobudliwości, jak i czasem nieodpowiedzialnego zachowania, miał wielu zagorzałych fanów. Po zakończeniu kariery zawodniczej trener m.in. Wisły (początkowo jako asystent Hajdasa, potem od października 1989 aż do marca 1992 pierwszy trener), Lechii Gdańsk (1992-1993) i Stali Stalowa Wola (1993-1995). Obecnie Musiał jest kierownikiem stadionu piłkarskiego przy ulicy Reymonta 22 w Krakowie.

Adam Naruszewicz

[madohora]

Adam Tadeusz Stanisław Naruszewiczherbu Wadwicz (ur. 20 października 1733 w Pińsku zm. 8 lipca 1796 w Janowie Podlaskim) – jezuita, polski nadworny historyk i poeta, biskup smoleński w latach 1788-1790, biskup łucki w latach 1790-1796, sekretarz Rady Nieustającej w latach 1781-1786, pisarz wielki litewski w latach 1781-1788[3], senator. Ojciec polskiego klasycyzmu. Już za życia nazywano go "polskim Horacym" i spadkobiercą Jana Kochanowskiego.
Ojcem jego był Jerzy Naruszewicz, łowczy piński, matką Paulina. Jako kilkunastoletni chłopiec stracił oboje rodziców. W wieku zaledwie 15 lat ukończył szkołę jezuitów w Pińsku i tamże wstąpił do zakonu. W 1748 został wysłany na studia do szkoły jezuickiej w Lyonie. Po dziesięcioletnim pobycie za granicą powrócił do kraju i został w latach 1754 – 1755 wykładowcą łaciny (odpowiednik obecnego lektora – wówczas najniższy stopień nauczycielski) w Akademii Wileńskiej. Jezuici przedstawili go Czartoryskiemu kanclerzowi wielkiemu litewskiemu, który wziął go pod swoją opiekę i stał się jego mecenasem. Opłacił mu kilkuletnią podróż po Europie (Włochy, Niemcy i Francja), po powrocie z której otrzymał na Akademii Wileńskiej katedrę poetyki, nauki stylu i dziejów literatury. Z woli zakonu został przeniesiony do Warszawy i podjął wykłady w Collegium Nobilium. Od 1771 był redaktorem Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych. Po kasacie zakonu i pożarze na Nowym Mieście w 1773 znalazł schronienie u Aleksandra Sapiehy, wówczas hetmana polnego litewskiego i jego żony Magdaleny. Bliski współpracownik króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, zwolennik Konstytucji 3 maja. Z woli króla został proboszczem w Niemenczynie. Po przystąpieniu króla do Targowicy zgłosił także swój akces do niej, jednak z zastrzeżeniem że nie będzie sprawował jakichkolwiek funkcji publicznych. Pobierał, jak większość otoczenia Stanisława Augusta Poniatowskiego stałą pensję z ambasady rosyjskiej (jurgielt). Od 1775 był biskupem koadiutorem smoleńskim (ze stolicą tytularną Emaus), a od listopada 1788 formalnym ordynariuszem diecezji smoleńskiej. W listopadzie 1790 został przeniesiony na biskupstwo łuckie. W 1791 był jednym z założycieli Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Portret jego pędzla Marteau król polecił zawiesić w sali poprzedzającej pokój marmurowy na zamku. W 1781 król mianował Naruszewicza "kościelnym" pisarzem wielkim litewskim, funkcję świeckiego pisarza sprawował Antoni Bazyli Dzieduszycki. Będąc w latach 1781 – 1786 sekretarzem Rady Nieustającej otrzymał przywilej rozwiązywania zdaniem swoim równości głosów (in resolvento modo paritatis).

[madohora]

Adam Nawałka (ur. 23 października 1957 w Krakowie) – polski trener i były piłkarz, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Polski, uczestnik Mistrzostw Świata 1978 w Argentynie; 23 grudnia 2009 podpisał kontrakt trenerski z Górnikiem Zabrze – obowiązki objął 1 stycznia 2010. Mieszka w Rudawie.

[madohora]

Adam Nowodworski (ur. 1572, zm. 1634) – biskup kamieniecki, przemyski oraz poznański. Będąc biskupem poznańskim przeprowadził synod w Poznaniu.

[madohora]

Adam Pietruszka (ur. 19 lipca 1938 w Kutnie) – pułkownik Służby Bezpieczeństwa, zastępca dyrektora Departamentu IV MSW (walka z kościołem katolickim) w latach 1981-1984, naczelnik Wydziału I Departamentu IV w latach 1979-1981, w SB od 1961. Oskarżony o nakłanianie Grzegorza Piotrowskiego, Leszka Pękali i Waldemara Chmielewskiego do uprowadzenia i zabójstwa Jerzego Popiełuszki w 1984, a także o udzielenie im pomocy i utrudnianie wykrycia sprawców. Według prowadzącego dochodzenie w sprawie zamachu na papieża Jana Pawła II, włoskiego prokuratora Ferdinando Imposimato, Pietruszka wraz z kilkoma innymi oficerami SB był obecny na placu św. Piotra w momencie zamachu. Z wykształcenia prawnik. W procesie toruńskim został skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Więzienie opuścił w 1995.Według historyków z IPN-u był oficerem prowadzącym najbardziej wartościową agenturę SB wśród kleru m.in. tajnego współpracownika SB "Jankowski" (księdza Michała Czajkowskiego).

[madohora]

Adam Przybysz (ur. 1955) polski rzeźbiarz, medalier i malarz, artysta bieszczadzki, absolwent liceum plastycznego w Jarosławiu. Członek Stowarzyszenia "Karpaty". Adam Przybysz zajmuje się także pisaniem ikon, maluje tradycyjnymi technikami z wykorzystaniem scen religijnych na bordiurze oraz rzeźbą w drewnie. W latach 1977-2000 grafik i plastyk w zakładach Stomil Sanok SA. Jest m.in. autorem ilustracji do książki będącej legendą o powstania Sanoka pt. „Lewiatan Królowej Bony”[1], oraz ilustracji do książek Jana Tulika „Legendy krośnieńskie”, Łucji Cichockiej „ Bajeczki babci Łucji ” oraz Henryka Nicponia „Tajemnice Soliny”. Według jego projektu powstała w Sanoku pomnikowa ławeczka "Dobrego Wojaka Szwejka” oraz figura tołhaja w Orelcu. Współpracował z Zespołem Tańca Ludowego "Sanok" prowadzonym przez Janusza Podkula oraz Zespołem Pieśni i Tańca oraz Kapelą Ludową "Bukowianie" z Bukowska prowadzoną przez Piotra Przybosia. Pracownia artysty znajduje się w Sanoku.

[madohora]

W dzień Adama i Ewy daruj bliźnim gniewy

[madohora]

Adam Raczyński (ur. w roku 1975 w Warszawie), polski poeta. Wydał trzy tomiki. Publikował m.in. w "Studium", "Kresach", "Akcencie", "Czasie Kultury", "Pro Arte", "Tytule Roboczym", "Arteriach". Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

[madohora]

Adam Rębacz (ur. 13 kwietnia 1946 w Janowicach) – generał dywizji Wojska Polskiego.
W latach 1964-1967 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu. W latach 1967-1975 był dowódcą plutonu i kompanii czołgów, a następnie pomocnikiem szefa sztabu ds. operacyjnych w 27 Pułku Czołgów Średnich w Gubinie. W latach 1975-1978 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. W 1978 roku został wykładowcą taktyki w Katedrze Taktyki Ogólnej Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. W 1980 roku objął stanowisko starszego oficera operacyjnego w Sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Następnie pełnił funkcję szefa sztabu 73 Pułku Czołgów Średnich w Gubinie. W latach 1981-1984 dowodził 23 Pułkiem Czołgów Średnich w Słubicach. Następnie został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 11 Drezdeńskiej Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1987 roku został dowódcą tej dywizji. W latach 1987-1989 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. Po ukończeniu studiów powrócił na stanowisko dowódcy 11 DPanc. W listopadzie 1991 roku otrzymał stopień generała brygady. W 1992 roku pełnił obowiązki szefa Departamentu Wychowania WP. W 1993 roku został zastępcą dyrektora, a w 1996 roku dyrektorem Departamentu Kontroli MON. W tym samym roku został mianowany na stopień generała dywizji. W latach 1997-1998 sprawował funkcję dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego a w latach 1998-2001 dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. W 2005 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszka w Żaganiu. W latach 2005-2010 r. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Głównego Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego,a od maja 2010 r. Prezes Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.

[madohora]

Adam Stefan Stanisław Bonifacy Józef Sapieha herbu Lis, oficjalnie Adam Stefan Sapieha (ur. 14 maja 1867 w Krasiczynie, zm. 23 lipca 1951 w Krakowie) – arcybiskup metropolita krakowski, kardynał, książę siewierski, senator I kadencji w II Rzeczypospolitej Polskiej. Przez historyków uznawany za jedną z czołowych postaci w dziejach Kościoła polskiego I połowy XX wieku. Nazywany Księciem Niezłomnym.

[madohora]

Adam Sikora (ur. 3 maja 1960 w Mikołowie) – operator filmowy, reżyser, fotografik, malarz. Absolwent Wydziału Operatorskiego PWSFTViT w Łodzi (1988). Laureat licznych nagród. Realizator wielu spektakli Teatru Telewizji oraz programów kulturalnych Telewizji Polskiej, m.in. Ogrodu Sztuk i Rozmów na nowy wiek. Autor licznych wystaw fotografii. Uhonorowany tytułem Zasłużonego Mikołowianina.