ŚwiatowY Dzień Kota

[madohora]

Światowy (Międzynarodowy) Dzień Kota (ang. World Cat Day, National Cat-Day, International Cat Day, wł. Giornata mondiale del gatto) – święto obchodzone corocznie 17 lutego we Włoszech (od 1990) i Polsce (od 2006) mające podkreślić znaczenie kotów w życiu człowieka, niesienie pomocy wolno żyjącym i bezdomnym zwierzętom, które miały kiedyś dom, ale go straciły, a także uwrażliwienie ludzi na często trudny koci los.

[madohora]

[madohora]

Gdzie czuje kota, tam mysz nie chrobota.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Najgorzej jest nad brzegami Nysy Kłodzkiej i jej mniejszych dopływów, przez które przetoczyło się istne tsunami po przerwaniu zapór wodnych. Najniżej położone części Lądka Zdroju, Stronia Śląskiego, Kłodzka, Nysy, Lewina Brzeskiego i Skorogoszczy znalazły się pod wodą.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Istnieją obawy, że mogą roznosić groźne dla człowieka i zwierząt domowych choroby. Podobnie było też na terenach powodziowych w 2010 i 1997 roku. Wtedy zalany Wrocław został okrzyknięty miastem śmieci i szczurów. Plaga gryzoni trwała miesiącami. Oby tym razem szybko się skończyła.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nie ma nic bardziej przyjemnego,
Jak w Sukiennicach grać w chowanego.
Są tam filary, kolumny dumne,
Można więc schować się za kolumnę.
A wewnątrz mamy wesołe kramy,
Nikt nas nie znajdzie, jak się schowany.

Joli się radzę schować i Idze,
Kryjcie się, kryjcie, ja nic nie widzę.
Tak samo proszę Zbysia i Henia,
Nieźle się można ukryć w podziemiach.
Kryjcie się z jednej i z drugiej strony,
Tylko nie właźcie za maszkarony.

Co do Sukiennic, to od lat wielu
Uczeni dziwią się, w jakim celu
Wybudowano przez cały rynek
Taki potwornie długi budynek?
A mnie się zdaje, że nic prostszego:
Po to, by można grać w chowanego!

Ludwik Jerzy Kern

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

„Byłem całkowicie zaskoczony, kiedy zobaczyłem miliony gołębi w powietrzu, które wypełniały powietrze, całkowicie zasłaniając słońce, nie unosiły się one w powietrzu, ale wzbijały się prosto w powietrze w harmonijnym locie, w ogromniej masie, która ciągnęła się kilometrami, jak okiem sięgnąć.”

[madohora]

Obserwuje się cofanie zachodniej granicy występowania. W Polsce ok. 75% stanu głuszców występuje w odosobnionych lokalnych populacjach w dużych kompleksach leśnych: Lasach Janowskich i Puszczy Solskiej (według inwentaryzacji z 2000 roku: 60–80 kogutów), Puszczy Augustowskiej (50–70 kogutów) oraz w lasach karpackich Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, Gorcach i Tatrach (120–150 kogutów). W Puszczy Białowieskiej, Knyszyńskiej i w Sudetach głuszce wyginęły pod koniec XX wieku, w Borach Dolnośląskich ostatnie ptaki obserwowane były jeszcze na początku tego stulecia, a obecnie rozpoczęto tu akcję reintrodukcji.

[madohora]

Szakal ma złote, krótkie, szorstkie futro. Zakres jego barwy jest pomiędzy złotym a jasnożółtym kolorem, przechodzącym w kolor brązowy na końcach kończyn.

[madohora]

Wyróżnia się siedem podgatunków szakala złocistego:
C. aureus aureus Linnaeus, 1758
C. aureus cruesemanni Matschie, 1900
C. aureus ecsedensis Kretzoi, 1947
C. aureus indicus Hodgson, 1833
C. aureus moreotica I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1835
C. aureus naria Wroughton, 1916
C. aureus syriacus Hemprich & Ehrenberg, 1833

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POWSTANIE AZYL DLA NUTRII - Radio Katowice - 10.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Bocian czarny, hajstra (Ciconia nigra) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianowatych (Ciconiidae).

[madohora]

W Europie Środkowej to rzadki ptak lęgowy żyjący w lasach liściastych i mieszanych, gdzie są małe prześwietlenia, na podmokłych łąkach, stawach i trzęsawiskach. Tu zakłada gniazdo w koronach drzew liściastych lub iglastych. Zalatuje też regularnie w czasie swych wędrówek. W Polsce spotkać go można na całym obszarze kraju, również w górach. Jest nielicznym ptakiem lęgowym - polską populację szacuje się na ok. 1200 par. Jego obecności sprzyjają bobry, które swoimi budowlami sprzyjają powstawaniu płytkich rozlewisk na terenach leśnych.

[madohora]

Cechy gatunku
Upierzenie czarne z metalicznym, zielonkawym i purpurowym połyskiem. Brzuch, pokrywy podogonowe i pierś białe. Dorosłe ptaki mają dziób, skórę wokół oczu i nogi czerwone, natomiast u ptaków młodocianych te części ciała są zielonoszare i bladoróżowe. Spód skrzydeł tylko biały na barkówkach. Samica i samiec podobnie upierzone. Z uwagi na słabo rozwinięte mięśnie piersiowe częściej posługuje się lotem szybowcowym. W locie ma wyciągniętą szyję, nogi sięgające za ogon.

[madohora]

Głos
Nieczęsto się odzywa, a jeśli to w pobliżu gniazda wydając głuche "he li" i wysokie pogwizdywania.
Wymiary średnie
Długość ciała: ok. 87 cm
Rozpiętość skrzydeł: 190 cm
Masa: ok. 3 kg

[madohora]

W marcu i kwietniu przylatują parami na tereny gniazdowe, w przeciwieństwie do bociana białego, gdzie przylot samca i samicy nieco różni się w czasie i zachodzi później. Gdy przybędą zanim wylądują odbywają długotrwałe szybowanie nad lęgowiskiem. W czasie wiosennych toków wyrzucają energicznie głowy w górę i w dół, na prawo i lewo. Odbywa przy tym charakterystyczny taniec, kiedy to ptaki krążą wokół siebie, stroszą białe pióra na ogonach i krążą wokół gniazda. Już wtedy zaczynają go budować lub rozbudowywać stare. Ich przywiązanie do danego terenu lęgowego przekłada się też na wierność wobec swojego partnera, pary są zatem monogamiczne.

[madohora]

Jaja
Różnobiegunowe, bardzo mało wydłużone, raczej pękate o barwie białej z lekkim odcieniem niebieskawym, składane pod koniec kwietnia lub na początku maja w liczbie od 3-4 o średnich wymiarach 66x49 mm.

[madohora]

Pożywienie
Głównie żaby i drobne ryby jak pstrągi potokowe, piskorze, ślizy i karasie. Rzadziej łapie mniejsze ssaki (głównie gryzonie), płazy, gady oraz większe bezkręgowce, wyjątkowo pisklęta innych ptaków. Skład diety jest zatem podobny do bociana białego, choć częściej niż one żerują na terenach podmokłych.

[madohora]

Ochrona
Z uwagi na nieliczne występowanie objęty ścisłą ochroną gatunkową. W ramach działań OTOP objęty projektem "Aktywna ochrona bociana czarnego w Południowej Wielkopolsce". Znaczącą rolę w projekcie odegrał Przemysław Czajkowski, łącząc potrzeby przyrody z potrzebami ludzi. Ochronie bociana służy także program edukacyjny, w którym uczestniczyło około 2,5 tys. szkół z całej Polski, a w oparciu o zdobyte doświadczenia prowadzono podobne programy na Słowacji, Ukrainie, w Turcji i Szwajcarii. Wynikiem tego było tworzenie siedlisk i żerowisk dla bocianów.

[madohora]

Bocian białoszyi (Ciconia episcopus) – gatunek ptaka z rodziny bocianowatych (Ciconidae) z błyszczącym, brązowoczarnym upierzeniem skrzydeł oraz tułowia; biała szyja z charakterystycznymi "wełnistymi" piórami. U nasady dzioba biała plama. W locie widoczny biały brzuch. Żyje samotnie, w parach lub w małych stadkach.
Rozmiary
Długość ciała 85 cm, rozpiętość skrzydeł 170-190 cm, masa ciała 1,6-1,9 kg.
Zasięg, środowisko
Od Indii do Filipin i Indonezji, Afryka z wyjątkiem południowo-zachodnich krańców. Występuje lokalnie, często nielicznie przy wodach, najczęściej jednak na terenach zalesionych. Niektóre populacje osiadłe, inne wędrują w głąb kontynentu.
Podgatunki
Wyróżniono trzy podgatunki C. episcopus:
bocian białoszyi (Ciconia episcopus episcopus) – Indie do Indochin, północny Półwysep Malajski, Filipiny
bocian czarnoczelny (Ciconia episcopus microscelis) – tropikalna Afryka
Ciconia episcopus neglecta – Jawa i Wallacea

[madohora]

Pangolin
Znany też jako łuskowiec, pangolin uważany jest za najczęściej przemycane zwierzę świata. To o tyle ciekawe, że większość ludzi nawet o tym gatunku nie słyszała. Skąd więc to zainteresowanie?

[madohora]

Słonie
Przekleństwem słoni okazały się ich wspaniałe kły – to właśnie dla kości słoniowej w latach 80. ubiegłego wieku rocznie zabijano nawet 100 tys. słoni, co w niektórych regionach doprowadziło do wyginięcia nawet 80% populacji. Mimo wydanych od tego czasu zakazów handel kością słoniową nadal kwitnie, a jej największym odbiorcą są Chiny. W Japonii szczególnie cenione są lekko różowe kły afrykańskich słoni leśnych.

[madohora]

Nosorożce
Nie kły a rogi stały się zgubą afrykańskich nosorożców, które wciąż zabijane są w liczbie sięgającej setek zwierząt rocznie – co gorsza w ostatnich latach liczba ta z roku na rok rośnie. Popyt na rogi generują Chiny i Wietnam, gdzie sproszkowana tkanka służy jako lek na gorączkę, reumatyzm, a nawet raka oraz ceniony afrodyzjak. Coraz częściej rogi są też pożądane jako symbole osobistego prestiżu. Kłusownictwem zajmuje się lokalna ludność nęcona chęcią zysku, a przemyt organizują międzynarodowe syndykaty. Ogromna większość polowań ma miejsce w Południowej Afryce, gdzie prowadzi się już nawet prewencyjne programy usuwania zwierzętom rogów, aby zniechęcić kłusowników. Co najbardziej istotne, z badań naukowych wynika, że rogi nosorożców zbudowane są keratyny i nie posiadają żadnych właściwości zdrowotnych.

[madohora]

Krokodyle
Z szacunków wynika, że każdego miesiąca przez lotnisko w Brukseli przemycanych jest ok. 3,9 ton mięsa pochodzącego z tropikalnych zwierząt – wśród ofiar znajdują się często także krokodyle. Eksperci zwracają uwagę, że to nie tylko przestępstwo i kolejne zagrożenie dla biologicznej różnorodności, ale również potencjalne źródło szerzenia patogenów chorobotwórczych.

[madohora]

Żółwie
Do najczęściej przemycanych gadów na świecie należą też żółwie, zwłaszcza rzadkie, szlachetne gatunki spotykane wyłącznie w odizolowanych częściach świata. Głównym motorem nielegalnego handlu jest w tym przypadku zwykle chęć posiadania oryginalnego pupila. Niestety, warunki przemytu są tak koszmarne, że wiele zwierząt ginie – w 2019 r. w Południowej Karolinie odkryto np. 200 terapen karolińskich (Terrapene carolina) zamkniętych w plastikowych tubkach bez dostępu do wody i ochrony przed słońcem. Przeprowadzone śledztwo pozwoliło wykryć przemytnika, który tym niehumanitarnym sposobem wysłał już uprzednio w świat tysiące żółwi.

[madohora]

Serau
Innym mało znanym gatunkiem, który często pada ofiarą przemytników, jest należąca do rodziny antylop serau (Capricornis). Na świecie żyją cztery gatunki i wszystkie zamieszkują Azję – Tajwanu, przez Bangladesz, aż po Japonię. Niestety ich liczebność się kurczy, co wynika nie tylko z destrukcji naturalnych siedlisk, ale także kłusownictwa. Na czarnym rynku Złotego Trójkąta w cenie są bowiem rogi, czaszki, głowy, a nawet pęcherze żółciowe z serau. Sprzedaje się również olej pozyskany z tłuszczu zwierzęcia – wszystko to w celach „medycznych”, choć samo mięso jest również cenionym produktem wywożonym często przez granice.

[madohora]

Papugi
Amazońska dżungla jest domem najpiękniejszych i największych papug na świecie. Niektóre z nich, takie jak ara hiacyntowa (Anodorhynchus hyacinthinus) cieszą się takim zainteresowaniem wśród hodowców ptaków na świecie, że są nieustannie wyłapywane i nielegalnie wywożone za granicę. Popularnością wśród kłusowników cieszą się również ary czerwone oraz niezwykle rzadkie ary oliwkowe, ale także mniejsze papugi, np. amazonki niebieskoczelne (Amazona aestiva). Kłusownicy najchętniej wykradają papuzie jaja i młode ptaki, które osiągają ceny wysokości tysięcy dolarów. Tymczasem, eksperci przestrzegają, że duże tropikalne papugi nie powinny być hodowane w klatkach, gdzie czują się nieszczęśliwe, często chorują, a na dodatek mogą jeszcze przenosić niebezpieczne choroby.

[madohora]

Próżno jest mieć nadzieję, że przemyt zwierząt powstrzymają prawa, policja i służby celne. Jedynym realnym sposobem na zakończenie okrutnego i bezmyślnego często procederu jest wygaśnięcie popytu na egzotyczne gatunki i produkty z nich. Nie kupujmy więc „magicznych” leków z kości, kontrowersyjnych dekoracji czy domowych pupilów pochodzących z drugiego końca świata – dajmy zwierzętom żyć!

[madohora]

Historia sprawy

Wszystko zaczęło się w 2013 roku, kiedy bezdomny pies Saturn został wydany ze schroniska, by posłużyć jako dawca nerki dla rasowego psa. Operację przeprowadził Jacek S., który obiecał, że Saturn zostanie zaadoptowany przez rodzinę biorcy. Po śmierci biorcy pies trafił jednak do kolejnego opiekuna, bez informacji o przeszczepie i konieczności specjalistycznej opieki. Dopiero rutynowe badania ujawniły brak jednej nerki.

[madohora]

Początkowo lekarz został uniewinniony, jednak sąd II instancji uchylił ten wyrok, uznając działania weterynarza za nielegalne i niedopuszczalne etycznie. Sprawa ostatecznie trafiła do ponownego rozpoznania, a Sąd Najwyższy oddalił skargę obrony, podtrzymując decyzję o dalszym procesie.

[madohora]

Wyrok i jego znaczenie

Sąd zwrócił uwagę, że transplantacje przeprowadzane przez Jacka S. były eksperymentami przeprowadzanymi bez zgody komisji etycznej. W wyroku podkreślono, że ratowanie życia jednego zwierzęcia kosztem zdrowia drugiego jest niedopuszczalne.

[madohora]

Wyrok stanowi również ostrzeżenie dla osób wykorzystujących brak regulacji prawnych do przeprowadzania procedur, które przynoszą więcej szkody niż pożytku dla zwierząt.

[madohora]

„Niestety, mała pandka ruda zakrztusiła się wymiocinami podczas Bonfire Night, a nasi weterynarze uważają, że prawdopodobnie była to reakcja na fajerwerki” — powiedział Ben Supple, zastępca dyrektora generalnego RZSS.

[madohora]

Rządy Szkocji i Wielkiej Brytanii są zachęcane do zaostrzenia przepisów dotyczących fajerwerków, w tym do poparcia apeli organizacji charytatywnych zajmujących się dobrostanem zwierząt o zakaz ich sprzedaży osobom prywatnym, gdyż „mogą one wywoływać strach i niepokój u zwierząt domowych, gospodarskich i dzikich w ogrodach zoologicznych”.

[madohora]

W tym miesiącu petycja z ponad milionem podpisów domagających się zaostrzenia przepisów została dostarczona na Downing Street. Wspierana przez RSPCA, apeluje ona o ograniczenie używania fajerwerków do tradycyjnych świąt i obniżenie ich maksymalnego poziomu decybeli.

[madohora]

Supple powiedział: „Popieramy apele organizacji zajmujących się dobrostanem zwierząt o zakaz sprzedaży fajerwerków osobom prywatnym, przy jednoczesnym dopuszczeniu ich użycia tylko na zorganizowanych wydarzeniach”.

[madohora]

– Zastanawiasz się, dlaczego żyrafy mają takie długie szyje?
– Żeby mogły dosięgnąć liści na drzewach.
– A dlaczego liście rosną tak wysoko?
– Żeby żyrafy nie musiały się schylać.

[madohora]

Jasio opowiada kolegom, jak było na wycieczce:
– Jechałem na słoniu, obok mnie był lew, a za mną żyrafa!
– I co zrobiłeś?
– Zsiadłem z karuzeli.

[madohora]

Nauczycielka mówi do Jasia:
– Wymień pięć zwierząt afrykańskich.
– Lew, słoń i trzy żyrafy!

[madohora]

– Jaka jest najwyższa forma życia zwierzęcego?
– Żyrafa.

[madohora]

– Z czym żyrafa ma największy problem?
– Ze skakaniem do wody na „główkę”.

[madohora]

Jednym z najgroźniejszych łowców, który nie waha się rzucić również na człowieka, jest słonowodny krokodyl różańcowy (Crocodylus porosus) spotykany od Indii po Australię. Jako największy gad świata i jednocześnie największy lądowy drapieżnik jest postrachem już na sam widok – mierzy bowiem nawet 6 m na długość, a waży do 1500 kg. A krokodyl nie boi się nikogo, kto wstąpi na jego terytorium i jest w stanie zaatakować nawet hipopotama, bawoła lub rekina! Podstępnie skrada się do ofiary pod osłoną mętnej wody, a następnie znienacka atakuje. Silny pysk z ostrymi zębami pozwala unieruchomić przeciwnika na tyle, aby wciągnąć do wody, gdzie jest miażdżony lub topiony. Aby rozdzielić zdobycz na mniejsze części, krokodyl turla się po brzegu, trzymając ofiarę w paszczy i odrywając kolejne kawałki.

[madohora]

Nauczycielka pyta uczniów jakie mają zwierzęta w domu.
Dzieci odpowiadają kolejno:
- Psa!
- Ja mam kota!
- Ja rybki w akwarium!
W końcu nauczycielka pyta Jasia:
- A jakie Ty, Jasiu, masz zwierzątko w domu?
- Kurczaka w zamrażarce

[madohora]

[madohora]

Na afrykańskiej sawannie spotkać można duże, drapieżne ptaki zwane sekretarzami (Sagittarius serpentarius). Uważane są za lądowe i większość życia przechadzają się dumnie po lądzie, prezentując światu swe orle głowy ozdobione czarnym pióropuszem. Potrafią co prawda wznieść się w powietrze, ale polują owady i drobne kręgowce znalezione wśród wegetacji. Ich ofiarą padają również mangusty, młode gepardy czy gazele. Sekretarze atakują zazwyczaj parami i zabijają ofiarę agresywnym kopaniem swych dużych stóp. Martwą zdobycz rozrywają następnie dziobem na kawałki.

[madohora]

Choć w rzeczywistości nie są wielkim zagrożeniem dla człowieka, piranie nie bez powodu zyskały sobie opinię brutalnych morderców. Pirania kropkowana (Serrasalmus rhombeus) jest największą i najbardziej agresywną spośród piranii, a jej szczęki są nie tylko nieproporcjonalnie duże, ale również wyposażone w bardzo ostre zęby. Zasilane wyjątkowym aparatem mięśniowym potrafią bez trudu rozerwać tkanki ofiary, co w przypadku grupowego ataku daje efekt godny filmu grozy. Zestresowane i głodne napadają również na ludzi, zwłaszcza małe dzieci oraz osoby już zranione. Większość urazów nie jest groźna i wiąże się z ranami na stopach i dłoniach, ale w latach 2011-2015 zanotowano minimum trzy przypadki śmiertelnego pogryzienia. Dodatkowo piranie znane są z tego, że rozszarpują ofiary utonięć.

[madohora]

[madohora]

Największa stonoga na świecie, skolopendra olbrzymia (Scolopendra gigantea) to jedno z najmniej uroczych zwierząt na Ziemi, sięgające długością do 35 cm. Odnóży nie ma co prawda sto (jedynie czterdzieści kilka), ale stanowczo wystarczą one do realizacji niecnych planów. Skolopendry żywią się otóż nie tylko stawonogami, płazami i gadami, ale także mniejszymi ssakami. Na szczęście spotykane są tylko w Ameryce Południowej i na Karaibach, gdyż ich jad jest silnie toksyczny, a ukąszenie powoduje dotkliwy ból, gorączkę i osłabienie – znamy nawet przypadek czteroletniego dziecka, które umarło w Wenezueli po spotkaniu ze skolopendrą. Stonoga jest przy tym zaskakująco silna. Potrafi zaatakować wiszącego w jaskini nietoperza, trzymając się skały tylnymi odnóżami, a przednimi oplatając swą ofiarę. Pierwsza para odnóży wyposażona jest w specjalne narządy, które przecinają skórę i wstrzykują jad.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Suseł perełkowany – jak przedstawiciele wszystkich gatunków rodzaju Spermophilus – spędza większą część swojego życia w stanie hibernacji. Aktywność rozpoczyna wczesną wiosną. Wówczas budzi się ze snu zimowego i wychodzi z nory. Sam okres budzenia nie jest stały i trwa zazwyczaj 11–15 dni, a dokładny czas zależy od zmienności klimatycznej i od lokalizacji geograficznej danej kolonii. Im dłużej utrzymują się chłody, tym bardziej czas opuszczenia nory się opóźnia. Najpierw ze snu budzą się samce (w Polsce – w połowie marca), a dopiero w około 2 tygodnie później samice. Takie zachowanie jest wspólne dla plemienia świstaków. Największa liczba susłów opuszcza norę, gdy temperatura powietrza zaczyna przekraczać 10 °C i nie spada poniżej 0 °C. U samców zaraz po przebudzeniu rusza intensywna spermatogeneza i proces rozwoju jąder. Gruczoły płciowe dodatkowe męskie (glandulae genitales accessoriae masculine) znacznie się powiększają tak, że samce zaraz po przebudzeniu samic są w gotowości do zalotów. Rywalizacja o partnerki bywa często dość agresywna, a rozpoczyna się od intensywnego poszukiwania na dość rozległych terenach. W ten sposób kolonie rozszerzają się, a materiał genetyczny ulega przemieszaniu. Susły perełkowane są zwierzętami monoestralnymi, czyli rozmnażającymi się tylko jeden raz w roku. Ruja rozpoczyna się w kwietniu, a jako pierwsze w tę fazę wchodzą samice dorosłe, czyli dwuletnie i starsze. Estrus u osobników jednorocznych rozpoczyna się później i nie występuje u wszystkich samic danego rocznika. Susły na ten krótki czas łączą się w pary i tylko wtedy razem przebywają w jednej norze. Po trwających od kilku godzin do 2 dni godach partnerzy wracają do samotnego trybu życia. U samców po okresie kopulacji odnotowano zanik gonad

[madohora]

Okres przygotowań do snu zimowego rozpoczyna się na przełomie lipca i sierpnia. Susły zaczynają się odżywiać kaloryczniej, przyjmują więcej węglowodanów pochodzących z nasion traw, a tkanka tłuszczowa brunatna znacznie się rozbudowuje tworząc rezerwę energetyczną na czas hibernacji. Masa ciała susła zaczyna się więc w tym okresie wyraźnie zwiększać. Każdy suseł rozpoczyna też indywidualne przygotowywanie nory na okres zimowy. Budowane są nowe nory, przebudowywane stare, a w bocznych odgałęzieniach korytarzy magazynowane są niewielkie ilości żywności. Do spiżarni trafiają nasiona traw, w tym zbóż, ostrożnia i fiołków. Ukośny korytarz zostaje zasypany od środka ziemią, pozyskaną z wydrążonego dodatkowego pionowego szybu, który kończy się ślepo 20–30 cm poniżej poziomu ziemi. To miejsce, które izoluje norę przez zimę, a na wiosnę pozwala na szybkie dokończenie otworu i wydostanie się na powierzchnię. Dorosłe susły rzadko opuszczają nory już we wrześniu. Aktywność samców i samic gwałtownie zmniejsza się w tym samym okresie. Młode potrzebują nieco więcej czasu na przygotowanie nory i zgromadzenie większej ilości tłuszczu, więc widywane są na zewnątrz nor do października

[madohora]

Suseł perełkowany na wolności żyje do 5 lat, a w hodowli do lat 8

[madohora]

Sam proces obserwacji i ucieczki przed zagrożeniem można podzielić na etapy. Dopóki człowiek nie przekroczy odległości uznawanej przez susła za bezpieczną, zwierzę stoi w wyprostowanej pozycji obserwacyjnej. Po przekroczeniu przez intruza tej granicy suseł biegnie w pobliże swojej nory, po czym znów staje w postawie „słupka” i obserwuje. W dalszym etapie przyczaja się przy wejściu do nory na czterech łapach. Jeśli intruz nadal się zbliża, to suseł natychmiast wskakuje do środka

[madohora]

U większości ssaków występuje prosta korelacja: większa masa ciała u dorosłych osobników jest związana z niższą częstotliwością i dokładniej rozdzielonym formantem wydawanego głosu (wokalizy) w stosunku do osobników młodych. U susłów perełkowanych takiej korelacji nie ma. Średnie maksymalne podstawowe częstotliwości nie różnią się znacząco między młodymi a dorosłymi. Naukowcy zauważają tę prawidłowość adaptacji zachowań wokalnych młodych i uznają ją za rodzaj mimikry w naśladowaniu głosu dorosłych, pomagającej w ukryciu dźwiękowych oznak młodego wieku. Takie zachowanie pomaga w zamaskowaniu obecności młodych osobników, co jest dla nich pomocne w ochronie przed drapieżnikami

[madohora]

Północno-wschodni zasięg występowania gatunku ma granicę w Rosji w rejonie miasta Kazań. Stamtąd północna granica biegnie na zachód w rejon Riazania, dalej biegnie brzegiem Oki do okolic Kaługi. Tu skręca na południe do miasta Orzeł, po czym znów skręca na zachód po Poczep w Obwodzie briańskim i dalej na południowy zachód do Prutu po jego ujście do Morza Czarnego, przez Odessę po ujście Dniepru i dalej jego brzegiem po Połtawę, przez Charków, Siewierodonieck, Millerowo, Uriupinsk do Saratowa, skąd na północ brzegiem Wołgi do Kazania. Populacje polskie i białoruskie są izolowane. Na Białorusi zasiedlają obszary wokół Baranowiczów, a w Polsce mieszczą się w obszarze między Zamościem, Hrubieszowem i Tomaszowem Lubelskim oraz w najbardziej wysuniętej na zachód eksklawie w Świdniku koło Lublina

[madohora]

Największą polską kolonią była populacja zasiedlająca stanowisko „Świdnik” w miejskiej gminie Świdnik zlokalizowane na terenie lotniska trawiastego. Planowana w tym miejscu budowa Portu Lotniczego Lublin zagrażała populacji susłów – lokalne władze zawarły porozumienie z organizacjami ekologów, co pozwoliło na zmianę lokalizacji pasa startowego oraz na utworzenie Fundacji Ochrony Susła Perełkowanego, która ma koordynować działania zmierzające do ochrony gatunku. Działania zdają się być niezbędne, bowiem mimo iż w latach 1990-98 liczebność kolonii była oceniana na 11 tys. osobników, a w 2004 roku na 12,5 tys. sztuk, liczebność populacji zaczęła gwałtownie spadać do poziomów 9,4 tys. (2006), 6 tys. (2007) i wręcz do 300 sztuk w 2009 roku, a w 2011, jak wskazują inne źródła, nawet do 10 osobników

[madohora]

Po badaniach liczebności populacji w 2011 roku Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska i działającą przy lotnisku Fundacja Ochrony Susła Perełkowanego podjęła próbę odtworzenia kolonii. Z rezerwatu „Popówka” w gminie Miączyn przywieziono 150 susłów i wsiedlono je na terenie stanowiska „Świdnik”. Za przesiedlenie zapłacił Port Lotniczy. Reintrodukcja nie powiodła się. Zawiniła mroźna i śnieżna zima w 2013 roku. Śnieg zalegiwał do kwietnia, czyli do okresu, w którym rozpoczyna się ruja, i uniemożliwiał zwierzętom nawiązanie kontaktu. Susły, które przetrwały zimę, były znacznie osłabione długotrwałym oddziaływaniem niskiej temperatury i przedłużającym się brakiem wysokoenergetycznego pożywienia. Na lipiec 2014 zaplanowano kolejną próbę reintrodukcji grupy susłów z rezerwatu „Popówka”

[madohora]

Suseł perełkowany zasadniczo jest roślinożercą. Żywi się nasionami, zielonymi częściami roślin, kłączami, cebulami i bulwami[6]. Do menu zalicza się mniszek pospolity, krwawnik pospolity, koniczyna łąkowa, koniczyna biała, koniczyna drobnogłówkowa, lucerna nerkowata, babka zwyczajna i lancetowata i różne rośliny pastewne. Chętnie zjada pszenicę. Składniki pożywienia zmieniają się wraz z porami roku. Na wiosnę susły żywią się podziemnymi pędami roślin, a na powierzchni – nasionami krwawnika i plewami. Na przełomie wiosny i lata w menu pojawiają się kwiaty, rośliny uprawne (buraki cukrowe, kapusta) i nasiona dzikich traw, a w sierpniu i we wrześniu dominują nasiona. Menu staje się tym treściwsze, im bliżej do jesieni, kiedy suseł przygotowuje się do snu zimowego. Sporadycznie, głównie na wiosnę, gdy po hibernacji rośnie zapotrzebowanie organizmu na białko, suseł zjada też pokarm zwierzęcy. Jego zdobyczami bywają owady, dżdżownice, jaszczurki, jaja ptaków, pisklęta oraz padlina

[madohora]

Bytowanie susła perełkowanego jest silnie związane z jednym typem siedliska – o charakterze stepowym, gdzie kontakt między koloniami nie jest utrudniany przez przeszkody naturalne, a niska roślinność pozwala na szybkie wypatrzenie zagrożenia. Odmienne upodobania w doborze siedliska zachowują populacje z Besarabii. Tam susły ulubiły sobie kamieniste zbocza dolin rzecznych i jarów. Liczące do kilkunastu tysięcy osobników zwarte kolonie zajmują zwykle obszar kilku czy nawet kilkudziesięciu hektarów pastwisk czy nieużytków. Kolonie oddzielają od siebie pasy roślinności uprawnej. Susły perełkowane chętnie zamieszkują także na poboczach dróg polnych, w samych polach upraw rolnych i na ugorach. Miejsce zamieszkania bywa z konieczności zmieniane przez okresowe zmiany upraw. Kolonie śródpolne funkcjonują niezależnie od kolonii zwartych. Mała śródpolna kolonia może się przekształcić w dużą, zwartą kolonię, gdy w okolicy powstanie duże, jednolite pastwisko

[madohora]

Klucz doboru lokalizacji stanowi jednak szata roślinna. Najbardziej sprzyjające warunki dla bytowania daje niska murawa pastwiskowa, gdzie trawa jest równomiernie skracana przez pasące się zwierzęta domowe. W ten sposób kształtuje się bowiem optymalne „pastwisko życiowe” o dość ujednoliconym składzie gatunkowym roślinności. Dominują w nim trawy pastwiskowe życica trwała i grzebienica pospolita oraz dwuliścienne: babka lancetowata, koniczyna biała, stokrotka pospolita i brodawnik jesienny. Zaprzestanie wypasu czy wykaszania traw pociąga za sobą nadmierny rozwój wysokiej i gęstej roślinności, która ogranicza widoczność, utrudnia poruszanie się i hamuje rozwój roślin dwuliściennych będących pokarmem susłów. Do gatunków, których ekspansja wypiera susły, zalicza się: kłosownica pierzasta, trzcinnik piaskowy oraz tarniny i głogi

[madohora]

Typowa nora ukośna służy susłom głównie jako czasowe schronienie, więc rzadko na ich końcu budowane są komory gniazdowe. W sezonie letnim każdy suseł dysponuje zwykle dwoma norami: pionową i ukośną, zlokalizowanymi w odległości do kilkunastu metrów od siebie. Poza okresem godów i wychowania młodych nora zamieszkiwana jest tylko przez jednego susła. Do każdej nory wiedzie wyłącznie jeden otwór wejściowy

[madohora]

Można wyodrębnić trzy typy nor.
▪️Nory gniazdowe – w skład których wchodzą komory i gniazda. Zwykle przeznaczone do zimowania lub wychowania młodych. Nory gniazdowe mają zazwyczaj pionowy korytarz wyjściowy.
▪️Nory czasowo–komorowe – są wyposażone w komorę, ale bez gniazda. Służą do krótkotrwałego zamieszkania.
▪️Nory ochronne – pozbawione komór. Mają służyć jako miejsce schronienia przed niebezpieczeństwem. Jeśli zostały zbudowane niedawno, to wiedzie do nich korytarz ukośny. Czasem nory ochronne powstają na bazie starych nor gniazdowych. Korytarz wyjściowy jest zwykle pionowy.

[madohora]

Gatunek objęty został ochroną prawną w Polsce w 1984 roku. Ochrona ta utrzymana została w kolejnych aktach prawnych. Obecnie suseł perełkowany wpisany jest na listę gatunków chronionych ściśle i wymagających ochrony czynnej. Zwierzę to chronione jest w sieci Natura 2000 w całej Unii Europejskiej, ponieważ wymieniony jest jako gatunek priorytetowy w załączniku dyrektywy siedliskowej. Chroniony jest także przez Konwencję o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (tzw. konwencja berneńska)

[madohora]

Zabiegi konserwacyjne polegają przede wszystkim na karczowaniu zarośli drzew i krzewów, nawożeniu, rekultywacji, koszeniu murawy i roślinności niskiej oraz organizowaniu wypasu zwierząt. Te zabiegi pozwalają zapewnić odpowiednią strukturę i skład gatunkowy roślinności w danej lokalizacji. Programy czynne przewidują także tworzenie nowych kolonii zwartych, bowiem tylko takie kolonie są objęte czynną ochroną konserwatorską

[madohora]

cyraneczka, Anas crecca, najmniejsza z krajowych kaczek;
dł. do 38 cm; Eurazja, Ameryka Północna; w Polsce nieliczny ptak lęgowy niżu.

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce

[madohora]

lori, Lorisinae, podrodzina małpiatek;
wyróżnia się 4 rodzaje: lori (Loris, azjat.), angwantibo (Arctocebus, afryk.), kukang (Nycticebus, azjat.) i potto (Perodicticus, afryk.); małe o dużych oczach, krótkich uszach i ogonie; tryb życia nocny, nadrzewny; poruszają się powoli; w dzień wiszą na gałęziach grzbietem w dół; wszystkożerne; południowo-wschodnia Azja, środkowa i południowa Afryka.

[madohora]

rzekotka karłowata, Hyla emeichi, płaz bezogonowy z rodziny rzekotek;
dł. ok. 18 mm; jedna z najmniejszych rzekotek; gęste zarośla Ameryki Południowej (gł. Brazylii).

[madohora]

Tchórz czarnołapy, tchórz czarnonogi (Mustela nigripes) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

[madohora]

Osiąga 45–60 cm długości wraz z ogonem oraz ok. 1 kg masy ciała. Samce są nieznacznie większe od samic. Tchórz czarnołapy poluje na pieski preriowe, które są podstawą jego diety. Zjada również myszy i inne gryzonie. Prowadzi nocny tryb życia. Samica w jednym miocie rodzi od 1 do 6 młodych. Poza okresem rozrodu żyją samotnie.

[madohora]

Wymarłe zwierzęta holocenu – gatunki i podgatunki zwierząt wymarłych lub prawdopodobnie wymarłych w holocenie, a w szczególności w epoce określanej jako antropocen, z podaniem obszaru występowania oraz przybliżonej daty wymarcia. W wykazie ujęto gatunki i podgatunki zwierząt ujęte w Czerwonej Księdze IUCN w kategorii EX (extinct – wymarłe) oraz te, które zostały uznane za prawdopodobnie wymarłe na podstawie innych publikacji. Najlepiej rozpoznane zostały gromady ssaków i ptaków. W danych IUCN zgromadzono nazwy 735 zwierząt uznanych za wymarłe po roku 1500 n.e.

[madohora]

W Czerwonej Księdze IUCN odnotowano 34 gatunki wymarłych płazów:
▪️Adenomus kandianus (Sri Lanka)
▪️Atelopus ignescens
▪️Atelopus longirostris
▪️Atelopus vogli
▪️Bufo periglenes – ropucha złota, 1989
▪️Craugastor chrysozetetes
▪️Craugastor milesi
▪️Cynops wolterstorffi (Chiny)
▪️Discoglossus nigriventer – ropuszka czarnobrzucha (Jezioro Huleh, Izrael)
▪️Nannophrys guentheri (Sri Lanka)
▪️Philautus adspersus (Sri Lanka)
▪️Philautus dimbullae (Sri Lanka)
▪️Philautus eximius (Sri Lanka)
▪️Philautus extirpo (Sri Lanka)
▪️Philautus halyi (Sri Lanka)
▪️Philautus hypomelas (Sri Lanka)
▪️Philautus leucorhinus (Sri Lanka)
▪️Philautus malcolmsmithi (Sri Lanka)
▪️Philautus nanus (Sri Lanka)
▪️Philautus nasutus (Sri Lanka)
▪️Philautus oxyrhynchus (Sri Lanka)
▪️Philautus rugatus (Sri Lanka)
▪️Philautus stellatus (Sri Lanka)
▪️Philautus temporalis (Sri Lanka)
▪️Philautus travancoricus (Sri Lanka)
▪️Philautus variabilis (Sri Lanka)
▪️Philautus zal (Sri Lanka)
▪️Philautus zimmeri (Sri Lanka)
▪️Phrynomedusa fimbriata
▪️Plethodon ainsworthi
▪️Rana fisheri
▪️Rheobatrachus silus
▪️Rheobatrachus vitellinus
▪️Taudactylus diurnus

[madohora]

NA SŁOWACJI POJAWIŁ SIĘ GRØŹNY GATUNEK SZERSZENIA - www.msn.com.pl - 13.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Miliarder złapał złotą rybkę i po chwili wyrzuca ją z powrotem do wody. Rybka podpływa do niego i pyta:
– A trzy życzenia?
Miliarder:
– No dobrze, mów te życzenia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[madohora]

Alinea luciae

[madohora]

▪️Cuora yunnanensis
▪️Cylindraspis indica
▪️Cylindraspis inepta
▪️Cylindraspis peltastes
▪️Cylindraspis triserrata
▪️Cylindraspis vosmaeri
▪️Gallotia auaritae
▪️Hoplodactylus delcourti
▪️Leiocephalus eremitus
▪️Leiocephalus herminieri
▪️Leiolopisma mauritiana
▪️Macroscincus coctei
▪️Pelusios seychellensis
▪️Phelsuma gigas
▪️Tachygia microlepis
▪️Tetradactylus eastwoodae
▪️Typhlops cariei

[madohora]

. multocarinata występował na Mauritiusie (włącznie z Round Island)

[madohora]

Chelonoidis niger abingdonii – wymarły podgatunek żółwia słoniowego, gatunku żółwia z rodziny żółwi lądowych (Testudinidae). Żył na wyspie Pinta (dawniej Abingdon) w archipelagu wysp Galapagos. Niektórzy autorzy uznawali go za osobny gatunek.

[madohora]

Ostatni znany przedstawiciel podgatunku został odłowiony w 1972 r. i był przetrzymywany w centrum hodowli na wyspie Santa Cruz, gdzie został nazwany Samotny George, gdyż odmawiał współżycia z żółwicami innych gatunków. Z tego powodu pracownicy centrum nazywali go jednym z najbardziej upartych zwierząt na świecie, a Księga rekordów Guinnessa określiła go jako najbardziej samotne zwierzę na Ziemi[3]. Pomimo intensywnych wysiłków nie odnaleziono więcej osobników, w związku z czym w 1996 r. IUCN uznała gatunek za wymarły na wolności. W 2008 r. przeprowadzono ostatnią akcję poszukiwawczą, ale odnaleziono tylko kilka skorup żółwi na dnie szczelin skalnych. Samotny George, ostatni żółw Ch. n. abingdonii, zmarł 24 czerwca 2012 r

[madohora]

Żółw słoniowy obok zięby Darwina stanowił dla autora teorii ewolucji Karola Darwina główny dowód zróżnicowania form zwierzęcych pochodzących od wspólnego przodka zajmujących odmienne biotopy lub odmienne wyspy. W 1835 roku przebywał on krótko na Galapagos i zauważył, że żółwie z poszczególnych wysp wyewoluowały w odmienne podgatunki pod wpływem różnych warunków środowiskowych

[madohora]

Całe ciało jest jednolicie brunatne lub czarnawe. Karapaks niektórych osobników nad głową zakrzywia się w górę umożliwiając żółwiowi dosięganie wyższych roślin.

[madohora]

Są długowiecznymi zwierzętami, gdyż w sprzyjających warunkach mogą dożyć nawet 300 lat. Dobrym przykładem może być żółw o imieniu Tu'i Malila, podarowany królowi Tonga przez kapitana J. Cooka ok. 1777 r. Jeszcze w 1949 r. był w dobrej formie, a zmarł w 1965 roku w wieku ok. 188 lat.

[madohora]

Pięć podgatunków/gatunków jest już wymarłych – z wysp Fernandina, Santa Fe, Rábida, Floreana i Pinta, głównie z powodu polowań prowadzonych przez ludzi. Żółw z Santa Fe jest znany tylko z kości znalezionych na wyspie.

[madohora]

Prawdopodobnie wszystkie podgatunki/gatunki żółwia rozwinęły się na Galapagos od wspólnego przodka, który został przyniesiony ze stałego lądu wraz z prądem morskim, a musiał być to Prąd Peruwiański. Chociaż to wydaje się nieprawdopodobne, faktem jest, że żółwie słoniowe potrafią pływać w morzu. Wystarczyłoby, że jedna zapłodniona samica albo para żółwi przebyłaby tę drogę np. na jakiejś pływającej wyspie z konarów drzew wyniesionej przez prąd rzeki po silnej ulewie na pełne morze by skolonizować wyspy. Jest wysoce prawdopodobne, że pierwszy żółw dopłynął do brzegów wyspy San Cristóbal, a stamtąd jego potomkowie stopniowo rozproszyli się na pozostałe wyspy archipelagu tą samą drogą wraz z oceanicznym prądem. Najbliższym żyjącym krewnym żółwi słoniowych jest Chelonoidis chilensis, mały żółw znaleziony w Chile.

[madohora]

W XVI wieku piraci zaczęli używać Galapagos jako bazy, czemu sprzyjało dogodne położenie archipelagu blisko szlaku hiszpańskich statków wywożących złoto Inków. Tutaj uzupełniali zapasy wody i naprawiali swoje statki między łupieżczymi wypadami na hiszpańskie kolonie w Ameryce Południowej. Bogactwem wysp były żółwie słoniowe, które były zabierane i przechowywane żywe na pokładach statków przez wiele miesięcy. Dlatego, iż są niewiarygodnie wytrzymałe na brak wody i pożywienia oraz skromne warunki tlenowe panujące pod pokładami statków, były one niegdyś wykorzystywane przez żeglarzy jako „żywe konserwy”. W XVIII wieku statki wielorybnicze i łowcy fok zabierali jako zapas świeżego mięsa po kilkaset żółwi, które mogły przetrwać na pokładzie (i w ładowni) wiele miesięcy bez jedzenia. Dużo więcej zabijali w celu uzyskania żółwiowego oleju. Od końca XVIII w. aż do początków XX w. ludzie, którzy tam się osiedlili, polowali na nie dla mięsa i zagarnęli duże obszary pod rolnictwo. Osadnicy wprowadzili domowe zwierzęta, co miało zgubny wpływ na populację żółwi.

[madohora]

Żółwie wypełniły niszę, którą na stałym lądzie zajmują większe ssaki roślinożerne. Żółw słoniowy żywi się prawie wszystkimi roślinami i owocami, także kaktusami. Spożywa kwaśne i cierpkie jagody oraz plechy porostów. Zjada trawę, owoce kaktusów i kwiaty. Gdy minie pora deszczowa, żółwie schodzą ze zboczy wulkanów na niziny, aby skubać świeżą trawę. Natomiast w czasie pory suchej wędrują w górę zboczy, gdzie jest więcej wilgoci i trawa pokrywa wilgotne łąki. Ich układ trawienny nie jest zbyt wydajny, ponieważ duży procent pokarmu wydalają nieprzetrawiony. Żółwie piją wodę, kiedy tylko na nią natrafią; są niezwykle wytrzymałe na brak pokarmu, bardzo długo (nawet kilka miesięcy) wytrzymują też bez wody.

[madohora]

Chociaż są zwierzętami lądowymi, to chętnie brodzą w płytkich wodach, kiedy nadarzy się okazja. Lubią tereny o wilgotnym podłożu, zarówno nizinne jak i położone wyżej.

[madohora]

Ogólnie wiodą spokojne, leniwe życie. Wygrzewają się w słońcu, aby podnieść temperaturę ciała. Są aktywne za dnia, spędzając czas na żerowaniu. Najgorętszą porę dnia przeczekują w cieniu schowane pod krzakami, chroniąc się przed przegrzaniem. Około 4 albo 5 po południu zaczynają szukać miejsca, w którym spędzą chłodną noc. Wieczorem zasypiają, często w osłoniętym wgłębieniu w gruncie albo wpół zanurzone w błocie lub wodzie, co najpewniej pomaga utrzymać dłużej ciepło. Piją wodę i lubią taplać się w wodzie i błocie.

[madohora]

W interesujący sposób pozbywają się kleszczy i innych pasożytów. Kiedy zobaczą ziębę Darwina albo przedrzeźniacza, podnoszą się na nogach i wyciągają do góry szyję, pozwalając małym ptakom usuwać pasożyty ze swojej skóry. Jest to klasyczny przykład symbiozy. Kiedy żółw czuje się zagrożony, wciąga głowę, szyję i kończyny przednie do skorupy, osłaniając się tarczą przed niedoszłym napastnikiem. Gdy żółwie ze skorupą w kształcie siodła tak robią, duża niechroniona luka pozostaje u szczytu ich skorupy. Pierwotnie to nie był problem, ponieważ nie było żadnych naturalnych drapieżników na Galapagos. Zmieniło się to jednak, kiedy ludzie sprowadzili psy, koty i inne zwierzęta, które potem zdziczały. Wszystkie 3 wymarłe podgatunki żółwia miały skorupę w kształcie siodła.

[madohora]

Żółwie z Galapagos nie są jeszcze wolne od zagrożeń. Domowe zwierzęta przywiezione na wyspy przez osadników zdziczały i żyją w Parku Narodowym, powodując poważne problemy w ochronie populacji żółwi. Szczury, psy i świnie pożerają jaja i młode żółwie. Kozy i osły wyjadają szatę roślinną, bydło i konie tratują grunt, zgniatając żółwie gniazda. Zdarzają się wypadki kłusownictwa, szczególnie na wyspie Isabela – w ten sposób zabito ok. 120 żółwi od 1990 r.

[madohora]

Ogromny żółw Chelonoidis elephantopus z wyspy Floreana z Archipelagu Galapagos uznany za wymarłego od 150 lat – istnieje – twierdzą naukowcy.

[madohora]

Żółw słoniowy

[madohora]

Legwan nosorogi (Cyclura cornuta) – gatunek jaszczurki z rodziny legwanów (Iguanidae), spotkany pierwotnie na karaibskiej wyspie Haiti, na której leżą państwa Dominikana i Haiti. Zwierzęta te różnią się rozmiarami, osiągając od około 60 do 140 cm, a także kolorem skóry. Spotyka się osobniki od stalowych po ciemnozielone, a nawet brązowe. Gad ten ma na czaszce przypominający róg wyrostek, czemu zawdzięcza swą polską, jak i angielską nazwę (Rhinoceros Iguana). Gatunek jest narażony na wyginięcie.

[madohora]

Legwan nosorogi, jak i inni członkowie jego rodzaju, to jaszczurka o dużym ciele, ciężkiej głowie, silnych łapach i spłaszczonym bocznie ogonie. Grzebień zaostrzonych rogowych łusek przebiega od karku do koniuszka ogona. Zwierzę ma umaszczenie szaro- lub burobrązowe.

[madohora]

Gad ten występuje na Haiti (w państwach Haiti i Dominikana). Populacje są stabilne na Isla Beata i na krańcu półwyspu Barahona w Parku Narodowym Jaragua[5][8]. Istnieją populacje o umiarkowanym zagęszczeniu osobników w południowo-wschodnim obszarze Haiti i jego przybrzeżnych wyspach, także w słodkowodnym jeziorze Étang Saumâtre. Populacje na Haiti są bardziej zagrożone z powodu wylesiania i innych przejawów ludzkiej działalności. Ogólnie legwany występują obficie, choć nie wyłącznie, w buszu i suchych lasach w otoczeniu skał czy zerodowanych wapieni w terasach przybrzeżnych i na nizinach zarówno na lądzie, jak i na kilku przybrzeżnych wysepkach i niewielkich rafach w zróżnicowanych środowiskach klimatu podzwrotnikowego

[madohora]

Zwierzę to jest przede wszystkim roślinożercą. Zjada liście, kwiaty, jagody i owoce różnych gatunków roślin. Badania wykonane w 2000 przez dr Allison Alberts w zoo w San Diego ujawniły, że nasiona po przejściu przez układ pokarmowy gatunków rodzaju Cyclura kiełkowały intensywniej niż te niezjedzone przez legwana. Nasiona owoców skonsumowanych przez rzeczone legwany odniosły korzyść adaptacyjną polegającą na tym, że kiełkowanie zachodziło w ich przypadku przed końcem krótkiej pory deszczowej. Legwan nosorogi odgrywa też ważną rolę w roznoszeniu ich na nowe tereny (głównie samice zmierzające do miejsc odchowu młodych). Jest to także największy roślinożerca w ekosystemie zamieszkiwanych przez niego wysp. Spełnia więc kluczową rolę dla zachowania równowagi obejmującej klimat i roślinność. Poza tym gatunek ten wydaje się być także przygodnym drapieżnikiem. Obserwowano bowiem osobniki jedzące drobne jaszczurki, węże i owady.

[madohora]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN legwan nosorogi od 2019 roku jest klasyfikowany jako gatunek zagrożony (EN, Endangered); wcześniej, od 1996 roku był uznawany za gatunek narażony (VU, Vulnerable)

[madohora]

Na wolności pozostało od 10 000 do 16 000 zwierząt. Zwieńczony sukcesem program rozmnażania prowadzono w Parque Zoológico Nacional Republiki Dominikany od 1974 do 1994. Dzięki niemu rocznie wykluwało się średnio 100 młodych. Obejmował on także reintrodukcję urodzonych w niewoli młodych do kilku chronionych obszarów w południowo-zachodniej Dominikanie. Miało to zmniejszyć prawdopodobieństwo upolowania ich przez węże czy inne dzikie zwierzęta, jak mangusty czy koty. Od 2005 program nie jest kontynuowany z powodu zmian administracyjnych w zoo

[madohora]

DZIEŃ CZARNEGO KOTA - www.tulodz.pl - 17.11.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KOBIETA ZMARŁA PO UGRYZIENIU PRZEZ CHOMIKA - www.polsatnews.pl - 17.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dźwięki jesieni w Polsce są pełne ptasiego świergotu i odgłosów przelatujących stad, które przypominają nam o niezwykłej różnorodności awifauny.

[madohora]

Gęsi zbożowe (Anser fabalis) i gęsi białoczelne (Anser albifrons) to kolejne ptaki, które jesienią migrują przez Polskę. Ich głośne klangory, czyli odgłosy wydawane w locie, są często słyszane podczas przelotów, gdy formują charakterystyczne klucze na niebie. Wiele z tych gęsi spędza zimę na polach i mokradłach w Polsce, gdzie można je podziwiać, szczególnie w miejscach takich jak Dolina Baryczy czy Biebrzański Park Narodowy.

[madohora]

Sójki (Garrulus glandarius) są wyjątkowo aktywne jesienią, gdy zbierają zapasy żołędzi, orzechów i nasion, które ukrywają na zimę. Ich charakterystyczne, skrzeczące odgłosy rozbrzmiewają w lasach i parkach, gdzie te sprytne ptaki przemieszczają się między drzewami. Często można je zobaczyć, jak zbijają się w grupy i gromadzą zapasy, co świadczy o ich niezwykłej inteligencji i zdolnościach adaptacyjnych.

[madohora]

Rudzik (Erithacus rubecula) to jeden z najbardziej charakterystycznych ptaków jesieni. Jego delikatny, melancholijny śpiew rozbrzmiewa w ogrodach, parkach i lasach. Jesienią rudziki przygotowują się do migracji, choć część z nich decyduje się pozostać w Polsce. Ich obecność jest symbolem przemijającej pory roku i nadchodzących chłodów.

[madohora]

[madohora]

Do rodziny kotów, ale tych niewielkich, należy ocelot tygrysi (Leopardus tigrinus), spotykany w środkowej Ameryce, niestety, w coraz mniejszych już ilościach. Na długość ma zaledwie 40-60 cm (nie licząc ogona) i przypomina wyglądem dachowca, gdyby nie te cętki. Jego gęste i miękkie futerko beżowej barwy pokryte jest bowiem na grzbiecie i bokach charakterystycznymi rozetkami o bardzo nieregularnych kształtach. Według zoologów taki właśnie deseń pozwala najlepiej wtopić się w tło tropikalnego lasu, prześwietlanego słonecznymi promieniami.

[madohora]

Deseń skórny gekona spełnia jednak przede wszystkim rolę kamuflażu za dnia, gdy jaszczurka leniwie wygrzewa się na kamieniach. Jest on konsekwencją dużej ilości chromatoforów, czyli komórek z pigmentem, obecnych w skórze jaszczurki. Kolorystyka bywa przy tym bardzo różna – od żółtego lub pomarańczowego tła po ciemnobrązowe.

[madohora]

Barwne plamy pojawiają się także na sierści psowatych. Hiena cętkowana (Crocuta crocuta) jest dość powszechnym mieszkańcem Afryki Subsaharyjskiej, a jednocześnie ostatnim przedstawicielem rodzaju krokuty i największym spośród wszystkich hienowatych. Samo futro jest dość krótkie i upstrzone okrągłymi cętkami w kolorze rudym, brązowym i prawie czarnym. Najwyraźniej są one zaznaczone na grzbiecie i tylnych łapach, a każda hiena ma układ plam nieco inny – jest to dobry sposób na identyfikację poszczególnych osobników. Sama barwa sierści zmienia się jednak zwykle z wiekiem.

[madohora]

Choć wiele młodych saren i jeleni odznacza się sympatycznymi „piegami” na tułowiu, deseń ten zwykle zanika z wiekiem. Wyjątkiem jest aksis (Axis axis) występujący w stanie naturalnym w Indiach i Cejlonie. Ten średniej wielkości jeleń odznacza się piękną rudą sierścią w drobne jasne kropki porozrzucane zazwyczaj wzdłuż pionowych linii. Zad, podbrzusze, kończyny i gardło pozostają białe

[madohora]

Pośród australijskich torbaczy wyjątkowym deseniem sierści wyróżnia się niełaz wielki (Dasyurus maculatus), który wbrew nazwie wcale nie jest aż taki duży. W zależności od płci waży od 1,8 do 3,5 kg, więc jest mniejszy od diabła tasmańskiego, z którym łączy go mięsożerny charakter. Niełaz żywi się przede wszystkim owadami i ptakami, ale także małymi gryzoniami, drobiem, a nawet większymi od siebie wombatami. Siła jego ugryzienia w przeliczeniu na rozmiary ciała szacowana jest jako druga największa wśród ssaków i wynosi ponad 300 N!

[madohora]

Jednym z ciekawszych tworów Matki Natury w królestwie podwodnym jest kostera gruzełkowata (Ostracion cubicus). Spotykana wśród raf koralowych Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku odznacza się praktycznie prostopadłościennym ciałem, który to kształt zaskarbił jej popularną nazwę… pudełkowatej. Mierząca zaledwie 4,5 cm na długość kostera ma młodu jest jaskrawożółta, a na tym tle doskonale odróżniają się wyraziste czarne plamy. Ubarwienie to jest przykładem aposematyzmu, czyli zjawiska polegającego na przybieraniu kontrastowych barw dla przestrzegania potencjalnych drapieżników przed toksycznością. Faktycznie, pod wpływem stresu lub kontuzji kostera uwalnia ze swej pstrokatej skóry neurotoksynę, która może być zabójcza dla okolicznych ryb.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pomijając estetykę, okaz miał wiele zalet. Zawierał materiał, który naukowcy uważali za niemożliwy do znalezienia, w tym długie cząsteczki RNA, które są kluczowe dla rekonstrukcji genomu wymarłego zwierzęcia.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Pierre Joseph van Beneden w 1875. Nadał mu nazwę Anas finschi. Holotyp pochodził z Earnscleugh Cave (okolica Alexandry, region Otago, Wyspa Południowa, Nowa Zelandia). Opis ukazał się rok później na łamach „Transactions and proceedings of the New Zealand Institute”. Autor odnalazł liczne szczątki, w tym 2 niemal kompletne czaszki, 2 miednice, 2 widełki, 12 żeber, 4 łopatki, 4 kości krucze oraz różne inne kości kończyn, zarówno górnych, jak i dolnych. W 2002 Olson i Worthy przypisali grzywienkę nowozelandzką do rodzaju Chenonetta. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) nie uznaje tego gatunku.

[madohora]

Szczątki kopalne tych kaczek odnajdywano zarówno na Wyspie Południowej, jak i Wyspie Północnej Nowej Zelandii. To jeden z najpospolitszych gatunków, którego szczątki znajduje się w stanowiskach pochodzących z późnego czwartorzędu. Odnajdywano je w takich stanowiskach jak: Castle Rock (Southland), Earnscleugh Cave, Waikari Cave (północny region Canterbury), a na Wyspie Północnej w Martinborough Number 1 (Wairapa)

[madohora]

Niektóre różnice w anatomii między grzywienką nowozelandzką a blisko z nią spokrewnioną grzywienką zwyczajną wskazują na inne adaptacje narządów zmysłów i inne adaptacje pokarmowe. Przykładowo grzywienka zwyczajna prowadziła częściowo nocny tryb życia, posiadała więc duże oczy. U grzywienki nowozelandzkiej, sądząc po rozmiarze oczodołów, oczy były stosunkowo małe, z kolei kość przedszczękowa była powiększona, co wskazuje na dobrze rozwinięty węch

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Storrs L. Olson w 2013 roku na łamach Proceedings of the Biological Society of Washington. Holotypem był mostek z zachowanym w większości grzebieniem mostka odnaleziony w Admirals Cave w regionie Hamilton na Wielkiej Bermudzie. Jego wiek datowany jest na późny plejstocen. Pozyskano również kilka topotypów (prawa kość krucza, dwie prawe kości ramienne, część lewego tibiotarsusu) oraz trzy inne kości w pozostałych trzech miejscach. Olson nadał nowemu gatunkowi nazwę Colaptes oceanicus. Jest ona obecnie (2020) podtrzymywana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny

[madohora]

IUCN uznaje dzięcioła bermudzkiego za gatunek wymarły (EX, Extinct)[5]. Możliwe, że dzięcioł bermudzki przetrwał do 1623 roku, z którego pochodzi zapiska kpt. Johna Smitha wspominająca dzięcioły na wyspie. Możliwe, że były to wędrowne oskomiki czerwonogardłe (Sphyrapicus varius), pojawiające się na Wielkiej Bermudzie w niewielkiej liczbie. Smith wspomniał także o zdziczałych kotach; możliwe, że doprowadziły one do wymarcia dzięciołów bermudzkich, jak to uczyniły z przedstawicielami Colaptes auratus rufipileus na wyspie Guadalupe

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Karakara meksykańska (Caracara lutosa) – gatunek dużego ptaka z rodziny sokołowatych (Falconidae). Wymarły; ostatni raz widziany w 1903. Występował endemicznie na meksykańskiej wyspie Guadalupe na Pacyfiku.

[madohora]

W języku angielskim karakara meksykańska zwała się Guadalupe Caracara; osadnicy nazywali te ptaki „Quelelis”

[madohora]

U dorosłego wierzch głowy, pokrywy skrzydłowe mniejsze, lotki II rzędu, pokrywy pierwszorzędowe, skrzydełko, zewnętrzna połowa lotek I rzędu i pasek na końcu ogona (szerokość 2,5–4 cm) czarnobrązowe, niekiedy całkowicie czarne. Pokrywy uszne, policzki i gardło brudnobiałe lub izabelowate. Pozostają część ciała pokrywają poprzeczne paski barwy ciemnobrązowej i białobrązowej lub izabelowatej. Najbardziej regularne są na spodzie ciała. Sterówki, poza paskiem na końcu ogona, są pokryte pasami tej samej barwy, co spód ciała; między nimi znajduje się popielaty, zygzakowaty pasek. Na głowie karakar meksykańskich znajdował się czubek – brązowy, a nie czarny, jak u kontynentalnych karakar. U jednego osobnika odłowionego przez Ridgwaya tęczówka była brązowa, a woskówka i nogi – „trupioblade z niebieskim nalotem”; u innego zaś woskówka miała barwę łososiową, a nogi – jasnożółtą.

[madohora]

Te ptaki są okrutne do granic możliwości, a tortury, jakie nieraz wymierzają tym bezbronnym zwierzętom, są bolesne dla świadka

[madohora]

Ridgway pisklęta odłowił 10 maja i 11 kwietnia; Chester A. Reed wspomniał o dwóch jajach zebranych 8 czerwca. Znajdowały się w gnieździe z patyków osadzonym na dużym kaktusie. Miały składać 3 jaja, nakrapianiem skorupki podobne do mewich. Upierzenie piskląt było w większości izabelowate, jasne, lub białobrązowe; w okolicy barkówek znajdowała się brązowa plama (według autora – w odcieniu umbry), łącząca się z drugą na skrzydle (dokładniej – na kości promieniowej i łokciowej).

[madohora]

Przepiórka nowozelandzka (Coturnix novaezelandiae) (w jęz. maor. koreke) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Występował na Wyspie Północnej, Wyspie Południowej i na wyspie Great Barrier (wszystkie należą do Nowej Zelandii).

[madohora]

Niewiele wiadomo o ich ekologii – preferowały otwarte przestrzenie, szczególnie trawiaste obniżenia i doliny.

[madohora]

Wiadomo, że był ptakiem pospolitym aż do połowy XIX wieku, potem jego populacja zaczęła gwałtownie się kurczyć, by ostatecznie zniknąć w 1875 roku; jednakże o przepiórkach nowozelandzkich na Wyspach Trzech Króli wspomniano jeszcze w 1887 roku

[madohora]

Hipotetyczną, choć również prawdopodobną przyczyną mogło być roznoszenie chorób przez inwazyjne gatunki obce, które dziesiątkowały – podobnie jak większość rodzimej fauny – także i przepiórki.

[madohora]

Prowadzone są badania przez Uniwersytet Masseya (Nowa Zelandia) nad odkrytą niedawno populacją przepiórki na wyspie Tiritiri Matangi. Pojawiły się głosy, że odkryto ocalałe osobniki przepiórki nowozelandzkiej, bowiem jest szansa, że przetrwały jakieś ptaki na izolowanej wyspie. Jest także możliwość, że odkryta przepiórka jest hybrydą koreke i przepiórki błotnej (która została introdukowana do Nowej Zelandii) jednak jest to mało prawdopodobne, gdyż oba te gatunki nie są ze sobą blisko spokrewnione

[madohora]

Gatunek znany z licznych udokumentowanych części szkieletu odnalezionych na wyspie oraz z opisu i szkicu z 1656 r.

[madohora]

Chruścielowiec reunioński (Dryolimnas augusti) – wymarły gatunek ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował endemicznie na wyspie Reunion. Nazwa naukowa upamiętnia Auguste de Villèle (1858–1943), którego zainteresowanie historią Reunionu i gościnność umożliwiła licznym przyrodnikom odkrywanie i badanie jaskiń na tej wyspie.

[madohora]

Badania kości wskazują na bliskie pokrewieństwo chruścielowca reuniońskiego z chruścielowcem białogardłym (D. cuvieri), w tym jego wymarłym podgatunkiem D. c. aldabranus. Duża i mocno zbudowana kość skokowa wskazuje, że być może chruścielowiec reunioński był największym przedstawicielem rodzaju Dryolimnas.

[madohora]

Biorąc pod uwagę, że jedynym historycznym opisem chruścielowca reuniońskiego jest ten autorstwa Dubois, gatunek mógł wymrzeć pod koniec XVII wieku.

[madohora]

Chruścielowiec rdzawy był nieco większy od kury, pokrywały go czerwonawe pióra przypominający włosy. Nogi były ciemne, dziób długi i zakrzywiony. Skrzydła były niewielkie, zaś nogi stosunkowo smukłe jak na ptaka tego rozmiaru. Wykazywał podobieństwo do chruścielowca rodrigueskiego, jednak wyróżniał się większymi rozmiarami i proporcjonalnie krótszymi skrzydłami. Porównywany był do kiwi lub bekaśnicy w swoim wyglądzie i zachowaniu. Wierzono, że żywił się bezkręgowcami, odnajdywano również muszle ślimaków ze śladami sugerującymi atak dziobem tych ptaków. Ludzie czerpali korzyści z zainteresowania tych ptaków czerwonym kolorem, używając kolorowego materiału do wabienia ich, po czym były one zabijane kijami.

[madohora]

Chruścielowiec rdzawy był długo znany wyłącznie z kilku dawnych opisów odnoszących się do czerwonych „kur”, nazywanych również określeniami stosowanymi w Europie dla ptaków spokrewnionych z głuszcami i kuropatwami, oraz ze szkiców podróżników – van den Broeckego i Herberta – pochodzących z lat 1617 i 1634. Początkowo myślano, że dotyczyły dwóch różnych gatunków ptaków, jednak Hugh Edwin Strickland w 1848 uznał je za odnoszące się do jednego. Hermann Schlegel przekonany był, że szkic Broeckego przedstawiał mniejszego dodo z Mauritiusu, zaś ten Herberta – dodo z Rodrigues, stąd w 1854 nadał im nazwy Didus broecki i Didus herberti[4]. Później odkryto obraz Jacoba Hoefnagela z 1610, szkic z dziennika pokładowego okrętu Gelderland (1601) oraz opis Petera Mundy’ego, jednak tożsamość przedstawionych nań ptaków pozostała niepewna

[madohora]

Zespół naukowców wykorzystuje techniki edycji DNA i genów, aby spróbować stworzyć zwierzę, które będzie jak najbardziej zbliżone do tygrysa tasmańskiego. DNA to długa lista informacji wewnątrz komórek w naszych ciałach, która sprawia, że ​​ludzie, rośliny i zwierzęta są tym, kim są, trochę jak plan – informacje obejmują takie rzeczy, jak kolor oczu lub włosów, czy też wzrost.

[madohora]

Trudno jest w pełni zsekwencjonować genomy roślin i zwierząt, ponieważ istnieją duże sekcje, w których te same sekwencje powtarzają się wiele razy. Standardowe techniki sekwencjonowania małych segmentów DNA na raz nie sprawdzają się w przypadku tych części — to tak, jakby próbować ponownie złożyć książkę z listy słów w niej zawartych. Nowsze, długie techniki odczytu pozwalają na sekwencjonowanie znacznie większych segmentów DNA — całych stron książki. Jednak stare DNA zwykle rozpada się na wiele małych kawałków, więc te metody często nie pomagają.

[madohora]

Colossal twierdzi, że dokonało rekordowych 300 edycji genetycznych w genomach komórek grubogonika pospolitego rosnących w kulturze. Jak dotąd wszystkie są niewielkimi zmianami, ale Pask mówi, że zespół planuje w niedalekiej przyszłości podmienić dziesiątki tysięcy par zasad DNA wilka workowatego. Nie jest jeszcze jasne, ile edycji będzie potrzebnych, aby osiągnąć cel firmy, jakim jest odtworzenie wilka workowatego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W wydanym w 1824 roku 9. tomie serii A General History of Birds John Latham wspomniał, że wodnik pacyficzny był wielkości wodnika zwyczajnego (czyli około 30 cm). Miał krwistoczerwony dziób z jasnobrązowym zakończeniem. Brązowa głowa. Tęczówka czerwona, nad okiem biegnie biały pasek, grzbiet i kuper czarne. Czerwony kark. Skrzydła krótkie, czarne w białe plamki; lotki brązowe. Ogon bardzo krótki, w białe plamy. Brzuch i boki białawe. Nogi mięsistoróżowe.

[madohora]

IUCN uznaje wodnika mikronezyjskiego za gatunek wymarły (EX – extinct). Prawdopodobnie wymarcie zostało spowodowane przez żołnierzy japońskich zjadających wodniki w latach 1942–1945[8]. W 1935 na wyspie wybudowano hotel i lotnisko, które stanowiło jeden z przystanków lotu San Francisco–Hongkong. W 1941 na wyspie postawiono umocnienia w związku z możliwą wojną z Japonią. Wcześniej, w latach 1935–1941, wyspę regularnie odwiedzali pracownicy hotelu, żołnierze i turyści, robiący ptakom zdjęcia i sporządzający notatki. Japonia przypuściła atak na wyspę 8 grudnia 1941 i przejęła nad nią kontrolę 23 grudnia. Następnie oddziały japońskie okupowały ją niemal nieprzerwanie aż do kapitulacji 7 września 1945. Stacjonujący na wyspie żołnierze cierpieli z powodu głodu. Podczas japońskiej okupacji gatunek doprowadzono do wymarcia

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Gustav Hartlaub w 1866 na łamach „The Ibis”. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Rallina poeciloptera. Holotyp pochodził z Viti Levu; pozyskano tylko 1 okaz. Obecnie (2022) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza gatunek w rodzaju Hypotaenidia. Niektórzy autorzy zaliczają gatunek do rodzaju Gallirallus, dawniej bywał umieszczany w rodzaju Nesoclopeus, a czasami w Rallina albo Rallus. Znanych jest 12 okazów muzealnych, przechowywane są w zbiorach w Berlinie, Bostonie, Cambridge (Massachusetts), Lejdzie, Liverpoolu, Nowym Jorku, Pradze i Tring.

[madohora]

Długość ciała wynosiła około 35 cm. Wodnik brązowogrzbiety prawdopodobnie był nielotny. Wierzch ciała był brązowy, dolne partie ciała szare. Na środku gardła widniała biała plama. Skrzydła pokrywały kasztanowo-czarne pasy. Dziób żółto-pomarańczowy, tęczówka jasnobrązowa. Nogi i stopy żółte. Samce były mniejsze od samic

[madohora]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje gatunek za wymarły (EX, Extinct). Poza XIX-wiecznymi okazami (ostatni pozyskano przed 1890) istnieją także doniesienia z 1971 (Taveuni) i 1973 (Viti Levu). Podczas prac terenowych w latach 2002–2005 nie zaobserwowano wodników brązowogrzbietych. Mayr (1945) był przekonany, że tajemnicze ptaki zwane przez Fidżyjczyków sasa, bezskrzydłe i gnieżdżące się w zagłębieniach w ziemi w górach, były właśnie wodnikami brązowogrzbietymi. Prawdopodobnie za wymarcie tego gatunku odpowiada drapieżnictwo ze strony wprowadzonych na wyspy mangust i kotów.

[madohora]

REJESTR PSÓW I KOTÓW - www.oko.press - 22.11.2024

[madohora]

Podobny los może spotkać kulika wielkiego (Numenius arquata), który zmaga się z ogromną presją. Ten majestatyczny ptak jest już gatunkiem bliskim zagrożenia na globalnej i europejskiej czerwonej liście gatunków zagrożonych IUCN. Jego problemy są odbiciem tych, które doprowadziły do wyginięcia jego krewniaków.

[madohora]

Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek opisał angielski botanik i zoolog George Shaw w dzienniku Johna White’a Journal of a Voyage to New South Wales dotyczącego ekspedycji z lat 1787–1788. Opis zawierał wzmiankę o upierzeniu oraz porównanie z innymi wówczas znanymi gatunkami z rodzaju; autor napisał, że modrzyk mały wyglądem, z wyjątkiem swej białej barwy, podobny jest do zwyczajnego (Porphyrio porphyrio). Do opisu dodana była tablica barwna oznaczona numerem 27 (po lewej). Nowemu gatunkowi nadał nazwę naukową Fulica alba. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza modrzyka małego w rodzaju Porphyrio. Opis Shawa nie był pierwszy; wcześniej, w 1789, modrzyka małego opisał Arthur Phillip, ówczesny gubernator Nowej Południowej Walii

[madohora]

Nie jest jasne, czy modrzyk mały był odrębnym gatunkiem. Wiadomo, że ptaki te były nielotne (a przynajmniej tak się zachowywały); u dwóch okazów muzealnych zachowały się miękkie lotki i sterówki, charakterystyczne dla nielotów. U przedstawicieli Porphyrio na wyspie zdarza się leucyzm. Mayr przypuszczał, że osobniki białe zostały wytępione, gdyż bardziej rzucały się w oczy od ptaków biało-niebieskich lub niebieskich. Niejasności w systematyce pojawiły się po raz pierwszy, gdy G. Dawson Rowley opisał okaz z Liverpoolu pod nazwą Porphyrio stanleyi na cześć Edwarda Smitha-Stanleya, dodając, że pochodzi z Lord Howe lub Nowej Zelandii. Wskazał liczne powierzchowne różnice między okazem z Wiednia a tym z Liverpoolu, twierdząc przy tym, że ptak z Wiednia zbliżony jest do modrzyka zwyczajnego, a ten z Liverpoolu do takahe (Porphyrio hochstetteri); na podstawie długości skrzydeł uznał również, że był to ptak lotny (co nie zgadza się z obserwacjami żywych modrzyków małych). Część autorów zaczęła kwestionować odrębność gatunkową obydwu białych modrzyków. Temminck (1820), Gray (1844) i Mayr (1941) uznawali przedstawicieli Notornis alba (pod taką nazwą był wówczas znany gatunek) za albinotyczną odmianę modrzyka zwyczajnego, podobnie jak Rowley w 1875, mimo że w tej samej własnej publikacji opisał tego ptaka jako odrębny gatunek.

[madohora]

Nie jest jasne, które opisy historyczne dotyczą modrzyków małych, które hybryd, a które modrzyków zwyczajnych. Wiadomo, że przez ostatnie 130 lat (stan z 2016) modrzyki zwyczajne pojawiały się na wyspie tylko jako ptaki zabłąkane, a zaczęły na niej gniazdować dopiero w 1987. Dane co do wielkości są sprzeczne. Okaz z Liverpoolu ma krótsze i mocniej zbudowane nogi niż modrzyki zwyczajne, mniej masywny dziób, miększe lotki i sterówki. Fuller (1987) twierdził, że modrzyki małe miały być większe od modrzyków zwyczajnych i mieć mocniej zbudowany dziób. David Blackburn opisał dziób jako gruby i ostro zakończony.

[madohora]

Modrzyk mały występował wyłącznie na Lord Howe.

[madohora]

Modrzyki małe były nielotami. Zamieszkiwały zadrzewione nizinne obszary. David Blackburn, który odwiedził Lord Howe w marcu i maju 1788, jako jedyny wspomniał o diecie ptaka. Były ponoć mięsożerne i zdolne do podawania sobie pokarmu do dzioba łapami, tak jak czyniły to papugi. W kolekcji Thomasa Watlinga znajdowała się ilustracja nieznanego autora (obecnie w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie) opatrzona dodatkowym opisem. Według niego pisklęta miały być całkowicie czarne, następnie stawały się niebieskoszare, później całkiem bielały.

[madohora]

Modrzyk reunioński (Porphyrio caerulescens) – gatunek dużego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował endemicznie na Reunionie. Wymarły, znany wyłącznie z opisów dawnych żeglarzy.

[madohora]

Jako że nazwa Apterornis była już wtedy używana przez Richarda Owena, Karol Lucjan Bonaparte w 1857 ukuł nową nazwę dla modrzyka reuniońskiego – Cyanornis erythrorhynchus. Niemiecki ornitolog Hermann Schlegel przeniósł modrzyka do innego rodzaju, Porphyrio, wskazując na jego bliskie pokrewieństwo z takahe (P. hochstetteri

[madohora]

Modrzyki reuniońskie miały niebieskie upierzenie (według opisu Hebérta z 1708 ciemnoniebieskie) i najpewniej były dużymi, naziemnymi chruścielami z cechami wskazującymi na ograniczoną zdolność lotu, jak duże rozmiary i mocne nogi. Rozmiarem modrzyki reuniońskie miały dorównywać „dużym kapłonom” lub ibisom reuniońskim (około 65 cm długości). Dziób i nogi tych chruścieli miały barwę czerwoną.
Dubois opisał je tak:

[madohora]

Jezuicki duchowny Brown opisał modrzyka reuniońskiego nieco inaczej, wskazując na mniejszy rozmiar i pewną zdolność lotu

[madohora]

Według opisów modrzyki reuniońskie żyły wyłącznie na Plaine des Cafres, wysoko wyniesionej równinie między Piton des Neiges i Piton de la Fournaise. Dubois nie informuje o lokalizacji, pozostali autorzy ograniczają zasięg modrzyków do równiny.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Rozmowa

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

„Jaskółka” (2019)

Oryginalny tytuł: The Swallow
Gatunek: Dramat, Obyczajowy
Opis: Jaskółka, będąca w wielu kulturach symbolem nadziei i odrodzenia, jest tutaj metaforą głównej bohaterki, która przechodzi emocjonalną i duchową transformację. Film dotyka tematów odrodzenia, wolności i osobistego wyzwolenia.
Przesłanie ekologiczne: Jaskółka, jako gatunek ptaka często powracający do tych samych miejsc lęgowych, przypomina o potrzebie zachowania stabilnych, bezpiecznych siedlisk dla dzikich zwierząt, a także o harmonii, jaką przyroda może wnosić w życie człowieka.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Fachowcy

[madohora]

Niedźwiedź

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Małpy w kosmosie – amerykańska odpowiedź

Podczas gdy ZSRR wysyłał psy w kosmos, Stany Zjednoczone skoncentrowały swoje badania na małpach. Już w 1948 roku małpka o imieniu Albert I odbyła podróż na pokładzie rakiety V-2, jednak nie przetrwała misji. Kolejne próby były bardziej udane. W 1959 roku dwa rezusy – Able i Baker – stały się pierwszymi małpami, które bezpiecznie wróciły na Ziemię po swojej podróży kosmicznej. Ich misja dostarczyła bezcennych danych na temat wpływu lotów kosmicznych na większe organizmy.

[madohora]

Ekologiczne spojrzenie na wysyłanie zwierząt w kosmos

Świat ekologii i organizacje działające na rzecz ochrony zwierząt od dawna krytykują wykorzystanie zwierząt w badaniach kosmicznych. W ich ocenie, eksperymenty te często były nieetyczne, a zwierzęta narażano na niepotrzebne cierpienia, bez możliwości zrozumienia przez nie otaczającej sytuacji. Krytycy argumentują, że pomimo postępów, jakie przyniosły te misje, nie usprawiedliwia to narażania istot żywych na warunki, które mogą prowadzić do bólu, stresu, a często również śmierci.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Według prawa obowiązującego w Szwajcarii, nie możesz posiadać tylko jednej świnki morskiej. Musisz mieć przynajmniej dwie, żeby zwierzątka nie czuły się samotne

[madohora]

Szczury jako zwierzątka domowe. Alberta jest jednym z niewielu miejsc wolnych od szczurów i chcą, żeby tak pozostało

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Trudniej wytłumaczyć przypadki samobójstw psów, kotów i koni opisywane w dziewiętnastowiecznej prasie. Część naukowców przyjmowała je z entuzjazmem. Królewskie Towarzystwo Ochrony Zwierząt ogłosiło, że zwierzęta mają takie same jak ludzie zdolności do smutku, miłości i rozpaczy oraz posiadają dość inteligencji, by zaplanować i wykonać własną śmierć. Poglądy te wsparł szkocki psychiatra, William Lauder Lindsay, który zebrał 25 przykładów samobójstw u zwierząt. Stwierdził, że ich przyczyny były takie same jak u ludzi: wiek, rozpacz, smutek, zazdrość, niewola, okrucieństwo, szaleństwo czy nawet zwykłe znudzenie. Inny psychiatra, Henry Maudsley, całkowicie się nie zgadzał z Lindsayem. O kotce, która się powiesiła, bo jej kociaki utonęły, napisał „Jest całkiem możliwe, że zwierzę w stanie podniecenia czy delirium z bólu lub choroby może podjąć szalony bieg, który kończy się śmiercią”, co jego zdaniem było czymś całkowicie odmiennym od zaplanowanego samobójstwa.

[madohora]

Inni wskazują, że nie wiemy nawet, na ile zwierzęta mają świadomość własnego „ja”. Dopiero, gdybyśmy tego się dowiedzieli, moglibyśmy zastanawiać się nad ich samobójstwami. Dlatego póki co mówienie o świadomym odbieraniu sobie życia przez zwierzęta jest poglądem zdecydowanie na wyrost.

[madohora]

[madohora]

WIELKA BRYTANIA. KOLEJNY PIES Z GRUPY XL ZAGRYZŁ PSA I RANIŁ MĘŻCZYZNĘ - www.independent.co.uk - 28.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Miałam sąsiada, który trzymał więcej niż jednego psa. I co....i żaden z tych psów nie szczekał, nie wył i nie piszczał po całych dniach.

[madohora]

[madohora]

Jedynym zębowcem , który nie ma wyraźnego melona, ​​jest kaszalot , którego anatomia nosa jest wyjątkowa. Strukturę kaszalota odpowiadającą melonowi innych zębowców (w sensie rozwojowym homologicznym do) można znaleźć w postaci szeregu „soczewek” wypełnionych olejem i woskiem pomiędzy górną szczęką a spermacetem – unikalnych i również olejowo- oraz wypełniony woskiem woreczek zwany narządem spermacetowym.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJSTARSZE ZOO W POLSCE PRZESTAŁO ISTNIEĆ - Interia - 31.10.2024

[madohora]

Odwrotne relacje wśród szympansów badał z kolei James Anderson z University of Stirling. Naukowiec obserwował reakcje młodej szympansicy po śmierci swojej matki. Córka Pansy przez całą noc czuwała przy zwłokach, kiedy reszta grupy oczyściła ciało. Poza tym szympansy unikały miejsca, gdzie Pansa umarła. Według naukowca takie zachowania są częścią „rytuałów”, które pomagają zwierzętom pogodzić się ze śmiercią członka stada.

[madohora]

Zrozumienie przez słonie, czym jest śmierć, według naukowców wiąże się ze strukturą stadną tych zwierząt. Słonie tworzą silne społeczności oparte na matriarchacie. Śmierć w zżytej rodzinie zapewne jest dużym wydarzeniem, które może wpływać na członków społeczności. Co widać na poniższym filmie.

[madohora]

Ktoś tu nabroił

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Oczywiście pozostaje pytanie jakie żubry chcemy zobaczyć, te w zagrodach pokazowych, czy te żyjące na wolności w stanie dzikim. Na początek rozważmy może ten pierwszy przypadek. Z własnego doświadczenia wiem, że zanim wyruszy się w teren, żeby zobaczyć jakiś gatunek, lepiej jest mu się wcześniej przyjrzeć nie tylko na zdjęciach ale także pod okiem kogoś doświadczonego, kto już widział i zna dany gatunek, nie tylko z książek ale także z autopsji. Zagrody pokazowe są świetnymi miejscami do przyjrzenia się żubrom w miarę dzikich warunkach. Można poczuć ten „puszczański” zew z jakim nam wszystkim kojarzy się żubr. Zatem gdzie najlepiej? Oczywiście polecam Białowieżę, gdzie właściwie zaczęło się całe zamieszanie z żubrem. To nie tylko miejsce, w którym możemy zobaczyć te zwierzęta, ale także „przenieść” się w czasie do roku 1929, gdy specjalnie sprowadzano tutaj osobniki z zagranicy, żeby ich potomkowie mogli funkcjonować szczęśliwie na wolności. Oczywiście Bieszczady i Muczne, jakieś 10 km na wschód od Stuposian. Na drodze prowadzącej do Ustrzyków Górnych w Stuposianach trzeba skręcić w lewo w kierunku Tarnawy Niżnej. Po kilkunastu minutach jazdy dziurawą jak ser drogą zaraz na początku Mucznego musimy skręcić w prawo i naszym oczom ukaże się brama, za którą to bramą, po krótkim spacerku będą żubry. Kolejnym ważnym dla mnie miejscem, jeśli chodzi o hodowlę zamkniętą, są Smardzewice na ziemi łódzkiej. Nie dość, że miejscowość położona malowniczo nad zalewem Sulejowskim, to jeszcze są tam żubry. Oprócz aparatu z obiektywem na duże ssaki, warto wziąć także lunetę i lornetkę. Właściwie przechodząc do obserwacji dzikich stad żubrów, najlepiej jest wybrać się w dwa miejsca, które powyżej wymieniłem – Puszcza Białowieska oraz Bieszczady. Tam tych zwierząt jest najwięcej i tam też najłatwiej będzie można je spotkać, zwłaszcza zimą, kiedy wychodzą z lasów szukając pokarmu, którego na polach mają wtedy zdecydowanie więcej.

[madohora]

TE RASY PSÓW NADAJĄ SIĘ DO MAŁEGO MIESZKANIA - www.msn.com.pl - 11.11.2024

[madohora]

POMÓŻ JEŻOM PRZETRWAĆ ZIMĘ - www.ekologia.pl

[madohora]

Dydelf wirginijski

Podobną strategię obrał dydelf wirginijski (Didelphis virginiana), nocny zwierz wielkości kota o charakterystycznej białej głowie i wydłużonym pyszczku. W tym przypadku oportunizm wynika jednak raczej z instynktu niż inteligencji – mózg dydelfa jest wyjątkowo mały, nawet pięć raz mniejszy niż mózg szopa. Ten ubytek natura wynagrodziła mu natomiast w… zębach, których jest aż 50. W sytuacji zagrożenia dydelf obnaża swoje uzębienia i jeży sierść, aby wyglądał na większego. Gdy to się nie uda, z niezwykłym talentem zaczyna odgrywać rolę martwego.

[madohora]

Galago małouchy

Wśród nocnych zwierząt znajdują się również ssaki naczelne. Należący do otolemurów galago małouchy (Otolemur garnettii) spotykany jest wyłącznie we wschodniej Afryce, od Somalii po Tanzanię. Zamieszkuje lasy i rzadko kiedy schodzi na ziemię. Żywi się owadami i owocami, a gdy już ogołoci jedno drzewo, przeskakuje na dalsze. W ciągu dnia śpi przytulony do konarów, a szare lub rdzawe futerko pozwala mu pozostać niewidocznym dla drapieżników. Wyszukiwanie smakołyków w ciemności jest możliwe dzięki nieproporcjonalnie wielkim oczom.

[madohora]

Jako ciekawostkę warto dodać, że kolcomysz skalna jest jedynym znanym gatunkiem gryzoni, który doświadcza menstruacji – jej cykl miesiączkowy trwa 9 dni.

[madohora]

Panika w małym miasteczku! 43 małpy uciekły z laboratorium

Mieszkańcy małego miasteczka w Południowej Karolinie znaleźli się w samym środku prawdziwej gry „Jumanji”, gdy 43 małpy uciekły w środę z ośrodka badawczego. Rezusy, opisane przez policję w Yemassee jako „płochliwe”, uciekły ze swoich wybiegów w ośrodku prowadzonym przez Alpha Genesis, specjalizującym się w badaniach biomedycznych na naczelnych.

[madohora]

W przeciwieństwie do swoich kuzynów, indyjskie kolonie skaczących mrówek (Harpegnathos saltator), o szczękach przypominających szczypce i dużych, czarnych oczach, które zamieszkują lasy wzdłuż zachodniego wybrzeża Indii, nie giną po śmierci ich królowej. W tych koloniach, jeśli królowe umrą, robotnice organizują dziwaczne zawody, w których zwycięzca zostaje monarchą i jest w stanie produkować jaja. Jednak badania sugerują, że jeśli status „pseudokrólowej” robotnicy zostanie w jakiś sposób odwołany, ich ciała znowu się zmieniają.

[madohora]

W tym badaniu Penick i jego zespół eksperymentalnie nakłonili skaczące mrówki do powrotu do ich pierwotnego statusu pracownika, by ocenić, czy zmiany fizjologiczne i behawioralne były odwracalne.

[madohora]

Jesteś zestresowany? Twój pies na pewno to wyczuje

Nasi psi towarzysze po raz kolejny udowodnili, jak bardzo są dostrojeni do naszych uczuć – tym razem w naukowym teście wąchania.

[madohora]

„Mieliśmy wiele dowodów na to, że psy potrafią wyczuć zapachy od ludzi, które są związane z pewnymi schorzeniami lub chorobami – ale nie mamy zbyt wielu dowodów na to, że mogą wyczuć różnice w naszym stanie psychicznym” – powiedziała wiodąca badaczka Clara Wilson.

[madohora]

Zgodnie z relacjami, była to systematyczna, przemysłowa wręcz rzeź. Wędrowne gołębie zabijane były dla zabawy, a także dla mięsa. Los gołębia wędrownego przypieczętowały jednak dopiero polowania w miejscach lęgowych i zmiany w środowisku. Samica gołębia wędrownego składała bowiem w sezonie tylko jedno jajo, a ptaki były bardzo wrażliwe na zakłócanie lęgów. W XIX wieku amerykańscy myśliwi zaczęli masowo polować na te gołębie dla mięsa. 50 tysięcy – tyle gołębi dziennie w 1878 roku zabijano w Petoskey w Michigan. Stale zmniejszała się także powierzchnia lasów liściastych, w których ptaki gniazdowały.

[madohora]

W Polsce skrajnie nieliczny ptak lęgowy, zagrożony wyginięciem. We wschodniej części kraju znajdują się pojedyncze grupy, lęgnące się i zimujące.

[madohora]

W zimie je głównie igły drzew iglastych (sosny, świerka, jodły), pędy krzewów i drzew iglastych oraz pąki drzew liściastych, a latem jagody, borówki, żurawiny i inne owoce leśne, nasiona, owady, pąki, trawa, liście dębu i ziarna zbóż. Połykane kamienie działają w żołądku jak żarna, co pomaga w trawieniu. Spektrum żywieniowe ptaka dorosłego jest dużo szersze zatem, niż młodego.

[madohora]

Gniazdo
W ukryciu, w zagłębieniach terenu, pod konarami, w gęstych zaroślach. Wyściółkę stanowią mchy, trawa i liście.

[madohora]

Głównymi zagrożeniami dla głuszców są:

zmiany w środowisku (fragmentacja lasów i ich przesuszanie, wyrąb starodrzewi, wprowadzanie monokultur leśnych)
wzrost liczebności naturalnych wrogów
niepokojenie przez ludzi, kłusownictwo (do 1995 r. również polowania).

[madohora]

Zamieszkuje lasy północnej i środkowej Eurazji – od lasów Szkocji do środkowej Syberii. Izolowane populacje w Szkocji, Pirenejach i Bałkanach. Zachodzi tendencja do coraz bardziej wyspowego zasięgu, np. w Kantabrii, Alpach, Pirenejach, Szwarcwaldzie, Karpatach, Jurze, Lesie Bawarskim i Dolnych Łużycach (pojedyncza populacja).

[madohora]

Samica (głuszyca lub głusza) mniejsza niż samiec, ubarwienie ciemnobrunatne i płowe imitujące suchą trawę lub liście, ze słabo widoczną naroślą w okolicach oczu. Na wierzchu ciała rdzawo-białe poprzeczne prążkowanie, głównie na piersi. Na spodzie prążkowanie wyraźniejsze. Gardło i wole jednolicie brązowe. Podobne ochronne upierzenie w postaci plam mają młode głuszce. Samica głuszca przypomina dużą samicę cietrzewia, choć ma na spodzie liczniejsze prążkowania. U obu płci dziób ulega latem złuszczeniu, a jesienią odzyskuje poprzednią grubość i wytrzymałość.

[madohora]

Ptak osiadły. Preferuje rozległe, stare bory o gęstym podszycie i drzewostany mieszane o bogatej strukturze (rozbudowane runo i podszyt) ze zwartą pokrywą ziół i kępami krzewinek jagód, zapewniających latem pokarm lub schronienie. Kompleksy iglaste służą za siedlisko cały rok, dając zimą pożywienie z igieł. Na przejściowych obszarach między zwartymi zadrzewieniami a odmłodzeniami wychowują młode i prowadzą tokowiska. Zwykle w pobliżu torfowisk lub strumyków o żwirowatym dnie, gdzie znajdują wodę. Zasiedla tereny, na których znajdują się mrowiska, dzięki którym można wyżywić młode i gdzie znajdzie kamienie potrzebne dla odpowiedniego trawienia. Głuszce opuściły całkowicie niżej położone tereny. Niegdyś liczne populacje pozostały na wyższych obszarach, aż do górnej granicy lasu w górach. Unikają siedzib ludzkich.

[madohora]

W kolejnych częściach toków słyszy dobrze i przy najmniejszym zaniepokojeniu odlatuje. Gdy pojawia się samica wodzona pieśnią miłosną, podniecone samce zaczynają ze sobą walczyć – skaczą naprzeciw siebie, podobnie jak koguty domowe, i atakują się dziobami i silnymi pazurami. Kopulacja odbywa się na ziemi, na którą samiec zlatuje po wschodzie słońca. Zwycięzca z walki pokrywa kilka kur i jest to dla niego koniec zalotów i ojcowskich obowiązków. Zatem podobnie jak u cietrzewi, głuszce nie łączą się w pary. Trofeum myśliwskie w postaci ogona nosi nazwę wachlarza.

[madohora]

Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres 26 do 28 dni przez samicę. Sama też wyprowadza pisklęta. Te szybko rosną i już od 10 dnia życia zaczynają wzlatywać na gałęzie. Lotne stają się w 2–3 tygodniu życia. Kurczęta żywią się owadami, głównie mrówkami i ich larwami. Usamodzielniają się jesienią, a swoich terenów lęgowych szukają najwyżej kilkadziesiąt kilometrów od miejsca wyklucia. Dorosłe głuszce nie oddalają się zwykle w ciągu roku zbyt daleko od lęgowisk. Samce prowadzą samotny tryb życia, a samice tworzą grupy rodzinne od lata do połowy lutego

[madohora]

W Polsce od 1995 r. objęty ochroną gatunkową ścisłą. Wymaga ochrony czynnej. Wokół tokowisk głuszców obowiązuje strefa ochronna: cały rok w promieniu 200 m, a od 1 lutego do 31 sierpnia w promieniu 500 m od tokowiska. Na Czerwonej liście ptaków Polski został sklasyfikowany jako gatunek narażony (VU)

[madohora]

Hodowlę na mniejszą skalę prowadzi Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie. Hodowla wolierowa w Brzózie Królewskiej prowadzona przez Nadleśnictwo Leżajsk i Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie jest obecnie modernizowana. Sukcesem zakończyły się próby wprowadzania tego ptaka na siedliska ich pierwotnego występowania w Beskidzie Śląskim (z hodowli w Nadleśnictwie Wisła): tokowiska pojawiły się na powrót w rejonie Baraniej Góry (2005 r.) oraz Istebnej (2008 r.), ale wciąż jeszcze istnieją problemy z adaptacją wychowanych przez człowieka osobników do warunków naturalnych. Perspektywą może być metoda „Born to be free” (pol. urodzony by być wolnym) zaproponowana przez PDZ Kadzidłowo do reintrodukcji w Borach Dolnośląskich.

[madohora]

Szakal – nazwa kilku gatunków średniej wielkości drapieżników z rodzaju wilków. Szakale są mniejsze od wilków szarych, mają krótkie kończyny i bardziej wysmukły pysk. Żywią się drobnymi zwierzętami, padliną i roślinami. Najpospolitszym gatunkiem jest szakal złocisty, zamieszkujący północną Afrykę, Azję oraz południowo-wschodnią Europę.

[madohora]

Jednocześnie poza stałym zasięgiem mniej lub bardziej regularnie notowane są pojedyncze osobniki w takich krajach, jak: Szwajcaria, Niemcy, Czechy, Słowacja, Polska, Białoruś, Litwa, Łotwa i Estonia. Wędrowne osobniki są spotykane również w krajach objętych stałym zasięgiem na terenach pomiędzy jego zwartym obszarem[6]. W Polsce pojedyncze osobniki zostały zaobserwowane i sfotografowane wiosną 2015 r. Miało to miejsce w dolinie Biebrzy oraz w pobliżu Białej Podlaskiej. W październiku 2024 w Parku Krajobrazowym Puszczy Rominckiej odnotowano kolejnego osobnika tego gatunku. Pomimo że nie ma powszechnie przyjętego wyjaśnienia ekspansywności populacji szakala w Europie, przyjmuje się, że wpływ na nią ma zmiana klimatu i zmiana użytkowania terenu.

[madohora]

Szakale są zwierzętami monogamicznymi. Samice łączą się tylko z jednym partnerem na całe życie. Żyją w grupach rodzinnych, w których obok pary rodzicielskiej i ich młodocianego potomstwa jest kilka dorosłych osobników, starszych synów, córek lub obcych zaadoptowanych osobników, zwanych asystentami.

[madohora]

Szakal złocisty zamieszkuje południową i południowo-zachodnią Azję (Indochiny, Bliski Wschód) oraz południowo-wschodnią Europę (Półwysep Bałkański). W ostatnich latach obserwuje się ekspansję tego gatunku w Europie. Jego występowanie w Polsce odnotowano po raz pierwszy w 2015 r. w woj. zachodniopomorskim. Do tej pory obserwowano go w kilkunastu lokalizacjach, głównie w północnej części kraju. Nie jest on gatunkiem obcym, ponieważ zasiedlanie terytorium Polski przez szakala złocistego jest procesem naturalnym. Jednocześnie jest on gatunkiem wolno żyjącym i podlega przepisom ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856, z późn. zm.). Należy jednak zauważyć, że przepisy tej ustawy regulują sytuację prawną zwierząt dzikich jedynie w sposób szczątkowy, gdyż zwierzęta te zasadniczo podlegają ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - zwierzęta łowne - albo ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.) - zwierzęta objęte ochroną gatunkową. Przepisy tych ustaw w sposób szczegółowy regulują choćby kwestię odłowów zwierząt dzikich dla celów naukowych. Z tego względu zasadne jest uregulowanie statusu prawnego szakala złocistego i wpisanie go na listę gatunków zwierząt łownych. Nie można bowiem wykluczyć, że nastąpi wzrost liczebności tego gatunku
w Polsce w wymiarze zagrażającym stabilności ekosystemów. Należy bowiem pamiętać, że szakal złocisty jest drapieżnikiem, który w celu zdobycia pożywienia może polować nie tylko na drobne zwierzęta (np. zające, kuropatwy, bażanty, króliki), lecz także na młode osobniki zwierzyny płowej. Poprzez wpisanie szakala złocistego na listę gatunków zwierząt łownych zapewnia się natomiast możliwość gospodarowania populacjami tego gatunku w przyszłości.

[madohora]

POJAWIŁ SIĘ U NAS SZAKAL ZŁOCISTY - Gazeta Olsztyńska

[madohora]

NAUKOWCY POTWIERDZILI OBECNOŚĆ SZAKALA ZŁOCISTEGO W POLSCE - naukawpolsce.pap.pl

[madohora]

Dyrektor Instytutu Biologii Ssaków PAN zaznaczył, że szakal złocisty nie był dotychczas notowany w Polsce. Występowanie tego zwierzęcia dokumentowano natomiast w Niemczech (w południowej Brandenburgii), ale też na Białorusi i na Ukrainie. W styczniu 2015 r. dwa szakale zastrzelono w Czechach w odległości kilku kilometrów od granicy z Polską, w lutym podobna sytuacja miała miejsce na Litwie.

[madohora]

Stworzenie rezerwatów w Indiach wymagało bardzo zdecydowanej postawy rządu, aby narzucić politykę ochrony naturalnych zasobów kraju. Około 6000 wiosek przesiedlono poza teren rezerwatów do stref buforowych. Łącznie rezerwaty zajmują dzisiaj powierzchnie 28 000 km², z czego około 10 000 km² stanowi strefę całkowitej ochrony, wolnych od wszelkiej działalności człowieka, a reszta to strefy buforowe, w których działalność ludzka jest ograniczona. W ten sposób liczebność populacji tygrysów zwiększyła się z 262 osobników w 1972 roku do 1327 w 1989 roku, z czego 269 tygrysów zamieszkuje tylko jeden rezerwat Sunderbans. Z poprawy warunków siedlisk tygrysów skorzystały także inne zagrożone zwierzęta.

[madohora]

Pokrewieństwo między przedstawicielami rodzaju Panthera jest na tyle bliskie, że poszczególne gatunki mogą się krzyżować między sobą. Mieszaniec tygrysicy i lwa nazywany jest legrysem. Legrysy osiągają rozmiary większe niż tygrysy. Są największymi współcześnie żyjącymi kotami i zachowują cechy fizyczne oraz behawioralne obojga rodziców. Osobniki płci męskiej są bezpłodne, ale legrysice zwykle zachowują płodność. Ze skrzyżowania lwicy i tygrysa pochodzi tyglew.

[madohora]

Tygrys od dawna był przedstawiany w literaturze. Zarówno Rudyard Kipling w Księdze dżungli, jak i William Blake w Pieśniach doświadczenia przedstawiają tygrysa jako groźne i przerażające stworzenie. W Księdze dżungli tygrys Shere Khan jest śmiertelnym wrogiem głównego bohatera – Mowgliego. Jednakże inne przedstawienia są bardziej życzliwe: Tygrysek z Kubusia Puchatka A.A. Milne’a jest bardzo sympatyczną i lubianą przez dzieci postacią. Słynny komiks Kelvin i Celsjusz opowiada o przygodach chłopca Kelwina i jego pluszowego tygrysa Celsjusza. XIX-wieczny francuski pisarz Alfred Assolant w swojej najbardziej znanej powieści Niezwykłe choć prawdziwe przygody kapitana Korkorana uczynił oswojoną tygrysicę Luizę wierną towarzyszką głównego bohatera

[madohora]

Tygrysem jest popularnie zwany najsłynniejszy niemiecki czołg II wojny światowej – PzKpfw VI Tiger.

[madohora]

mała czaszka; sądząc po niewielkich oczodołach, miały słaby wzrok; dziób bardzo krótki

[madohora]

Do rodziny zaliczane są następujące rodzaje i gatunki (systematyka jest jednak sporna i ciągle podlega modyfikacjom, np. Worthy i Scofield wyróżniają trzy rodziny z sześcioma rodzajami obejmującymi dziewięć gatunków):

[madohora]

Dotyczy to m.in. dzikich gęsi, które nie pierwszy raz zamiast opuścić Polskę na przełomie sierpnia i września, wracają do nas w listopadzie, gdzie stacjonują w najcieplejszych województwach, głównie na południu i zachodzie.

[madohora]

Wcześniej takie sytuacje zdarzały się sporadycznie, gdy zimy były łagodniejsze, jednak od około 10 lat są coraz częstsze i powtarzają się już niemal każdej zimy. Wraz z ocieplaniem się klimatu żurawie i dzikie gęsi coraz rzadziej będą opuszczać Polskę. Będą u nas zimować.

[madohora]

Pojedynczy ryś może zajmować terytorium o powierzchni liczącej niemal 250 km2. Dla porównania Łódź czy Wrocław mają powierzchnię około 290 km2. Takie terytorium robi wrażenie, prawda? Pojedynczy ryś potrzebuje naprawdę dużej przestrzeni na spełnienie swoich funkcji życiowych. Rewir ten oczywiście musi być bogaty w pokarm, czyli drobne ptaki, ssaki, ale przede wszystkim sarny, które padają najczęstszym łupem tych zwierząt (nawet 70% diety stanowi mięso sarny). I tak sobie myślę, gdy czytam o rysiu, o jego polowaniu, jak się skrada do ofiary siedząc pośród zarośli, a raczej leżąc, bo ryś „przytula się” do ziemi, z której jak sprężyna strzela w stronę swojego przyszłego posiłku.

[madohora]

Niebieskie zwierzęta – skąd ta tajemnicza barwa w świecie przyrody?
Niebieski kolor w naturze jest rzadkością, a w świecie zwierząt wydaje się niemal magiczny. Choć zieleń, brąz i szarość dominują w faunie, istnieje kilka gatunków, które mogą poszczycić się intensywnym, niebieskim ubarwieniem. Co ciekawe, barwa ta często nie wynika z pigmentów, lecz z unikalnej struktury fizycznej skóry, piór czy łusek. Przyjrzyjmy się najciekawszym przedstawicielom tej grupy i spróbujmy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego niektóre zwierzęta przybierają właśnie ten kolor.

[madohora]

Niebieskie żaby dendrobatidae
W tropikalnych lasach deszczowych Ameryki Południowej spotkać można jaskrawo niebieskie żaby z rodziny Dendrobatidae. Ich kolor ostrzega potencjalnych drapieżników przed ich toksycznością. Wytwarzają one silne toksyny skórne, które mogą być śmiertelne nawet dla większych drapieżników. Błękitne ubarwienie jest więc skutecznym systemem obronnym – ostrzega, że lepiej trzymać się od nich z daleka.

[madohora]

Choć niebieski jest trudnym kolorem do uzyskania w przyrodzie, te zwierzęta udowadniają, że potrafi być on zarówno piękny, jak i użyteczny. Dla ekologów i miłośników natury obserwowanie niebieskich zwierząt może być fascynującą przygodą, pokazującą, jak niezwykłe i różnorodne mogą być strategie przetrwania w świecie przyrody

[madohora]

wysokość do 1,8 m, masa do 50 kg; nielotny, skrzydła silnie zredukowane; upierzenie płowobrunatne, pióra nitkowate, głowa i szyja częściowo nagie, mocne 3-palczaste nogi; zagniazdownik; zamieszkuje stepy Australii i Tasmanii.

[madohora]

babirussa, Babyrousa babyrussa, ssak parzystokopytny z rodziny świniowatych;
dł. ok. 1 m, wys. w kłębie ok. 80 cm; u samców charakterystyczne, rosnące ku górze duże kły górnej szczęki, przerastające skórę wargi, i zakręcające do tyłu, pionowo ustawione kły szczęki dolnej; żeruje nocą; zamieszkuje bagniste lasy Celebesu i kilku wysp Archipelagu Malajskiego; łowiona dla smacznego mięsa; gat. zagrożony.

[madohora]

słoń morski północny, Mirounga angustirostris, gatunek ssaka z rodziny fokowatych;
północna część Oceanu Spokojnego, wzdłuż zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej; dł. ciała samców 4–5 m, masa ciała 2000–2700 kg.

[madohora]

Masywna budowa ciała, nogi słupowate, zakończone 5, 4 lub 3 kopytami; głowa duża, z długą, chwytną trąbą; uzębienie niezupełne, z charakterystycznymi, rosnącymi przez całe życie siekaczami, zw. ciosami (mylnie zw. kłami), dł. do 3 m, oraz trzonowcami, dł. 40 cm (pokryte trącymi listewkami szkliwa), występującymi po 1 w każdej połowie szczęk i zastępowanymi w miarę ścierania się przez nowo wyrastające; roślinożerne, dzienna porcja pokarmu dochodzi do 200 kg, wody ok. 100 l; żyją ok. 70–80 lat; dojrzałość płciową osiągają w wieku 8–12 lat, samica po ok. 22-miesięcznej ciąży rodzi 1 młode (zwykle 4 do 5 razy w ciągu życia); młode ssie pokarm pyskiem, bez pomocy trąby (sutki między przednimi nogami); zamieszkują rodzinami sawannę, busz i lasy, przemierzając do 100 km na dobę, dobrze wspinają się w górach i dobrze pływają; słoń afrykański, Loxodonta africana, dł. ciała (z trąbą) 6–7,5 m, wys. w kłębie 3–4 m, masa 5–7,5 t; słoń afrykański leśny, Loxodonta cyclotis (do początku XXI w. uznawany za podgatunek poprzedniego), dł. ciała 4–6 m, wys. w kłębie do ok. 2,5 m, masa 1–3,5 t, słoń indyjski, Elephans maximus, nieco mniejszy od afrykańskiego, łatwo się oswaja, bywa używany jako zwierzę juczne, pociągowe, wierzchowe; w niewoli oba gat. poddają się tresurze, lecz rozmnażają się bardzo rzadko.

[madohora]

krokodyle, Crocodylia, rząd gadów obejmujący jedynych żyjących współcześnie gadzich przedstawicieli archozaurów, jednocześnie są najbliższymi współcz. krewniakami ptaków;

[madohora]

wyróżnia je obecność w czaszce okna przedoczodołowego (otworu między nozdrzem a oczodołem) i kości bocznoklinowej; wiele archozaurów odznaczało się potężnymi rozmiarami; niektóre przeszły na dwunożny tryb życia, pozostałe wykazywały tendencję rozwojową do dwunożności; pojawiły się w późnym permie, rozkwit w mezozoiku.

[madohora]

przede wszystkim gat. Ambystoma mexicanum (a. meksykański) występującego wyłącznie w meksyk. jez. Xochimilco (2300 m n.p.m.); dł. do 30 cm, ubarwienie grzbietu ciemnoszare, czarne lub brązowe, z marmurkowym deseniem; zachowuje skrzela zewn.; odznacza się dużą zdolnością regeneracji utraconych części ciała (ogona, kończyn); cenne zwierzę laboratoryjne.

[madohora]

Miał 2,4 do 3,0 m wysokości i 4 do 5 ton wagi. Przypuszcza się, że był dość gęsto owłosiony, choć w mniejszym stopniu niż mamut włochaty.

[madohora]

bocian czarny, hajstra, Ciconia nigra, ptak z rodziny bocianowatych;
podmokłe lasy Eurazji i Afryki; długość ok. 1 m, czarny, na brzuchu biały, dziób i nogi czerwone; bardzo płochliwy.

[madohora]

„W ramach naszych uprawnień przyznaliśmy lokalnym władzom prawo do wyznaczania stref kontroli fajerwerków, zakazujących ich używania na określonych obszarach. Po raz pierwszy zostały one zastosowane w tym roku na wybranych terenach Edynburga podczas Bonfire Night” — powiedziała. Brown dodała, że ​​skontaktowała się z rządem Wielkiej Brytanii, aby umówić się na spotkanie i omówić dalsze możliwe działania.

[madohora]

od diapsydów wywodzą się ptaki; charakteryzuje je obecność dwóch okien w okolicy skroniowej po każdej stronie sklepienia czaszki, ponadto okna podczodołowego pomiędzy kośćmi szczękowymi, podniebiennymi i zewn. skrzydłowymi każdej strony, a także wydłużenie kręgów szyjnych, które stają się dłuższe od kręgów piersiowych, i określony typ stawu stępowego; cechy te mogły ulegać modyfikacjom w trakcie trwającej ponad 300 mln lat ewolucji gadów diapsydowych; typowym i najwcześniejszym znanym przedstawicielem diapsydów jest rodzaj Petrolacosaurus z późnego karbonu, należący do rzędu Araeoscelidia, obejmującego najprymitywniejsze gady diapsydowe; w wyniku późniejszej (permskiej) radiacji pień gadów diapsydowych podzielił się na dwie linie: Lepidosauromorpha, obejmujące lepidozauromorfy i ich krewniaków, oraz Archosauromorpha, obejmujące archozaury i grupy gadów z nimi spokrewnione.

[madohora]

pterozaury, gady latające, Pterosauria, wymarły rząd mezozoicznych gadów nacz. (archozaurów); znane od późnego triasu do końca kredy;

[madohora]

Nazwa tekodonty wywodzi się od osadzenia zębów w zębodołach („tekach”). Były to gady średniej wielkości i duże (od kilkudziesięciu cm do 4 m), o różnych specjalizacjach ekol., znane od późnego permu do wczesnej jury — rozkwit przeżyły w triasie; najprymitywniejsze z przełomu permu i triasu — zaliczane do Proterosuchia (np. Proterosuchus), Erythrosuchia (np. Erythrosuchus) i Euparkeriidae (np. Euparkeria), miały pokrój ciężkich jaszczurek lub smukłonogich krokodyli o dość dużej, wysokiej głowie; euparkerie były częściowo dwunożne; późniejsze tekodonty, na ogół masywniejsze, przeważnie wróciły do całkowitej czworonożności; na podstawie budowy stawu skokowego podzielono je na Crocodylotarsi (krokodylostępowe) i Crurotarsi (o budowie stawu skokowego zbliżonej do dinozaurzej); do krokodylostępowych, z których wywodzą się krokodyle, należały m.in. parazuchy (Parasuchia), ziemno-wodne o pokroju zbliżonym do współcz. krokodyli, i etozaury (Aetosauria), czworonożne roślinożerce, oraz Rauisuchia, duże triasowe drapieżniki lądowe, takie jak Teratosaurus; tekodonty krurotarsalne były dawniej określane jako pseudozuchy (Pseudosuchia); najbardziej zaawansowane ich formy (z silną tendencją do dwunożnej lokomocji), np. Lagosuchus (Marasuchus), które dały pocz. dinozaurom i pterozaurom, są określane jako ornitodiry (Ornithodira).

[madohora]

Dostępne źródła pisane oraz obserwacje powtarzających się dotychczas sukcesywnie atawistycznych cech, wzorów i odmastek w umaszczeniu, szczególnie u prymitywnych odmian bydła domowego, pozwalają na odtworzenie wizerunku dzikiego tura. Wyglądem ogólnym przypominał duże rasy prymitywne bydła domowego bezpośrednio wywodzące się od tura, takie jak np. węgierskie siwe bydło stepowe, bydło piemonckie itp. Wymiary podawane w literaturze (między innymi na podstawie pomiarów taksometrycznych szkieletów) oscylują dla byków wokół 3 m, maksymalnie do 3,2 m długości tułowia wraz z głową. Wysokość w kłębie byków wynosiła około 1,6, maksymalnie do 1,9 m. Przeciętna waga byków to 800-1000 kg. Wyraźnie zaznaczony był dymorfizm płciowy w wielkości samców i samic. Krowy były znacznie (do 1/4) mniejsze od byków zarówno pod względem wymiarów liniowych, jak i masy ciała. Ze względu na lżejszą niż u żubra budowę ciała w starych opisach tur był postrzegany przez naocznych świadków jako znacznie mniejszy od żubra.

[madohora]

Na tylnych kończynach podobnie lecz pręga na przedniej stronie nadpęcia rozmywała się i kończyła pod stawem skokowym. Głowa była nieco jaśniejsza, jednak przyciemniona charakterystycznym rysunkiem wyraźnie ciemniejszej od tła tzw. "maski". Maska obejmowała czoło, przednią płaszczyznę pyska do śluzawicy oraz okolice wokół oczu. Pomiędzy rogami znajdowała się porośnięta dłuższym włosem, rozjaśniona, rdzawo ruda plama, która przechodziła w tej samej maści jaskrawą pręgę szerokości około 10 cm. przebiegającą wzdłuż szyi, karku i grzbietu, dochodzącą prawie do końca zadu. Wokół śluzawicy i na podbródku tzw. "sarni otok" czyli tego samego koloru co pręga grzbietowa pas rozjaśnionej sierści.

[madohora]

U dorosłych byków tzw. turza grzywka była bardziej obfita niż u krów i była kędzierzawa. Czarna, długa sierść na napletku byków tzw. "pędzel" kontrastowała z jasnym podbrzuszem. Młode byczki zaczynały ciemnieć w wieku 2,5 – 3 lat (osiągając "dorosłą" barwę w wieku 5-7 lat) ciemniejąc z wiekiem do prawie czystej czerni. W okresie letnim sierść była średnio długa, błyszcząca i gładko przylegająca. W okresie zimowym była bardziej obfita, nieco dłuższa i gęściejsza z wełnistym włosem podszyciowym, bardziej matowa. "Maska" na głowie i przyciemnienia na nogach u wszystkich osobników bardziej wyraziste i kontrastowe były w okrywie zimowej, a mniej kontrastowe i bardziej rozmyte w okrywie letniej.

[madohora]

Przynależność do grupy nie była ściśle przestrzegana. Poszczególne osobniki zmieniały grupy przechodząc z jednej do drugiej i wracając z powrotem do swojej grupy macierzystej. Młode 15-miesięczne byczki były w drugim w ich życiu okresie rujowym przeganiane z dotychczasowych grup rodzinnych przez dołączające do nich stare byki i pozostawały już na zawsze poza grupą, w której się urodziły, dołączając do tworzonych osobno większych grup socjalnych złożonych z około 20 do 30 samców młodocianych w wieku od 1,5 do 5 lat. Starsze byki tworzyły mniejsze zespoły składające się z 2-3 osobników, a bardzo stare prowadziły samotniczy tryb życia. W czasie rui przypadającej na przełomie sierpnia i września grupy rodzinne gromadziły się w większe stada, do których dołączały stare samce oraz najsilniejsze byki z grup kawalerskich. Byki wyczuwające u poszczególnych krów zbliżającą się ruję asystowały im (zachowanie charakterystyczne) znacznie wcześniej (dzień lub dwa) odganiając rywali i oczekując na właściwy moment i przyzwolenie do krycia. Kiedy konkurowały ze sobą byki równe siłą mogło dochodzić do walki i ostrych starć kończących się niekiedy śmiercią. Po okresie rui powracała zwykła struktura socjalna. Krowy cieliły się corocznie po trwającej 9 miesięcy ciąży, na przełomie maja i czerwca, rodząc przeważnie jedno cielę. Na czas porodu odłączały się od grupy rodzinnej szukając bezpiecznego, ukrytego miejsca i po porodzie dołączały z cielęciem z powrotem do swojej grupy po około tygodniu. Jałówki po raz pierwszy brały udział w rui w wieku około 27 miesięcy (w trzecim w ich życiu okresie rujowym) i cieliły się po raz pierwszy w wieku około 3 lat. Odchowane i pochodzące z wczesnych, wiosennych wycieleń jałówki mogły zacielać się już w drugim w ich życiu okresie rujowym, w wieku około 15 miesięcy. Wtedy po raz pierwszy cieliły się wyjątkowo w wieku około 2 lat, ale były to przypadki sporadyczne. Tury żyły około 20-25 lat. Przy normalnych ubytkach (choroby, drapieżniki i inne wypadki losowe), krowa w ciągu swojego życia mogła odchować do 10 lub kilkunastu sztuk potomstwa.

[madohora]

Róg myśliwski
Z rogu jednego z ostatnich turów Europy, padłego w Puszczy Jaktorowskiej w 1620 r., wykonano róg myśliwski. Oprawiony w pozłacane srebro, opatrzony napisem "Róg turzy ostatniego turu z Puszczy Sochaczewskiej od wojewody rawskiego Stanisława Radziejowskiego na ten czas starosti sochaczewskiego r. 1620" stanowił dar starosty sochaczewskiego Stanisława Radziejowskiego dla Zygmunta III Wazy. Przedmiot ten ze skarbca na Zamku Królewskim w Warszawie trafił podczas potopu do Szwecji. Obecnie znajduje się w Sztokholmie w Muzeum Arsenału (Livrustkammaren)

[madohora]

Tur znajduje się w herbach miast Sejny, Chojnice, Turek, Bielsk Podlaski i Tykocin, a także dawnego województwa kaliskiego. Herb Chojnic to czarna głowa tura ze złotymi rogami, złotym pierścieniem w nozdrzach oraz czerwoną różą między rogami. W starych legendach tego miasta widniał na tarczy słowiańskiego swarożyca. Herb Turku, podobnie jak herb Bielska Podlaskiego, to ukazany z profilu czerwony tur na białym tle. Herb Meklemburgii oraz szwajcarskiego kantonu Uri to czarna głowa tura w złotym polu.
Źródłosłów nazwy miasta Turek jest w sposób oczywisty powiązany z tym przechadzającym niegdyś się po naszych lasach zwierzęciem

[madohora]

W okolicach niemieckiej wyspy Rugia znaleziono już prawie 50 martwych fok szarych. Jak dowiedział się reporter Radia ZET Wojciech Hernes, kilka organizacji ekologicznych złożyło w tej sprawie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Śledztwo prokuratury oraz analizy biologów mają teraz ustalić przyczyny ich śmierci. Dotychczas nie ma dowodów na to, że działania człowieka, takie jak morskie prace budowlane lub połowy ryb, są za to odpowiedzialne.

[madohora]

leniwce, ssaki z rzędu szczerbaków obejmujące 2 rodziny: leniwce dwupalczaste (Megalonychidae) i leniwce trójpalczaste (Bradypodidae), z 2 rodzajami i 5 gatunkami; występują w lasach równikowych od Hondurasu do Boliwii i północnej Argentyny;

[madohora]

Wysokość samca do 2 m, masa samców 135–275 kg, samic 70–140 kg; uwłosienie brunatnoczarne, miejscami rudawe; twarz, dłonie, podeszwy i piersi nagie; roślinożerny; tryb życia naziemny, codziennie buduje gniazda noclegowe; zręcznie wspina się po drzewach; wyróżnia się 3 podgatunki: goryl nizinny zachodni, G.g. gorilla, goryl nizinny wschodni, G.g. graueri i goryl górski, G.g. beringei; wszystkie podgatunki zamieszkują wilgotne lasy środkowej Afryki, goryl górski — obszary do 4000 m n.p.m.; wszystkie podgatunki goryla figurują na „Czerwonej Liście” Światowej Unii Ochrony Przyrody.

[madohora]

Polyommatinae mają odmiany niebieskiego ubarwienia skrzydeł, które wynikają z różnic w nanostrukturze łusek ciała. Górne strony skrzydeł pokryte są niebieskimi, odbijającymi światło łuskami. Samice mają kilka niebieskich łusek u nasady skrzydeł, ale ich główny kolor jest brązowy. Uważa się, że kolor motyla jest specyficzny dla gatunku i wskazuje na zmienność genetyczną.

[madohora]

Długość życia
Pogona vitticeps żyje ok. 11 lat (maks. do 20).
Rozmiary
Długość ciała 45–55 cm, w tym połowę stanowi ogon.
Występowanie
Australia
Biotop
Suche i ciepłe sawanny i stepy pokryte trawą.

[madohora]

Prowadzi dzienny tryb życia. Komunikują się ze sobą kiwaniem głowami, machaniem przednimi łapami i przysiadaniem na przednich łapach. W razie konieczności potrafią biec na tylnych nogach. Żyje samodzielnie, spotykając się z innymi osobnikami tylko na czas rozmnażania.

[madohora]

Wrona ogorzała, kruk ogorzały(Corvus hawaiiensis) – wymarły na wolności gatunek rdzennie hawajskiego ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae), zwany przez Hawajczyków ʻAlalā.

[madohora]

Środowiskiem życia wron ogorzałych były lasy na wysokości około 900–1800 m n.p.m. (3000–6000 stóp). Są wszystkożerne, jedzą głównie owoce roślin z podszytu. Poza owocami i jagodami zjadają również jaja, pisklęta, owady i padlinę. We wrześniu 2016 na łamach „Nature” ukazał się artykuł dotyczący używania narzędzi przez wrony ogorzałe. Umiejętności posługiwania się nimi nie zależą od płci, ale zależą od wieku ptaka. Wrony ogorzałe używają patyczków, aby wydobyć kawałek pokarmu z otworu w drewnie. Ze 104 zbadanych ptaków 93% z osobników w 3. lub późniejszym roku życia potrafiło używać narzędzi, wśród młodszych ptaków tylko 47%

[madohora]

Suseł perełkowany (Spermophilus suslicus) – średniej wielkości gryzoń z rodziny wiewiórkowatych. Wielkością i kształtem zbliżony do wiewiórki, ale różni się od niej barwą sierści, mniejszymi uszami i krótszym ogonem. Jest gatunkiem endemicznym we wschodniej Europie. Występuje w Rosji, na Ukrainie, w Mołdawii, w niewielkim zakresie na Białorusi oraz w południowo-wschodniej Polsce. Suseł perełkowany jest zaliczany do gatunków zanikających. W Polsce spotykany jest jedynie między Wieprzem a Bugiem i jest objęty ochroną gatunkową, zaś cztery zwarte kolonie są objęte ochroną rezerwatową.

[madohora]

Analiza przeprowadzona w 2024 roku przez rosyjskich zoologów wykazała że populacja z Polski, Mołdawii, Białorusi i południowo-zachodniej Ukrainy różni się kariotypem, morfologią i mtDNA od populacji z południowo-wschodniej Ukrainy i Rosji, i powinna być uznana za odrębny gatunek – S. odessanus; naturalną barierą pomiędzy obiema populacjami jest rzeka Dniepr

[madohora]

Garnitur chromosomowy Spermophilus suslicus tworzy 36 par chromosomów, lecz zoolodzy zwracają uwagę, że w koloniach zlokalizowanych na wschód od Dniepru kariotyp składa się z 34 chromosomów. Wielu taksonomów wydziela te osobniki do odrębnego gatunku określanego S. odessanus, który tworzy populację bardziej narażoną na wyginięcie niż Spermophilus suslicus

[madohora]

S. suslicus jest zwierzęciem stadnym i wiedzie życie w rodzinnych grupach. Rodzinne klany łączą się razem w kolonie, które wspólnie zajmują dane siedlisko. Każdy suseł buduje swoją oddzielną, indywidualną norę. Motorem rozbudowy kolonii są migracje samców, które, dołączając do innej grupy, przyczyniają się do wymiany materiału genetycznego

[madohora]

O. borsukbialynickae prawdopodobnie żył w wodach morskich i specjalizował się w odżywianiu bezkręgowcami muszlowymi, m.in. małżami i dziesięcionogam

[madohora]

[madohora]

Święto zostało ustanowione we Włoszech w 2007 roku, żeby pomóc tym zwierzakom i zmienić ciążącą na nich złą opinię. Data jest nieprzypadkowa, bo Włosi liczbę 17 kojarzą z nieszczęściem.

[madohora]

W schronisku dla zwierząt w Łodzi faktycznie najwięcej jest czarnych kociaków. Ludzie obawiając się pecha, chętniej wybierają na swoich przyjaciół zwierzęta w innych kolorach. A przecież czarny kot to, tak jak inne, wierny towarzysz i dobry kompan.

[madohora]

A przecież czarny kot to, tak jak inne, wierny towarzysz i dobry kompan.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Koło czarnych kotów, a także innych zwierząt w kolorze czarnym, przyjęło się sądzić, że są bardziej agresywne. Czarne koty mają mniejsze szanse na adopcję. W średniowieczu czarny kot był uważany za wcielenie zła i pobratymca demonów. Mało kto wie, że czarne umaszczenie, domowe koty odziedziczyły po dzikim kocie nubijskim.

[madohora]

1) W stanie New Jersey (USA) stoi największy słoń świata. Lucy the Elephant, to wielka figura przedstawiająca słonia (a raczej słonicę), powstała w 1881 r. Jest więc starsza od Statuy Wolności w Nowym Jorku.

[madohora]

4) Słonica Lucy wykonana jest z pomalowanego drewna, a jej ciosy są ze stali.

[madohora]

7) W połowie wysokości figury są małe okna. Można też spojrzeć na zewnątrz przez gałki oczne Lucy.

[madohora]

10) W 1976 r. Lucy została uznana za Narodową Atrakcję Turystyczną. Od tego czasu jest zabytkiem.

[madohora]

Był ciemno upierzony i podobnie jak blisko spokrewnione z nim emu małe (Dromaius novaehollandiae baudinianus), znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego

[madohora]

Znany jest wyłącznie z relacji obserwatorów oraz ze szczątków kostnych, przechowywanych m.in. w South Australian Museum w Adelaide; pierwsze znalezisko (1903) pochodzi ze wzgórz w zachodniej części przylądka Gantheaume na Wyspie Kangura.

[madohora]

Plan spotkał się z mieszanym przyjęciem. Populistyczne partie prawicowe, takie jak Duńska Partia Ludowa (DF), krytykują go za rzekomą szkodliwość dla gospodarki i wzrost kosztów życia. „Umowa jest szkodliwa dla gospodarki Danii i sprawia, że życie Duńczyków staje się droższe, ale nie przynosi realnych korzyści dla klimatu, ponieważ emisje CO₂ w Danii są minimalne w skali globalnej” – powiedział lider DF, Morten Messerschmidt.

[madohora]

Chociaż nowo odkryty koralowiec wydaje się zdrowy, rafy koralowe na całym świecie stoją w obliczu wielu zagrożeń, od zakwaszenia oceanów po zanieczyszczenie i bielenie koralowców. Według Browna odkrycie jest przypomnieniem, że „ważne jest, abyśmy zrobili wszystko, co w naszej mocy, aby chronić te środowiska, które są zarówno małe, jak i potężne”.

[madohora]

Jak możesz się zaangażować?
Wybieraj świadomie: decyduj się na ubrania i dodatki wykonane z alternatywnych materiałów.
Podziel się wiedzą: w mediach społecznościowych promuj Dzień bez futra, używając hashtagów, takich jak #DzieńBezFutra czy #FurFreeDay.
Popieraj zmiany prawne: wspieraj organizacje i inicjatywy dążące do wprowadzenia zakazów hodowli zwierząt na futra.

[madohora]

Gniazdo zawierało zazwyczaj 4–5 jaj, którymi opiekowały się oboje rodziców.

[madohora]

Ostatnia udokumentowana obserwacja dokonana była na jeziorze Alaotra w 1985 roku. Ptaki przypominające perkozki długodziobe obserwowano też w 1986 i 1988 roku, aczkolwiek mogły to być hybrydy perkozka długodziobego i perkozka zwyczajnego. Obszary występowania perkozka długodziobego kilkukrotnie intensywnie przeszukiwano w celu odkrycia żyjących być może ostatnich osobników tego endemicznego gatunku, ale nie przyniosły one rezultatów. W maju 2010 roku międzynarodowa organizacja ornitologiczna BirdLife International podała, że gatunek jest oficjalnie wymarły – po 25 latach od ostatniej potwierdzonej obserwacji gatunku

[madohora]

Gatunek ten opisał w 1975 roku Storrs L. Olson w oparciu o szczątki subfosylne. Holotyp to prawie kompletna prawa kość skokowa pochodząca z datowanych na plejstocen osadów w pobliżu Sugarloaf Hill w najbardziej na północ wysuniętej części Wyspy Świętej Heleny, zebrana przez autora w czerwcu lub lipcu 1971 roku. Szczątki tego gatunku były bardzo liczne w najstarszych zbadanych osadach plejstoceńskich, ale w osadach późniejszych znacznie rzadsze, co sugeruje naturalną przyczynę zmniejszania się liczebności tych ptaków.

[madohora]

Gatunek ten opisał w 1975 roku Storrs L. Olson w oparciu o szczątki subfosylne[4]. Holotyp to prawie kompletna czaszka pochodząca z osadów ze stanowiska nad zatoką Prosperous Bay w północno-wschodniej części Wyspy Świętej Heleny, zebrana przez autora w czerwcu 1971 roku

[madohora]

Na temat trybu życia ptaka nic nie wiadomo, oprócz tego, że odżywiał się rybami. Ostatni przedstawiciel tego gatunku wyginął około roku 1850 na Ariy Rock (ros. Арий Камень). Główną przyczyną wyginięcia były polowania dla mięsa.

[madohora]

Dwa okazy odłowione na Wyspie Północnej miały pochodzić z Tauranga i Wanganui. Znane są również subfosylne szczątki odkryte na tej wyspie, odkryte m.in. w okolicy jeziora Poukawa. Okazy na Wyspie Południowej zostały pozyskane w okolicy jezior Kaniere i Akatipu oraz w dystrykcie Westland. Szczątki subfosylne datowane na holocen odkryto także na Wyspach Chatham, co prawdopodobnie wskazuje na niegdysiejsze istnienie tam populacji bączków nowozelandzkich. Najprawdopodobniej ptaki te zamieszkiwały słodkowodne mokradła. Pewnych informacji o zwyczajach bączków nowozelandzkich dostarczył Bullerowi Docherty. Obserwował je w słonych nadbrzeżnych lagunach. Żywiły się małymi rybami lub nasionami nadbrzeżnych roślin, prowadziły samotniczy tryb życia. Jedno jajo, wydobyte z zabitego ptaka, miało być duże. Ptaki gniazdowały na ziemi w zaciemnionych miejscach. Docherty nie miał okazji usłyszeć ich głosu. Jeden ptak obserwowany w niewoli miał podczas spoczynku trzymać głowę wciągniętą, spoczywającą między skrzydłami, zaś zaalarmowany lub podekscytowany wyciągał się w górę. Zaniepokojony obecnością kota miał z siebie wydobyć osobliwe pstrykające zawołanie. W innych sytuacjach zdenerwowania odzywał się głosem podobnym do głosu zimorodków, ale nie tak głośnym

[madohora]

Gatunek znany jedynie z kilku częściowo sfosylizowanych niepełnych kości piszczelowo-strzałkowych (tibiotarsus) zebranych w Grottes des Premiers Français w północno-zachodniej części Reunionu przez Bertranda Kervazo w 1974 roku oraz opisu w opracowaniu Dubois z 1674 roku. Opisywany tam gatunek określany jest jako podobny do bąka lub dużej czapli, wielkości dużego kapłona, dodatkowo tłusty i smaczny. Prawdopodobnie był większy od innych przedstawicieli swojego rodzaju, Nycticorax, z sąsiadujących wysp, tj. Mauritiusa (ślepowron maurytyjski) i wyspy Rodrigues (ślepowron wielkogłowy). Upierzenie koloru szarego, każde pióro wykończone białymi obwódkami. Szyja i dziób podobne do innych czapli, nogi dość potężne, podobne do indyka („Poullets d'Inde”), lecz nieprzystosowane do długotrwałego biegania, o barwie zielonej.

[madohora]

Szczątki Nycticorax duboisi zebrane przez Bertranda Kervazo w 1974 roku przechowywane są w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Ptak ten wymarł przypuszczalnie około 1700 roku w wyniku polowań, ze względu na smaczne mięso tych ptaków. Ostatecznie w opisach z 1705 roku brak jest wzmianek o obecności tego gatunku na wyspie. Równie prawdopodobnymi przyczynami było zajęcie ich siedlisk przez ludzi, jak również wprowadzenie obcych gatunków, przede wszystkim drapieżników. Zauważyć należy, że każda z tych przyczyn jest jedynie przypuszczeniem, ponieważ nie jest znana bezpośrednia przyczyna ich wymarcia.

[madohora]

Ptak ten wymarł przypuszczalnie pod koniec XVII w.

[madohora]

Pożywienie
Preferowanym pokarmem ślepowrona wielkogłowego były miejscowe, endemiczne gatunki gekonów, m.in. Phelsuma edwardnewtoni i Phelsuma gigas. Wspomniane gatunki gekonów również wymarły w wyniku osiedlenia się na wyspie ludzi oraz przywleczenia towarzyszących im kotów oraz psów.

[madohora]

Znane są również historyczne raporty odwołujące się do tego gatunku. Wymarł przypuszczalnie wkrótce po pojawieniu się na Bermudach osadnictwa na początku XVII wieku wskutek drapieżnictwa introdukowanych drapieżników (np. kotów), polowań i zmniejszenia się bazy pokarmowej

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Heteropoda maxima
Ptasznik goliat nie jest największym pająkiem świata, jeśli jako kryterium rozstrzygające przyjmiemy rozpiętość odnóży. W tej kategorii wygrywa Heteropoda maxima spotykana przede wszystkim w Laosie. Długonogi pająk mierzy wszerz nawet 30 cm, więc byłby łatwo w stanie objąć całą twarz dorosłego człowieka, sięgając daleko za uszy!

[madohora]

Ptasznik olbrzymi uważany jest za dość pokojowego i łagodnego pająka, który potrafi spokojnie siedzieć właścicielowi na dłoni. Trzeba się naprawdę bardzo starać, aby rozzłościć go i sprowokować do ugryzienia. Nawet, jeśli ta sztuka się powiedzie, jad ptasznika jest dla człowieka niegroźny, choć samo ugryzienie może być dość głębokie i bardzo bolesne, a dodatkową bronią są parzące włoski. Prowokować więc nie warto, tym bardziej że ptasznika olbrzymiego najbardziej interesują duże, smakowity insekty.

[madohora]

Pelinobius muticus
Do łagodnych pająków-gigantów nie można natomiast z pewnością zaliczyć gatunku Pelinobius muticus. Ta pochodząca z Tanzanii i Kenii tarantula odznacza się pięknym rdzawym kolorem, który stanowi formę kamuflażu na suchych sawannach wschodniej Afryki. Pająki te rosną co prawda bardzo powoli, ale w dojrzałym wieku rozpiętość ich odnóży sięga 20 cm.

[madohora]

Poecilotheria rajaei
Ze Sri Lanki pochodzi odkryty dopiero w 2009 r. gatunek Poecilotheria rajaei. Największe osobniki również dorastają do 20 cm na szerokość i ze swoim złowieszczym szarym, owłosionym ciałem sprawiają dość przerażające wrażenie. Kto będzie miał odwagę przyjrzeć mu się z bliska, dostrzeże jednak bardzo piękny, delikatny deseń w kolorze niebieskim i żółtym. Poecilotheria rajaei swoim jadem z łatwością zabija małe gryzonie, ptaki, jaszczurki i węże, ale dla człowieka nie stanowi poważnego zagrożenia. Wręcz odwrotnie – szacuje się, że z powodu wyniszczania jego naturalnych siedlisk populacja nowo poznanego pająka gwałtownie maleje.

[madohora]

Cerbalus aravaensis
Największym pająkiem Bliskiego Wschodu jest Cerbalus aravaensis odkryty w 2007 r. Samo ciało samicy mierzy zaledwie ok. 2,5 cm, ale odnóża sięgają nawet 14 cm wszerz. Beżowe umaszczenie z czarnymi pasami na odnóżach pozwala tym kochającym upały pająkom skrywać w wydmach piaskowych izraelskiego regionu Arava – populacja wydaje się jednak dość ograniczona i zagrożona rabunkową gospodarką człowieka.

[madohora]

Systematyka kątnika domowego (Eratigena sp.) przez wiele lat nie była zbyt jasna, zwłaszcza gdy patrzymy na proces opisywania gatunku z perspektywy czasu. Wtedy, kiedy oznaczano poszczególne osobniki przypominające swoją budową kątnika domowego, ale różniące się wielkością oraz być może barwą, sprawy były jasne. Receptą na rozwiązanie problemów z opisywaniem kątnika domowego przybył test biologii molekularnej, który nazywa się PCR (ang. Polimerase Chain Reaction). To nic innego jak test łańcuchowej polimerazy DNA. O co chodzi? Mianowicie wystarczy niewielki fragment DNA, który chcemy zbadać, a polimeraza (enzym łączący poszczególne fragmenty DNA) zanurzona w roztworze bogatym w pojedyncze nukleotydy (cząsteczki DNA), dobudowuje do wspomnianego fragmentu kolejne cząstki w odpowiedniej kolejności. Dzięki temu uzyskujemy łańcuch kodu genetycznego na tyle długi, by móc dokonać odczytu. Pojawiają się „magiczne” prążki, za pomocą których jesteśmy w stanie sprawdzić z jakim rodzajem kodu genetycznego mamy do czynienia. Właśnie na tej podstawie udowodniono, że materiał genetyczny różnej wielkości kątników domowych jest na tyle podobny do siebie, że mamy do czynienia z jednym gatunkiem, tylko osobnikami o innej, czasami wręcz zaskakującej rozpiętości wymiarów ciała.

[madohora]

Jest to grzbietowa część szkieletu zewnętrznego, która pokrywa głowotułowie. Na karapaksie kątnika przebiegają dwa ciemne paseczki, które w przypadku poszczególnych osobników mogą być zredukowane do trzech kropek lub trójkątów. Szczękoczułki – aparat gębowy – mają 3 zęby w swojej przedniej, a 6-9 w tylnej części. Zajrzyjmy teraz pod spód ciała tych zwierząt. Tam mamy do czynienia ze sternum. Sternum z łaciny oznacza mostek, zatem w tym przypadku będzie chodziło o coś co mogłoby być odpowiednikiem klatki piersiowej. Na wspomnianym sternum kątnik ma jasną przepaskę biegnącą przez środek ciała, a po bokach trzy pary jaśniejszych kropek. Opistosoma to z kolei ostatni element ciała pająków, może bywać nazywany także odwłokiem. Dalej znajdują się kądziołki przędne – niezwykle wdzięczna nazwa, która określa gruczoły odpowiadające za produkcję sieci pajęczej.

[madohora]

Ryzyko utraty życia z powodu człowieka jest stosunkowo niskie, w porównaniu z zagęszczeniem populacji ptaków w ogrodach. Dlaczego, bo trzeba się najpierw temu człowiekowi pokazać, a pokazują się tylko pojedyncze osobniki, które nie zdążą się schować kiedy w danym pokoju zostanie zapalone światło.

[madohora]

Kątnik domowy mniejszy ma karapaks o przyciemnionych brzegach. Na nim znajdują się dwa ciemniejsze, podłużne paski na grzbiecie. Z przodu opistosomy rozciąga się żółtawy pasek, a na sternum, czyli z drugiej strony ciała, jest wzór złożony z jasnej przepaski oraz symetrycznie ułożonych trzech par jasnych plamek.

[madohora]

WABIONE I BRUTALNIE ZABIJANE - www.oko.press - 21.11.2024

[madohora]

Czy w Polsce są niedźwiedzie i jakie gatunki spotkasz w naszym kraju?
Populacja żyjąca w naszym kraju obejmuje około 150 osobników, które występują głównie w okolicach gór. Aby móc się osiedlić i rozmnażać, zwierzęta te potrzebują rozległych terenów zielonych z dostępem do pożywienia – ludzka ekspansja na środowisko naturalne znacznie zawęża te możliwości, stąd tak niewiele niedźwiedzi na polskim terytorium. Jednak obecnie uznaje się, że – choć jest to gatunek zagrożony wyginięciem i znajduje się pod ochroną ścisłą – jego sytuacja jest ustabilizowana i od kilku lat można zaobserwować rosnącą liczbę osobników.

[madohora]

✓Obecność 42 zębów, spośród których najbardziej wyróżniają się duże kły i trzonowce.

[madohora]

✓karmienia tych zwierząt;

[madohora]

✓stawania pomiędzy samicą a młodymi;

[madohora]

Niedźwiedzie w Polsce – jak zadbać o ich bezpieczeństwo?
Warto podnosić świadomość człowieka dotyczącą potrzeb tych drapieżników, a także rozpowszechniać wiedzę na temat właściwego zachowania się w przypadku konfrontacji z nimi. Wiesz już, jaki niedźwiedź żyje w naszym kraju i że nie jest to przedstawiciele tego gatunku, dlatego pamiętaj o zasadach bezpieczeństwa i podziwiaj te nieliczne osobniki z dystansu. To, czy w Polsce są niedźwiedzie, zależy w dużej mierze od człowieka i jego działalności w środowisku naturalnym – intensywna ekspansja i niszczenie terenów zielonych sprawia, że zwierzęta są zmuszone do szukania nowych miejsc zamieszkania.

[madohora]

Czy niedźwiedzie himalajskie są powszechne w Polsce?

Niedźwiedzie himalajskie nie są rodzime dla Polski i nie występują naturalnie w naszym kraju. Jednak czasami można spotkać je w niewielkiej liczbie w hodowlach prywatnych lub ogrodach zoologicznych jako egzotyczne zwierzęta. W Polsce gatunek ten nie jest typowym składnikiem fauny.

[madohora]

Informacje Bernardina i Bouchera (1710) są dość niejasne, jako że wspominają o gęsiach (kazarkach reuniońskich, Alopochen kervazoi), sarcelles („cyraneczkach” – cyraneczkach maskareńskich) i canards („kaczkach”, większych od sarcelles) na Reunionie.

[madohora]

Przyczyny wymarcia kaczki labradorskiej nie są pewne. Chociaż odławiano ją dla mięsa, to uważano mięso kaczki za złe w smaku i szybko psujące się, wskutek czego polowanie na kaczki labradorskie nie było dochodowe. Zatem nie polowano masowo na te kaczki. Przypuszczalnie jednak masowo zbierano jaja kaczki, za cenne uważano także jej pióra. Innym możliwym czynnikiem wymarcia tej kaczki jest zmniejszenie populacji małży i innych drobnych owoców morza, którymi – jak się uważa – żywiła się w porze zimowej, w okresie wzrostu liczby ludności i przemysłu na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Chociaż wszystkie morskie gatunki kaczek chętnie jadły mięczaki strefy płytkich wód, to prawdopodobnie kaczka labradorska była najbardziej uzależniona od tego typu pokarmu ze wszystkich zachodnioatlantyckich gatunków kaczek.

[madohora]

Wielkością zbliżony do szlachara (Mergus serrator), dł. ciała ok. 50–60 cm. Dorosłe ptaki miały ciemno czerwono-brązową głowę, szyję i grzbiet oraz niebieskawo-czarny tułów i szare skrzydła. Samice nieznacznie mniejsze od samców.

[madohora]

Został odkryty w 1840 roku przez podróżnika Jules’a Dumonta d’Urville’a podczas francuskiej ekspedycji statkami L’Astrolabe i La Zelee. W chwili jego odkrycia występował jedynie na Wyspach Auckland, jednak znalezione szczątki kaczkowatych z rodzaju Mergus na Wyspie Południowej i wyspie Stewart mogą świadczyć o występowaniu tego gatunku również i tam, co pozwala powiększyć jego historyczny zasięg przynajmniej o te wyspy. Znaleziono też podobne szczątki na wyspie Chatham, które mogły należeć do jego podgatunku lub do gatunku z nim spokrewnionego.

[madohora]

Łącznie do muzeów pozyskano przynajmniej 26 osobników – ostatnią parę widziano i zastrzelono 9 stycznia 1902. Poszukiwania w 1909 zakończyły się fiaskiem. Również ekspedycja z lat 1972–1973, której zadaniem było poszukiwanie przetrwałych osobników gatunku nie odniosła skutku.

[madohora]

Bazując na lokalizacji geograficznej i morfologii kości nosowych, amerykański ornitolog Storrs L. Olson zasugerował w 1977, że chruścielowce rdzawe były spokrewnione z ptakami z rodzajów Gallirallus, Dryolimnas, Atlantisia i Rallus[8]. Chruściele dotarły do wielu oceanicznych archipelagów, co często prowadziło do specjacji i utraty lotności. Według Anthony’ego S. Chekego i Juliana Hume’a utrata większości struktur piór świadczy o długiej izolacji. Być może chruściele te wywodziły się z Azji, podobnie jak wiele innych maskareńskich ptaków.

[madohora]

Długość ciała wodnika mikronezyjskiego wynosiła około 22 cm. Długość skrzydła – 95–100 mm (u dwóch okazów o nieznanej płci około 85 mm), dzioba – około 26 mm, skoku – 33 mm, a ogona – 45 mm. Ptaki różniły się upierzeniem w zależności od pory roku; niekiedy pióra były już znoszone. W takim stanie upierzenia wierzch ciała był ciemny, popielatobrązowy. Pokrywy uszne i kantarek ciemnobrązowe. Brew jasna, broda i gardło białawe. Szyja szara. Spód ciała popielaty w białe paski. Sterówki jednolicie brązowe. Pióra skrzydeł i sterówki miękkie, co wskazuje na nikłą zdolność do lotu. W świeżym upierzeniu kolory były żywsze; wierzch ciała bardziej kasztanowy. Skrzydła i ogon miały wyraźnie zaznaczone paski. Dziób i nogi brązowe.

[madohora]

Ośmiornica żeglarek

Ośmiornice należące do rodzaju żeglarków (Argonauta) odznaczają się bardzo wyraźnym dymorfizmem płciowym. Samice dorastają nawet do 10 cm i posiadają 30-centymetrowe muszle, które formują posługując się swoimi długimi mackami grzbietowymi. Samce mierzą zaledwie ok. 2 cm, a ich żywot jest bardzo krótki i starcza na jedną zaledwie kopulację. I trudno się dziwić wziąwszy pod uwagę ogromne poświęcenie. Otóż rolę narządu kopulacyjnego u samców argonautów pełni jedno zmodyfikowane ramię, przez które nasienie przekazywane jest samicy. Gdy trafi ono już do stosownego otworu w płaszczu samicy, odpada od ciała samca i samoistnie dokonuje zapłodnienia. Warto dodać, że dawniej zoologowie badający samice żeglarków uważali, że dziwne, obce odnóże jest po prostu przyssany pasożytem!

[madohora]

Chutliwiec

Powiedzenie „zakochać się na zabój” nabiera nowego znaczenia w przypadku chutliwców – małych myszowatych torbaczy żyjących w Australii. W okresie godowym, który ma miejsce raz w roku i trwa ok. 3 tygodni, samce kopulują jak szalone, próbując zapłodnić jak największą liczbę samic, nawet po kilkanaście godzin dziennie. Pomaga im w tym wzrost wolnych kortykosteroidów we krwi, który niestety ma również skutki uboczne – chutliwce zaczynają linieć, łatwo rozwijają infekcje, a krew gromadzi się w ich narządach. W rezultacie jedynie w rzadkich wypadkach obserwuje się, aby samiec przeżył okres godowy. Ta samobójcza metoda reprodukcji jest jednak bardzo skuteczna dla torbaczy, których żywotność z reguły nie przekracza jednego roku. Nie ma się więc po co oszczędzać!

[madohora]

Kulik cienkodzioby został oficjalnie uznany za gatunek wymarły

Kulik cienkodzioby, ostatnio widziany w Maroku około 30 lat temu, jest pierwszym gatunkiem z kontynentalnej Europy, północnej Afryki i zachodniej Azji, który został uznany za wymarły. Fakt ten jest tym boleśniejszy, że ptak ten był widywany także w Polsce – stwierdzono go u nas siedem razy.

[madohora]

Dlaczego wyginął? Dostojne ptaki o długich szpiczastych dziobach były niestety przez długie wieki zabijane przez myśliwych, a ich zimowe siedliska z południowej Europie uległy w dużej mierze zniszczeniu. Osuszanie torfowisk i mokradeł, które były miejscem zakładania lęgów i zdobywania pożywienia – też zrobiły swoje. Oprócz Morza Śródziemnego, kulik wielki miał nieszczęście wybrać dwie strefy wojenne jako zimowiska, w Jemenie i na bagnach Mezopotamii. Bagna zostały osuszone w ramach odwetu na mieszkańcach, a ekosystem był stratą uboczną.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisali Jean-Christophe Balouet i Storrs L. Olson w 1989. Gatunek znany jest wyłącznie ze szczątków subfosylnych przechowywanych w zbiorach w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Holotypem była lewa kość skokowa pozyskana ze stanowiska na wschodnim wybrzeżu wyspy; istnieją także liczne paratypy. Epitet gatunkowy pochodzi od Kukwiede, bóstwa z lokalnej legendy, być może mającej jednak dość współczesne pochodzenie. Gatunek nie jest uznawany przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał David W. Steadman w 1988 na łamach Proceedings of the Biological Society of Washington. Holotyp stanowiła niekompletna kość udowa ze stanowiska Hanatekua Shelter na Hiva Oa. Odnaleziono także inne kości na wyspie Tahuata (Polinezja Francuska). Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Porphyrio paepae, akceptowaną przez autorów Handbook of the Birds of the World[4]. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny nie uznaje tego gatunku. Szczątki subfosylne przechowywane są w zbiorach w Honolulu.

[madohora]

Takahe północny był nielotem, znanym jedynie ze szczątków kopalnych i z jednego, przypuszczalnego notowania (jeden osobnik miał być wtedy schwytany) z 1894 r. (Williams, 1960; Phillipps, 1959). Jednak nie ma żadnych dowodów tego zdarzenia.

[madohora]

Zmniejszenie liczebności tego gatunku przypisuje się wkroczeniu lasu na tereny alpejskich łąk (jego naturalnego siedliska) w holocenie (Mills, 1984). Do zmniejszenia populacji i w konsekwencji wymarcia gatunku przyczynili się (poprzez polowania i niszczenie jego środowiska naturalnego pod uprawę ziemi) Maorysi, którzy pojawili się w Nowej Zelandii (najpierw na Wyspie Północnej) między IX a XIII w. n.e. (Beauchamp, Worthy, 1988).

[madohora]

Długość ciała wynosiła około 15 cm. Wymiary szczegółowe według Frohawka, oryginalne podane w calach (z dokładnością do 0,1 cala ≈ 2,5 mm): długość skrzydła 57 mm, długość górnej krawędzi dzioba 18 mm, długość skoku 23 mm. Ogon mierzył około 25 mm, był więc stosunkowo krótki; prawdopodobnie ulegał redukcji wraz ze skrzydłami. Pod względem upierzenia karliczki hawajskie przypominały jaśniejsze wersje karliczek zwyczajnych (Zapornia pusilla). Czoło, boki głowy, gardło, pierś i brew były popielate. Grzbiet, skrzydła i ciemię piaskowobrązowe z czarnobrązowymi środkami piór. Barkówki i boki ciała piaskowe. W niższej części brzucha i na pokrywach podogonowych można było dostrzec białe paskowanie. Dziób i nogi żółtawe, oliwkowozielone. Tęczówki czerwone. Samce i samice upierzone były podobnie. Osobniki młodociane wyróżniały się jasnobrązowym (według Frohawka jasnopłowym) spodem ciała.

[madohora]

IUCN uznaje karliczkę hawajską za gatunek wymarły (EX, Extinct). Na Laysan wymarły między 1923 a 1936. Jedyne szacunki liczebności dostępne są dla roku 1912, kiedy to wyspę Laysan miało zamieszkiwać około dwóch tysięcy tych karliczek. W latach 90. XIX wieku na Laysan rozpoczęto wydobycie guana. Pracownicy wprowadzili na wyspy króliki i świnki morskie, które miały stanowić źródło mięsa. Króliki zaczęły się jednak gwałtownie rozmnażać i wygryzły rdzenną roślinność do ziemi, co doprowadziło do spadku liczebności, a następnie wymarcia karliczek hawajskich. Podjęto próby ratowania gatunku, wprowadzając je na inne wyspy[8]. W Atolu Pearl i Hermes wymarły w 1930 wskutek sztormów. Na Sand Island w 1943, zaś na Eastern Island w 1944, na obu wyspach wskutek zawleczenia na nie szczurów.

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek został wspomniany przez angielskiego ilustratora Johna Fredericka Millera w 1784 w dziele Various subjects of Natural History, wherein are delineated Birds, Animals and many curious Plants[3]. Pozycja ta, niezwykle rzadka, zawierała tablicę barwną podpisaną Rallus nigra. Wpleciony między tablice tekst informował wyłącznie o nazwie i miejscu pozyskania holotypu: Otaheite (dawna nazwa Tahiti). Averil Margaret Lysaght przekonana była, że przedstawia ona występującą powszechnie w Australii i Oceanii kureczkę posępną (Zapornia tabuensis) i uznała nazwę R. nigra za synonim. Jednak kureczka polinezyjska uwieczniona została jeszcze przed tablicą Millera. Uwiecznił ją Georg Forster, który odkrył ten gatunek podczas drugiej podróży Jamesa Cooka. Bazując na ubarwieniu przedstawionego ptaka, Lysaght nie miała racji i na żadnej z ilustracji nie widniała kureczka posępna. Tablica barwna została później powielona przez Millera w Cimelia Physica (1796) – dziele wydanym w roku śmierci jej autora. Zachowało się więcej kopii niż w przypadku pierwowzoru. Obecnie (2021) kureczka polinezyjska umieszczana jest w rodzaju Zapornia, wcześniej często zaliczano ją do rodzaju Porzana.

[madohora]

Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego takson ten opisał Johann Friedrich Gmelin w 1789 w 13. edycji Systema Naturae. Autor nadał mu nazwę Rallus sandwichensis. Wcześniej, w 1785, gatunek ten opisał John Latham pod zwyczajową angielską nazwą Sandwich Rail. Kureczka hawajska bywała często umieszczana w rodzaju Porzana, ale obecnie (2021) zalicza się ją powszechnie do rodzaju Zapornia. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) uznaje ją za gatunek monotypowy, niektórzy autorzy rozróżniają jednak dwa podgatunki: Z. s. sandwichensis i Z. s. millsi. Holotyp został odłowiony podczas podróży Cooka i przekazany do muzeum w Lejdzie. Prócz Lejdy okaz podgatunku nominatywnego znajduje się również w zbiorach w Nowym Jorku, a szczątki subfosylne w Waszyngtonie. Okazy ptaków opisanych jako Z. s. millsi (znanych jest 5) przechowywane są w kolekcjach w Cambridge, Honolulu, Tring i Wiedniu. Wszystkie 5 spreparowanych kureczek tego podgatunku zostało odłowionych dla Jamesa D. Millsa przez rdzennego mieszkańca imieniem Hawelu.

[madohora]

ZAPALENIE WĄTROBY U KRÓLIKÓW - www.independent.co.uk - 23.11.2024

[madohora]

Światowa Komisja IUCN ds. Obszarów Chronionych (IUCN World Commission on Protected Areas – WCPA) definiuje następujące kategorie obszarów chronionych:

Ia – Ścisły rezerwat przyrody (Strict Nature Reserve)
Ib – Obszar naturalny (Wilderness Area)
II – Park narodowy (National Park)
III – Pomnik przyrody (Natural Monument)
IV – Obszar ochrony siedliskowej/gatunkowej (Habitat/Species Management Area)
V – Obszar chronionego krajobrazu/morza (Protected Landscape/Seascape)
VI – Obszar chroniony o użytkowanych zasobach (Managed Resource Protected Area)

[madohora]

Do tej pory przez IUCN przewinęło się 20 polskich członków. Szesnastu z nich utraciło członkostwo (dwóch członków już nie istnieje). Niestety, obecnie Polska należy do bardzo nielicznej grupy państw w Europie i dość nielicznej na świecie, które nie mają w IUCN swojego członka z kategorii A (organy i agendy rządowe).

[madohora]

Dobry kamuflaż potrzebny jest nie tylko bezbronnym ofiarom, ale i drapieżnikom, które nie mają szans na posiłek bez odpowiednio utajonych podchodów. Żarłacz biały jest przede wszystkim barwy łupkowo szarej – gdy patrzeć na niego z góry, wtapia się idealnie w skaliste pobrzeża i głęboką toń wody. Dzięki temu rekin może niepostrzeżenie zbliżyć się do upatrzonego celu i zaatakować w sprzyjającym momencie. Co jednak, jeśli musiałby podpłynąć z góry? W tym celu Matka Natura wyposażyła go w białe podbrzusze, które na tle rozświetlonego nieba jest równie niewidoczne jak ciemny grzbiet w dole. Ów biały „spód” ryby jest na tyle charakterystyczny, że jako druga cecha fizjologiczna zagościł w oficjalnej nazwie gatunku.

[madohora]

Trzysta szalenie ostrych zębów zaciskających się z oszałamiającą siłą ponad 18 tysięcy newtonów to nie jedyna przewaga bojowa białobrzuchego łowcy. Owszem, potrafi on bez trudu kruszyć kości, ale nie byłby tak legendarnymi postrachem surferów, gdyby nie jego wyostrzone zmysły. Niczym w bajce o „Czerwonym Kapturku” posiada nieproporcjonalnie duże jak na rekina oczy o niebieskich tęczówkach, które doskonale rozpoznają gastronomiczny potencjał pod powierzchnią wody. Pozbawione powiek rotują one wokół niczym peryskop!

[madohora]

Tutaj warto wspomnieć o ciekawym triku żarłacza białego, który pozwala mu polować w wodach znacznie chłodniejszych niż inne rekiny. Otóż większość ryb jest zmiennocieplna, co oznacza, że temperatura ich ciała zależy od wody wokół. Żarłacz biały tymczasem wyposażony został przez Matkę Naturę w bardzo skomplikowany system krążenia. Pozwala mu on akumulować ciepło dzięki kurczeniu mięśni niezbędnych do poruszania się w wodzie. Niczym samo-nabijający się akumulator rekin dystrybuuje więc zgromadzoną energię do kluczowych regionów ciała i może atakować także tam, gdzie jego konkurencja pozostaje odrętwiała z zimna.

[madohora]

Śmiertelne wypadki z udziałem żarłaczy białych najczęściej są wynikiem nieszczęśliwego przypadku. Rybie, zwłaszcza młodej i niedoświadczonej, zdarza się ponoć pomylić machającego ramionami surfera czy pływaka z o wiele smaczniejszą foką.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Wszystkie dzieci nasze są

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten został opisany przez Bannermana w 1913 roku na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. Holotyp pochodził z wyspy Fuerteventura; była to dorosła samica. Autor zbadał 3 osobniki: dwie samice (w tym holotyp) z Fuerteventury i Graciosy oraz dorosłego samca z Graciosy. Nadał nowemu taksonowi nazwę Haematopus niger meade-waldoi[4], uznając go za podgatunek ostrygojada afrykańskiego (H. moquini; syn. H. niger). Obecnie (2020) autorzy Kompletnej listy ptaków świata uznają ostrygojada kanaryjskiego za podgatunek ostrygojada zwyczajnego, natomiast Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny oraz autorzy Handbook of the Birds of the World Alive uznają go za odrębny, monotypowy gatunek[

[madohora]

Długość ciała wynosi około 40–43 cm. Wymiary według Bannermana: długość skrzydła 259 mm u samca, 250 i 257 mm u dwóch samic. Długość dzioba od 77 do 81 mm (dla 3 osobników). Krótszy dziób u samca, co jest typowe dla ostrygojadów. Upierzenie było w całości ciemne, wyróżniały się: czerwona tęczówka, pomarańczowoczerwone obrączka oczna i dziób oraz jasne, różowawoczerwone nogi. Bliższa nasadzie pióra połowa chorągiewek wewnętrznych lotek I rzędu biała. Tę białą plamę częściowo zakrywały pokrywy podskrzydłowe.

[madohora]

Jedyny przetrwały do współczesności okaz spośród wspomnianych przekazany został do Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie. Został utrwalony w trzech wymiarach, trójwymiarowy wypchany okaz (oznaczony jako RMNH 87556) obejrzeć można na stronie internetowej muzeum. Dawniejsi autorzy synonimizowali P. leucoptera i P. ellisi, jednak w 1991 wykazano, że brodźczyki: rudobrewy i białoskrzydły były innymi gatunkami. Badania przeprowadzone przez Jansena i współpracowników w 2021 sugerują jednak, że różnice między ptakami z wysp Moorea i Tahiti (które są oddalone od siebie jedynie o 18 km) reprezentują raczej zmienność związaną z wiekiem, płcią, sezonowością lub zwykłą zmienność międzywyspową, a nie stanowią dowodów na istnienie oddzielnego taksonu i dlatego do czasu badań genetycznych ewentualnych szczątków z wyspy Moorea P. ellisi powinien być traktowany jako młodszy synonim P. leucoptera.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jeleniowate, których ruja ma najbardziej spektakularny przebieg to bez wątpienia jelenie szlachetne. Samce z pięknymi, ogromnymi porożami, bujną grzywą na szyi, na początku jesieni lub nawet już pod koniec lata, w zależności od pogody i regionu, prezentują swoje atuty. Starsze, silniejsze osobniki pokazują młodszym, nieco słabszym, gdzie ich miejsce, udowadniają swój prymat nad innymi zwierzętami.

[madohora]

By to zrozumieć, zróbmy analizę filogenetyczną. Musimy cofnąć się o jakieś 15 000 lat. Wówczas populacja kozicy północnej zaczęła się rozdzielać. Stopniowo genom zwierząt zamieszkujących Alpy i Karpaty ulegał zmianom. Sprzyjało temu ostatnie zlodowacenie, któremu także towarzyszyły zlodowacenia górskie. One „wypychały” zwierzęta w coraz to nowe rejony i jednocześnie tworzyły granice, które bardzo trudno było przekroczyć. Zaczęło dochodzić do różnicowania podgatunków, bowiem ssaki występujące na konkretnym obszarze rozmnażały się tylko między sobą, czyli de facto materiał genetyczny kozic alpejskich oraz karpackich nie ulegał absolutnie żadnej wymianie. Pięć tysięcy lat później, tj. ok. 10 000 lat temu kozice znowu zaczęły się różnicować, tym razem populacja karpacka z tatrzańską zaczynały wykazywać wyraźne różnice, ale przede wszystkim przestały się między sobą krzyżować. W ten sposób powstały trzy różne podgatunki zamieszkujące Europę. Rupicapra rupicapra tatrica to żyjąca najdalej na północy spośród kozic, dlatego zachowanie tej izolowanej populacji oraz jej rozwój jest niezwykle ważny. Oprócz trzech tutaj wspomnianych podgatunków, w Europie można spotkać jeszcze kozicę kartuską (ale nie od Kartuz, tylko od nazwy masywu Chartreuse w Alpach Zachodnich na terenie Francji), kozicę kaukaską oraz kozicę bałkańską. Z pozoru wszystkie wyglądają tak samo. Dorastają między 80 a 90 cm w kłębie, długość ciała wynosi około 130 cm, a masa u dorodnego capa może osiągać nawet ponad 60 kg.

[madohora]

Alki olbrzymie stanowiły ważną część wielu rdzennie amerykańskich kultur, zarówno jako źródło pokarmu, jak i zwierzę symboliczne. Licznych zmarłych z okresu od 7000 lat p.n.e. do XVIII wieku chowano z kośćmi alki olbrzymiej. Wielu europejskich odkrywców Ameryki chętnie wykorzystywało alki olbrzymie jako źródło pożywienia lub przynętę podczas połowów. Puch był w Europie wysoce pożądany. W wyniku polowań zmniejszała się liczebność alk olbrzymich, co zwiększało zainteresowanie europejskich muzeów i prywatnych kolekcjonerów ich skórkami i jajami. 3 czerwca 1844 na Eldey u wybrzeży Islandii zabito prawdopodobnie ostatnie dwa ptaki. Alka olbrzymia wspomniana jest w kilku powieściach, zaś wydawane przez American Ornithologists’ Union The Auk swoją nazwę otrzymało dla upamiętnienia alki olbrzymiej.

[madohora]

Analiza sekwencji mtDNA potwierdziła wyniki badań morfologicznych i biogeograficznych, wedle których najbliższym krewnym alki olbrzymiej jest alka zwyczajna (Alca torda)

[madohora]

W 1791 po raz pierwszy umieszczono alkę olbrzymią we własnym rodzaju Pinguinus[14]. Nazwa rodzajowa wywodzi się od hiszpańskiej i portugalskiej nazwy tego ptaka, która z kolei pochodzi od łacińskiego pinguis – „tłusty”, zaś epitet gatunkowy impennis pochodzi z łaciny i odnosi się do braku lotek lub pennae

[madohora]

Alki olbrzymie odzywały się między innymi niskim rechoczącym dźwiękiem i ochrypłym krzykiem. Pewien żyjący w niewoli osobnik w razie zaniepokojenia odzywał się bulgoczącym głosem. Nie są znane inne głosy alk olbrzymich; uznaje się, że były podobne do tych alki zwyczajnej, jedynie głośniejsze i głębsze.

[madohora]

Były pospolite w Grand Banks w Nowej Fundlandii. Nie stwierdzono, by zapuszczały się dalej na południe niż do zatoki Massachusetts. Prace archeologiczne wykazały obecność szczątków alk olbrzymich w Nowej Anglii i południowej Hiszpanii. Szczątki alki olbrzymiej znaleziono najdalej na południe na Florydzie, gdzie mogły być obecne podczas czterech okresów: w okolicy 1000 roku p.n.e. i 1000 roku n.e. oraz w XV i XVII wieku. Niektórzy autorzy sugerowali, że kości z Florydy mogły pochodzić z handlu. Plejstoceńskie szczątki wskazują również na ich występowanie w południowej Francji, we Włoszech i na innych wybrzeżach Morza Śródziemnego.

[madohora]

Alki olbrzymie przeważnie żerowały w wodach płytszych niż te wybierane przez inne alki choć po sezonie lęgowym widywano je nawet 500 km od wybrzeży. Uważa się, że kooperowały przy polowaniu. Ich głównym pożywieniem były ryby, przeważnie mające 12–20 cm długości i ważące 40–50 g. Sporadycznie łapały jednak zdobycz, której długość ciała stanowiła połowę ich własnej. W oparciu o badania szczątków znalezionych na Funk Island wraz z kośćmi alki olbrzymiej oraz założenia oparte na ekologii i morfologii wywnioskować można, że najchętniej wybieraną zdobyczą były menhadeny (Brevoortia tyrannus) i gromadniki (Allotus villosus). Możliwe, że polowały także na taszowate (Cyclopteridae), kury diabły (Myoxocephalus scorpius), dorsze (Gadus) oraz dobijakowate (Ammodytidae), a prócz tego zjadały skorupiaki. Młode mogły żywić się planktonem, prawdopodobnie też rybami i skorupiakami zwracanymi przez rodziców.

[madohora]

Alki olbrzymie stanowiły źródło pożywienia dla neandertalczyków ponad 100 tys. lat temu, czego dowodzą dobrze oczyszczone kości odnalezione nieopodal ognisk. Malowidła mające przedstawiać alki olbrzymie odnaleziono na ścianach jaskini El Pendo (okolice Camargo, północna Hiszpania) i w jaskini Paglicci (w Apulii, w południowo-wschodnich Włoszech); liczą ponad 35 tys. lat. Malowidła naskalne mające ponad 20 tys. lat odnaleziono we francuskiej Jaskini Cosquera.

[madohora]

Wcześni odkrywcy, w tym Jacques Cartier, i członkowie załóg licznych statków mających dotrzeć do złota na Ziemi Baffina nie dysponowali zapasami pożywienia na drogę powrotną, stąd używali alk olbrzymich jako źródła pokarmu i przynętę podczas połowów. Niektóre okręty z późniejszych epok miały przybijać do brzegu z koloniami alk, by po opuszczeniu kładek załoga mogła zagonić na pokład setki osobników, które następnie zabijano. Część autorów podważa opisy takich praktyk i ich skuteczność. Jaja alk olbrzymich również stanowiły cenne źródło pożywienia, gdyż rozmiarem trzykrotnie przewyższały jaja nurzyków i miały duże żółtka. Żeglarze są również odpowiedzialni za zawleczenie na wyspy szczurów plądrujących gniazda.

[madohora]

Jeśli przybywasz po ich pióra nie kłopotaj się zabijaniem ich, ale weź jedną i wyrwij najlepsze z piór. Potem porzuć biedną [alkę], ze skórą w połowie nagą i zdartą, by z wolna ginęła. To nie jest zbyt humanitarna metoda, lecz ta praktyka jest pospolita. Jeśli przebywasz na tej wyspie, nieustannie wprawiasz się w odrażających okrucieństwach, ponieważ nie tylko obdzierasz je żywcem ze skóry, ale też żywcem palisz, by ugotować ich ciała. Bierzesz kocioł i do niego wsadzasz [alkę] czy dwie, rozpalasz pod nim ogień, a ten ogień całkowicie stworzony jest z samych nieszczęsnych [alk]. Ich ciała będąc tłustymi szybko rozpalają płomień; na wyspie nie ma drewna

[madohora]

Specjalizujący się w alkach olbrzymich John Wolley rozmawiał z mężczyznami, którzy zabili ostatnie osobniki, Sigurður opisał to następująco

[madohora]

Do czasów współczesnych dochowało się 78 spreparowanych alk olbrzymich, w większości w muzeach, oraz blisko 75 jaj i 24 kompletne szkielety. Tylko cztery okazy reprezentują ptaki w upierzeniu letnim, dwa – młodociane. Nie zachowały się okazy piskląt. Każde jajo i okaz ma własny numer. Mimo że odnaleziono tysiące kości, istnieje niewiele zachowanych szkieletów. Znane są również naturalnie zmumifikowane szczątki z Funk Island, a oczy i narządy wewnętrzne dwóch ostatnich osobników z 1844 przechowuje Muzeum Zoologiczne w Kopenhadze, część tamtejszego Muzeum Historii Naturalnej.

[madohora]

Alka olbrzymia jest jednym z najczęściej pojawiających się w literaturze wymarłych ptaków, znanym niemalże tak jak dront dodo. Pojawia się w wielu pozycjach literatury dziecięcej. W powieści Charlesa Kingsleya Wodne dzieci (The Water-Babies, A Fairy Tale for a Land Baby) zawarta jest historia alki olbrzymiej opowiadającej o wymarciu swojego gatunku. W The Island of Adventure Enid Blyton bohater udaje się na wyspę, gdzie miał widzieć kolonię tych ptaków.

[madohora]

Night of the Auk, wystawiana w 1956 na Broadwayu sztuka Archa Obolera, opowiada o grupie astronautów wracających z Księżyca, by odkryć, że na Ziemi rozpętała się wojna nuklearna. Oboler przez analogię przyrównuje wymarcie alki olbrzymiej z winy człowieka do wymarcia ludzi wskutek wojny nuklearnej

[madohora]

W przeciwieństwie do dronta dodo, nie zachowały się żadne wypchane okazy dronta samotnego.

[madohora]

ATAK NIEDŹWIEDZIA LETNI NA SŁOWACJI. NIE ŻYJE 55 LETNI GRZYBIARZ - Gazeta - 05.10.2024

[madohora]

Uskarżał mi się wczora jeden sąsiad stary,
Że poszły w górę wszytkie kupieckie towary,
Że większa każdej rzeczy prócz jednego zboża
W sklepach i w sukiennicach, niźli przedtym> drożą.
Mylisz się: "Płacą w targu dziś - rzekę - sowito
Pszenicę, jęczmień, owies, tatarkę i żyto.
Każda rzecz, i zboże też z monety szacunkiem
Doszło talera, pierwej co było wierdunkiem;
Wieszże, jako odrwić świat, a sobie wygodzić?
Nową zbierać pieniądze, starą modą chodzić,
Nowym targiem kupować, a przedawać starem,
Towar do mieszka, mieszek stosować z towarem.
Niech kto do opinijej, ty żyj do natury,
Byłeś jadł chleb, piel piwo, a suknia bez dziury,
Karazyja odzieje grzbiet mój czy tuzinki,
Nie dbam, byłem miał głowę próżną, pełne skrzynki,
Z Bogiem nabożnie, z ludźmi obchodząc się szczerze,
U obudwu, niż w lamie, lepszy będę w kierze.
Niech na się zły obłudny wdzieje aksamity,
Cóż o nim rzeką ludzie: wilk rysiem podszyty!"

Wacław Potocki

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Takson po raz pierwszy opisany przez J.M. Savage’a w 1967 roku pod nazwą Bufo periglenes. Jako lokalizację holotypu (LACM 1893) autor wskazał Cordillera de Tilarán w Kostaryce. Do rodzaju Incilius takson ten został przeniesiony w 2009 roku.

[madohora]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów w 2004 roku został zaliczony do kategorii EX (wymarły). Od 1989 roku nie odnaleziono przedstawiciela tego gatunku, dlatego ten takson został uznany za wymarły. Do wyginięcia przyczynił się ograniczony zasięg tego płaza, globalne ocieplenie, chytridiomikoza oraz zanieczyszczenie powietrza.

[madohora]

Zwierzęta miały cechy typowe dla ropuch, takie jak gruczoły uszne , poziome źrenice , brodawkowata skóra i stosunkowo krótkie tylne kończyny (patrz także: Ropuchy prawdziwe ). Samce osiągały maksymalną długość ciała 48 milimetrów, samice były nieco większe i sięgały do ​​56 milimetrów. Wystąpił również wyraźny dymorfizm płciowy w ubarwieniu : podczas gdy samce były jasnożółto-pomarańczowe na całym ciele, samice miały czarno-żółte zabarwienie ze szkarłatnymi plamami otoczonymi żółtą obwódką. Natomiast młodych zwierząt nie można było jeszcze rozróżnić zewnętrznie ze względu na płeć.

[madohora]

Niewiele wiadomo na temat ich zwyczajów żywieniowych i zajęć poza sezonem tarła. Rozsądnie jest założyć, że ropuchy złote żywią się owadami i innymi drobnymi bezkręgowcami .

[madohora]

IUCN umieściła ropuchę złotą na międzynarodowej czerwonej liście jako wymarłą , po ostatnim indywidualnym odkryciu tego gatunku w 1989 roku . Przyczyny zniknięcia nie są jasne. Możliwym czynnikiem jest niezwykle mały obszar występowania, który znacznie zwiększa prawdopodobieństwo wyginięcia populacji, w tym przypadku całego gatunku, pod wpływem wpływów zewnętrznych. Biologia reprodukcji ropuchy złocistej, zwłaszcza krótki okres tarła, również naraziła ten gatunek na bezbronność. Jeśli na tym etapie wystąpią ulewne deszcze, larwy mogą zostać wypłukane z wód tarłowych i wyniesione na ląd. Jeśli jednak opadów było zbyt mało, wody wysychały przedwcześnie. Jednym z takich lat był rok 1987, kiedy duża część kijanek nie przekształciła się z powodu suszy. Niektórzy obserwatorzy uważają, że pewną rolę odgrywa globalne ocieplenie spowodowane zmianami warunków pogodowych w regionie. Mówi się, że powstawanie mgły , która działa nawilżająco na danym obszarze, zostało od pewnego czasu znacznie utrudnione, ponieważ wzrost temperatury spowodował przesunięcie poziomu kondensacji w górę. Inni podają wylesianie lasu wokół rezerwatu jako czynnik powodujący zniknięcie ropuchy złotej.

[madohora]

Złota ropucha ( Incilius periglenes ) to wymarły gatunek ropuchy właściwej , który niegdyś był liczny w niewielkim, wysokogórskim regionie o powierzchni około 4 kilometrów kwadratowych (1,5 mili kwadratowej) na obszarze na północ od miasta Monteverde w Kostaryce . Był endemiczny dla elfich lasów mglistych . Nazywana również ropuchą Monte Verde , ropuchą Alajuela i ropuchą pomarańczową , jest powszechnie uważana za „ plakat ” kryzysu spadku populacji płazów . Ropuchę tę po raz pierwszy opisał w 1966 roku herpetolog Jay Savage . Ostatnie zaobserwowanie pojedynczego samca ropuchy złotej miało miejsce 15 maja 1989 roku, a od tego czasu została ona sklasyfikowana jako wymarła przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN).

[madohora]

Osobniki spędzały większość życia w wilgotnych norach, zwłaszcza w porze suchej. Średnia długość życia ropuchy złotej nie jest znana, ale inne gatunki płazów z rodziny Bufonidae żyją średnio 10–12 lat.

[madohora]

Głównym siedliskiem ropuchy złotej był zimny, wilgotny grzbiet zwany Brillante. Wyłaniały się one pod koniec marca i kwietnia, aby przez pierwsze kilka tygodni kopulować w kałużach deszczówki wśród korzeni drzew, gdzie również składały jaja. Od 1972 roku zgłoszono, że 1500 ropuch złotych rozmnażało się w tym miejscu. Ostatni udokumentowany epizod rozrodczy miał miejsce w okresie od kwietnia do maja 1987 roku.

[madohora]

Samce przewyższały liczebnie samice, w niektórych latach nawet dziesięciokrotnie, co często prowadziło do atakowania par amplektantów i tworzenia tego, co zostało opisane jako „wijące się masy kul ropuch”. W sezonach 1977 i 1982 samce przewyższały liczebnie samice w stawach rozrodczych w stosunku ponad 8 do 1. Każda para ropuch składała 200–400 jaj tygodniowo przez sześciotygodniowy okres godowy, przy czym każde jajo miało średnicę około 3 mm. Jaja ropuch złotych, czarno-brązowych kul, były składane w małych stawach, często o głębokości nie większej niż jeden cal. Kijanki pojawiały się w ciągu kilku dni, ale potrzebowały kolejnych czterech lub pięciu tygodni na metamorfozę. W tym okresie były w dużym stopniu zależne od pogody. Zbyt dużo deszczu i zostałyby zmyte ze stromych zboczy wzgórz; zbyt mało i ich kałuże wyschłyby.

[madohora]

Jay Savage odkrył złotą ropuchę w 1964 roku. Od momentu odkrycia w 1964 roku przez około 17 lat, a także od kwietnia do lipca 1987 roku, populacja liczyła około 1500 dorosłych ropuch. Ponieważ populacja była bardzo mała i zlokalizowana, wokół znanej lokalizacji utworzono rezerwat o powierzchni 4 km 2 , który ostatecznie rozszerzono do 105 km 2 . W 1988 roku widziano tylko dziesięć lub jedenaście ropuch, w tym jedną widzianą przez Marthę Crump, a żadnej nie widziano od 15 maja 1989 roku, kiedy Crump ostatni raz widziała tego samego samotnego samca ropuchy, którego widziała rok wcześniej.

[madohora]

Global Amphibian Assessment (GAA) wymieniła 427 gatunków jako „krytycznie zagrożone” w swojej obszernej analizie, w tym 122 gatunki, które mogą być „prawdopodobnie wymarłe”. Większość gatunków, w tym ropucha złota, zmniejszyła swoją liczebność nawet w pozornie niezakłóconych środowiskach. Jeszcze w 1994 roku, pięć lat po ostatnim zaobserwowaniu, badacze wciąż mieli nadzieję, że I. periglenes nadal żyje w norach, ponieważ podobne gatunki ropuch mają długość życia do dwunastu lat. Do 2004 roku IUCN uznała gatunek za wymarły, po ocenie z udziałem Savage'a (który odkrył je jako pierwszy 38 lat wcześniej). Wniosek IUCN opierał się na braku obserwacji od 1989 roku i „rozległych poszukiwaniach”, które prowadzono od tego czasu bez rezultatu. W sierpniu 2010 r. poszukiwania zorganizowane przez Grupę Specjalistów ds. Płazów Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody , mające na celu sprawdzenie statusu różnych gatunków żab uznawanych za wymarłe na wolności, nie przyniosły żadnych dowodów na istnienie żywych okazów.

[madohora]

W 1991 roku ML Crump, FR Hensley i KL Clark próbowali zrozumieć, czy spadek liczebności ropuchy złotej w Kostaryce oznaczał, że gatunek ten jest pod ziemią lub wyginął. Odkryli, że każdego roku od wczesnych lat 70. do 1987 roku ropuchy złote wychodziły z odosobnień, aby rozmnażać się w okresie od kwietnia do czerwca. W czasie badania w 1991 roku ostatni znany epizod rozrodczy miał miejsce w kwietniu/maju 1987 roku. Zaobserwowano ponad 1500 dorosłych osobników w pięciu zbiornikach rozrodczych, ale maksymalnie 29 kijanek przeszło metamorfozę w tych miejscach. W latach 1988–1990 Crump i in. znaleźli tylko 11 ropuch podczas badań siedliska rozrodczego. Aby zbadać spadek liczebności gatunku, przeanalizowali opady deszczu, temperaturę wody i pH zbiorników rozrodczych. Dane dotyczące wzorców pogodowych i cech siedlisk lęgowych ujawniły, że cieplejsze temperatury wody i mniejsze opady w porze suchej po 1987 r. mogły spowodować niekorzystne warunki lęgowe. Ropuchy mogły w rzeczywistości żyć i ukrywać się w kryjówkach, czekając na odpowiednie warunki pogodowe. Niedobór ropuch mógł być normalną reakcją populacji na nieprzewidywalne środowisko. Jednak mało prawdopodobne jest, aby ta hipoteza była nadal ważna po blisko 40 latach. Co więcej, od 1987 r. było wiele sezonów godowych z bardzo korzystnymi warunkami, ale nie nastąpiło ponowne pojawienie się gatunku.

[madohora]

W 1999 roku Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu ( IPCC ) ONZ potwierdził, że ropucha złota, obok gryzonia oceanicznego, jest jednym z dwóch gatunków, w przypadku których kryzys klimatyczny został „uznany za kluczowy czynnik” wyginięcia.

[madohora]

W przypadku rodzaju Atelopus , innego rodzaju występującego w tropikalnej Ameryce, szacuje się, że 67% z około 110 gatunków wyginęło lub jest zagrożonych, a patogenny grzyb chytrydowy Batrachochytrium dendrobatidis , który powoduje chytrydiomykozę , jest w to uwikłany.

[madohora]

Inne wyjaśnienie zostało nazwane hipotezą optymalnego termicznego chytrydu. Wcześniejsze badanie Poundsa i Crumpa oparte na zdarzeniu El Niño w latach 1986–1987 wykazało, po zaobserwowaniu suchych warunków spowodowanych wyższymi temperaturami i niższymi sezonowymi opadami deszczu, że mogło to potencjalnie spowodować wyginięcie. Kiedy chytrydiomykoza została ostatecznie zidentyfikowana jako główna przyczyna wymierania płazów na całym świecie, wysunięto hipotezę o powiązaniu między tymi przyczynami. Aby to przetestować, użyli walidacji radiowęglowej i chronologicznej, aby przetestować ilość δ18O (delta-O-18), która jest powszechnie stosowana jako miara temperatury opadów. Odkryli, że w latach El Niño Southern Oscillation (ENSO) wykazano silną średnią dodatnią anomalię wynoszącą 2,0% dla lat 1983, 1987 i 1998, co jest wartością większą niż 2σ powyżej średniej. Te silne dodatnie anomalie wskazują na okresy mniejszych opadów i różnice temperatur większe niż 1 stopień Celsjusza.

[madohora]

Co ciekawe, B. dendrobatidis staje się coraz bardziej złośliwy w warunkach zimna i wilgoci. Stąd pomysł, że patogen rozprzestrzenia się w cieplejszych klimatach, jest paradoksalny. Możliwe, że cieplejszy klimat uczynił gatunek bardziej podatnym na choroby lub że te ciepłe lata mogły sprzyjać bezpośrednio Batrachochytrium .

[madohora]

Istnieją dowody przeczące teorii, że grzyb zabija ropuchy złote. Trzy zebrane i zakonserwowane okazy I. periglenes okazały się negatywne dla B. dendrobatidis . Istnieje możliwość, że B. dendrobatidis był zbyt uszkodzony, aby go wykryć, ale nawet przy tych danych nie ma wystarczających dowodów, aby udowodnić, że zmiana klimatu miała wystarczająco znaczący wpływ na wzrost i rozprzestrzenianie się śmiercionośnego grzyba. Możliwe, że metody testowania nie były wystarczająco solidne, aby wykryć rodzącą się infekcję, lub że okazy były zbyt uszkodzone, aby je przetestować. Bardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest to, że okazy zostały zebrane przed domniemanym pojawieniem się i udokumentowaniem B. dendrobatidis w Monteverde. Jest bardzo prawdopodobne, że B. dendrobatidis odegrał rolę w wyginięciu ropuchy złotej, ale nadal nie ma wystarczających danych, aby wydać ostateczny werdykt.

[madohora]

Od 2001 roku został sklasyfikowany przez IUCN jako gatunek wymarły . Od 1989 roku nie widziano ani jednego okazu ropuchy złotej . Wyginięcie ropuchy złotej przytacza się jako część spadku populacji płazów , których stała się symbolem.

[madohora]

Jego siedlisko charakteryzowała się porą suchą i porą deszczową. Roczne temperatury wahają się od 12 do 18°C, a opady wynoszą 4000 mm/rok

[madohora]

Dorosłe samce mierzą od 41 do 48 mm , a samice od 47 do 54 mm

[madohora]

Niewiele wiemy o zachowaniu złotych ropuch. Uważa się, że żyły one pod ziemią , gdyż przez większą część roku nie były widoczne. Natomiast ich obecność była bardziej widoczna w okresie godowym, który trwał kilka tygodni. W tym krótkim kwietniowym okresie, po porze suchej, kiedy las staje się bardziej wilgotny, samce gromadzą się w dużych ilościach w basenach, czekając na samice. Aktywność rozrodcza trwała około tygodnia. Samce rywalizowały między sobą w kopulacji aż do końca sezonu lęgowego, po czym ropuchy wracały do ​​swoich nor . Jaja pozostawiono w tymczasowych basenach, w workach, średnio 228 jaj . Jaja przekształciły się w kijanki dwa miesiące po zniesieniu

[madohora]

1966 : odkrycie gatunku.
1987 : populacja około 1500 osobników.
1988 : populacja około 11 osobników.
1989 : samotna osoba.
1990 : brak osób.

[madohora]

Do końca 1994 roku, pięć lat po ostatnim raporcie, badacze nadal mieli nadzieję, że ropucha złota przetrwała w podziemnych ostojach, podobnie jak inne gatunki ropuch, których cykl życiowy trwa ponad dwanaście lat. W 2004 roku IUCN uznała ten gatunek za wymarły po ocenie przeprowadzonej przez Savage’a, herpetologa, który odkrył ten gatunek 38 lat wcześniej. Oświadczenie IUCN opierało się na braku raportów od 1989 r. i braku pozytywnych wyników szeroko zakrojonych badań, które zostały zakończone od tego czasu.

[madohora]

Złota żaba

[madohora]

[madohora]

Płaz o silnie zaznaczonym dymorfizmie płciowym, samiec był cały pomarańczowy, natomiast samica była czarna ze szkarłatnymi plamami o żółtych krawędziach. Długość ciała samca 39–48 mm, samicy 42–56 mm

[madohora]

NAD POLSKĘ NADLATUJĄ SETKI PTAKÓW - Interia - 14.10.2024

[madohora]

SZOPY OPANOWUJĄ POLSKIE MIASTA - Interia - 14.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LEŚNICY POKAZALI ZASKAKUJĄCE NAGRANIE - Gazeta - 17.10.2024

[madohora]

W POLSCE GO CHRONIMY, W WIELKIEJ BRYTANII STAJE SIĘ INWAZYJNY - Interia - 17.10.2024

[madohora]

KONTROWERSYJNY PLAN SZWECJI - Interia - 17.10.2024

[madohora]

[madohora]

SŁOWACJA. NIEDŹWIEDZICA ZAATAKOWAŁA GRZYBIARZA - Interia - 19.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Znane filmy ze zwierzętami w tytule – czy nadal nas inspirują?

Filmy z nazwami zwierząt w tytule często niosą ze sobą głębsze przesłanie. Zwierzęta symbolizują różnorodne cechy, od odwagi i wolności po lojalność i dzikość, które rezonują zarówno z naszymi ludzkimi doświadczeniami, jak i z samą naturą. Tego rodzaju produkcje nie tylko dostarczają rozrywki, ale też przypominają nam o naszej więzi z przyrodą i konieczności jej ochrony.

[madohora]

„Król Lew” (1994)

Oryginalny tytuł: The Lion King
Gatunek: Animacja, Przygodowy, Familijny
Opis: Klasyczna produkcja Disneya opowiadająca historię młodego lwa Simby, który musi odnaleźć swoje miejsce w świecie i przejąć rolę króla po śmierci swojego ojca. „Król Lew” to piękna opowieść o dojrzewaniu, odpowiedzialności i harmonii w naturze. Film przypomina nam również o delikatnej równowadze ekosystemów, która musi być zachowana, aby życie na Ziemi mogło się rozwijać.
Przesłanie ekologiczne: Film pokazuje cykl życia i przyrodę jako coś świętego, co zasługuje na naszą ochronę i szacunek.

[madohora]

„Biały Tygrys” (2021)

Oryginalny tytuł: The White Tiger
Gatunek: Dramat, Kryminał
Opis: Indyjski film opowiadający o młodym człowieku, który walczy z niesprawiedliwościami społecznymi i wychodzi z biedy, aby stać się przedsiębiorcą. Biały tygrys w tytule symbolizuje rzadkość i siłę w dążeniu do wolności i niezależności.
Przesłanie ekologiczne: Choć główny wątek filmu dotyczy walki z nierównościami społecznymi, tygrys jako symbol może przypominać o potrzebie ochrony zagrożonych gatunków i naturalnych ekosystemów, zwłaszcza tych w Azji.

[madohora]

„Czarny Łabędź” (2010)

Oryginalny tytuł: Black Swan
Gatunek: Thriller psychologiczny, Dramat
Opis: Ten intensywny film o młodej baletnicy, granej przez Natalie Portman, bada dwoistość natury człowieka i temat perfekcjonizmu. „Czarny łabędź” to nie tylko odniesienie do roli, którą bohaterka odgrywa w balecie „Jezioro Łabędzie”, ale także symbolizuje ciemniejszą stronę ludzkiej natury, zmagania z ambicją i szaleństwem.
Przesłanie ekologiczne: Choć fabuła skupia się na ludzkiej psychice, łabędź w tytule przypomina o kruchości i pięknie natury, a sam film poprzez swoją subtelną symbolikę może pobudzać do refleksji nad dwoistością człowieka i natury.

[madohora]

„Córka wilka” (2019)

Oryginalny tytuł: Daughter of the Wolf
Gatunek: Thriller, Akcja
Opis: Claire, była wojskowa, wyrusza na misję ratunkową w mroźne góry, aby odnaleźć swojego porwanego syna. Po drodze napotyka wiele niebezpieczeństw, w tym dzikie wilki, które symbolizują zarówno zagrożenie, jak i siłę natury.
Przesłanie ekologiczne: Wilk w tytule, podobnie jak w innych filmach, nawiązuje do dzikości i potęgi natury, a film podkreśla, jak człowiek musi mierzyć się z siłami przyrody, kiedy staje naprzeciwko jej bezlitosnej mocy.

[madohora]

Gatunek znany z Tahiti i Moorea, wysp w archipelagu Wysp Towarzystwa (Polinezja Francuska). Nie wiadomo nic o ekologii i zachowaniu tych ptaków ponad informację przekazaną przez Forstera. Brodźczyki białoskrzydłe miały występować w okolicach strumieni; sugeruje to, że występowały raczej w interiorze wyspy, nie na wybrzeżach jak niektóre bekasowate.

[madohora]

Brodźczyk rudobrewy (Prosobonia ellisi) – gatunek małego ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae). Znany wyłącznie z dwóch tablic barwnych przedstawiających jeden zaginiony okaz pochodzący z wyspy Moorea (ówcześnie zwanej Eimeo; Polinezja Francuska), pozyskany w 1777. Gatunek uznano za wymarły.

[madohora]

Brodźczyki rudobrewe przypominały wyglądem brodźczyki białoskrzydłe (również wymarłe). Miały jednak rdzawą, nie białawą, brew. Ich pokrywy skrzydłowe większe wyróżniały się jasnordzawą barwą. Nogi natomiast miały kolor żółtawy, nie zielony jak u brodźczyków białoskrzydłych. Dziób na końcu był nieco zgięty, nie prosty

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Po raz pierwszy gatunek opisał Henry Baker Tristram w 1893 na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. Autor nie wspomniał, gdzie dokładnie na Wyspach Snares odłowiono holotyp. Nadał nowemu gatunkowi nazwę Gallinago huegeli. Obecnie (2021) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza bekasa jarzębatego w rodzaju Coenocorypha. Dyskusyjna jest kwestia podgatunków. W 1921 został opisany przez Rothschilda bekas rdzawy (C. (h.) iredalei); autor nadał mu nazwę C. aucklandica iredalei, uznając go za podgatunek bekasa auklandzkiego (C. aucklandica). Holotyp pochodził z Jack Lees Island, ogółem H.H. Travers zebrał 3 osobniki. Kolejny z podgatunków, bekasa plamistego (C. h. barrierensis), opisał Walter Reginald Brook Oliver w 1955. Na podstawie różnic morfologicznych i w proporcjach długości głównych kości kończyn – w przypadku C. h. barrierensis – bywają wyodrębniane do osobnych gatunków. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata UJ traktują wspomniane taksony jako podgatunki bekasa jarzębatego. Bywają one jednak uznawane za odrębne gatunki. Taką klasyfikację uznaje Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny[8] oraz komitet pracujący nad checklistą ptaków Nowej Zelandii wydaną przez Ornithological Society of New Zealand w 2010; wcześniej, w 1990 komitet uznał je za podgatunki bekasa auklandzkiego.

[madohora]

Długość ciała 20–23 cm, rozpiętość skrzydeł 30–35 cm, masa ciała 89–131 g (u C. h. heugeli). Wymiary (w milimetrach) dla samców i samic osobników podgatunku nominatywnego

[madohora]

Dziób szaroczarny, nasada jaśniejsza; żuchwa ma różowawy lub brązowawy odcień. Górna część górnej szczęki i woskówka czerwonawa. Tęczówka czarna. Nogi u samca żółtawe po kremowe, u samicy oliwkowoszare

[madohora]

Okres lęgowy trwa od początku listopada do środka maja. Gniazdo ulokowane jest wśród kęp traw. Może zostać umieszczone zarówno w naturalnym zagłębieniu, jak i w uzbieranych na kształt miski fragmentach roślin, w tym kawałkach paproci, liściach, kawałkach kory. W zniesieniu przeważnie 2 jaja (w jednym z badań na 56 zniesień jedynie jedno zawierało 3 jaja), mają wymiary 39,1–46,4 na 30,4–33,1 mm. Inkubacja rozpoczyna się po zniesieniu wszystkich jaj. W pięciu odnotowanych przypadkach wysiadywały obydwa ptaki z pary, w dwóch – jedynie samica (samiec był poligyniczny). Dla 3 par monogamicznych okres inkubacji wyniósł ok. 22,1 dni, dla pary poligynicznej 37–39 dni. Po 28–35 dniach młode są w pełni opierzone. Pisklęta szarobrązowe, plamkowane płowocynamonowo, jasnobrązowo i czarnobrązowo. Na głowie wyróżniają się dwa ciemnobrązowe pasy, w tym ciemieniowy. Mają bardzo wąską obrączkę oczną, barwy od płowej do kremowej. U C. h. iredalei zniesienie również wynosiło dwa jaja. Guthrie-Smith (1936) obserwował pięć par ptaków tego podgatunku i odnotował, że tylko jedno pisklę dożyło opierzenia.

[madohora]

Prawdopodobnie to głosy bekasów rdzawych były źródłem legendy o hakawai, który miał być potomkiem Tangaroa – boga oceanów – i Rehua (gwiazdy Antares), strażnika nieba. Wraz ze zmniejszaniem się populacji bekasów jarzębatych, malała też liczba miejsc, w których słyszano tajemnicze głosy, aż do całkowitego ich zniknięcia w latach 60. XX wieku

[madohora]

Nasze lasy przemierza duża populacja ssaków z rodziny świniowatych. Są to zwierzęta wszystkożerne. Dziki potrafią doskonale przystosować się do zmiennych warunków. Z wyglądu przypominają świnie domowe, zachowały jednak pierwotny charakter, a ich ciało jest pokryte ciemną sierścią. Zwykle są czujne i nieufne wobec ludzi. Jeśli tylko z daleka ich usłyszą lub wyczują, najczęściej oddalają się, by uniknąć konfrontacji. Jeśli jednak przywykną do człowieka, mogą odwiedzać działki nawet całymi watahami. Warto w porę się przed nimi zabezpieczyć.

[madohora]

Przedostanie się dzika na teren działki lub innego obszaru, którego nie udało się odpowiednio zabezpieczyć, może oznaczać duże kłopoty. Masywne zwierzęta, które często ważą po około 100 kg, z łatwością niszczą delikatne ogrodzenia, altanki i inną małą zabudowę. Pożywienia najczęściej poszukują, ryjąc ziemię. Zostawiają duże połacie zniszczonej powierzchni. Dewastują także uprawy. Jeśli poczują się zagrożone, mogą być niebezpieczne dla napotkanych ludzi.

[madohora]

Istnieje wiele sposobów na to, jak zabezpieczyć działkę przed dzikami. W ramach odstraszania możesz rozwiesić na ogrodzeniu:

[madohora]

✓płyty CD – odbijają promienie słoneczne, a błyski płoszą dzikie zwierzęta;

[madohora]

Warto stosować je naprzemiennie, by zwierzęta się nie przyzwyczaiły.

[madohora]

✓elektryczny pastuch,

[madohora]

✓odstraszacze emitujące dźwięki.

[madohora]

Szkody wyrządzone przez dziki na działkach, których nie udało się skutecznie zabezpieczyć, można zgłosić do odpowiednich służb. Opis zdarzenia należy jak najszybciej przekazać do koła łowieckiego, do którego przynależy teren. Po oszacowaniu strat zostanie wypłacone odszkodowanie.

[madohora]

Czy pasieka w lesie potrzebuje ochrony przed dzikami?

Pasieka w lesie nie potrzebuje ochrony przed dzikami, ale może być narażona na kradzież przez ludzi.

[madohora]

Chomik – rasy, pokarm i zabawki dla chomika. Jaka klatka dla chomika?
Chomiki są zdecydowanie najpopularniejszymi z gryzoni hodowanych w domu. Zabawne do obserwowania, małe i rozkoszne, nie wymagają dużo pracy ani wydatków ze strony właściciela i nie są przesadnie głośne. Błędem jest jednak myślenie, że chomik jest po prostu zabawką czy dekoracją salonu. Dowiedz się dla kogo odpowiedni jest to zwierzak i jak się nim najlepiej opiekować.

[madohora]

Jeszcze bardziej towarzyskie są chomiki dżungarskie, oficjalnie zaliczane do innego rodzaju zoologicznego i poprawnie zwane chomicznikami dżungarskimi (Phodopus sungorus). Wyraźnie mniejsze, bo osiągające zaledwie 9 cm długości i ważące do 40 g, są najczęściej jasnoszare z jasną pręgą na brzuchu. Można jednak również spotkać osobniki perłowe, czarne czy nawet całkiem białe. Bardzo delikatne i kruche, uwielbiają towarzystwo, a dożywają ok. 1,5 roku.

[madohora]

Najmniejszym z hodowanych w domu chomików jest chomik Roborowskiego (Phodopus roborovskii), zwany również malutkim, który osiąga zaledwie 5-9 cm długości. Z reguły ma piaskową sierść bez żadnych pręg, a jego charakterystycznym atrybutem jest zwinność. Ponadto w sklepach zoologicznych znajdziemy też chomiki Campbella (Phodopus campbelli), zwane mandżurskimi, średnio duże, ale pełne życiowej energii. Niestety, dożywają one zwykle zaledwie 1,5 roku.

[madohora]

Chomik dżungarski natomiast pochodzi z surowego klimatu syberyjskiej tundry i po raz pierwszy opisany został rosyjskiego badacza Simona Pallasa, znanego ornitologa i geologa. Rasa zmienia na zimę ubarwienie sierści po to, aby lepiej ukryć się w zaśnieżonym terenie.

[madohora]

„Wilk z Wall Street” (2013)

Oryginalny tytuł: The Wolf of Wall Street
Gatunek: Biograficzny, Komedia, Dramat
Opis: Historia Jordana Belforta, maklera giełdowego, który buduje swoje imperium finansowe poprzez oszustwa i nadużycia. Choć film skupia się na ludziach, „wilk” w tytule symbolizuje drapieżną naturę świata finansów i ludzką chciwość.
Przesłanie ekologiczne: Przypomina o potrzebie równowagi między zyskiem a odpowiedzialnością, także w kontekście ochrony środowiska, gdzie chciwość i konsumpcjonizm mogą prowadzić do katastrofy ekologicznej.

[madohora]

WIELKA GROŹNA PASZCZA PEŁNA JADU - Interia - 23.10.2024

[madohora]

JAK ŻYJE SIĘ BOCIANOM W POLSCE - Interia - 23.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Chomiki hoduje się w klatkach, które choć nie zajmują przesadnie dużo miejsca, wcale nie powinny być bardzo małe. Zbyt ograniczona przestrzeń jest dla tych ruchliwych gryzoni wysoce niewskazana. Ogólnie przyjmuje się, że chomiki karłowate powinny mieć klatkę o minimalnych wymiarach 60 x 40 cm, zaś większe rasy minimum 80 x 40 cm. Wysokość nie jest przy tym tak istotną jak powierzchnia podłogi – jeśli masz miejsce, śmiało wybieraj jak największą.

[madohora]

Na dnie klatki należy wysypać wyściółkę w postaci u grubo ciosanych trocin z drzew iglastych. Warstwa ponad 10-centymetrowa jest zdecydowanie wskazana, ponieważ chomiki kochają się zakopywać. Do niezbędnego wyposażenia klatki należy oczywiście poidełko oraz miska na pokarm, idealnie ceramiczna.

[madohora]

W misce chomika zawsze powinno znajdować się trochę nasion. Dodatkowo dzienny jadłospis warto uzupełniać o świeże pokarmy roślinne, zwłaszcza liście, trawy, kawałki owoców i warzyw. Niewskazane są jednak cebula, kapusta, por, szpinak, surowe ziemniaki, kukurydza, cytrusy, awokado, a także żołędzie. Wielu ekspertów poleca natomiast podsypywanie od czasu do czasu do klatki nasion słonecznika lub dyni. Możesz też zaserwować swojemu pupilowi resztki z obiadu – gotowany makaron, ryż czy chleb to cenne przysmaki, o ile nie są mocno posolone. Od czasu do czasu wskazane jest podawanie kawałka kurczaka lub ryby, a w miarę możliwości dietę można również wzbogacić o dostępne w sklepach zoologicznych larwy czy koniki polne

[madohora]

[madohora]

Niestety, chomiki czasem dotykają choroby, które przy braku leczenia mogą skrócić ich życie. Za szczególnie niebezpieczną uważa się chorobę mokrego ogona o pochodzeniu bakteryjnym, która często towarzyszy sytuacjom stresowym. Jej głównym objawem jest silna biegunka, a jedynym skutecznym lekiem są przepisane przez weterynarza antybiotyki. Drobne gryzonie dość często cierpią również na infekcje dróg moczowych, które mogą być spowodowane nieprawidłową dietą bądź nadmiernym chłodem. Leczy się je również antybiotykami, podobnie jak choroby oczu objawiające się mrużeniem i ropieniem.

[madohora]

Uwaga: Z punktu widzenia profilaktyki chorób chomików kluczowe jest regularne sprzątanie klatki, brak styczności zwierzątka z wodą oraz unikanie kontaktu w gryzoniem, jeśli jesteś przeziębiony.

[madohora]

Chomiki potrafią wspaniale zaprzyjaźnić się z człowiekiem i w wielu domach biegają na wolności bądź tulą się w objęciach członków rodziny. Naiwnością jest jednak myślenie, że dadzą się nauczyć sztuczek czy posłuszeństwa. Pamiętajmy też, że są to stworzenia aktywne przede wszystkim nocą, a przez dzień uwielbiają pochrapywać. Nie powinno się więc trzymać ich w sypialni czy dziecięcym pokoju, bowiem po zmroku mogą zachowywać się dość hałaśliwie.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Obecnie bardzo dużo mówi się o tym, że daniel zwyczajny to gatunek wcześniej nie zamieszkujący naszej części Europy, został tutaj zawleczony, jeszcze w średniowieczu. Był wówczas podarkiem dla naszych królów oraz książąt, który wpuszczano w łowiska lub przyzamkowe zagrody, po to by cieszył oko władcy lub po prostu dlatego, żeby można było nań polować dla mięsa i skór. Za głównych sprawców sprowadzenia daniela do Europy uważa się Fenicjan, ponieważ oni ściągnęli pojedynczych przedstawicieli gatunku z Azji Mniejszej, gdzie zwierzęta te się zatrzymały i zyskały schronienie na wiele, wiele lat. W tych rozważaniach jednak powinniśmy cofnąć się o jakieś 130 – 115 tys. lat. Był to okres nazywany tzw. interglacjałem eemskim. Czas ten poprzedzał ostatnie zlodowacenie w plejstocenie. Obecnie już wiemy jak mniej więcej wyglądała tzw. megafauna z tamtego okresu. Po naszych ziemiach chodziły nosorożce, słonie, duże drapieżniki, a pośród nich…także daniele. Dowodem na występowanie tych zwierząt może być chociażby odkrycie kości śródręcza w czasie budowy drogi szybkiego ruchu S3 w okolicach Gorzowa Wielkopolskiego. Obok zachowanego szkieletu nosorożca z rodzaju Stephanorhinus wykopano również szczątki tego jeleniowatego, pochodzące właśnie z interglacjału eemskiego. Można zatem stwierdzić, że to okresy zlodowaceń stoją za tym, iż zwierzęta te zostały zepchnięte niejako w cieplejsze rejony świata, czyli na obszary dzisiejszego półwyspu Azji Mniejszej, gdzie znajdował się trzon populacji danieli zwyczajnych. Obecnie jest gatunkiem silnie rozprzestrzenionym w całej Europie i wszędzie tam, gdzie się znajduje był ściągany głównie w celach łowieckich.

[madohora]

Delikatna, zwinna i szybka, po głazach porusza się z gracją godną niejednej damy. Skacze jak najlepszy ze skoczków, a przy tym robi to tak, że ani widu, ani słychu jej zachowania. Opis ten absolutnie nie pasuje do zwierzęcia, które jest zaliczane do rodziny wołowatych, a jednak ona do niej należy. Żyje wysoko pośród gór i ani myśli z nich schodzić, bo w sumie po co? Tam ma jedzenie, schronienie oraz czystą przyjemność z hasania po górskich halach bez zbędnego wzroku człowieka. Taka właśnie jest kozica tatrzańska!

[madohora]

Każdego roku pracownicy Tatrzańskiego Parku Narodowego wraz ze swoimi odpowiednikami ze Słowacji (TANAP) przeprowadzają inwentaryzacje kozic zamieszkujących Tatry. Historia badań liczebności tych zwierząt sięga roku 1957, czyli populacja jest pod kontrolą od niemal 60 lat. Liczenia odbywają się dwa razy do roku: jesienią oraz wiosną. Jesienią, gdy samce wraz z samicami gromadzą się w godowe kierdele, natomiast wiosną, kiedy już jest po porodzie.

[madohora]

Cofnijmy się do drugiej połowy XVIII wieku. Zaczynało rosnąć znaczenie polowań na te zwierzęta. Koziarze – myśliwi trudniący się sztuką pozyskiwania kozic – nie szczędzili zwierząt. Strzelali do nich ze strzelb, później organizowali zasadzki, ogólnie ssaki nie miały lekkiego życia. O okresie ochronnym nie było mowy, zatem strzelano do zwierząt w różnym wieku, na różnym etapie życia. Dla myśliwych cenne były skóry, rogi oraz mięso, a także tłuszcz. Wytwarzano zeń różne przetwory, a wypchane głowy stanowiły cenną ozdobę domostw bogatych ludzi. Przyszedł rok 1868. Wówczas na Sejmie Galicyjskim we Lwowie podjęto „Ustawę względem zakazu łapania i sprzedawania zwierząt alpejskich właściwych Tatrom, świstaka i dzikich kóz”. Był to pierwszy akt prawny dot. ochrony gatunkowej zwierząt na świecie. Pobudka szlachetna, cel również – ochrona cennych gatunków zwierząt w Tatrach. Praktyka pokazała coś zupełnie innego.

[madohora]

Po II wojnie światowej Tatry zamieszkiwało tylko 26 osobników. Wraz z utworzeniem Parków Narodowych po obu stronach granicy oraz wprowadzenie rygorystycznych przepisów ochrony przyrody spowodowały, że populacja od nowa zaczęła rosnąć. Ograniczenie obecności pasterzy i zakaz polowań zaowocowały liczbą około 800 kozic w latach 60. ub. wieku. Był to niewątpliwy sukces, tym większy, gdy populacja się ustabilizowała i w widełkach 800 – 1100 osobników trwała do lat 90. Wtedy nastąpiło kolejne załamanie.

[madohora]

Piękne konie

[madohora]

Koń w galopie

[madohora]

Czarny koń

[madohora]

Mama

[madohora]

Kot

[madohora]

Ptaszek

[madohora]

WSTRZYMANO ODŁÓW NUTRII - www.tvp.pl - 24.10.2024

[madohora]

ŚMIERTELNIE JADOWITY WĄŻ ZASTAWIA PODSTĘPNĄ PUŁAPKĘ - Interia - 27.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

18 LATKA Z PATENTEM NA RATOWANIE PSZCZÓŁ - www.tvp.pl - 28.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NOWY WĄŻ POJAWIŁ SIĘ W POLSCE - Interia - 30.10.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻAŁOBA DZIKICH ZWIERZĄT - Gazeta - 01.11.2024

[madohora]

[madohora]

W Kamerunie w Centrum Ratunkowym Sanaga-Yong sfotografowano grupę szympansów, które w milczeniu żegnały swoją zmarłą współtowarzyszkę. Na zdjęciu został uwieczniony moment, kiedy zwierzęta w ciszy przyglądają się, jak ludzie wywożą ciało 40-kilkuletniej Dorothy, która zmarła na atak serca. Jak wspominała autorka zdjęcia, Monika Szupider, zwykle szympansy są bardzo głośne i żywe. Jednak w tym szczególnym momencie stały w absolutnej ciszy, nie mogąc oderwać wzroku od ciała Dorothy.

[madohora]

Badania opublikowane na łamach „Animal Behaviour” pokazują, iż żałobę mogą przeżywać także ptaki. Kalifornijscy naukowcy badali zachowania występujących w Ameryce Północnej modrowronków kalifornijskich (Aphelocoma californica). Podczas obserwacji zauważyli, że gdy modrowronki natrafią na martwego pobratymca, przerywają żerowanie i gromadzą się wokół jego ciała. Modrowronki zaczynają także nawoływać i wydawać głośne dźwięki, by przyciągnąć kolejne ptaki do „żałobnego” kręgu.

[madohora]

ODSZEDŁ KOLEJNY SOKÓŁ - Gazeta - 03.11.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KRÓLIKI NIE MOGĄ SIĘ NAWET WYPROSTOWAĆ - Interia - 04.11.2024

[madohora]

NAUKOWCY DOKONALI ODKRYCIA O ZWIERZĘCIU, KTÓRE DOBRZE ZNAMY - Interia - 04.11.2024

[madohora]

[madohora]

JAK ZIMUJĄ WĘŻE - Interia - 06.11.2024

[madohora]

Delfin

Choć kojarzą się z wyjątkową inteligencją i zabawnymi sztuczkami, delfiny (Tursiops) w rzeczywistości zdolne są do wyjątkowego okrucieństwa. W 2008 r. na wschodnim wybrzeżu Szkocji zaobserwowano zmaltretowane ciała młodych morświnów i delfinów wyrzucane na brzeg. Badający je naukowcy stwierdzili połamane żebra i kręgosłup, zmiażdżone organy, krwotoki wewnętrzne. Winowajcami okazały się dorosłe delfiny sfilmowane później w trakcie igraszek polegających na podrzucaniu w powietrze i mordowaniu małych przedstawicieli własnego gatunku i krewnych morświnów. To bynajmniej nie ewenement, gdyż o delfinach wiemy, że są skłonne do gwałcenia swych samic, a i zabijanie młodych ma ponoć być taktyką zwiększającą szansę na kolejne współżycie. Potencjał do umyślnej złośliwości przejawiającej się zadawaniem ofiarom najbardziej dotkliwych krzywd wciąż fascynuje naukowców obserwujących zachowania delfinów.

[madohora]

Koala

Nocny, nadrzewny tryb życia prowadzi też koala (Phascolarctos cinereus) niesłusznie nazywany misiem. W rzeczywistości jest to torbacz, spotykany w lasach eukaliptusowych wzdłuż południowych i wschodnich wybrzeży Australii. Liście eukaliptusa stanowią podstawę diety koali, któremu nie przeszkadzają zawarte w nich toksyny. Pokarm jest trawiony bardzo powoli, nawet do 100 godzin, a nierzadko zwracany do pyska i połykany ponownie. Niskokaloryczna dieta nie zapewnia jednak dużo energii, więc „miś” przesypia nawet 20 godzin na dobę. Budzi się w nocy i wówczas leniwie przemieszcza się po gałęziach w poszukiwaniu dalszych liści. Nie potrafi jednak skakać, więc aby zmienić drzewo musi zejść na ziemię, w czym pomaga osłona nocy. Kieruje się przy tym głównie wyczulonym słuchem oraz powonieniem.

[madohora]

Jeżozwierz

Wszystkie gatunki jeżozwierzy to zwierzęta nocne. Wśród nich na uwagę zasługuje przede wszystkim jeżozwierz afrykański (Hystrix cristata), będący jednym z największych gryzoni na świecie i spotykany od Włoch i Sycylii po Tanzanię. Jest łatwy do rozpoznania dzięki pasiastym 40-centymetrowym kolcom, które pokrywają cały grzbiet i w przypadku zagrożenia mogą być postawione na sztorc. Dodatkowe kolce na końcu ogona przy potrząsaniu wydają syczący, ostrzegawczy dźwięk.

[madohora]

Analizując życie 30 kolonii, naukowcy oznaczyli po dwie dojrzałe do rozrodu robotnice z każdej z nich. Jedną z każdej pary pozostawiano w izolacji na trzy do czterech tygodni w plastikowym pudełku i okresowo karmiono, podczas gdy druga pozostawała w gnieździe.

[madohora]

Naukowcy z Queen’s University w Belfaście odkryli, że psy mogą wyczuć stres w naszym oddechu i pocie. W nowym eksperymencie cztery psy otrzymały próbki potu i oddechu pobrane od ochotników — przed i po trudnych testach matematycznych. Psi testerzy byli w stanie wykryć z ponad 90-procentową dokładnością, które próbki pochodziły od uczestników przed i po wykonaniu trudnego zadania matematycznego.

[madohora]

Chociaż nie możemy z całą pewnością stwierdzić, dlaczego psy rozwinęły tak wyostrzone zmysły węchu, najprawdopodobniej wiąże się to z potrzebą identyfikacji potencjalnych zagrożeń, statusu rozrodczego i relacji rodzinnych w stadzie.

[madohora]

Drop (drop wielki) (Otis tarda) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropiowatych (Otididae), będący jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju Otis. W zależności od podgatunku zamieszkuje:

Otis tarda tarda – Europa Środkowa i Wschodnia; izolowana populacja na Półwyspie Iberyjskim. Osiadły. W Polsce dawniej skrajnie nielicznie gniazdował, wyginął ok. 1986 (ostatnie osobniki spotykano w Wielkopolsce). Obecnie zalatuje. Trwają próby reintrodukcji, również w innych krajach, np. w Wielkiej Brytanii, gdzie został wytępiony około 200 lat temu.
Otis tarda dybowskii – pas stepów w Azji. Wędrowny.

[madohora]

Środowiskiem życia gołębia wędrownego były lasy oraz różne nizinne obszary otwarte. Lęgi ptaki odbywały głównie w lasach z drzewami zrzucającymi liście lub mieszanych, ale gnieździły się także w lasach galeriowych. Większość pożywienia stanowiły bukwie, żołędzie, kasztany, nasiona i jagody; w lecie ptaki uzupełniały dietę o bezkręgowce. Żerowały głównie na ziemi w lasach, ale odwiedzały także przyległe obszary trawiaste i rolnicze. Były ptakami koczującymi, żyły i przemieszczały się w grupach liczących niekiedy miliony osobników. Ptaki podejmowały regularne wędrówki. Zimą osobniki z Kanady i północnych stanów USA przenosiły się do południowej części Stanów Zjednoczonych; zimowiska sięgały centralnego Meksyku. Według obserwatorów stada były tak liczne, że podczas ich przelotu robiło się ciemniej[7]; wedle szacunków mogły lecieć z prędkością sięgającą 26 m/s

[madohora]

Po raz ostatni zaobserwowano gołębia wędrownego na swobodzie w roku 1899. Nieliczne osobniki tego gatunku egzystowały później jeszcze tylko w ogrodach zoologicznych, ale podejmowane wielokrotnie rozmaite próby jego hodowli i odtworzenia w niewoli kończyły się niepowodzeniem. Gołąb wędrowny rozmnażał się tylko w dużych stadach, stąd nie udało się zachować gatunku przez hodowlę.

[madohora]

1 września 1914 roku w ogrodzie zoologicznym w Cincinnati rozstał się z życiem ostatni żyjący na ziemi przedstawiciel gołębia wędrownego, którym była 29-letnia samica o imieniu Martha (nazwana tak na cześć żony pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych George’a Washingtona). Ptak został wypchany i umieszczony jako eksponat w Muzeum Narodowym w Waszyngtonie.

[madohora]

Gołąb wędrowny.

[madohora]

NAGRALI GO Z DRONA - www.msn.com.pl - 13.11.2024

[madohora]

CENTRALA OBRĄCZKOWANIA PRZETRWAŁA WOJNĘ. TERAZ GROZI JEJ ZAMKNIĘCIE, BO BRAKUJE NA NIĄ ŚRODKÓW - Gazeta - 13.11.2024

[madohora]

KACZKA MANDARYNKA ZACHWYCA MIESZKAŃCÓW - www.wkatowicach.eu - 13.11.2024

[madohora]

Jutro mamy Światowy Dzień Czarnego Kota

[madohora]

ROŚNIE LICZBA UKĄSZEŃ PRZEZ NOWY GATUNEK WĘŻA - Interia - 16.11.2024

[madohora]

Polyommatinae , czyli modraszki , to zróżnicowana podrodzina motyli o skrzydłach przypominających pajęczynę (rodzina modraszkowatych ). Tę podrodzinę motyli odkryto w 1775 roku.Motyle te uważane są za jedną z najsłabiej zbadanych grup w obrębie rodziny modraszkowatych.

[madohora]

S. suslicus ma dobry słuch, ale reakcja na dźwięki nie jest zbyt gwałtowna. Głośne okrzyki, wydawane (z bezpiecznej odległości) przez ludzi, susła nie płoszą. Na świdnickim lotnisku zaobserwowano, że susłów nie niepokoił i nie płoszył hałas wydawany przez kołujące czy startujące samoloty lub śmigłowce

[madohora]

GIGANTYCZNA RYBA WRACA DO POLSKI - Interia - 17.11.2024

[madohora]

CZYM KARMIĆ SIKORKI - Interia - 20.11.2024

[madohora]

Nieco lepiej miała się sytuacja łysek maskareńskich na Mauritiusie, gdzie François Leguat w 1693 jako ostatni odnotował poules d'eau, wtedy już rzadkie. Poza nadmiernym odłowem prawdopodobnie również niszczenie środowisk bagiennych przyczyniło się do wymarcia gatunku

[madohora]

Urson amerykański

Kluczową rolę w procesie rozmnażania ursonów, dość dużych amerykańskich gryzoni, których ciała pokryte są charakterystycznymi kolcami, jest… mocz. Zwierzęta te są z natury samotnikami i raczej omijają się przez większość życia. Gdy rodzi się jednak zew natury, samica zaczyna produkować gęsty śluz, który miesza się z moczem i rozsiewa dokoła woń wabiącą samce. Na tym jednak nie koniec przygotowania. Gdy znajdzie się już ochotnik, przez jakiś czas wysiaduje on na drzewie pod swą wybranką, po czym kieruje w nią silny strumień moczu pod wysokim ciśnieniem. Dopiero taki prysznic sprawia, że pod wpływem chemicznych reakcji ruja samicy rozwija się w pełni i jest ona gotowa na przyjęcie nasienia.

[madohora]

Od dziesięcioleci podejmowane są szeroko zakrojone wysiłki w celu znalezienia dowodów na obecność kulika cienkodziobego na obszarach lęgowych i nielęgowych, ale wszystkie okazały się nieskuteczne. Dr Alex Bond, starszy kurator ds. ptaków w Natural History Museum, był częścią zespołu badającego losy tego ptaka. Wyjaśnił: „Kiedy kulik cienkodzioby przestał wracać do swojego głównego miejsca zimowania w Merja Zerga w Maroku, włożono wiele wysiłku w próby zlokalizowania go na terenach lęgowych. Kilka wypraw, przeszukano setki tysięcy kilometrów kwadratowych. I wszystko na nic”.

[madohora]

NIEBEZPIECZNE ODKRYCIE WE FRANCJI - www.europe1 - 22.11.2024

[madohora]

De Villers w 1708 opisał zwyczaje lęgowe modrzyków. Miały gniazdować wśród traw i paproci wodnych

[madohora]

POSZŁA NAKARMIĆ ŚWINIE I JUŻ NIE WRÓCIŁA. KOSZMARNA ŚMIERĆ 17 LATKI W ROSJI - Gazeta - 25.11.2024

[madohora]

W Polsce obchodzony po raz pierwszy 19 lutego 2006 z inicjatywy Miesięczników "Kot" i Cat Club Łódź. Wojciech Albert Kurkowski, pomysłodawca obchodów tego święta, propaguje akcje pomocy bezdomnym kotom pod hasłem "Rasowce – dachowcom", podczas której kluby felinologiczne z Felis Polonia zbierają dary na rzecz pomocy bezdomnym zwierzętom.
W 2010 roku Fundacja Viva! oraz program ”Mój Pies i inne zwierzęta” w TVP Warszawa przyjęły patronat Światowego Dnia Kota. W Centrum Targowo-Kongresowym MT Polska Stowarzyszenie Miłośników Kotów Rasowych Jedynka zorganizowano wystawę kotów rasowych. Towarzyszyła jej akcja pomocy dla kotów bezdomnych i wolno żyjących, dla których zima jest trudnym okresem do przetrwania. Do obchodów Dnia Kota włączyło się również wydawnictwo MULTICO.
W akcji biorą również udział schroniska dla zwierząt bezdomnych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZWOLNIJ CHOMIKI - www.polsatnews.pl - 12.11.2024

[balzack]

Jak my nie cierpimy tego Dżinksa

Pixi i Dixi

[balzack]

A tak poważnie to nie wiedziałem, że jest takie święto jak święto kota

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŚWIATOWY DZIEŃ KOTA - Polskie Radio Katowice - 17.02.2014

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Mały kotek i duży worek

[madohora]

Wczoraj miałam niezłe widowisko z udziałem małego, biało - czarnego kociaka i strasznie dużego żółtego worka (takiego na ziemniaki, kostkę brukową lub tp.). Niestety nie nagrałam, bo nie byłam na to przygotowana. Najpierw kociak przestraszył się, więc czmychnął w bramę. Po czym za chwilę ciekawość wzięła górę, więc czając się jeszcze przy murze wyjrzał a jak zorientował się, że to duże, żółte nic mu nie zrobi to...zaczął ten worek atakować.
To trzeba było widzieć. Zastygłam i dobre siedem minut obserwowałam kota.

Śmieszne koty

[madohora]

ŚMIESZNE KOTY

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W czasach przedhistorycznych występował na Tasmanii oraz całym obszarze Australii i także Nowej Gwinei. Wraz z przybyciem osadników do Australii i sprowadzeniem przez nich psów dingo obszar jego występowania skurczył się wyłącznie do Tasmanii. Obecnie nie występuje nigdzie

[madohora]

WYGINĄŁ A TERAZ POWRACA - Wyborcza

[madohora]

GROŹNE WĘŻE WCHODZĄ DO DOMÓW - Interia - 13.11.2024

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Solitaires są wielkości przeciętnego indora, szaro-białego koloru. Zamieszkują szczyty gór. Ich pożywieniem są robaki i nieczystości, które zbierają z wnętrza lub z powierzchni gleby

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ba, niedawno odkryto, że samobójstwo potrafią popełnić nawet organizmy jednokomórkowe. E. coli – bakteria, która w dużych masach żyje w naszym jelicie i czasem potrafi stać się groźna dla zdrowia – często tworzy warstewki zwane biofilmami. Komórki łączące się w takie błonki lepiej radzą sobie z atakami wirusów czy antybiotyków. Gdy bakteriom złączonym w biofilmie grozi niebezpieczeństwo, część z nich napełnia swe komórki toksyną. Puchną od niej, a potem nagle eksplodują, rozrzucając truciznę dookoła. Pozostałe bakterie już zawczasu produkują środki neutralizujące toksynę. Samobójstwo kilku E. coli niszczy więc wrogów biofilmu, a pozostawia przy życiu jego mieszkańców.

[madohora]

„Pies Dżok. Najwierniejszy z wiernych, symbol psiej wierności. Przez rok /1990-1991/ oczekiwał na Rondzie Grunwaldzkim na swojego Pana, który w tym miejscu zmarł.”

[madohora]

Szop pracz pochodzi z Ameryki Północnej, ale od lat 30. XX wieku zaczął się rozprzestrzeniać w Europie, głównie z Niemiec, gdzie początkowo trzymano go jako egzotyczne zwierzę domowe. Niestety, szybko uciekł na wolność, zadomawiając się w środowisku i rozprzestrzeniając na kolejne kraje, w tym Polskę. Choć szopy wyglądają sympatycznie, ich obecność nie jest obojętna dla lokalnych ekosystemów – to sprytni drapieżnicy, którzy polują na drobne ptaki, niszczą ich gniazda i zjadają jaja, co wpływa na lokalne populacje ptaków i małych ssaków. Zakłócają również równowagę biologiczną, konkurując z rodzimymi drapieżnikami o pożywienie. Aby zapobiegać ich dalszej ekspansji, warto zgłaszać ich pojawienie się do Ekopatrolu.

[madohora]

Ochrona żubrów przybrała poważną formę już w roku 1529, kiedy to Zygmunt Stary ogłosił Statuty Litewskie, znalazł się w nich zapis o ochronie największego ssaka Europy. Za zabicie osobnika bez zgody Króla groziły bardzo surowe i wysokie kary finansowe. Kto dopuścił się tego występku, musiał zapłacić „12 rubli grofzy”.

[madohora]

Szympans

Można spotkać się ze stwierdzeniami, że tylko człowiek cechuje się bestialskim okrucieństwem. Nie jest to jednak prawdą. Obserwacje szympansów (Pan troglodytes) dowiodły, że nasi bliscy krewni prowadzą wojny podobne ludziom i dopuszczają się straszliwych czynów tylko dla zapewniania sobie dominacji nad danym terytorium. Walczące ze sobą grupy zabijają się nawzajem z wyjątkową zajadłością, a w wojennych działaniach nie brakuje takich incydentów jak grupa samców bijąca samicę, dzieciobójstwo czy nawet kanibalizm. W zarejestrowanym przez naukowców w 2013 r. ataku grupy samców na członka ich własnego stada doszło również do gorszących scen poniewierania ciała ofiary – szympansy wyrwały ze zwłok genitalia i kęs po kęsie poćwiartowały ofiarę, włócząc ją bezlitośnie po ziemi.

[madohora]

To nie pierwszy raz, kiedy małpy uciekły z ośrodka w Południowej Karolinie. Laboratorium Alpha Genesis prowadzi badania nad eksperymentalnymi lekami i szczepionkami przeciwko chorobom zakaźnym. W przeszłości instytucja ta była już karana za podobne incydenty związane z ucieczką zwierząt, co wzbudziło obawy organizacji zajmujących się prawami zwierząt o przestrzeganie przepisów dotyczących opieki nad zwierzętami.

[madohora]

Pożywienie
Delikatne pędy i nasiona wielu roślin, owady i drobne kręgowce. Latem dieta ptaków jest bardziej urozmaicona, a zimą składa niemal wyłącznie z pędów roślin, przede wszystkim uprawianych na zielonkę.

[madohora]

Martwy szakal znaleziony w Zachodniopomorskiem najprawdopodobniej został potrącony przez samochód. Wskazują na to obrażenia na ciele zwierzęcia. "Badania wykazały, że znaleziony osobnik był rocznym samcem o wadze 10,6 kg i długości ciała 85 cm. Liczne krwiaki podskórne i uszkodzenia czaszki wskazywały na kolizję zwierzęcia z pojazdem. Ubarwienie i rozmiary ciała, stosunkowo krótki ogon, oraz zrośnięcie opuszków środkowych palców przednich łap pozwoliło na określenie przynależności badanego osobnika do gatunku szakal złocisty Canis aureus. Wiek i płeć zwierzęcia wskazują, że mógł to być osobnik migrujący" - poinformował Kowalczyk.

[madohora]

[madohora]

Powierzchownie wilkowór tasmański przypominał dużego psa. Ciało porastało krótkie, kędzierzawe futro barwy bladej, przetykanej szarym brązem, z barwą żółtawą i ogorzałego brązu na głowie, tułowiu, łapach i większości ogona. Bledsze odcienie zajmowały podstawę uszu, brodę, klatkę piersiową i brzuch. Pośrodku grzbietu, za ramionami, rozpoczynały się początkowo nieduże pasy biegnące pionowo w poprzek tułowia, koloru brązowego do czarnego, coraz dłuższe aż do okolicy nad biodrami, gdzie przedłużały się aż do bioder, by potem ponownie maleć w kierunku ogona, sięgając pierwszej jego ćwierci. Liczba ich wynosiła między 13 a 19. Dzięki nim porównywano go do tygrysa, ale też wilka czy hieny.

[madohora]

WILKOWÓR TASMAŃSKI

[madohora]

BIAŁUCHA NIE BYŁA ROSYJSKIM SZPIEGIEM - Interia - 13.11.2024

[madohora]

Wyginięcie gatunku nie przeszkodziło poddaniu go badaniom genetycznym. Badania genomowe rozpoczęto w 2018 roku, ekstrahując DNA z liczącego 108 lat okazu młodego z torby. W efekcie oceniono wielkość genomu wilkowora na podobną do dzisiejszych torbaczy. Umiejscowiono go także jako klad bazalny w Dasyuromorpha.

[madohora]

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy, niemniej materiał kopalny wymaga dalszych badań. Uznaje się go za jedynego przedstawiciela swej rodziny, który dotrwał do czasów współczesnych. W obrębie Dasyuromorpha zajmuje pozycję bazalną.

[madohora]

Zwierzęta te wiodły nocny tryb życia, niemniej 47% epizodów napotkania ich przez człowieka miało miejsce za dnia. Wtedy to wilkowory odpoczywały, wygrzewały się w promieniach słońca. Ukrywały się też w jamach, jaskiniach, pod upadłymi pniami i pod drzewami. O zmierzchu dopiero wychodziły na żer. Spotykano je samotnie bądź w grupach. Tak też polowały. Zdobycz lokalizowały węchem. Wataha taka składała się prawdopodobnie z jednej dorosłej pary oraz ich potomstwa z poprzedniego miotu. Zajmowała ona teren od 26 do 260 km², prawdopodobnie między 50 a 100 km². Sugerowano pewne migracje, jednak wiedza na ten temat jest ograniczona. IUCN nie uznaje go za gatunek migrujący

[madohora]

Występujący niegdyś szeroko na kontynencie australijskim aż do Nowej Gwinei wilkowór tasmański obecnie wyginął. Jego zasięg występowania zaczął maleć już tysiące lat temu, prawdopodobnie między 120 tys. a 70 tys. lat temu, podobnie jak w przypadku diabła tasmańskiego. 14 tys. lat temu podwyższenie się poziomu morza odizolowało populację tasmańską od australijskich. Na kontynencie wyginął 2–3 tys. lat temu, za co winą obarcza się konkurujące z nim, a nawet polujące nań dingo. Uchował się do czasów historycznych wyłącznie na Tasmanii, która utraciła połączenie lądowe z Australią, zanim dingo zdołały do niej dotrzeć. Jednak jeszcze przed ludzką inwazją populacje traciły różnorodność genetyczną.

[madohora]

Obecnie większość zoologów zgadza się z przynależnością tygrysa do tego właśnie rodzaju. Dokładniej przeprowadzone badania anatomiczne wykazały jednak, że tygrys może być blisko spokrewniony z panterą mglistą. Przynależność rodzajowa tego kota jest więc niepewna. Obecnie prowadzone są szczegółowe badania anatomiczne, genetyczne oraz molekularne, których celem jest ustalenie relacji pokrewieństwa między przedstawicielami Pantheriinae.

[madohora]

Skamieliny tygrysów znajdowano również na Borneo, we wschodniej Beringii i na Sachalinie. W Indiach i północnej Azji tygrys pojawił się pod koniec plejstocenu.

[madohora]

Zajmuje różnorodne siedliska – od wiecznie zielonych tropikalnych lasów deszczowych, przez namorzyny i południowe zbocza Himalajów po zaśnieżoną tajgę syberyjską. Preferuje tereny z dostępem do wody, gęsto porośnięte wysoką roślinnością, zasobne w duże ssaki kopytne.

[madohora]

Największym podgatunkiem jest tygrys syberyjski – notowana rekordowa masa samca wynosi 384 kg, a najmniejszym tygrys sumatrzański. Mniejszy od niego tygrys balijski został wytępiony przez człowieka w 1937. Był przeciętnie dwukrotnie mniejszy od swojego syberyjskiego krewniaka.

[madohora]

Kolejnym elementem przystosowania do drapieżnego trybu życia jest budowa szczęki tygrysa – uzębienie tnąco-kruszące z silnie rozwiniętymi kłami i łamaczami. W szczęce osadzonych jest 30 zębów. Długie do ok. 75 mm kły służą do zabijania ofiary i rozrywania mięsa.

[madohora]

W oku tygrysa występują dwa typy czopków. Tygrysy mają okrągłe źrenice i żółte tęczówki. W nocy światło odbite od oczu tygrysa przybiera kolor od czerwonożółtego do niebieskozielonego – w zależności od źródła światła i kąta jego padania. Na zdjęciach robionych w świetle lampy błyskowej powstaje tzw. efekt czerwonych oczu. Tygrysy, jak wszystkie koty, mają oko osłonięte przesłoną migawkową, tzw. trzecią powieką.

[madohora]

Jest to jeden z wielu wariantów umaszczenia Panthera tigris, głównie podgatunku nominatywnego. Jego cechami charakterystycznymi są: białe umaszczenie sierści, ciemnobrązowe lub o barwie serpii pasy, niebieskie oczy, różowy nos oraz różowe poduszki łap. Nie są to osobniki albinotyczne[33]. W antycznej indyjskiej literaturze odniesienia do białych tygrysów nie występowały. Były one jednak obecne w chińskich wierzeniach i przedstawiano je w figurach, stąd najpewniej były znane Chińczykom już w czasach antycznych. W Indiach donoszono o ich obserwacjach dopiero w XIX wieku

[madohora]

W 1910 roku amerykański misjonarz Harry R. Caldwell podczas polowania na tygrysy zauważył osobnika maści niebieskiej na obrzeżach miasta Fuzhou. Okoliczni mieszkańcy mieli w okolicy dostrzec więcej takich tygrysów. Barwa sierści przypominała tę u kotów maltańskich

[madohora]

Podchodzi pod osiedla ludzkie. Stare tygrysy czasami wybierają na swoje ofiary ludzi i zwierzęta domowe, zwłaszcza bydło. Jest to spowodowane prawdopodobnie utratą sprawności łowieckiej, np. przez wady uzębienia. Osłabiony osobnik zmuszony jest do opuszczenia swojego terytorium w poszukiwaniu łatwiejszej zdobyczy. Zdarza się, że młody tygrys napada na człowieka, ale takie zdarzenia tłumaczone są jako przypadkowe. Poluje zarówno w dzień, jak i w nocy, przy czym największą aktywność wykazuje przed i po zachodzie słońca, nocą zwykle patrolując zajmowane terytorium. Zbiorowe polowania w małych grupach rodzinnych – podobnie jak to robią lwy – zdarzają się tygrysom, ale należy to do rzadkości. Wodę pije pobierając ją lekko wywiniętym językiem – sposobem stosowanym jedynie przez kotowate i psowate.

[madohora]

Zachowania socjalne tygrysów nie należą do skomplikowanych. Podstawową jednostkę rodzinną stanowi samica z młodymi. Samce czasem przebywają w towarzystwie samicy i swoich młodych. Spotykane czasami dorosłe tygrysy wędrujące w małych grupach są ze sobą spokrewnione. W przypadku samic jest to zwykle matka z córką. W warunkach naturalnych nie spotyka się grup niespokrewnionych ze sobą osobników. Sytuacje takie mają miejsce w niewoli i na terenach o wymuszonym, nienaturalnym dla tych zwierząt zagęszczeniu

[madohora]

Samice osiągają dojrzałość płciową pomiędzy 3–4 rokiem życia, samce średnio o rok później. W ciepłej strefie klimatycznej samice mogą przystępować do rozrodu o każdej porze roku, ale najczęściej (oraz w strefie zimnej) następuje to od końca listopada do początku kwietnia. Wchodząc w okres rui samice nawołują samca głośnym ryczeniem i spryskują moczem okoliczne drzewa i skały, sygnalizując w ten sposób gotowość do rozpoczęcia okresu godowego Takie zachowania powtarza do czasu kopulacji lub zakończenia rui. Przy malejącej liczbie tygrysów zdarza się, że samica nie znajduje partnera do rozrodu. Do ponownej rui dochodzi po 10–60 dniach, okres ten jest różny u poszczególnych samic

[madohora]

Tygrys jest objęty konwencją CITES (załącznik I). W Czerwonej Księdze IUCN został wpisany w kategorii gatunków zagrożonych wyginięciem (EN) jako Panthera tigris, dwa z dziewięciu wymienionych tam podgatunków zaliczono do kategorii krytycznie zagrożonych (CR), cztery do kategorii zagrożonych (EN) i trzy do wymarłych (EX)

[madohora]

Wymarły między rokiem 1300 a 1440 ± 20 lat. Przed pojawieniem się człowieka jedynym naturalnym wrogiem był orzeł Haasta (Harpagornis moorei). Maorysi (którzy przybyli na Nową Zelandię z Polinezji między 1250 a 1300 r.) traktowali moa jako źródło mięsa, doprowadzając polowaniami do wymarcia tych ptaków.

[madohora]

agama skalna, Agama planiceps, jaszczurka z rodziny agamowatych;
pięknie ubarwiona; żyje gromadnie na granitowych, nagich skałach; południowo-zachodnia Afryka, Angola.

[madohora]

Ptak ten był, podobnie jak blisko spokrewnione z nim emu czarne, znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego.

[madohora]

Plan zakłada także działania na rzecz redukcji zanieczyszczenia azotem, co ma przywrócić jakość środowiska wybrzeży i fiordów. Według szacunków Agencji AFP emisje azotu mogą zostać zmniejszone o 13 780 ton rocznie od 2027 roku. W ramach Zielonego Trójporozumienia podjęte zostaną również działania mające na celu poprawę bioróżnorodności kraju.

[madohora]

Ogromny okaz to koralowiec łopatkowy — nazwany tak ze względu na łopatkowate grzbiety, z których składa się jego ciało — zwany Pavona clavus. Zespół szacuje, że zbudowało ją prawie miliard kamiennych polipów koralowych, maleńkich stworzeń, które żyją razem i budują sztywne szkielety z węglanu wapnia.

[madohora]

Spadek liczebności tego gatunku spowodowany był pierwotnie przez osuszanie rozlewisk, zamulenie wody oraz zanieczyszczenie pestycydami. Poza tym wpływ miały również: polowania, współzawodnictwo z wprowadzonymi do środowiska obcymi gatunkami zwierząt, wycinanie trzcin oraz straty w liczbie piskląt wywołane atakami introdukowanego pstrąga tęczowego (Oncorhynchus mykiss).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zapiski XVII- i XVIII-wiecznych podróżników wspominały o żyjących na Reunionie białych ptakach, które z trudem latały i najchętniej przebywały samotnie, które później wspominano pod nazwą Réunion solitaire (dosł. „reunioński samotnik”). W połowie XIX wieku błędnie założono, że zapiski te mówią o białych ptakach spokrewnionych z dodo. Tezę oparto na jednym doniesieniu o rzekomo żyjących na Reunionie dodo i niedługo wcześniej odkrytych XVII-wiecznych obrazach z białymi dodo. Nie znaleziono jednak szczątków kopalnych ptaka, który mógłby być spokrewniony z dodo. Później kwestionowano też jakikolwiek związek obrazów z Reunionem. Nieopisanemu dotąd ptakowi przypisywano też inne tożsamości, wszystkie oparte na spekulacjach. Pod koniec XX wieku odkryto na Reunionie subfosylne szczątki ibisa, pojawiła się więc koncepcja łącząca je z dawnymi opisami. Początkowo pomysł uznania ptaka znanego jako solitaire za przedstawiciela tego samego gatunku ibisa, którego szczątki znaleziono, nie spotkał się z szeroką akceptacją. Współcześnie jednak jest powszechnie uznawany.

[madohora]

Starszy oficer John Tatton, Anglik, w 1625 jako pierwszy wyraźnie wspomniał o białych ptakach na Reunionie. Od 1646 Reunion okupowali Francuzi, którzy do owych białych ptaków odnosili się jako do solitaire (fr.: „samotnik”). M. Carré, członek Francuskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, w 1699 opisał owego solitaire podając powód nadania takiej nazwy

[madohora]

Jedynym współczesnym ibisom reuniońskim autorem, który odniósł się konkretnie do „dodo”, był holenderski żeglarz Willem Ysbrandtszoon Bontekoe, nie opisał jednak ich upierzenia

[madohora]

W latach 70. XVIII wieku francuski przyrodnik Georges-Louis Leclerc stwierdził, że dodo zamieszkiwały zarówno Mauritius, jak i Reunion. Nie jest jasne, dlaczego uwzględnił również Reunion. W tym samym rozdziale połączył też opisy dronta samotnego i trzeciego ptaka („oiseau de Nazareth”, współcześnie interpretowanego jako dodo)[4]. Angielski przyrodnik Hugh Edwin Strickland w swojej książce The Dodo and Its Kindred (1848) omówił stare opisy reuniońskiego solitaire i doszedł do wniosku, że był to ptak odrębny od dodo i dronta samotnego

[madohora]

Pierwsze szczątki subfosylne na Reunionie znaleziono w 1974; brytyjski ornitolog Graham S. Cowles przypisał je do bocianów Ciconia. Znaleziono je w jaskini, co wskazywało na pozostawienie ich tam przez wczesnych osadników. Spekulowano, czy nie należały do dużego tajemniczego ptaka opisanego przez Leguata, nazywanego „Leguat’s giant” przez niektórych ornitologów. Współcześnie uznaje się, że chodziło jednak o lokalną populację flamingów.

[madohora]

Wulkaniczna wyspa Reunion liczy sobie ledwie 3 mln lat, podczas gdy Mauritius i Rodrigues – z własnymi, endemicznymi drontami – 8–10 mln lat. Nie jest prawdopodobnym, by po co najmniej 5 mln lat ewolucji w izolacji na wyspie żyjące nań ptaki zachowały zdolność lotu. Stąd mało możliwe jest, by Reunion został skolonizowany przez nielotne ptaki pochodzące ze wspomnianych wysp, do tego spośród ptaków Reunionu jedynie te lotne mają spokrewnione gatunki na Mauritiusie i Rodrigues. Okres 3 mln lat wystarczy, by przedstawiciele danego gatunku utracili możliwość lotu w całości lub częściowo. Według Mourer-Chauviré i jej współpracowników taki gatunek jednak wyginąłby podczas erupcji wulkanu Piton des Neiges między 300 tys. a 180 tys. lat temu. Występujące po tym zdarzeniu gatunki muszą więc wywodzić się od osobników z Afryki i Madagaskaru, które zrekolonizowały Reunion i przetrwały okres zbyt krótki, by powiązany był z utratą zdolności lotu.

[madohora]

Solitaires. These birds are so called because they always go alone. They are the size of a large Goose, and are white, with the tips of the wings and tail black. The tail feathers resemble those of an Ostrich; the neck is long, and the beak is like that of a Woodcock, but larger; the legs and feet like those of Turkeys. This bird has recourse to running, as it flies but very little

[madohora]

Szczątki ibisów reuniońskich wskazują, że były to ptaki mocniej zbudowane (najprawdopodobniej cięższe) w porównaniu do ibisów czczonych i żółtoszyich. Niewątpliwie większość ich cech była jednak podobna. Według Hume’a długość ciała ibisów reuniońskich nie przekraczała 65 cm, była więc podobna do długości ciała ibisów czczonych. Szorstkie wyrostki na kościach skrzydła przypominają te występujące u ptaków używających skrzydeł do walki. Prawdopodobnie były nielotne, jednak cecha ta nie jest znacząco odzwierciedlona w budowie kośćca. Nie znaleziono kompletnych szkieletów, a w kościach obręczy barkowej tylko jeden element wskazuje na ograniczoną zdolność lotu. Kość krucza jest wydłużona, kość promieniowa i łokciowa są mocno zbudowane, jak u lotnych ptaków, jednak szczelina między śródręczem a kciukiem występuje tylko u nielotów, jak niektórych bezgrzebieniowców i pingwinów oraz kilku wymarłych ptaków

[madohora]

Są tu duże zasoby ptactwa lądowego, małego i dużego, obfitość gołębi, wielkie papugi, i im podobne; i duży ptak wielkości indyka, bardzo tłusty, i z tak krótkimi skrzydłami, że nie może latać, biały i łagodny w obejściu: tak jak inne ptactwo, nie kłopota się i nie lęka wystrzałów. Nasi ludzie ubijają je kijami i kamieniami. Dziesięciu mężczyzn może złowić wystarczająco ptactwa, żeby wyżywić czterdziestu przez jeden dzień

[madohora]

Kazarka reuniońska (Alopochen kervazoi) – gatunek dużego ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Występował na wyspie Reunion, wymarł przed rokiem 1700.

[madohora]

IUCN uznaje kazarkę reuniońską za gatunek wymarły (EX, Extinct). Bontekoe w 1619 odnotował na wyspie dużą liczebność nieokreślonych gęsi. Dubois w latach 1671–72 najdokładniej z ówczesnych autorów opisał wciąż żyjące na Reunionie gęsi. Wcześniej, w 1667, Martin zaobserwował intensywną trzebież i spadek liczebności gęsi na stawie Étang de Saint-Paul (obecnie jest to rezerwat przyrody rangi państwowej). Współcześnie na Reunionie nie występują dzikie gęsi[3]. Kazarki reuniońskie musiały wymrzeć przed 1700. Prawdopodobnie główną przyczyną wymarcia był nadmierny odłów, ponadto wprowadzone drapieżniki zjadały jaja i pisklęta

[madohora]

Rożeńce krótkodziobe wyróżniały się mocnymi nogami oraz słabymi skrzydłami, których budowa wskazuje na brak zdolności do lotu[6]; obręcz kończyny górnej i kości skrzydła były silnie zredukowane. Gruczoły solne były słabo rozwinięte, co świadczy o tym, że ptaki te żyły raczej w interiorze wyspy, a nie na wybrzeżu. Według doniesienia o małej brązowej kaczce (1793) rożeńce krótkodziobe miały być niewiele większe od drozda.

[madohora]

W przeciwieństwie do ludzi wśród pająków to samice są z reguły większe i to nawet kilkakrotnie. Zjawisko to jest oczywiście wynikiem ewolucyjnej korzyści – im większe ciało pajęczycy, tym więcej może przenieść jajeczek, a od tego zależy sukces reprodukcyjny gatunku. Na szczęście, szanse, aby jeden z 10 największych pająków świata pojawił się w nocy na Twojej ścianie są prawie równe zeru. Prawie.

[madohora]

DZIEWCZYNKA ZABITA PRZEZ PSA - www.independent.co.uk - 21.11.2024

[madohora]

✓Grube kończyny z pięciopalczastymi łapami skierowanymi do środka.

[madohora]

Angielski podróżnik Peter Mundy odwiedził Mauritius w 1638 i opisał chruścielowca rdzawego. Miały być to ptaki nieznacznie mniejsze od kur. Upierzenie ich opisał jako żółtawe, o barwie pszenicy. Dziób był ostry i zakrzywiony. Pióra na skrzydłach były nieliczne i niewielkie

[madohora]

Dziennik pokładowy okrętu Gelderland (1601–1603) Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, ponownie odkryty w latach 60. XIX wieku, zawiera dobrej jakości szkice kilku już wymarłych maurytyjskich ptaków, których autorstwo przypisuje się Jorisowi Laerlemu. Jeden z nich przedstawia czerwonego chruściela; nie został podpisany. Ptak zdaje się być ogłuszony lub martwy. Ten szkic to najwcześniejsze przedstawienie gatunku. Ilustrację naszkicowano ołówkiem i wykończono atramentem, niektóre szczegóły (jak głębszy dziób i zgięcie skrzydła) widoczne są tylko w szkicu. Istnieją również trzy raczej proste czarno-białe szkice, jednak różnią się między sobą na tyle, że niektórzy uznali przedstawione na nich ptaki za odrębne gatunki. Doprowadziło to do powstania kilku nazw naukowych, później zsynonimizowanych w Aphanapteryx bonasia

[madohora]

Anonimowy Niderlandczyk napisał nieco o zachowaniu tych ptaków w 1631. Miały być drobnej postury, powolne, stąd łatwo było je złapać. Broniły się ostrym i szpiczastym dziobem. Spłoszone okazywały się być bezradne, chaotycznie biegały wokół, każdy w innym kierunku

[madohora]

W notatkach Hoffmanna chruścielowiec rdzawy wspomniany jest pod zniemczoną wersją holenderskiego określenia pierwotnie stosowanego dla dodo, dod-aers, zaś John Marshall używał wyrażenia „czerwona kura” na zmianę z „dodo” w 1668. Ekolog Anthony Cheke zasugerował, że nazwa „dodo” została przypisana chruścielowcom rdzawym po tym, jak te wielkie gołębie wymarły, stąd wszystkie odniesienia do „dodo” po 1662 odnoszą się do chruścielowca. Notatka z 1681 dotycząca „dodo”, wcześniej uznawana za opisująca właśnie tego ptaka, zawiera informację o twardym mięsie, co pasuje raczej do chruścielowca[5]. Errol Fuller podał w wątpliwość pochodzącą z 1662 obserwację „dodo”, jako że płaczliwy dźwięk cierpiącego ptaka pasuje bardziej do chruściela. Milne-Edwards zasugerował, że pierwsi podróżnicy na wyspie mogli mylić młode dodo z chruścielowcami.

[madohora]

Przyjmuje się, że chruścielowce rodrigueskie wymarły w połowie XVIII wieku wskutek drapieżnictwa ze strony introdukowanych kotów i niszczenia środowiska przez łowców żółwi. Niewiele wiadomo o tym gatunku ponad wiedzę wynikłą z badania subfosylnych szczątków. Jedynie dwóch ówczesnych chruścielowcom rdzawym autorów opisało ich zwyczaje, jednak nie towarzyszyły im żadne ilustracje. Po raz pierwszy ptaka tego wspomniał François Leguat, francuski hugenot zesłany na Rodrigues w 1691. To na jego cześć nazwano gatunek w 1874. Autorem drugiego opisu był Julien Tafforet, wysadzony na wyspie w 1725. W późniejszych latach odkryto szczątki subfosylne i powiązano z dawnymi opisami

[madohora]

W 1875 Alfred Newton rozpoznał odniesienie do chruścielowca rodrigueskiego w sporządzonym w 1726 opisie autorstwa francuskiego podróżnika Juliena Tafforeta, który wówczas był stosunkowo niedawno odkryty. W 1879 Albert Günther i Edward Newton (brat Alfeda) opisali więcej skamieniałości, w tym czaszek. Potwierdzili przynależność nieznanego gatunku do chruścieli (Rallidae), zauważyli jednak obecny u niektórych okazów wygięty dziób, podobny do tego chruścielowca rdzawego. Amerykański ornitolog James Greenway zasugerował, że opis Leguata może odnosić się do zniesionego na wyspę przez wiatry modrzyka (Porphyrio), jako że w dawnych opisach niekiedy zamiennie używano określeń na szarość i barwę niebieską. Tej koncepcji nie przyjęli inni autorzy. W 1999 francuska paleontolog Cécile Mourer-Chauviré wraz ze współpracownikami wskazała, że carpometacarpus przypisany do chruścielowca rodrigueskiego i zilustrowany przez Günthera i E. Newtona w 1879 nie należy do chruściela, stąd nie może też należeć do omawianego gatunku. Od tamtego czasu odkryto więcej szczątków subfosylnych, w tym niekompletny szkielet z zachowaną w całości czaszką i żuchwą odkryty w 2005 w Caverne Poule Rouge

[madohora]

Chruścielowiec rodrigueski był nielotnym chruścielem o jasnoszarym upierzeniu, prawdopodobnie biało nakrapianym. Dziób i nogi były czerwone, a oko okalała naga czerwona skóra. Dokładne rozmiary ciała są nieznane, wiadomo że ptak ten osiągał rozmiary zbliżone kurom i był nieznacznie mniejszy od chruścielowca rdzawego. Szczątki subfosylne wykazują duże zróżnicowanie w rozmiarach ciała, co być może odzwierciedla dymorfizm płciowy. Czaszka chruścielowca rodrigueskiego była nieco wydłużona, wypukła w każdym kierunku; mierzyła około 38 mm długości i 20 mm szerokości. Cechował ją długi i wąski obszar czołowy, w najwęższym miejscu liczący 6,5 mm szerokości. Dziób różnił się znacząco w zależności od osobnika; niektóre miały krótkie i niemal proste dzioby, inne – dzioby znacznie dłuższe (do 1/3) i znacząco zagięte. Nie wiadomo, czy różnica ta wynikała z ogólnego zróżnicowania rozmiarów ciała chruścielowców rodrigueskich, czy z dymorfizmu płciowego. Nad nozdrzami górna krawędź dzioba była niemal prosta, a kość nosowa długością nieco przewyższała czaszkę. Cały dziób mierzył do 77 mm długości, żuchwa do 98 mm, zaś w jego największej wysokości liczył 8 mm. Łopatka miała 45 mm długości, kość ramienna – 45–50 mm, kość łokciowa – 37–42 mm. Miednicę cechowały duże rozmiary i mocna budowa; jej długość wynosiła 57 mm, szerokość w przedniej części – 20 mm, a szerokość w tylnej części – 36 mm. Długość kości udowej wynosiła 56–63 mm, tibiotarsus – 48–101 mm, a metatarsus – 52–60 mm

[madohora]

Jego pełny opis chruścielowców rodrigueskich przetłumaczyć można, jak następuje:

[madohora]

Jest rodzaj ptaka, wielkości młodego kurczaka, którego dziób i stopy są czerwone. Jego dziób podobny jest nieco do tego u kulika, wyróżnia się jedynie tym, że jest nieco grubszy i nie tak długi. Jego upierzenie plamkowane jest biało i szaro. Przeważnie żywią się jajami żółwi lądowych, które znajdują na ziemi, co czyni je tak tłustymi, że często mają problem z bieganiem. Są bardzo dobrym pożywieniem, a ich tłuszcz jest żółtawoczerwony, wyśmienity na bóle. Mają niewielkie pinions [skrzydła], pozbawione piór, przez co nie mogą latać; z drugiej jednak strony bardzo dobrze biegają. Ich zawołanie to ciągnący się gwizd. Kiedy widzą kogoś, kto goni za nimi, wydają z siebie dźwięk innego rodzaju, podobny do czkającego człowieka

[madohora]

Gwałtowne zniknięcie chruścielowców rdzawych mogło być spowodowane przez introdukowane na wyspę koty, ale do wymarcia przyczynić się mogło również wycinanie lasów przez łowców żółwi. Począwszy od 1735 wypalali oni lasy, by zbierać duże żółwie Cylindraspis, cenione za mięso i olej. Francuski astronom Alexandre Guy Pingré, który odwiedził Rodrigues, by obserwować tranzyt Wenus w 1761, zapisał w 1763 informację o nieobecności tych ptaków na wyspie w momencie jego wizyty.

[madohora]

Wiadomo, że występował na dwóch największych wyspach archipelagu: Chatham i Pitt. Znany jest jedynie z pozostałości szkieletu znalezionych na składowisku odpadów rdzennej, polinezyjskiej ludności tych wysp – Moriori.

[madohora]

Łyska maskareńska (Fulica newtonii) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował na Mauritiusie i Reunionie. Długo znany był jedynie ze szczątków subfosylnych z bagien Mare aux Songes na Mauritiusie, później odkryto skamieniałości także i na Reunionie. Raporty dawnych podróżników z Mauritiusu uważano za odnoszące się do kokoszki zwyczajnej (Gallinula chloropus), prawdopodobnie jednak skolonizowała ona wyspę po wymarciu rodzimego gatunku łyski.

[madohora]

[W 1665] dorzecze rzeki [w Saint-Gilles] zajęte było przez gęsi i kurki wodne, z głębinami pełnymi ryb... kurki wodne pozwalały podejść się tak blisko, że niemal można było złapać je w rękę; wszystkie zabieraliśmy na pokład. [Ale w 1667] nie widzieliśmy już w Etang de St Paul ani gęsi, ani kurek wodnych, które niegdyś je zajmowały

[madohora]

Początkowo pospolity ptak, stał się rzadki po 1873 r., by całkowicie wyginąć na przełomie XIX i XX w. Przyczyną wymarcia mogła być kombinacja polowań człowieka, drapieżnictwa wprowadzonych (lub przywleczonych) gatunków obcych (m.in. szczurów, kotów i świń) oraz utrata środowiska naturalnego w wyniku pożarów.

[madohora]

Przez długi czas kokoszkę południową (Gallinula comeri) i kokoszkę atlantycką (Gallinula nesiotis) traktowano jako jeden, ten sam gatunek. Niektórzy autorzy (P. Mielczarek, W. Cichocki, 1990; Collar i inni, 1994) traktowali kokoszkę południową jako podgatunek kokoszki atlantyckiej, tak jest też do tej pory klasyfikowana w Kompletnej liście ptaków świata P. Mielczarka i M. Kuziemki. Obecnie oba ptaki zwykle mają rangę osobnych gatunków (np. według Międzynarodowego Komitetu Ornitologicznego i Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody).

[madohora]

Obecnie (2021) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza wodnika brązowego w monotypowym rodzaju Cabalus, podobnie jak wielu innych współczesnych autorów. Rok po opisaniu gatunku przez Huttona ten sam autor wydzielił go do utworzonego dlań rodzaju Cabalus po przeanalizowaniu szkieletu, jaki przygotował doktor F. Knox. Do artykułu była dołączona ilustracja przedstawiająca budowę mostka wodnika brązowego. Niedługo po odkryciu sądzono, że nowo odkryty ptak to młodociany wodnik chathamski (Hypotaenidia dieffenbachii). Hutton rok po opisaniu gatunku przedstawił jednak dowody zaprzeczające tej hipotezie[6]. Na przestrzeni lat gatunek umieszczany bywał w rodzajach Rallus i Gallirallus, jak to np. uczynili autorzy Handbook of Australian, New Zealand & Antarctic Birds (1993) czy IOC we wcześniejszych wersjach swojej listy. Badania Trewicka z 1997, obejmujące analizę zarówno mtDNA, jak i budowy ciała badanych chruścieli, wskazują jednak na konieczność wyodrębniania wodnika brązowego ze względu na jego bardzo odmienną budowę oraz na bliskie pokrewieństwo z wymarłym wodnikiem chathamskim (Hypotaenidia dieffenbachii). IOC uznaje ten gatunek za monotypowy.

[madohora]

Nazwa rodzajowa Cabalus prawdopodobnie pochodzi od angielskiego słowa cabal – „tajne stowarzyszenie”. Epitet gatunkowy modestus z łaciny oznacza nieśmiały, prosty lub skromny. Maorysi i Moriori nazywali te ptaki matirakahu.

[madohora]

Skrzydła były zredukowane; w zgięciu skrzydła występował szpon. Pióra wyróżniały się miękkością i puszystością. Większość upierzenia była brązowa. Na pokrywach pierwszorzędowych i dwóch zewnętrznych lotkach I rzędu występuje słabo widoczne płoworóżowe paskowanie. Brązowy kolor piersi przechodzi w szarobrązowy na brzuchu i w okolicach kloaki. Występuje płowożółte paskowanie, najbardziej widoczne po bokach ciała. Pokrywy podogonowe ciemnobrązowe. Pokrywy podskrzydłowe popielate[20]. Sterówki były krótkie i miękkie, przykryte pokrywami. Według Huttona tęczówka, dziób i nogi były jasnobrązowe. Na karteczkach dołączonych do okazów muzealnych brak adnotacji co do koloru tych części ciała; Walter Buller początkowo opisywał je jako jasnobrązowe, później nogi i dziób opisywał jako ciemnobrązowe. Dziób był wąski i zagięty w dół. Nozdrza duże, owalne. Osobniki młodociane miały jednolicie brązowoczarny kolor. Jeden z okazów z MHN w Londynie, samica, wyróżnia się bardziej intensywnymi i gęstszymi paskami na bokach niż okazy męskie.

[madohora]

Środowiskiem życia na Mangare według Huttona były skaliste miejsca. Travers również wspomniał o nieokreślonym bardzo skalistym miejscu; wodniki brązowe miały chować się wśród kamieni, również na nocny spoczynek. Według autora Rails: A Guide to Rails, Crakes, Gallinules and Coots of the World (2010) ptaki te zamieszkiwały skupiska traw (tussock) i zakrzewienia[20]. Były to ptaki prowadzące nocny tryb życia, nieloty. Żywiły się bezkręgowcami, w tym obunogami (Ampiphoda; w żołądku jednego zbadanego okazu odnaleziono odnóża i pokrywy skrzydłowe chrząszczy[10]. Zważywszy na podobieństwo do kiwi możliwe, że wodniki brązowe były specjalistami sondującymi podłoże w poszukiwaniu bezkręgowców je zamieszkujących.

[madohora]

Wodnik chathamski (Hypotaenidia dieffenbachii) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny chruścieli (Rallidae). Występował na wyspach Chatham, Pitt i Mangere Island. Znany z jednego okazu, pozyskanego w 1840, i szczątków subfosylnych. Wymarły, niewidziany od czasu odkrycia.

[madohora]

Prawdopodobnie zarówno wodnik chathamski, jak i brązowy (Cabalus modestus) wyewoluowały od wspólnego przodka, przypominającego wodnika białobrewego (H. philippensis). Na odrębność tych dwóch gatunków wskazują także dowody osteologiczne i badania mtDNA. Wodnik chathamski jest obecny w zapisie kopalnym z wysp Mangere Island i Chatham.

[madohora]

Układ kostny wodnika chathamskiego przypominał morfotyp weki. Mostek wodników chathamskich był stosunkowo dobrze rozwinięty, w porównaniu do zredukowanego u wodników brązowych. Łopatka była stosunkowo smukła. Widełki zrastały się w kształt litery U, pod kątem blisko 45°

[madohora]

Organizacja skupia 83 państwa, ponad 1300 agencji rządowych i organizacji pozarządowych oraz około 14 500 ekspertów i naukowców ze 160 krajów. Wspiera badania naukowe, zarządza projektami na całym świecie i gromadzi rządy, pozarządowe organizacje, agencje ONZ, przedsiębiorstwa i lokalne społeczności w celu rozwijania i wprowadzania w życie optymalnej polityki, praw i działań.

[madohora]

Polski Komitet Krajowy IUCN założony ok. 1995 roku, a formalnie uznany przez władze IUCN w 2003 roku tworzą wszyscy obecni polscy członkowie Unii.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Całe to zamieszanie wokół żubra oraz przywracania go naturze spotkało się z ogromnym zainteresowaniem ze strony całego świata naukowego. Dzięki temu zainteresowaniu oraz ciekawskiej naturze człowieka, światło dzienne ujrzały ciekawe mieszanki międzygatunkowe. Przez pewien czas jedna z nich stanowiła problem w procesie restytucji, jednak do dzisiaj, co można przeczytać powyżej, w dziewiczych ostępach żyją czyste, bez żadnej skazy, lub też bez żadnego genetycznego błędu osobniki.

[madohora]

Poczucie niestosowności byłoby tu podbudowane zderzeniem dwóch wizerunków psa – jako wiernego towarzysza i jako istoty nieczystej. Bo jednak istnieje też w kulturze obraz psa – przyjaciela człowieka. W sztukach pięknych jego wizerunek jest alegorią wierności. I nawet, gdy podejrzewa się go o nadnaturalne zdolności, nie muszą się one obracać przeciw człowiekowi – pies może ostrzegać właścicieli przed złodziejami i przed złymi duchami, które świetnie widzi i wyczuwa. A kiedy wyliże ranę, ta będzie się szybciej goić.

[madohora]

Długość ciała ok. 39–42 cm; samica mniejsza. Długość skrzydła 175–215 mm, ogona 175–210 mm, dzioba 15–18 mm, skoku 25–28 mm. Głowa i wierzch ciała samca były jednolicie szaroniebieskie z czarnymi pasami na zgięciu skrzydła oraz pokrywach skrzydłowych. Na gardle można było dostrzec nieco różowej opalizacji; z tyłu szyi pióra połyskiwały brązowo, zielono i fioletowo. Dolna część gardła i piersi były barwy jasnoróżanej; kolor ten stopniowo przechodził w biały aż do dolnej części brzucha. Tęczówki jasnoczerwone, drobny dziób czarny; nogi i stopy czerwone. Samicę odróżniało bardziej matowe upierzenie, szarobrązowa głowa i wierzch ciała oraz cynamonowy nalot na piersi/

[madohora]

Polowania bez ograniczeń, regulacji prawnych i podstaw naukowych doprowadzały (lub przynajmniej w znacznym stopniu przyczyniały się) w historii do bezpowrotnego wyniszczenia gatunków. Tak zginął gołąb wędrowny, przelatujący jeszcze do lat 80. XIX wieku niezliczonymi stadami przez Amerykę Północną. Był najliczniejszym gatunkiem ptaka na Ziemi, jego liczebność liczona mogła być w miliardach! Największe zaobserwowane stado gołębi, w 1866 roku w Ontario, liczyło milę szerokości, 300 mil długości i zakryło niebo przez 14 godzin. Pod tym względem gołąb wędrowny ustępuje jedynie szarańczy wędrownej.

[madohora]

Słowo „tygrys” pochodzi od greckiego wyrazu tigris, które z kolei ma najprawdopodobniej irańskie korzenie.

[madohora]

Wymiana zębów mlecznych na zęby stałe rozpoczyna się ok. 6 miesiąca życia Młode tygrysy wdrapują się na drzewa, ale z wiekiem stają się cięższe i robią to coraz rzadziej. Samodzielność młode tygrysy uzyskują około 18 miesiąca życia, ale pozostają z matką do 2–2,5 roku[25]. Młode samice obierają sobie nowe terytorium w pobliżu matki, natomiast samce wyruszają na poszukiwanie nowych terenów wdając się w walki z innymi samcami. Na wolności żyją 10–15 lat, w niewoli 16–20. Zanotowano jeden przypadek 26-letniego tygrysa

[madohora]

Działania wojenne na terenie Kambodży, Laosu i Wietnamu to kolejny czynnik, który zredukował liczbę zwierząt w południowej Azji.

[madohora]

[madohora]

W 1869 angielski ornitolog Alfred Newton argumentował, że obraz Withoosa i rycina Bontekoe przedstawiają żyjącego ptaka przywiezionego do Holandii, przedstawia bowiem osobnika z tępo zakończonym dziobem, co wskazuje na przycinanie dzioba celem zapobiegania kaleczeniu ludzi. Pominął wątek sprzeczności między ilustracjami a opisami, szczególnie długi i cienki dziób wspomniany przez jednego z ówczesnych autorów

[madohora]

Prawdopodobne pochodzenie XVII-wiecznych obrazów z białymi dodo prześledził w 2003 Arturo Valledor de Lozoya, niezależnie zrobili to również specjaliści w dziedzinie maskareńskiej fauny: Cheke i Julian Hume w 2004. Obrazy Withoosa i Holsteyna w oczywisty sposób nawiązują do siebie, Withoos prawdopodobnie skopiował dodo z jednej z prac Holsteyna, prawdopodobnie opublikowanych wcześniej. Wszystkie późniejsze wizerunki białych dodo są najpewniej oparte właśnie na tych malowidłach. Według wspomnianych już specjalistów przedstawienia białego dodo bazowały na nieopublikowanym wcześniej obrazie Landscape with Orpheus and the Animals, którego autorem jest Roelandt Savery (1611). Dodo namalował prawdopodobnie, opierając się na wypchanym okazie z Pragi. W katalogu zwierząt w zbiorach Rudolfa II Habsburga, dla którego Savery pracował w latach 1607–1611, znalazł się walghvogel (dawna holenderska nazwa dodo) opisany jako mający „znoszone brudnobiałe upierzenie”.

[madohora]

Choć do brzegów Mauritiusu przybijały arabskie statki już w średniowieczu oraz portugalskie okręty między 1507 a 1513, członkowie załóg nie osiedlali się na wyspie. Holenderskie imperium kolonialne przejęło wyspę w 1598, nazywając ją na cześć Maurycego Orańskiego. Była później używana jako punkt zaopatrywania okrętów Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Dla żeglarzy odwiedzających wyspę począwszy od 1598 lokalna fauna miała znaczenie głównie kulinarne. Dodo uchodził niekiedy za nieprzyjemnego w smaku, jednak chruścielowce rdzawe stanowiły popularną zwierzynę łowną wśród holenderskich i francuskich osadników. Ich wspomnienia zawierają informacje o łatwości chwytania tych ptaków i smaku zbliżonym do wieprzowiny.

[madohora]

Wodnik chathamski został wpisany na listę IUCN jako gatunek wymarły (EX, Extinct). Znany jest wyłącznie jeden okaz muzealny, a po jego pozyskaniu nie widziano już tych ptaków. Według korespondenta Bullera miały wyginąć w trzecim roku po pojawieniu się na głównej wyspie (Chatham) Maorysów (1835). Według odkrywcy gatunku były to niegdyś ptaki pospolite, przetrzebione później przez psy i koty wprowadzone na wyspy. W 1863 korespondent Bullera imieniem Roeriki nie był w stanie odnaleźć tych ptaków, mimo zachęcenia nagrodą. Oprócz psów i kotów, wodniki chathamskie były także zjadane przez ludzi. Rdzenna ludność łapała je w sidła, a ich mięso miało być bardzo delikatne, szczególnie pożądane przez osoby chore[23]. S.L. Olson zasugerował, że wymarcie wodnika brązowego wynikało z konkurencji z większymi wodnikami chathamskimi, jednak zapis kopalny z Mangere wskazuje na to, że gatunki te normalnie współwystępowały ze sobą.

[madohora]

IUCN uznaje brodźczyka polinezyjskiego za gatunek wymarły (EX, Extinct)]. Gatunek znany jest wyłącznie z holotyu. Wymarł prawdopodobnie około 1850 roku wskutek drapieżnictwa introdukowanych ssaków, zwłaszcza kotów i szczurów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ratel miodożerny

Ratel miodożerny (Mellivora capensis) to mało znany z widzenia drapieżnik z rodziny łasicowatych spotykany w Afryce, Azji Południowo-Wschodniej oraz na Półwyspie Indyjskim. Mimo że stosunkowo niewielki (do 30 cm długości) słynie z wyjątkowej agresywności, a jego całe ciało przystosowane jest do zaciętej walki – od silnych łap wyposażonych w pazury, po małe oczy i uszy, oraz luźną, trudną do przebicia skórę. Ratel znany jest z tego, że buńczucznie i bez strachu rzuca się na o wiele większych drapieżników, takich jak lew czy hiena. Sam żywi się larwami pszczół i ich miodem, ale także żółwiami, jaszczurkami, wężami i ptakami. W niektórych regionach atakuje nawet owce i kozy. To ostatnie, nie przysparza mu popularności wśród farmerów, tym bardziej że ratel wydaje się złośliwie zabijać dla samej radości – obserwowano przypadki masowego uśmiercania drobiu mimo konsumpcji zaledwie jednego ptaka.

[madohora]

[madohora]

JESIENIĄ OPUSZCZAJĄ WATAHY - www.msn.com.pl - 13.11.2024

Kocie prawa

[madohora]

Prawo Kociej Inercji

Kot będzie dążył do pozostania w spoczynku, jeśli nie będzie na niego działać żadna zewnętrzna siła, jak na przykład otwieranie puszki z kocim jedzeniem lub przebiegająca mysz.

[madohora]

Prawo Kociego Ruchu

Kot będzie się poruszał po prostej, dopóki nie zaistnieje dobry powód do
zmiany kierunku.