Humoreski:)

[madohora]

Panna Lili na wyciecze
Nie dba o trudy - wygody
Lecz, że puder z sobą nosi
Poprawia "wdzięki" przyrody

[madohora]

Czuły zięć

Pan Władysław na wakacje
Czule żegma swą teściową
Bagaże jej nawet niesie
Aby erę zacząć nową

Kiedy wolny i wesoły
Zapomni o jej kazaniu
I wyszedłszy z twardej szkoły
Zacznie myśleć o kochaniu

[madohora]

Zły humor pana Pafnucego w vaisiavit. Humoreska „Tak Mości Dobrodzieju, żebyś wiedział— wcale ciekaw nie byłem waszej Warszawy — ano tylko wstyd mi było potroszę, że człek całe życie nie był w stolicy. Więc ja mój Mości, napisawszy testament, zdawszy gospodarstwo na mego wychowanka, zaopatrzywszy się należycie w suknie, żeby przecie w stolicy przystojnie wystąpić, potro szę w mięsiwa drób i rośliny, boć dawno wiem o figlach hotelowych co za kości, które u mnie wyżeł ogryza, każą sobie summy płacić bajońskie Mości Dobrodzieju, wziąwszy także ze sobą sćrki sławne z kminkiem, i miody, dla moich dwóch tu mieszkających dawnych, jeszcze z błót pińskich znajomych przyjaciół,—wybrałem się do waszego miasta. No! nie ma co mówić — zdaleka pokaźne, wspaniałe—ale zblizka Mości Dobrodzieju, tfu — niech was kaci! „Jakto? przerwałem oburzony niepiękne? „Nie to-—nie, tylko posłuchaj.“ * Zajeżdżam ci do hotelu—jak się tam nazywa, to mnie nie obchodzi — dość że hotel duży, massa w nim wrzawy i hałasu. Dalibóg myślę sobie, taż tu trudno będzie pacierz mówić spokojnie! ale zachciałeś raz panie bracie — masz! złażę sobie z kałamaszki, aż tu cała psiarnia huzia na mnie, jeden za konie, drugi za tłomoki, trzeci za moję kapotę, czwarty dalibóg, poważył się wziąść mnie za ramię. Hejże wara mi złodzieje! oganiam się sękatym kijem, któremuś tam guza wlepiłem Mości Dobrodzieju, aż i trochę ochłódli. Pytam się: „a wy co za jedni ?“ „Kelnery Jaśnie Panie!“ wrzasnęli chórem. „Tak ńii trza było gadać! Dałem dziesiąt kę temu, co guza oberwał, i idę w dziedziniec. „Jaśnie Pan —wiele sobie życzy pokoi? pyta mi się jeden. „A wieleżby bałwanie? mówię mu z flegmą, choć mnie gniewa takie zapytanie. Wleźliśmy do jakiejś malutkiej dziurki, brudnej i obdartej. „A cóż to się za ten lamus płaci? i „Tylko 2 złote dziennie, prócz usługi, świa tła i pościeli. Patrzcie państwo — myślę so bie— on to nazywa: tylko, a toż jabym całe skrzydło mego dworu taniej odstąpił komu, i dałbym mu już własną pościel, gdyby już na to—broń mniemanie przyszło.^ Golę się zwykle sam, ale że mi Wałek na puzderku z brzytwami przez całą drogę sie dział, a bywały miejscami wyboje i wertepy, więc mi je połamał niecnota; tak—posełam ja po golarza. Czekam, czekam aż mi w żo łądku mruczy, bo człek nic nie jadł parę go dzin, a chciałoby się ciepłego. Włazi mi nareszcie jakiś konfident, ale brudny, ale pi jany! Gorzała buchała mu—panie odpuść z gęby, jak para z lokomotywy, milcząco zakasał zatłuszczone rękawy, wyjął tam coś z kieszeni, napluł i zaczął palcami rozrabiać. Po chwilce z umydlonemi paluchami-—zbliża się, jak mi Bóg miły — do mnie. Jedną ręką chwyta mnie bez ceremonji _ za czuprynę, a drugą omydloną kładzie mi na policzki. Ejże-—-jak mu nie dam na odlew! Uważasz mój Mości, żeby mi się pijak bru- dnemi łapami oblicza dotykał ?! A! horrendum! Wygoniłem na 4 wiatry i tylko przewdziawszy bieliznę i suknie, poszedłem szukać pierwszej lepszej garkuchni. Co prawda to prawda—dopiekało z nieba piekielnie. Na szczęście chronił mnie słom- , kowy kapelusz z ogromnym rondem, co mi i podczas zimna znakomicie służy. Ale cóż mnie mogło ochronić od przeklętego żaru, co mnie piekł z pod spodu? A! niechże was piorun, cóż wy to za bruki macie? A toć u nas w pierwszem lepszem miasteczku już nie tak twardo pod nogami-—a choć tam nie mam posadzki, to przynajmniej mam mięk ko; bo juściż wolę Mości Dobrodzieju błoto od starego krzemienia. Ledwiem się zawlókł panie Boże, co krok utykałem, co krok kale czyłem nogę, myślę też zaraz sobie: dobiz® ci tak, zachciało ci się na stare lata zbytków: stolicy, oglądania, jakby się mój Mości, poprzebierali się w płaszczyki czarne aksamitne; kobiety miały korony z pa pieru na głowie, i dopiero się sobie oświad czali, tytułnjąc się królewnemi i hrabiami. Jeden zaś z nich, (pamiętam go, bo miał wy tarty kapelusz z koguciem piórem) oświadczył się tej damie w koronie. Klęczał przed nią i przysięgał że ją koclia—aż tu wpada drugi z dobytą szpadą (tylko że była drewniana) i przebija go w same piersi. Dama mdleje, okrutnik jednak jak na domiar złości, kopnął ją mówiąc: „wiarołomna!“ Sąsicdzi moi bo płakali, pani Józefowej nawet jak potem opowiadała—śnił się ciągle ten okrutnik ze szpadą; ale co ja, to się tylko śmiałem. U was tu jednak musi być piękny teatr i nie tacy wyszarzani rycerze—więc chciałem to zobaczyć. Idę przeto—a o drogę ciągle pytam. Po wiadam ci panie, żebyś może nie wierzył, że ja póltory godziny chodziłem po tych ulicach, które właśnie okalały sam teatr, nic o tćm nie wiedząc. Pyta mi się przy kasie. „Jaki pan chcesz bilet?" „Do teatru?" „Ale gdzie?" „Jakto gdzie? mówię przecie, że do teatru!" „Czy do krzeseł?" „Naturalnie, bom zawsze przywykł siedzieć w krześle. Dałem mu rubla, kazał mi jeszcze dopłacić. Pytam się go, którędy to mam iść. Powiada mi: „w drugićj bramie." Błądzę i błądzę—na szczęście dowiedziałem się, że to dopiero o 7mej początek—a czemuż mi tego kanalja zaraz nie powiedział? Do 7mej jeszcze wielki czas — co tu robić? Ha—trzeba trochę miasto zwidzie, lecz że go wcale nie znałem, pytam się znów jakie goś przechodnia: „Łaskawy panie, a co tu w Warszawie robicie w Niedzielę?" Co się komu podoba! odpowiada mi, nie czekając. „Gbur" pomyślałem czy to odpo wiedź? i idędalćj za ludźmi, których się dużo tłoczyło w jednę stronę. Pytam, a gdzie to tak wszyscy biegną? „Do ogrodu Saskiego!" Aha! trza i mnie tam podążyć. Nie ma co mówić—jakem okiem zmierzył, ogród długi i piękny, tyłkom zaraz spostrzegł, że nieużyteczny, bo nawet nie ma owocowych drzewin. Dochodzę do bramki, zastępuje mi drogę, dalibóg dziki jakiś człowiek, niby murzyn a niby cygan, w chustce białej na głowie, w niebieskiem odziewadle, z kosturem w ręku. Zastępuje mi formalnie-—czego on chce? py tam trochę przestraszony. „Trzeba zapłacić—powiada ktoś z boku." Patrzże Mości Dobrodzieju! musiałem dać 40 groszy! Alem miał widzieć za to arab skie hece, i ten co mi drogę zastąpił, to także był Arab. No — dobra gratka! zobaczę i dzikich po drodze, sunę wiec naprzód. ( Wysypało się osób co niemiara, i niewiast sporo, a co jedna to ładniejsza od drugićj — a jakie postrojone! jakie atłasy, muśliny i jedwabie! No no, myślę sobie—miasto nie na żarty! Byłbym się może trochę i zagapił, bo to człowiek choć starszy, ale niewiastom pięknym przypatrywać się lubi; tylko żem znowu tych dzikich chciał widzieć/ Po dro dze zaś ciągle słyszę: „Będą skakać przez bagnety!" Fiu, fiu! co za głupstwo, tak się narażać! ale to już widać, za to im płacą. Pcham się więc, bo się i inni pchają, wy ciągam na palcach, bo i inni toż samo robią. Aż gdym się dobrze wpatrzył, widzę jak jeden w białej* koszulce hyc, przeskoczył tak wysoko jak pół piętra, a co najokropniejsza, przeskoczył przez drugich pięciu. Jabym te go nie potrafił. Niedługo znowu stanęło ich ośmiu na jednym człowieku, i różne mu figu ry'wyprawiali na łbie. O! co tego-—-tobym sobie nigdy nie dał robić. A nuż się kark złamie, albo czaszka pęknie, i już nagle po człowieku, bez wszelkiego _ przygotowania do Śmierci. Przypomniało mi się jednak, że to dzicy, to tam u nich orcligją mniejsza. Jakem sobie to dobrze rozważył, tak mi się i widowisko zmierziło—i chciałem się wy dostać na świeże powietrze, bo chociaż to ogród, ale co świeżego powietrza, to tam, da ruj mój Mości nie wiele. Talcem się też i wydostał w to miejsce, gdzie woda bije w górę wysoko, i promienia mi spada- napowrót. To mi się podobało— ochłodziłem się też trochę przy tej świeżości, i nawet miałem już wielką ochotę napie się choćby garścią tej wody. Ławka politurowana stała tuż obok. Siadłem _ z przyjemnością, wyciągnąwszy znużone nogi. 1 lochę mi się przykrzyło, że nie mam towarzystwa, aż tu niedługo siada przy mnie trzech paniczów — każdy z nich patrzał się przez szkiełka, a nic niepodobne do okularów. Ładne chło paki, ani słowa, tyle tylko, że mi czegoś mi zernie wyglądal Jeden z nich mówi: „Widziałeś Andzię? szyk ma, niechją kaci!“ „Co z szyku, kiedy goła!" „Jużbym ja wolał Fruzię—ozwał się trzeci, brzydka fatalnie, ale ma hipotek

[madohora]

[madohora]

Panna Niusia czule patrzy
Rękawiczkę upuściła
Dlaczego? - Każdy odgadnie
Pana Kazia zobaczyła
On jej pomóc nie omieszka
Może ją też odprowadzi
Ona za to się odwdzięczy
I w małżeńskie jarzmo wsadzi

[madohora]

Proszę ciebie to zmartwienie
Co dalsze przyniosą lata-
Wszak on pierwsze słowo skłamał
Bo na męża wołała "Tata"

[madohora]

.- Dzień dobry pani. Tak wcześnie do kościoła?
.- Dzień dobry! To tylko wyjątkowo, zwykle chodzę na jedenastkę. Widziałam wczoraj przez okno wystawowe jak pani radczyni kupowała u Berka nowy płaszcz. Do dziesiątej wieczorek chodziłam ulicami czy ją nie spotkam w nim ale zaszyła się w domu jak w fortecy. Nagle dziś o siódmem rano wpada do sypialni moaj Franka i oznajmia mi, że radczyni dopiero co przyszła w nowym płaszczu do kościoła
.- Łapu, capu raz dwa w mig narzuiłam na siebie co tylko było pod ręką, pędzę za nią i...
.- I co? I co?...
.- Co? NIech sobie pani wyobrazi, jej szkaradny podstęp, to był zeszłoroczny płasz, przerobiony, jej własny, poznałam go zaraz bo pod lewą kieszeniąwytara dziurka nie była zacerowana.
Ładna mi radczyni.

[madohora]

Czuły małżonek

Pewien mój znajomy, z zawodu zapalony naturalista, człowiek w gruncie rzeczy dobry, tylko niezmiernie dbający o własną osobę i zdrowie, wróciwszy onegdaj z wycieczki za miasto, przyniósł żonie kilkanaście własnoręcznie uzbieranych grzybów
- To wszystko dla Ciebie, moja kochana - powiedział wręczając jej plon wycieczki
- Ja to dla mnie? Przecież dla nas obojga wystraczy? - przerwała żona
- NIe! Bezwarunkowo nie! Widząć jak Ty przepadasz za grzybami, z góry dałem sobie słowo że wszystkie Tobie ofiaruję!
Żona starała się jeszcze pokonać opór męża - z drugiej jednak strony miłośnie na niego spojrzała, dumna z uczucia jakie do niej żywi. W godzinę później grzyby przyprawione stosownie podano na stół a uradowana małżonka wprost znaleźć nie mogła słów unosząc się nad ich smakiem wytwornym i aromatem. Mąż mimo ponownych próśb nie skosztował ani odrobiny. Nazajutrz rano, zaledwie otworzywszy oczy, zwrócił się profesor do swej żony:
- Zyjesz ty jeszcze moja duszko?

[madohora]

Te pończoszki są za drogie
Mówi słodko panna Renia
Tak to prawda lecz łaskawa
Nóżek swoich nie docenia

[madohora]

Kalasanty z posiedzienia
Wraca sobie podchmielony
Widząc księżyc od niechcenia
Krzyczy strasznie rozzłoszczony
A to w mieście są porządku
Śwoiatła tak wiszą wysoko
Gość przechadzki nocnej żądny
Łatwo może wybić oko

[madohora]

Panna Mimi aktoreczka
Rolę swoją gra wspaniale
Lecz dyrektor przecież jakieś
Znalazł u iej małe "ale"
Proszę pani - mówi grzecznie
Gra i gesty bez zarzutu
Lecz powiem pani serdecznie
Brak jest jednego atutu
A jakiego? - spyta Mimi
Może zbytk kaleczę ryny?
Nie...lecz suknia...proszę Pani
Za cnotliwa jest do "Shimy"
Przecież jestem tak ubrana
Że mogę iść do kąpieli
Prawda, ale do pływalnie
NIe przed sztuki wielbicieli!

[madohora]

Pani Wila i pan Jerzy
Niebezpiecznie raz mój Boże
Zderzyli się tak na nartach
Mąż to Willi stwierdzić może

[madohora]

Pani Wila i pan Jerzy
Niebezpiecznie raz mój Boże
Zderzyli się tak na nartach
Mąż to Willi stwierdzić może

[madohora]

Trawiąc niegdyś nad flaszką noce i poranki
Chory pijak stłukł wszystkie kieliszki i szklanki
Klał miód, piwo znieważał, wino zwał tyranem
Przyszedł do zdrowia i odtąd pił...dzbanem

[madohora]

Pani Katarzyna Wiecheć wzbogaciła się tak bardzo, że całe stosy pieniędzy przechowywała w zamkniętym kufrze. Kupiła sobie już gramofon i fortepian. zapisała się na naukę tańca aż tu nagle zmarł jej mąż. W pół roku po pogrzebie postanowiła wyjść za mąż za pstawionego na wysokim szczeblu pana Wieprzka konduktora kolejki wąskotorowej. Dla uzupełnienia szyku ślubnego kazała sobie wydrukować wizytówki na których był taki oto napis:
Katarzyna Wieprzek
konduktorowa wąskotorowa

[madohora]

Mama balik wyprawiała
Tatko też był z tego rad
Córkę za mąż wydawała
Zdziwił się tem cały świat
Córka jak nieszczęście stara
Istna chodząca poczwara
Zięcia na lep fest złapała
No bo niezły talent miała

[madohora]

Błogosławiona

Pewien młodzian zachorował
Blady nie śpi, nie je
Smuci się bez powodu
Bez przyczyny śmieje
Jedna go nielitośnie
Dręczy mól obłożna
Jak nieludzko dziewczyna
Od chłopca jest różna
Jak okrutną jest rzeczą
Mieć tak różną różnorodność
Tak skończoną mieć pełność
Tak bez końca próżność
Chozał, chorzał
Aż dostał na koniec jałmużnę
Od dziewczyny co miała
Wszystko odeń różne
I oczu jedwabniejszość
I drapliwość rączki
Uleczyła młodzieńca
Z miłosnej gorączki
Którą sama przyjęła
W swoje próżne łono
I została za dobry czyn
Błogosławioną....

[madohora]

Szewc miał starą żonę, młodą wziął służącą
Przylgnęli do siebie jako zwykle młodzi
A słysząc w nocy starą dobrze już chrapiącą
Często szewc bez butów chodzi

[madohora]

Pewna dama otyła do domu wróciłą
I z objęć gorsetu stan swój uwolniła
Uf, Teraz choćby w tan
Wiwat! Wolny stan!

[madohora]

Chcąć myśl malców na drogę pacierza pchnąć bożą
Pyta ksiądz katecheta uczniów nie dość jasno
Co robi tatuś z mamą nim się spać położą
Względnie zanim wieczorem ostatecznie zasną
Jeden mówi, że mama papiloty kręci
Drugi to. trzeci tamto, każdy coś pamięta
Aż ksiądz myśląc, że może to chłopców zachęci
Powiada, że kto zgadnie ten dostanie centa
Jeszcze kilka nietrafnych zdań pada niestety
Aż jakiś dryblas widać na grosz bardzo łasy:
Ja wiem - powiada - proszę księdza katechety
Ale czy to jest pytanie dla ucznia z pierwszej klasy?

[madohora]

Szli sobie późnym wieczorem
Zdecydowani na wszystko
On był nadkonduktorem
A ona - telefonistką

Lecz mimo westchnień i narad
Nieufność poczęła się sączyć
On ciągle dzwonił w aparat
Ona - nie chciała połączyć

[madohora]

O czym marzy Pani Lusia

Wyjazd na Bielany
Podwieczorem cacany
Wycieczka łódką po fali
No potem my się kąpali
Odpoczęli tak niwiele
I tak spędziła niedzielę

[madohora]

Cygaro, wóda, rynna, woda
Uczony błazen wszystko jest
Furda danina i swoboda
Byleby grała fest a fest

[madohora]

Na przedmieściu za rogatką
Poza miastem milę blisko
Ożenił się Antek z Mańką
I wyprawił weselisko

Felek - wracał z tej zabawy
I miał o niej dziwne wieści
Na ten temat z swym kolegą
Miał rozmowę dziwnej treści

- Powiedz że mi - mówi pierwszy
Jak to było na tym balu
- Spokojniutko, bez policji
Więc nie było karnawału!

- A muzyka co im grała?
- Ciustep. ojre na odmianę
- Jak ubrane były damy?
- Były prawie rozebrane
- No i długo tańcowali?
- Do białego dnia, do jutra
- A czy nic nie ukradziono?
- Coś trzy palta i trzy futra
- No to raptem sześć kawałków
Głupstwo. Kto to udowodni?
- No i jeden z komitetu
Nie mógł znaleźć swoich spodni!
I pan młody pannę młodą
Zgubił także gdzieś z wesela
Ale potem się znalazła
W domu - jego przyjaciela
- A więc wszystko jest w porządku -
Nie ma jak w rodzinie zgoda
- Chodźmy bracie na kieliszek
Niechaj żyje para młoda!

[madohora]

Gęś raz rzekła do prosiaka
Przypatrzywszy mu się dumnie
Jakiś ty patrz a ja jaka
Jakie białe skrzydła u mnie
Jak ja moją szyję giętką
W każdą stronę ruszam prędko
Ty plugawy - gruboskórny
Nic natura twa nie pragnie
Jak wleźć tylko do bajury
I dzień cały moknąć w bagnie
Nie zaznała twa natura
Co to skrzydła, co to piórka
Prosię ryj podniósłszy wąski
Kwikło z żalem kilka razy
I ozwało się do gąski
Moja pani, bez urazy
Choć ocieniasz mnie tak brzydko
Tyś jest zwykłą hipokrytką
Chociaż różny mamy wygląd
Jam powolny - tyś tak rącza
Należymy do tych bydląt,
Które wspólne cele łączą..,.
To mnie właśnie zbliża docię
Że żerujem wspólnie - w błocie

K

[madohora]

Maciejowa, babsko stare
Straśnie jest zmizerwoana
Nie dziwota kiedy baczy
Od wieczora aż do rana
A od rana do wieczora
Znowu nowe baje grabi
Sucha, szptena, chuda, chora
Ale humor dzierży babi
Choć być łatwo - herod babą
Chłopu nie dać zjeść się w kaszy
Lecz jej wygląd niech was dzisiaj
Nie odstraszy

[madohora]

Jakiejże wy religii zapytał chłop śmiele
Jednego panka co mu plótł ni to ni owo
Ja rzekł mędrek wyznaję - religię postępową
Że człowiek żyje po to aby jadł wiele
Żeby się dobrze wyspał, miał kącik wygodny
Żeby się dobrze bawił był zawsze swobodny
A to piękna religia - odrzecze chłop gniewnie
Takich "religiantów" mam dwie sztuki...w chlewie!